Opinions

Ik ben nu al een tijdje in Ilias van Homeros (al schijnt daar wat twijfel rond te bestaan maar dat terzijde) aan het lezen en ik had opeens zin in deze Een Griekse Tragedie. Een Belgische Oscarwinnaar is altijd wel interessant, maar het is me een raadsel waarom juist net dit heeft gewonnen. Toegegeven, de animatie heeft een zekere charme en het plot rond de kariatiden die wanhopig proberen om de tempel overeind te houden is een leuke gimmick, maar zelfs met maar een speelduur van een kleine 7 minuten is de houdbaarheidsdatum van dat idee ruimschoots overschreden. Van Goethem zou een jaar later nog in een soortgelijke stijl met Vol Van Gratie komen in eenzelfde stijl. Dan is Een Griekse Tragedie nog wel de betere van de twee.

3*

10 frank nu!

Ik ben me de laatste jaren meer en meer aan het interesseren voor de Vlaamse cinema maar ik merkte dat ik bleef hangen bij de wat oudere films. Werk van Roland Verhavert en Robbe De Hert bijvoorbeeld en dat is zonde, want in de hedendaagse cinema is ook wel wat goeds te ontdekken. Vandaar ook zo'n Vlaamse Cinema box gekocht met daarin Weekend aan Zee, Hasta la Vista!, Het Varken van Madonna en deze Groenten uit Balen. Tot nu toe een vermakelijke box met 3x 3.5*.

En Groenten uit Balen blijkt zowaar de beste film uit de collectie te zijn! Ik ben erg aangenaam verrast in ieder geval door hetgeen Frank van Mechelen hier op het scherm toont. Gebaseerd op het boek van Walter van den Broeck (die samen met Guido van Meir nog in een cameo is te zien) vertelt van Mechelen het wel en wee van een groep arbeiders in een zinkfabriek anno de jaren '70. Centraal staat het gezin Debruycker en de manier waarop ze allemaal met de situatie omgaan. Hoewel dit een thema is dat we al eerder in Vlaamse cinema hebben gezien - onder andere in Hellegat - blijft het iets fascinerend hebben. De jaren '70 spatten van het scherm en dat is in de eerste plaats ook wel dankzij een geweldige cast die er in slaagt om een aantal momenten die erg makkelijk in clichés kunnen vervallen, toch op een goede manier te brengen.

Zeker Evelien Bosmans is heerlijk op dreef als de tienerdochter Germaine. Hier en daar misschien iets te stereotiep maar Bosmans geraakt er over de gehele lijn mee weg. Grappig ook om de volledige Callboys groep te zien passeren in (grote en kleine) bijrollen, al werkten ze natuurlijk al jaren samen voor FC Bergman, maar sowieso is het verwonderend hoeveel grote namen hier aan meewerkten. Niet altijd even goed geslaagd weliswaar, Koen De Bouw kan zich het personage van Mijnheer Verheyen toch niet helemaal eigen maken, maar zo'n Michel van Dousselaere of Lucas Van den Eynde zijn toch gewoon altijd erg degelijk te noemen. Ergens naar het einde toe blijkt er ook nog een kleine bijrol te zijn weggelegd voor zangeres Natalia (misschien wel één van de bekendste exportproducten uit de Kempen) die dan ook nog eens de soundtrack voor een stuk heeft mogen verzorgen.

Gebaseerd op waargebeurde feiten dus en hoewel er ongetwijfeld hier en daar wel een loopje met de werkelijkheid zijn genomen voor filmische redenen, blijft het wel een indrukwekkend verhaal. Ik zei het al eerder, maar ik ben erg aangenaam verrast. Zelfs de kleinste bijrollen (met onder andere Clara Cleymans als de beste vriendin van Germaine) zijn de moeite waard. Ik ga maar is op zoek naar wat meer werk van van Mechelen.

4*

Bourvil en de treinroof

Net zoals de meesten ken ik vooral de drie grote Franse komieken: Louis de Funès, Bourvil en Fernandel. De opsomming zoals ik ze nu geef is ook geen toevallige, want ze staat in volgorde van dat ik ze goed vind met de Funès als onvermoeide koning. Bourvil ken ik dan weer vooral van films met diezelfde de Funès maar ook in zijn eigen films kon hij me meestal wel bekoren. Vanwege die reden eens een boxset met 3 films aangeschaft waarvan deze La Grosse Caisse de eerste film is.

Was vooral verbaasd eigenlijk over de gemiddelde score die de film hier kreeg en ik vrees dat ik juist daardoor een beetje teleurgesteld ben. La Grosse Caisse is zonder twijfel een vlot filmpje waarin we een kaartjesknipper volgen die in zijn vrije tijd de perfecte geldroof heeft gepland. Door omstandigheden komt dat plan bij een stel gangsters terecht en het resultaat laat zich raden. Daar zit hem dan ook een beetje het probleem, want het vervolg laat zich wel erg makkelijk raden. Van het feit dat het plan toch nog een paar problemen gaat hebben tot de aanwezigheid van de derde 'hond' die met het been (hier is dat dan een stuk van de buit) gaat lopen... Enkel dat Bourdin effectief de gevangenis in moest, zorgde wat voor een verrassing. Betekent dat je La Grosse Caisse links mag laten liggen?

Dat nu ook weer niet. De Fransen zijn nu eenmaal goed in dit soort misdaadverhalen op poten te zetten en er hangt een erg vermakelijk sfeertje doorheen heel de film. Al is dat vooral toch ook wel door Bourvil. Het is geen de Funès die je al aan het lachen brengt wanneer je hem nog maar ziet aankomen in de verte, maar het is wel iemand die met een aantal bewegingen perfect de humor in een situatie kan brengen. Zijn stuntelige confrontaties met de gangsters, de onbeholpen pogingen tot het flirten met Angelique, ... Dit soort films zijn op en rond de hoofdacteur gebouwd en Bourvil doet er zijn uiterste best mee. Beetje jammer dan ook dat Paul Meurisse niet zo'n goede match is als Filippi. Had een iets meer charmanter/uitdagender iemand verwacht. Met Françoise Deldick nog zo'n typische Franse schone in een kleine bijrol die de boel wat komt opfleuren.

Toffe film maar in het Franstalige oeuvre zijn er betere misdaadfilms en ook betere komedies te ontdekken. Vooral voer voor de completisten van het oeuvre van Bourvil, maar sowieso blijft het wel een vermakelijk filmpje om eens gezien te hebben. Had iets korter gemogen maar storen doet het niet. Ben benieuwd naar de andere films in de box. Voor de geïnteresseerden, dat zijn: Le Coeur sur la Main en Tout l'Or du Monde.

3.5*

I'm betting he's going to swerve first

Groundhog Day was een film die al langer op mijn verlanglijstje stond. Het thema waar iemand continu dezelfde dag beleeft heb ik altijd wel leuk gevonden (kan me specifiek nog een Xena, the Warrior Princess aflevering en ook eentje van Stargate SG1 herinneren) en ook Bill Murray is altijd wel amusant. Aangezien Groundhog Day dan ook nog eens redelijk unaniem als een echt goede film wordt beschouwd, stonden de verwachtingen redelijk hoog.

En toch een beetje teleurgesteld. Niet dat het een slechte film is, verre van, maar de genialiteit ontbreekt toch naar mijn gevoel. Vooral omdat regisseur Harold Ramis niet alles uit het concept haalt. Sowieso al een beetje jammer dat er soms gewoon serieuze fouten zijn ingeslopen (op een bepaald moment haast Phil zich naar beneden en wast hij zijn gezicht niet, spreekt hij niet met de vrouw van het hotel en negeert hij de zwerver en toch komt hij op exact dezelfde moment Ned tegen) maar ik had de film ook gewoon net iets grappiger verwacht. Zo is Ned simpelweg een personage dat geskipt had mogen worden, vervelend gebracht ook door Stephen Tobolowsky, en naar het einde neemt de romantiek de overhand. Iets wat te verwachten was en tegelijkertijd toch zonde is, want de film was op zijn best met Phil die wat ligt te klooien. De zelfmoordpogingen, het stelen van het geld, de auto achtervolging, ...

Murray doet dit toch wel weer goed. In het begin een heerlijk sarcastische eikel en de ommekeer naar een goed mens wordt geloofwaardig gebracht. Er is iets met zijn hoge je m'en fous (al is dat wel serieus gestegen met ouder te worden) gehalte en droge delivery waardoor ik hem altijd wel kan waarderen. Andie MacDowell speelt zijn love interest en doet dat redelijk. Sowieso niet een fan van MacDowell maar ze deelt nog een paar leuke scènes met Murray. Rest van de cast kan er mee door. Chris Elliott vind ik in alles wat hij doet op het randje maar let vooral ook nog op het debuut van Michael Shannon als Fred, de bruidegom aan wie Phil tickets voor Wrestlemania geeft.

Ik betwijfel of het ooit nog echt iets gaat worden tussen mij en Harold Ramis. Het zijn af en toe best vermakelijke films die hij maakt (hoewel ik hem Year One moeilijk kan vergeven) maar de genialiteit waarmee hij wordt geassocieerd zie ik niet. Vooral een heerlijke Bill Murray trekt dit nog naar een noemenswaardig niveau.

Kleine 3.5*

The most barbaric humor since the guillotine went out of style!

Ik had nog nooit gehoord van Herschell Gordon Lewis maar omdat er in The O.C. nogal veel naar een koppel werd verwezen als The Gruesome Twosome en omdat de film maar 3€ was heb ik hem maar meegepakt uit de FRS. Ik verwachte iets slechts maar dat het zo treurig ging zijn had ik niet verwacht...

De openingsscène is nochtans wel ontzettend vermakelijk. We krijgen twee paspoppen die doodleuk, ik moet echt ophouden met van die lame woordspelingen, het begin van de film vertellen om dan te worden afgemaakt. Bizar maar tegelijkertijd ook humoristisch en origineel. Jammer genoeg gaat het daarna serieus maar dan echt serieus hard naar beneden. We krijgen een plot dat niet meer om handen heeft dan één of andere gestoorde hilbilly die met zijn al even gestoorde moeder een pruikenwinkel runt met echt mensenhaar. Je moet niet al te ver nadenken vanwaar dat haar natuurlijk komt... Alsof het plot nog niet stupide genoeg is zit de film ook nog met een groot aantal fouten (bij de eerste moord heeft Rodney geen trui aan, dan weer wel en dan verdwijnt ze weer). Maar naast al deze gigantische bullshit krijgen we ook nog een aantal idiote personages voorgeschoteld met als dieptepunt natuurlijk die halve vrouwelijke James Bond/Veronica Mars die even alle misdaden gaat oplossen. Het enige wat nog af en toe leuk was, was de gestoorde moeder die constant op Napoleon zat te roepen. Qua effecten is The Gruesome Twosome voor de liefhebber wel geslaagd. Hoewel geslaagd een nogal groot woord is voor dit misbaksel. Vaak zijn de scalpeerscènes, ik kan me er voor de moment nog maar één herinneren maar ik denk dat het er wel meer waren, nogal fake en zie je overduidelijk dat ze een pruik eraf snijden maar langs de andere kant ziet het stuk waar Rodney de darmen van een of andere griet eruit haalt er wel goor uit. De liefhebber komt dus aan zijn trekken maar blijkbaar schaar ik mezelf niet onder die noemer.

Tjah, dan rest alleen nog maar de cast maar wat voor een cast was het ook. Laat ik beginnen met Chris Martell. Ik kon echt zweren dat hij in het werkelijke leven ook zo'n idioot was. Teleurgesteld was ik dan ook om te lezen op Imdb dat er niets met de acteur scheelt... Nu heb ik al wat crappy acteurs gezien maar Martell slaagt echt alles. Ik denk dat we al blij mogen zijn dat hij maar in een vijftal andere films heeft meegespeeld. Hetzelfde geldt voor Elizabeth Davis, al had die hier en daar nog een leuke scène. Misschien maar goed dat ze zich later heeft toegelegd op een boek schrijven. De rest van de cast was al even waardeloos om nog maar niet te spreken van die irritante Nancy Drew kopie van een Gretchen Wells. Valt wel op dat niemand van de cast een deftige carrière heeft gehad. Ofwel doen ze alleen maar mee in films van Lewis of acteren ze hierna gewoon niet meer. Ach, ik ben er niet kwaad om.

The Gruesome Twosome krijgt het mooie cijfer van een 1*. De film verdient in alle opzichten een dikke 0.5* maar dankzij de openingsscène krijgt Lewis toch een extraatje. In ieder geval is dit het laatste dat ik ooit van hem zal zien.

1*

Visconti op zijn best

Luchino Visconti is sinds ik zijn Il Gattopardo heb gezien één van mijn favoriete regisseurs geworden. Hij heeft een aantal pareltjes gemaakt (Gattopardo! Rocco! Notti Bianche!) en Gruppo di Famiglia in un Interno (een titel die naar mijn gevoel enkel in het Italiaans de lading lijkt te dekken) was de laatste film die ik op DVD heb en nog niet had gezien. Ik wou namelijk geen collectie hebben waar ik geen ongeziene Visconti heb, maar uiteindelijk gisteren toch eens voor gaan zitten.

Het is trouwens niet de laatste film die ik van de man nog moet zien (Siamo Donne, Vaghe Stelle dell'Orsa, Lo Straniero en Le Streghe hebben geen stem, maar van de laatste heb ik al wel Visconti's segment gezien) maar ik had niet verwacht dat dit zo'n geweldige ervaring ging zijn. Met uitzondering van Morte a Venezia vind ik de Italiaan op het einde van zijn carrière niet zo formidabel als in het midden, maar dat is dus zonder deze Gruppo gerekend. Eigenlijk op zich een simpel verhaal. Een vereenzaamde man laat zich overhalen om de verdieping boven hem te verhuren, komt in contact met een andere wereld en toch zit er heel veel symboliek en detail in die ervoor zorgen dat dit één van de interessantste films is die Visconti heeft gemaakt. De woede-uitbarstingen, de onderhuidse spanningen tijdens het eten, het mysterie rond Konrad, ... Vooral de dynamiek tussen Il Professore en het gezin van Brumonti is heerlijk om te volgen.

Dat Burt Lancaster en Visconti een goede combinatie was, dat wisten we al. Dat Silvana Mangano en Visconti een goede combinatie was, dat wisten we ook al. Dat, wanneer je deze drie samenbrengt, de vonken eraf springen? Dat wist ik nog niet. Er is iets knetterend tussen hen (het misverstand waarmee ze elkaar ontmoeten alleen al!) en dan is de immer geweldige Helmut Berger nog niet vermeld. Hij speelt de destructieve Konrad die de ogenschijnlijke lijm in het gezin is en weet in zowel de scènes met Lancaster alsook die met Mangano te overtuigen. Al is het niet helemaal terecht om Claudia Marsani en Stefano Patrizi (Lietta en Stefano) niet vermelden, want ook zij staan duidelijk hun mannetje tegenover al dit acteergeweld. Zeker Patrizi heeft nog een aantal erg geslaagde scènes met Lancaster. Rolletje van Claudia Cardinale is trouwens verwaarloosbaar, daar moet je het niet voor doen.

Il Gattopardo is en blijft mijn favoriete film van de Italiaanse regisseur, maar Gruppo is misschien zelfs nog wat beter dan Notti Bianche en komt gevoelsmatig erg dicht in de buurt bij Rocco. Veel scheelt het allemaal niet, ze zitten alledrie nu op 4.5*, maar een zekere nuance mag altijd. Onbegrijpelijk dat dit gemiddeld zo laag gewaardeerd wordt, vervelend dat die top 1000 alweer gepasseerd is. Dit had hoog binnengekomen in mijn lijst in ieder geval.

4.5*

Coole opzet maar teleurstellende uitwerking

Ik begin meer en meer fan te worden van het kung fu genre. Vroeger wel wat losse films gezien en de laatste jaren me meer beginnen interesseren in de Shaw Brothers, Bruce Lee, Jackie Chan en noem maar op. Op rommelmarkten ben ik ook al een aantal keer DVDs uit de Kung Fu Collection tegen gekomen en hoewel het hier meestal gaat om in het Engels gedubte versies met een vrij brakke beeldkwaliteit, kan ik het toch nooit laten om er eentje mee te pakken. Noem het een guilty pleasure maar ik amuseer me er altijd wel mee. Alleen was dat bij Ten Tigers of Shaolin niet echt het geval..

En dat is zonde want op papier heeft de film werkelijk alles om een geslaagde film te zijn. Zoals de titel doet vermoeden volgen we een groepje van 10 mannen die een soort van vigilantes zijn en de corruptie in hun stadje beu zijn. Ze besluiten het tegen de corrupte gevestigde waarden (de slechteriken kunnen natuurlijk ook een potje vechten) op te nemen. Klinkt tot nu toe erg goed want het deed me zowat denken aan Seven Samurai en soortgelijke films maar waar de film compleet in mist is enige vorm van verhaal. Ik heb nog altijd geen enkel idee wie het merendeel van de personages zijn en hierdoor wordt de film vrij saai saai. De helft van de tijd kon ik dan ook niet volgen wat er nu eigenlijk aan de hand was en wie in godsnaam tegen wie was aan het vechten. In dat opzicht had het dus ook wel handig geweest als er iets meer visuele verscheidenheid tussen de tien Tijgers was want nu zijn dat allemaal redelijk pezige Aziaten met lang zwart haar in een paardenstaart en gekleed in blauw, wit of een tint bruin. Het gevoel ontsnapt me dan ook niet dat hier meer in had kunnen zitten. Misschien had het beter geweest om de groep te halveren, dan hadden in ieder geval de individuele vechtstijlen beter tot hun recht gekomen.

Gelukkig maken de vele gevechten wel enorm veel goed. Van in het begin tot het einde zit Ten Tigers of Shaolin vol met vechtscènes. Meer zelfs want de laatste pakweg 25 minuten (ik zwans er niet mee) is één langdurige battle tussen de Tijgers die wordt uitgevochten met een grote variëteit aan allerlei wapens. Van stokken tot een soort van zwaarden tot zelfs vers geplukte bamboe. Alles is blijkbaar goed genoeg om mee te vechten. En dat is uiteindelijk hetgeen waardoor Ten Tigers of Shaolin nog te pruimen is. Wel hilarisch dat de film gewoon stopt met een bevroren beeld eens de laatste slechterik het loodje legt, je een kort The End te zien krijgt en dat de film dan gedaan is. Voor de rest nog weinig bekend volk want met uitzondering van Bruce Leung (die een aantal jaar geleden terug in de picture was vanwege zijn bijrol in Stephen Chow's Kung Fu Hustle) zijn er maar bitter weinig ronkende namen, althans toch voor mij. Het acteren is dan navenant maar bon, je weet dat je je aan niet teveel moet verwachten bij dit soort films.

In de openingsscène krijg je de indruk dat je te maken gaat krijgen met een tiental vechters die elk hun eigen stijl van vechten. Een erg interessant concept maar uiteindelijk is het maar een flauwe uitwerking. De gevechten zijn in overvloed aanwezig maar het wordt op den duur allemaal wat teveel van hetzelfde. Interessant om eens te zien vanwege de langdurige climax en de hoofdrol van Bruce Leung maar niet een must-see in het genre.

2,5*

I'm pretty sure the answer is "I am Groot"

De nieuwe Marvel film, het is altijd wel iets om naar uit te kijken. Ik ben weliswaar meer fan van de Guardians uit de jaren '70 met onder andere Vance Astro en Starhawk, maar Marvel heeft ervoor gekozen om de recentere groep uit 2008 te verfilmen. Een logische keuze natuurlijk (kassa kassa met de verkoop van de nieuwe comics), al blijft het jammer dat Adam Warlock op het eerste zicht in geen velden te bekennen was. Ach, gelukkig kon dat mijn enthousiasme niet temperen.

Leuk dan ook dat Warlock toch nog een erg korte verschijning maakt. Al kun je het niet echt een cameo noemen, want het enige wat je ziet is zijn cocon bij de Collector. Na de explosie met de infinity stone is die cocon echter open en blijkt hij leeg te zijn. Hopelijk betekent dat dat Warlock ontsnapt is aan de aandacht van The Collector en dat hij toch nog iets te maken zal hebben met The Infinity Gauntlet. Blij dat Gunn dit detail toch nog in de film heeft gestoken, want de toevoeging van Howard the Duck had voor mij niet gehoeven. Een gevoel dat hier en daar wel eens meer de kop opstak. Gunn blijkt een begenadigd regisseur te zijn, die nu veel meer krediet heeft opgebouwd dan dat ik hem in eerste instantie had gegeven na Slither, maar verliest zich hier en daar in zijn eigen opzet. Een opzet die eigenlijk bitter weinig om handen heeft. Nu staan de meeste superhelden films nooit echt bol van verhalen met meerdere lagen, maar Guardians doet wel erg weinig moeite om een verhaal te vertellen en wat er verteld wordt, is denk ik alleen maar voor de comicfan zelf echt volgbaar. Er wordt met personages gegooid (Thanos, The Collector, Ronan, Yondu...) en iedereen loopt elkander wat voor de voeten. Vreemd genoeg blijkt dat amper effect te hebben op de film en is Guardians of the Galaxy een heerlijk stukje cinema.

Waarom? Omdat dit een film is met een team dat gewoon schitterend op elkander is ingespeeld. Zwakste schakel in het geheel is Dave Bautista die nergens echt de feeling van Drax the Destroyer weet te benaderen. Het helpt natuurlijk ook niet dat ik deze nieuwe versie van Drax verschrikkelijk vind ten opzichte van de Humanoid versie die door Mentor werd gemaakt. Soit, Chris Pratt is een heerlijke swashbuckler in space en ook Vin Diesel en Bradley Cooper (die enkel hun stem hebben verleend) passen goed in het team. Zoe Saldana blijkt over genoeg chemie te beschikken met Pratt en het geheel wordt nog eens ondersteund door een geweldige soundtrack. Moonage Daydream van David Bowie, het mag voor mij in elke film zitten.

Guardians of the Galaxy is niet de beste Marvel film, maar overtreft ruimschoots het merendeel van films dat uit de studio is gekomen. Het is de grappigste Marvel film tot nu toe, het team werkt en de film ziet er grafisch erg goed uit. Avengers 2 zal te snel zijn, maar ik verwacht een samenwerking tussen beide teams in Avengers 3. En dan gaat het pas helemaal knallen.

4*

It's a Zune; everybody on Earth listens to it nowadays

Hoewel ik de eerste Guardians of the Galaxy film één van de leukste Marvel films uit de recente Marvel geschiedenis vind, stond ik blijkbaar niet te springen om de sequel. Natuurlijk interessant om te zien hoe de verdere verhaallijn wordt uitgewerkt maar Mantis? Blergh, één van de slechtste creaties tout court in heel de Marvel comicgeschiedenis. Daar stond echter nog altijd wel tegenover dat dit groepje van Guardians heerlijk op elkaar ingespeeld was en dat de film veel fun uitstraalde.

Regisseur James Gunn kiest er echter voor om zijn groepje helden op te splitsen waardoor de film wat zijn dynamiek verliest ten opzichte van de voorganger en dat is toch zonde. Verder ligt deze Volume 2 perfect in het verlengde van wat je kunt verwachten en dat betekent veel humor. Gunn en co trekken alle registers open en daardoor heb je een aantal hit or miss momenten (de joke met Taserface was na 1x al uitgemolken, laat staan dat dat keer op keer opgerakeld moet worden) die er toch voor zorgen dat dit kwalitatief een mindere sequel is. Marvel heeft Gunn en de zijnen meer speelruimte gegeven en dat resulteert gelukkig wel in een interessante slechterik. Beetje jammer wel dat Mantis compleet de vaart uit de film haalt wanneer ze haar mond opendoet. Verder bevat Volume 2 nog de gebruikelijke cameo's en natuurlijk de postcredits scènes, twee zaken waar Gunn ervoor kiest om de comic fanboys te paaien en zo'n Stan Lee tussen de Watchers.. Het heeft wel iets. Wel vreemd dat beide Guardians of the Galaxy films een Adam Warlock cocon hebben, maar Gunn heeft dit ondertussen al uitgelegd dat de cocon uit Volume 1 een primitieve variant is van die uit Volume 2. Komt wat over als een goedkope uitvlucht, maar bon.

De gebruikelijke cast keert terug en waar Dave Bautista meer gegroeid is in zijn rol van Drax, lijkt Zoe Saldana er totaal geen zin in te hebben. Ze zag er naar mijn gevoel ook een stuk meer fake uit dan in de voorganger, maar ook de chemie met Chris Pratt is verdwenen. Zonde, want dat was juist een groot pluspunt bij de vorige film. Veel nieuwkomers ook met Kurt Russel op kop. Sowieso al een acteur die weinig verkeerd kan doen, maar hij zet als Ego misschien wel één van de beste Marvel slechteriken to date op het scherm. Toffe bijrol ook nog van Sylvester Stallone (die samen met onder andere Michelle Yeoh en Ving Rhames de originele Guardians vormt!) en ook visueel is dit bij vlagen weer overdonderend. Die openingsscène alleen al is zijn geld waard, maar sowieso zien de verscheidene werelden er gewoon erg goed uit. Daar komt dan ook nog eens een heerlijke soundtrack bij, wat blijft The Chain van Fleetwood Mac toch een heerlijk nummer, die toch net dat beetje extra geeft.

Ik blijf fan van The Guardians, ik blijf fan van Marvel en ik blijf fan van superheldenfilms in het algemeen maar ik begin toch te merken dat het weer eens tijd wordt voor iets verfrissend zoals indertijd de eerste Iron Man of de eerste Avengers. Waar Volume 1 origineel en fris aanvoelt, oogt Volume 2 wat als een rehash van de goede momenten. De balans is wat zoek, al is en blijft dit wel een erg vermakelijk filmpje

3.5*

Well, Tillie, when the hell are we gonna get some dinner?

Ik sta altijd een tikkeltje weigerachtig tegenover de films waar Spencer Tracy en Katharine Hepburn in samen spelen. Apart zie ik ze allebei erg graag in films, maar in de 9 films die ze samen hebben gemaakt zit hier en daar een lelijke tegenvaller (Pat and Mike onder andere) maar deze Guess Who's Coming to Dinner wou ik al geruime tijd zien. Dit is namelijk de laatste filmrol van Tracy en dan heb je ook nog eens Sidney Poitier mee in de hoofdrol.. Dat kon serieuze vonken geven.

En dat klopt volkomen! Anno 2019 en dus meer dan 50 jaar later zijn we gelukkig al wat verder gegroeid wanneer het op dit soort interraciale relaties aankomt, al denk ik dat ze anno de jaren '60 toch verwacht/gehoopt hadden dat we verder hadden gestaan, maar de film voelt geen tikkeltje verouderd aan. Fijn om te zien dat regisseur Stanley Kramer me deze keer wel weet te overtuigen (ik ben dat misbaksel van een It's a Mad Mad Mad Mad World nog steeds niet vergeten, hoewel dat bijna dag op dag 7 jaar geleden is) en dat komt omdat hij hier gewoon een erg degelijke film van weet te maken. Natuurlijk weet je hoe het gaat aflopen en is het plot misschien allemaal net iets te voorspelbaar, maar de cast en de uitwerking zit gewoon erg goed. Grappig ook dat je het fameuze diner uit de titel uiteindelijk niet te zien krijgt, tenzij je de eindcredits meerekent, maar heel de aanloop is een leuke aaneenschakeling van sterke scènes. Die monoloog van Tracy op het einde, de confrontatie tussen Christina en Hillary wanneer die laatste besluit te komen spioneren, ...

De laatste filmrol van Tracy dus en dat mag je letterlijk nemen, want het had niet veel gescheeld of hij had het einde van het filmen überhaupt niet gehaald. Hij overleed namelijk 17 dagen na het filmen van de laatste scène. Hepburn heeft haar salaris als waarborg gesteld aan de studio omdat die het niet vertrouwden (Kramer deed dat ook trouwens) en dat getuigt van een groot respect voor de acteur en als je ziet wat voor een fijne performance hij er nog uitsleurt.. Die monoloog op het einde is misschien wel één van de sterkste dingen die hij heeft laten zien in zijn carrière. Hepburn doet het ook enorm degelijk - ik begin meer en meer fan te worden van haar stem eerlijk gezegd - en Poitier is misschien iets te clichématig. Dan vond ik hem in In the Heat of the Night net iets beter eerlijk gezegd. Let verder vooral nog op de debuterende Katharine Houghton, een nichtje van Hepburn maar die het eigenlijk nog wel goed doet, en veteraan John Hudkins die jarenlang stunt-double was voor Tracy en hier een kleine rol heeft als taxi-chauffeur.

Cliché, bij vlagen erg mierzoet via onder andere de soundtrack en toch.. Het werkt gewoon enorm goed. Een mooie afsluiter voor de carrière van Tracy, maar dit is sowieso zo het soort film dat naar een hoger niveau wordt getild door de cast. Misschien wel één van de beste samenwerkingen tussen Tracy en Hepburn, ik heb ze nog niet allemaal gezien, maar ook Poitier doet het gewoon degelijk. Ik moet Kramer bljkbaar toch nog niet volledig afschrijven.

4*

Spooky Sammo

Ik dacht eigenlijk altijd dat Mr. Vampire één van de eerste films was die het kungfu genre combineerde met horror. Geproduceerd door Sammo Hung was het een film die indertijd wel wat deining veroorzaakte en meteen ook een hele hoop sequels opleverde. Wat blijkt echter: Hung kwam zelf al 5 jaar eerder met zo'n combinatie af (inclusief huppelende vampiers, wat ik toch altijd eerder lachwekkend dan beangstigend vind) maar net zoals met Mr. Vampire is ook Encounters of the Spooky Kind niet helemaal mijn ding geworden.

Wel grappig eigenlijk in hoeverre die reeksen toch allemaal in elkander overlopen. Hung produceerde Mr. Vampire die door Ricky Lau werd geregisseerd terwijl Lau dan in 1990 weer Encounter of the Spooky Kind II (een sequel op deze film maar in name only, hoewel het wel terug met Hung in de hoofdrol is) voor zijn rekening nam. Encounters of the Spooky Kind start in ieder geval nog wel fijn met de droom van Bold Cheung maar verliest zich daarna wat teveel in scènes die veel te lang doorgaan. De overnachting in de tempel is op zich nog wel wat de moeite met het continu strijden tegen de vampier, maar bij de tweede overnachting is de fun van dat idee echt wel verdwenen. Wat overblijft is een film die dan ook veel te lang aansleept - ik moet wel toegeven: sowieso is het wel een uitzondering als een film in dit genre me echt voor de volle 90 minuten kan boeien, dus het wordt wel helemaal moeilijk als het nog eens een kwartiertje langer duurt - en uiteindelijk nog wat punten weet te scoren met wat gekke personages. Die slechte priester is nog wel een tof personage maar ook hij helpt niet echt om de vaart erin te houden.

Maar het is en blijft een film met Sammo Hung en die zie ik toch altijd wel graag spelen. Ik blijf het keer op keer enorm fascinerend vinden hoe lenig hij eigenlijk is, toch zeker voor zijn figuur, en hij laat hier opnieuw wel wat fijne dingen zien. De leukste niet-vechtscènes zijn die echter met zijn vrouw (gespeeld door Suet-Mei Leung) maar ook altijd fijn dat hij één van zijn vertrouwde compagnons de route een rolletje geeft. Deze keer is het Yuen Biao als de vampier die onder een dikke laag make-up het opneemt tegen Hung in de tempel. Fat Chung en Lung Chan zijn ook nog wel fijn als de twee priesters maar verder blijf je toch vooral wat op je honger zitten. Het is dan ook vooral een wat onevenwichtige film waarbij in het begin nog vooral de kaart van de horror wordt getrokken maar waar nadien Hung vervalt in een standaard kungfu vehikel. Op geen van beide vlakken weet hij echter volledig te overtuigen en dat is toch jammer.

Het helpt ook niet dat ik de film eigenlijk al voor een groot stuk vergeten ben terwijl het maar een paar dagen geleden is dat ik hem heb opgezet. Het is tekenend voor hoe memorabel dit is.. Hung doet weer zijn vertrouwde ding en doet dat uitstekend, al zie ik hem nog net iets liever in zijn latere rollen, maar verder is dit vooral nogal vlees noch vis. Misschien dat de sequel het wat beter aanpakt? Ik vrees ervoor. Sowieso ook een film die niet al te bekend is dus het zal al niet eenvoudig zijn om hem te vinden.

2*

Niet de officiële Once Upon a Time in China VI

Begin jaren '90 begon de succesvolle Once Upon a Time in China franchise met Jet Li in de rol van Wong Fei Hung. In een recordtempo werden er een aantal films in de reeks gemaakt (niet allemaal met Jet Li weliswaar) en zoals het wel vaker gebeurd met een populaire franchise, kwamen er ook onofficiële sequels uit of films die je gewoon een imitatie kunt noemen. Zo ook deze Once Upon a Chinese Hero dat in het Westen vreemd genoeg de subtitel Once Upon a Time in China VI: Kick Boxer meekreeg. Niet te verwarren dus met Once Upon a Time in China and America, het officiële 6e deel dat pas in 1997 uitkwam.

Sowieso vreemd dat deze de nummer 6 heeft gekregen aangezien er anno 1993 nog maar 4 delen waren uitgekomen maar ik vermoed dat het gewoon eventjes heeft geduurd vooraleer de film tot bij ons is geraakt. In ieder geval is het wel leuk om te zien hoe ze de aanwezigheid van Wong Fei Hung oplossen, ze suggereren dat hij elk moment terug kan komen van zijn reis maar uiteindelijk gebeurt dat nooit. Wat zich ondertussen afspeelt is een vermakelijk plotje over een student genaamd Lau Zhai die vastbesloten is om tot leerling gekozen te worden van Hung en in diens afwezigheid in de nodige problemen geraakt. Op narratief vlak springt de film er echter nergens echt boven uit en is het vooral een herhaling van zetten die we al eerder en beter hebben gezien. De korte speelduur en het vlotte tempo maken echter wel wat goed maar de climax stelt uiteindelijk teleur. Wel een aantal leuke ideeën (onder andere een gevecht op twee grote kroonluchters) maar ook hier heb ik het al ergens anders beter gezien.

Ik weet ook niet goed wat het met Yuen Biao is. Ik heb altijd wel een zwak voor hem gehad doordat hij, samen met Jackie Chan en Sammo Hung, mijn intrede tot dit soort films was maar hij schiet toch altijd net een beetje te kort als hij het alleen moet zien te redden. Hij neemt ook de choreography voor zijn rekening en hoewel hij absoluut wel een flink stukje kan knokken, is het nergens echt memorabel. Hmm, dat klopt niet helemaal want dat gigantisch Shogi spelletje is nog wel cool. Alleen een beetje jammer dat het zo donker is maar dat lag misschien wel gewoon aan de kwaliteit van de print. Grappig ook om te zien hoe hier flink wat Once Upon a Time in China gezichten terugkeren. Biao zelf uiteraard maar bijvoorbeeld ook Yen Shi-Kwan. Die heeft hier een toffe bijrol heeft als Gold Panther, een flik die niet corrupt te krijgen is en met een soort van zware gouden schoen rondloopt. Uiteraard ook een paar nieuwkomers en met Yuen Wah zit het wel goed als de slechte Chairman.

De versie die ik zag had trouwens wel slechte Engelse ondertiteling. Je snapt de essentie wel maar het is grammaticaal van tijd tot wijlen erg krom maar bon, ik ben al gewoon blij dat dit soort films vandaag de dag nog vlotjes te vinden is. Ik moet eigenlijk die Once Upon a Time in China reeks maar eens gaan verder kijken, ik ben ergens gestopt na deel 3 volgens mij.. In ieder geval: geen slechte film maar er zijn betere films te ontdekken. Dan ben ik toch meer fan van Ma Wu's werk ten tijde van de Shaw Brothers.

3*

Zwendel Belmondo

Ik ben altijd wel te vinden voor een filmpje met Jean-Paul Belmondo. Het is toch een icoon van de Franse cinema en hoewel ik niet alles kan waarderen wat hij heeft gemaakt, is hij als acteur meer dan interessant genoeg om eens de gok te wagen. Georges Lautner kende ik dan weer alleen maar van 2 Louis de Funès films (Des Pissenlits par la Racine en Un Grand Seigneur) maar die konden allebei op 3.5* rekenen dus ik dacht hier wel een goede aanschaf mee gedaan te hebben.

Het resultaat is echter maar zozo. Op zich ben ik altijd wel te vinden voor dit soort oplichterspraktijken à la The Sting maar Le Guignolo valt niet echt in diezelfde categorie qua kwaliteit. Alexandre Dupré belazert de boel nochtans genoeg, maar het is allemaal redelijk chaotisch te noemen en heel het plot hangt bovenal met haken en ogen aan elkaar. Is dat erg? In sommige gevallen niet, maar hier begon het me op den duur te storen en bovendien: het boeide me echt gewoon niet meer hoe de vork in de steel zat. Vanaf de zoveelste dode in de 'ga niet voor de ramen staan' running gag verzandt de film dan ook in een oeverloze zoektocht naar de microfilm (al is de scène in de bakkerij best nog tof) en blijft het vooral allemaal wat te lang aanslepen. Maak hier een komedie van rond en bij de 90 minuten van en je hebt een vele leukere film.

Vooral ook omdat dit echt wel iets is dat Belmondo goed kan. Ik leerde hem voor het eerst een aantal jaar geleden kennen in Le Magnifique en dat blijft tot nu toe nog altijd mijn favoriete komische rol van hem (zou eigenlijk die VHS eens moeten gaan vervangen nu ik er aan denk maar of die ooit op DVD/Blu-Ray met Nederlandse of Engelse ondertitels is uitgekomen?) maar hier redt hij eigenhandig de volledige film. Het blijft natuurlijk een heerlijk charmante acteur die het nodige lef (en succes bij de vrouwen) kan tentoon spreiden en er nog mee weg geraakt ook. Tof om Michel Galabru ook nog eens in een komedie te zien, maar die loopt er hier een beetje verloren bij. Dan vormde hij met de Funès toch een betere tandem. Verder nog veel mooi vrouwvolk dat passeert maar echt bijzondere actrices (zoals een Jacquelinne Bisset in Le Magnifique!) zitten daar niet bij.

Goh, beetje lastig te beoordelen. Er zit veel in dat niet werkt, maar het tempo is hoog en Belmondo stelt op zich niet teleur. De film blijft echter te lang duren en na een tijdje heb je het wel gehad. Het is echter niet de laatste keer dat Lautner en Belmondo samen een film maakten (Flic ou Voyou, Le Professionnel, Joyeuses Pâques en L'Inconnu dans la Maison zijn de anderen) dus ik schrijf hem nog niet af in ieder geval.

Nipte 3*

Her honor cried out for vengeance...and he rode South to get it for her!

Begin dit jaar had ik een paper geschreven over 3D en de evolutie daarvan in de film. Het was een taak voor het school maar het was een erg interessant onderwerp doordat de 3D hype blijkbaar al veel langer aan de gang was dan de resem films die we nu voorgeschoteld krijgen. Eén van die baanbrekende titels in het genre was deze Gun Fury en toen ze hem lange tijd geleden, ergens in oktober, op de BBC gaven nam ik hem natuurlijk op. Mijn interesse was al gewekt door het 3D maar ook de regie van Raoul Walsh en Rock Hudson als acteur zorgden ervoor dat me dit wel erg leuk kon gaan worden. Alleen, zoals zo vaak gebeurt bij mij, vergat ik de film na een tijd en kwam ik er pas een aantal dagen geleden achter dat ik deze nog had liggen. Ineens maar opgezet.

Maar wat een teleurstelling is het geworden! Gun Fury kent nochtans alle klassieke Western elementen die ik graag zie maar Walsh weet er nooit een meeslepend geheel van te maken. De film duurt al redelijk kort maar in dat klein anderhalf uur gebeurt er ook ontzettend weinig. Alles wordt met een ontzettend traag tempo verteld en het minieme plot had echt wel wat meer uitgebreider gemogen. Het is pas vanaf dat Jess laf wordt neergeschoten door Frank dat er wat schot in de zaak komt. Alleen blijkt de film daarna nogal snel te zijn afgelopen en vroeg ik me af naar wat ik nu eigenlijk heel de tijd heb zitten kijken. De toevoeging van 3D was eigenlijk nog het meest geslaagd, vooral als je bekijkt dat de regisseur eigenlijk nooit kon beoordelen of het 3D nu eigenlijk wel goed werkte want Raoul Walsh was in een auto-ongeluk terecht gekomen waardoor hij iets aan zijn oog had gekregen. Het resultaat was dat hij voor de rest van zijn leven met een ooglapje heeft rondgelopen. Het is alleen jammer dat het 3D zelf, de situaties waarin het gebruikt wordt, niet zo goed overkomt. Je krijgt wel regelmatig een leuk effect (wanneer er met een fles wordt gesmeten o.a.) maar soms komt het zo misplaatst over. Voor de rest kent de film nog wel een aantal mooie landschappen, iets wat hier al meerdere keren is gezegd door mijn voorgangers, maar dat weet de film compleet niet te redden waardoor Walsh wederom een mindere film op zijn naam krijgt. Ik blijf het vreemd vinden dat ik zo'n haat-liefde relatie met de regisseur heb want echt de helft van de films die ik van hem heb gezien, komen op een onvoldoende uit. Misschien zit de geniale James Cagney er voor iets tussen die Walsh naar een hoger niveau weet te tillen? Het zou best wel eens kunnen.

Soit, hier was er nochtans ook wel een goede keuze aan acteurs. Rock Hudson heb ik altijd wel een erg fijne acteur gevonden, tezamen met James Dean in Giant en met Doris Day in Pillow Talk, maar hier lijkt hij niet echt thuis te passen. Hudson zou zich later outen als een homo maar er is werkelijk niets verwijfd aan zijn charisma, zonder te willen neerkijken op homo's trouwens. Hij is precies altijd wel te vinden voor een lekker knokpartijtje en gaat altijd met de mooie vrouwen lopen maar hier? Tjah, hier was het allemaal maar wat plat. Naar de climax van de film toe, wanneer hij op zijn paard springt om achter Frank te rijden, dacht ik dat we eindelijk eens de oude vertrouwde Rock Hudson te zien gingen krijgen maar daar bleek ook niets van waar te zijn doordat hij überhaupt gered moet worden. Van Donna Reed had ik nog nooit iets gezien en de behoefte is er eerlijk gezegd ook niet. De chemie tussen haar en Hudson is enorm ver te zoeken en het kan haar precies niet al te veel schelen dat haar verloofde in koelen bloede wordt neergeschoten. Geef mij dan maar een Claudia Cardinale in C'era una Volta il West die iets soortgelijks overkomt. De bijrol van Leo Gordon was wel te pruimen en van Lee Marvin, die anders uitstekend was in The Wild One met Marlon Brando, kan ik me eigenlijk niet meer herinneren dat hij in de film zat.

Veel van verwacht maar het is allemaal maar wat op een sisser uitgedraaid. Gun Fury is nog altijd wel degelijk gemaakt maar het ontzettend trage tempo, het minieme plot en het standaard acteerwerk van de cast zorgen ervoor dat het allemaal niet echt al te bijster wordt. Leuk om eens te zien met de 3D effecten maar daar stopte het dan ook.

2*

Daddy, I got cider in my ear

Guys and Dolls was me altijd bijgebleven als één van de films waar Marilyn Monroe in geïnteresseerd was, maar waar ze op een of andere manier niet gecast was. Monroe had haar zinnen gezet op de rol van Adelaide, maar het was regisseur Joseph L. Mankiewicz (die met Monroe had samengewerkt tijdens All About Eve) die zijn veto stelde. Nog een reden waarom de film was blijven hangen was vanwege het feit dat het met een zingende en dansende Marlon Brando was. De lange speelduur hield me altijd wat tegen maar afgelopen weekend toch eens voor gaan zitten.

Ik begin te twijfelen of Mankiewicz wel een goede regisseur is voor mij. Dit is ondertussen de 5e film die ik van hem zie en het is de derde keer dat ik 3* of lager aan hem geef. Wat wel opvalt is dat zijn oeuvre stijgt in waardering naarmate Mankiewicz ouder werd dus misschien moet ik me eens aan zijn jaren '70 werk wagen. Soit, Guys and Dolls is een volbloed musical. Dat betekent dat de personages op gepaste en ongepaste momenten na een paar regels dialoog het opeens op een zingen zetten en daar is niets mis mee. Met een speelduur van 150 minuten duurt dit echter wel serieus te lang en is het elke keer weer zuchten als er een muzikaal intermezzo wordt gepland omdat die de vaart serieus uit de film halen. Het plot rond een weddenschap tussen twee gokkers had bovendien sowieso al niet enorm veel om handen.

Naar het schijnt was de relatie tussen Marlon Brando en Frank Sinatra er niet echt één van grote liefde. Het probleem lijkt hem eerder bij Sinatra te hebben gelegen (die was er niet goed gezind om dat Brando de rol van Masterson had gekregen en toen Brando vroeg om hem te helpen bij het instuderen van de nummers repliceerde Sinatra met de gevleugelde woorden dat hij niet geloofde in die Method crap), maar het mag duidelijk zijn dat de rol van Masterson inderdaad beter bij Sinatra had gepast. Het is een curiosum en daar stopt het dan ook wel bij. Brando is echter Brando en dat blijft toch een goede acteur. Sinatra is ook wel degelijk, maar het is vooral Jean Simmons (die als Sarah Brown het onderwerp van de weddenschap is) die nog echt leuk is. Wat niet gezegd kan worden over Vivian Blaine die misschien wel de vervelendste stem uit de filmgeschiedenis bezit.

Vrij vreemde choreografieën bij vlagen (bij de openingsscène had ik echt wel serieus mijn twijfels) en niet echt nummers die blijven hangen, hoewel Luck Be a Lady daar wel de uitzondering is. Een nummer dat volgens mij nog regelmatig door Sinatra werd gecoverd?

3*

Zuid-Koreaanse kung fu

Ik dacht altijd dat het martial arts genre enkel en alleen was weggelegd voor China, specifiek Hongkong, maar een tijd geleden kwam Taiwan ook als een sterke kandidaat op de proppen. Tot mijn verbazing heeft Zuid-Korea, een land dat ik eigenlijk enkel ken van Kim Ki-Duk, blijkbaar ook eens een aantal pogingen ondernomen waarvan Duel of the Ultimate Weapons de eerste is die ik ben tegen gekomen.

Maar een echt geslaagde eerste kennismaking is dit niet te noemen. Duel of the Ultimate Weapons leidt voornamelijk onder het feit dat dit een vreselijk standaard filmpje is. Met een speelduur van een dikke 80 minuten duurt dit sowieso ook al niet lang maar verder dan de gebruikelijke 'jongen wilt geen kung fu leren, verliest een familielid vanwege een rivaal, wilt wraak en wint uiteindelijk' komt de film niet. Ondertussen wordt er nog een extra verhaallijn bij gesleurd rond de verkoop van een aantal vrouwen maar wat daar nu juist het nut van is, is me nooit duidelijk geworden. Nu staan dit soort goedkope kung fu flicks nooit echt bol van de originele plotlijnen maar dit is wel het absolute minimum waarmee je een film kunt vullen. Het enige nieuwe stukje dat ik hier heb ontdekt is dat de jongen (ik kan me begot zijn naam niet meer herinneren..) uiteindelijk de zoon blijkt te zijn van de dronken leraar. Gelukkig ligt de nadruk hier overduidelijk op de gevechten en daar zitten wel een aantal leukere stukken tussen.

Vooral omdat Jang Lee Hwang gewoonweg erg cool is. Hij was me al eerder opgevallen in bijrollen in onder andere een aantal Jackie Chan films (Snake in the Eagle's Shadow en Drunken Master onder andere) maar hij trekt hier de film compleet naar zich toe en dat is leuk. Hwang speelt Don Wong (of Dong Won of Dong Wang, het hangt er vanaf welke versie je blijkbaar bekijkt) en doet werkelijk niets anders dan rondreizen, tegen mensen zeggen wie hij is en dan beginnen vechten. Hwang is één van de betere acteurs in het genre en verveelt dan ook nergens. Alleen zonde dat de climax op zich nogal teleurstellend is. Niet moeilijk ook omdat in de gehele film Wong wordt geportretteerd als onverslaanbaar en hij uiteindelijk verslagen moet worden door een kung fu beginneling.

Er zijn beteren in dit genre te vinden. Het leukste blijven tot nu toe de Hongkong flicks maar Taiwan kan er ook wel wat van. Zuid-Korea blijft echter achter doordat Duel of the Ultimate Weapons nooit echt meer wordt dan een simpele formulefilm. Gelukkig is Hwang de grote slechterik in het geheel, maakt het toch nog ietwat draaglijk.

2*

Stephen Chow's langspeelfilmdebuut

Net zoals de meesten ben ik vooral gekend met Chow's 2 bekendste films: Kung Fu Hustle en Shaolin Soccer. Nu is Chow sowieso al geen veelfilmer wanneer het op regisseren aankomt, maar het is toch vreemd hoe de rest van zijn oeuvre nagenoeg onbekend is. Tel alle stemmen van de 9 andere films op en je komt nog maar aan de helft van de stemmen van Shaolin Soccer, de minst geziene van de 2 bekendste films...

Het verraste me daardoor des te meer om zowaar nog eens één van zijn films in een budgetbak in de Mediamarkt te vinden. Liefhebbers: haast je, want voor die luttele euro kun je dit moeilijk laten liggen. Misschien wel handig om in de eerste plaats wat bekend te zijn met de James Bond saga. De Engelstalige titel is al een duidelijke knipoog, al kun je de Chinese titel eigenlijk het beste vertalen als The Locally Produced 007, maar ook onder andere de Man with the Golden Gun en Jaws passeren de revue. Tof om te zien in ieder geval en ten huize Metalfist werkt het altijd wel goed om het spionnengenre te parodiëren. Zo'n scène met de haardroger dat een scheerapparaat blijkt te zijn en de schoen dat een haardroger is, maar dan wel eentje op batterijen die direct leeg zijn... Het is flauw maar in handen van Chow werkt het wonderwel.

Verder begrijpt hij gelukkig dat dit soort films niet te lang moet gaan duren (ter vergelijking, Casino Royale uit 1967 duurt meer dan 2 uur en dat voel je) en breidt er al snel een einde aan waardoor dit als een erg leuk tussendoortje aanvoelt. En Chow doet het ook erg leuk natuurlijk. Niet evident om op een geslaagde manier zo'n cliché spion neer te zetten maar Chow geraakt er nagenoeg over de gehele lijn mee weg. Het is echter ook de combinatie met Anita Yuen die dit net wat dat beetje extra geeft. De manier waarop ze een paar keer probeert om Chow te vermoorden en dat dat elke keer faliekant mislukt.. Een running gag en eentje die blijft werken. Verder toch ook nog een pluim voor een aantal leuke visuele dingetjes. De executiescène waar een 'master in de martial arts' besluit te ontsnappen (om dan doodleuk uit de lucht geblazen te worden door een rocketlauncher!) steekt ook gewoon goed in elkaar.

Ik moet maar eens op zoek gaan naar het overige werk van Chow, sowieso als regisseur maar ook gewoon als acteur. Grappig om te zien dat Chow's fascinatie voor een slagermes reeds in From Beijing with Love zit, meen me zoiets te herinneren in Kung Fu Hustle. Nu ik erover nadenk, die 2 films zijn ook al lang geleden dus misschien maar eens gewoon terug van nul beginnen.

Dikke 3.5*

Iets minder coole Chiba in een veel minder coole film

Aha, het derde deel van de Street Fighter trilogie. Ik wou hem al eens langer opzetten, maar vanwege het Europees Kampioenschap voetbal was het film kijken wat op een laag pitje gekomen. Gisteren was het echter een rustdag en dan is dat natuurlijk de ideale moment om nog eens iets op te zetten. Het tweede deel van Street Fighter was al wat minder dan de voorganger en ik hoopte dat de reeks zich met dit derde deel ging herpakken.

Dat is jammer genoeg niet het geval. Met The Street Fighter's Last Revenge maakt regisseur Shigehiro Ozawa zijn derde Street Fighter in hetzelfde jaar (moet een serieus werktempo zijn geweest) en hij probeert eens een andere richting uit te gaan. Het resultaat is een film die niet meteen aanvoelt als een Street Fighter film en dat is vanwege het gebrek aan actie. Weinig gevechten in ieder geval, je mist bovendien van die leuke scènes zoals de X-Ray kill of de oogballen die uit iemands hoofd poppen die de vorige films hadden, en het plot rond de gestolen tape stelt echt niet veel voor. Gelukkig weet Ozawa nog wel een paar leuke elementen in zijn film te introduceren. Zo is er deze keer eens geen irritante sidekick (jammer zelfs dat Huo Feng, die vastbesloten is om de sidekick van Tsurugi te worden, al zo snel het loodje legt) en met een Mexicaan met een belachelijk grote hoed die bovendien lasers kan afschieten is er nog wel een toffe villain.

Dit blijft een reeks die vooral steunt op Sonny Chiba en die blijft het leuk doen. Iets minder grimassen weliswaar en dat zorgt toch voor een vermindering in coolfactor maar voor de rest wel weer in zijn goede doen. Weeral diezelfde flashback van zijn jeugd had deze keer ook wel eens achterwege gelaten mogen worden. Frankie Black is een toffe slechterik, alleen jammer dat hij zo snel (hetzij wel op een coole manier) het loodje legt en Etsuko Shihomi vormt een leuk duo met Chiba. Verder weinig op aan te merken aangezien de meeste aandacht toch naar Chiba gaat.

Vreemd trouwens dat de Amerikaanse versie zo verschillend is. Ik dacht dat het hier een fout in de plotomschrijving was aangezien de Japanse versie niets met heroïne heeft te maken, maar blijkbaar vonden ze in Amerika het plot niet al te interessant en probeerden ze er een andere film van te maken. Vraag me af of dat op narratief vlak interessanter was.

2.5*