Opinions

I'd love to meet the sheik that wrote that stuff

Aha Harold Lloyd, de komiek waarvan ik nooit had verwacht dat hij zo'n plaatsje in mijn filmhart ging kunnen veroveren. Ik ben op zich geen enorme fan van silent films en tot nu toe was het enkel en alleen Buster Keaton die me nagenoeg altijd kon bekoren. Geen Laurel & Hardy, geen Charlie Chaplin, geen ... Neen: Keaton was de koning. Opeens was daar echter een bebrilde man die bijna altijd 3.5* of hoger weet te scoren en kwam er een nieuwe uitdager op de proppen en zowaar: met Girl Shy komt hij nog wat dichter in de buurt van de Great Stone Face.

Want Girl Shy is, zelfs met zijn atypische speelduur voor een stille Harold Lloyd film, van de eerste tot de laatste seconde genieten. Van de leuk in beeld gebrachte hoofdstukken uit Harold's boek tot aan de relatie met Mary en natuurlijk de climax waar Harold alles op alles zet om het huwelijk van Mary en Ronald te stoppen. Hoewel niet alles even goed lukt weliswaar (de achtervolging voelt nogal Keatonesque aan en begint op den duur een beetje te slepen), is het een formaliteit die je Lloyd met gemak vergeeft. Zeker ook omdat hier opnieuw zoveel leuke ideeën inzitten. Geniaal natuurlijk om een stotteraar de hoofdrol te geven in een film zonder geluid maar ook heel het Harold/Mary aspect werkt gewoon goed. Er is simpelweg iets aan de stijl van Lloyd dat me altijd wel weet te charmeren. Een soort van combinatie tussen het verhaalaspect van Chaplin of Laurel & Hardy en het stuntwerk van Keaton.

Girl Shy was de eerste Lloyd film nadat hij weg was gegaan van Hal Roach Studios en dan is het fijn dat hij toch dezelfde kwaliteit heeft weten benaderen als bijvoorbeeld een Safety Last. Voor een groot stuk is dat natuurlijk te wijten aan het feit dat Lloyd altijd wel eenzelfde soort rolletje speelt (vreemd genoeg lijkt hij ook nooit ouder te worden hoewel ik nu al een aantal films heb gezien variërend uit 1922 tot 1934) maar hij gebruikt ook vaak dezelfde cast. Zo keert Jobyna Ralston terug en net als in Why Worry? weet ze echt veel met haar personage te doen. Ze slaagt er op de een of andere manier in om echt een iemand van vlees en bloed te worden en de combinatie met Lloyd werkt gewoon echt goed. De volgende film in de boxset die ik heb is Among Those Present en die is nog van voor Mildred Davies vervangen werd door Ralston, ben benieuwd wat ik nu van Davis ga vinden.

Want die was de eerste leading lady in Lloyd films (nadat de snoeper effectief met haar trouwde naast het grote scherm) maar ik denk dat Ralston gewoon beter werkt. Soit, maakt verder niet veel uit voor Girl Shy. Kort gezegd is dat één van de beste Lloyd films die ik tot nu toe heb gezien en ik denk dat ik enkel Safety Last moet voorlaten qua kwaliteit. Laat de rest ook maar komen in ieder geval!

4*

Duck, you sucker!

Er zijn zo van die regisseurs die je na al die jaren nog steeds een warm hart toedraagt. Sergio Leone was samen met Alfred Hitchcock, Quentin Tarantino, Akira Kurosawa en zovele anderen verantwoordelijk voor mijn eerste stapjes in het (her)kennen van regisseurs. Niet iedereen van dat lijstje is overeind gebleven en ook Leone is een tikkeltje van zijn voetstuk gevallen, al zal ik hem eeuwig dankbaar blijven voor die ene ultieme Western: C'era una Volta il West. Van het bekendste deel van zijn oeuvre (zowat alles met uitzondering van Il Colosso di Rodi) was A Fistful of Dynamite de laatste die ik nog moest zien.

En even (een geruime tijd zelfs als ik eerlijk ben) was er weer die liefde als vanouds. Die openingscène met Miranda die beschimpt wordt door de passagiers van de koets - je voelt, je hoopt zelfs, dat hij op de een of andere manier zijn wraak kan nemen - is een heerlijk staaltje filmkunst en ook de vele confrontaties tussen Miranda en Mallory zijn om je vingers van af te likken. Alleen komen we na een tijd bij een keerpunt dat ik wel vaker bij Leone heb: het duurt allemaal zo verdomd lang.. Het is zeldzaam voor mij maar ik kan perfect het moment aangeven wanneer het allemaal als een kaartenhuis in elkaar zakt en dat is wanneer Miranda (na de dood van zijn zoons en vader te hebben aanschouwd) opnieuw als een held wordt onthaald. De wraak op Villega, de strijd met Reza, ... Het kon me allemaal opeens minder en minder boeien. Zonde, want het slot met Miranda die verweesd achter blijft en naar de camera kijkt terwijl hij "What about me?" aan de kijker vraagt is misschien wel één van de beste momenten in de carrière van Leone.

Daar staat dan wel tegenover dat die Ierse flashbacks het slechtste zijn wat hij ooit op het scherm heeft getoverd. Fifty fifty dus en dat ligt gelukkig niet aan James Coburn die alles op alles zet om de Ierse John Mallory geloofwaardig in beeld te brengen. Coburn is degelijk, maar het is toch vooral Rod Steiger die echt de show weet te stelen. De manier waarop hij Coburn naar een hoger niveau tilt (en eerlijk is eerlijk, vice versa gebeurt hetzelfde) is heerlijk om te zien. Daarin schuilt dan ook de kracht van de film, want bijrollen zoals die van Romolo Valli (als Dr. Villega) komen toch niet volledig tot hun recht. Ook de soundtrack van Ennio Morricone stelt een tikkeltje teleur, al is dat misschien ook wel omdat die zijn meest iconische werk maakte in andere films van Leone. Sowieso niet één van mijn favoriete componisten (dat "Shon shon shon" gezang werkte me hier wat op de zenuwen) maar dat terzijde.

Moet wel zeggen dat ik meteen zin heb gekregen om de rest van het oeuvre van Leone eens te gaan herzien. De twee bekendste hebben al een review gekregen (al blijkt C'era una Volta il West ook alweer 7 jaar geleden te zijn) maar dan kan ik meteen eens Il Colosso di Rodi erachter aan gooien. Kwestie van zijn oeuvre na al die jaren toch eens compleet te krijgen.

3.5*

Fellini in kleur

Het winteruur is alweer gepasseerd vannacht en hoe beter gebruik maken van dat extra uurtje in de dag dan door eens een wat langere film op te zetten? Het was tot op de dag van vandaag geen goed huwelijk tussen mij en Federico (6 films gezien en een gemiddelde van rond de 3*) en het was dan ook wachten op die echte knaller. De jaren '60 van de regisseur lijken me tot nu toe nog het beste te liggen en vandaar eens gestart aan Giulietta degli Spiriti, een film met misschien wel de mooiste titel ooit.

Het is echter weer het gebruikelijke Fellini verhaaltje. Kleurrijke personages, interessante ideeën en een uitvoering die mij nooit volledig weet te boeien. Ik vraag me echt af wat er misloopt, maar de regisseur slaagt er in geen enkele volwaardige film in om mijn aandacht voor de volledige speelduur vast te houden. Het is dan ook niet zo verwonderend dat juist zijn korte segmenten in Boccaccio '70 en Histoires Extraordinaires me het beste liggen in zijn omvangrijke oeuvre. Giulietta degli Spiriti is dan ook weer zo'n film geworden die het moet hebben van de beleving. Fellini tackelt opnieuw een aantal (autobiografische?) thema's op een manier die compleet zijn eigen is en dat resulteert in voluptueuze vrouwen, de toevoeging van wat vaudeville en veel van de pot gerukte hallucinaties. Daar zitten een paar bijzonder indrukwekkende scènes tussen (heel dat toneeltje met de kleine Giulietta bijvoorbeeld) maar over de globale lijn begon het me minder en minder te interesseren. Wat me echter ook al is opgevallen in zijn andere films, is dat hij naar het einde toe er toch nog altijd in slaagt om me weer te laten focussen en dat is met het einde van Giulietta degli Spiriti niet anders.

Grappig om eindelijk eens de 'echte' Fellini te zien. Waar hij zich in het verleden graag liet portretteren door de knappe Marcello Mastroianni, kiest hij hier voor de minder appetijtelijke Mario Pisu. Mastroianni is hoe Fellini zichzelf graag had willen zien qua uiterlijk, Pisu is degene op wie hij effectief lijkt. Beide zijn wel degelijke acteurs trouwens, laat dat ook maar duidelijk zijn, maar ik moet toegeven dat ik ook liever Mastroianni zie (en zou zijn). De film draait echter volledig rond Giulietta Masina (de toenmalige vrouw van de regisseur en ze zou dat ook blijven tot zijn dood in 1993) en die draagt de film toch indrukwekkend. Trouwens ook nog even Nino Rota vermelden. Hij is sowieso al geruime tijd één van mijn favoriete componisten maar dit doet hij wel heel erg goed. De combinatie Fellini/Rota is hetgeen de film hier naar een hoger niveau stuwt.

Tjah, opnieuw een 3*. Het begint een gewoonte te worden precies. Het interessante bij Fellini is wel dat ik soms tijdens het kijken me afvraag naar wat ik in hemelsnaam ben aan het kijken en waarom ik me dat keer op keer aandoe, maar een paar uur later overheersen dan weer enkel de positieve elementen. Misschien eens op zoek gaan naar een korte Fellini, alles wat ik heb gezien klokt af rond de 130 minuten of langer.

3*

Lorenzo the Great, opnieuw

Met Gladiator Cop ben ik aan het vervolg op The Swordsman gekomen. In eerste instantie had ik niet door dat beide films aan elkaar zijn gelinkt (de DVD verpakt dit dan ook simpelweg als "Double Action!" met Lamas in de hoofdrol) maar ik was eigenlijk wel benieuwd naar de sequel. The Swordsman is verre van een fantastische film, maar krijgt alsnog 2.5* en doet toch een aantal dingetjes wel goed. Gladiator Cop leek echter - afgaande op het gemiddelde - van een veel lagere kwaliteit te zijn maar ik vroeg me vooral af hoe ze dit aan elkaar gingen linken.

Het juiste antwoord: amper. Het vreemde is dan ook dat het eigenlijk een soort van sequel/reboot lijkt te zijn van de voorganger. In ieder geval wel fijn dat een aantal personages terugkeren, maar bijvoorbeeld Julie (die in het eerste deel toch vrij prominent aanwezig was) wordt hier gereduceerd tot een kleine bijrol die naar aloude gewoonte weer onder bewaking van de politie staat. Ook dezelfde agent die altijd een hoertje in zijn wagen heeft zitten komt Andrew weer eens aflossen en verder lijdt Andrew nog altijd aan dromen waarin hij Alexander is. Zelfs de grote slechterik is nagenoeg hetzelfde concept, want deze keer niet iemand die ook denkt dat hij Alexander is maar één of andere figuur die de reïncarnatie van Parmenion (een Macedonische generaal die ooit in dienst van Alexander was) blijkt te zijn. Ondertussen komt Andrew weer terecht in een aantal illegale gevechten en voelt dit vooral aan als een film met de nodige herhaling. Is dat erg? Goh, ja en nee. Het is duidelijk dat dit op alle vlakken een mindere film is dan de voorganger maar toch is hier ook nog wel wat fun te beleven.

Al komt dat misschien ook wel door het feit dat ik gewoon fan ben van films met dit soort illegale toernooien. Een leuke verscheidenheid van kleurrijke personages en in dat opzicht is Gladiator Cop beter dan The Swordsman. Jodar (Christopher Lee Clements) is weliswaar de minste van de groep (vooral door zijn tenue met onder andere dat visnet dat hij als T-shirt gebruikt) maar Garry Robbins is als Mongol wel indrukwekkend. De belangrijkste vechter is echter uiteraard Lorenzo Lamas en die kan hier zijn vertrouwde kunstjes bovenhalen. Hij is niet van het niveau van de echte grote namen in het genre maar toch, ik kan hem nog wel appreciëren. Claire Stansfield keert dus ook nog terug als Julie maar wordt amper ingezet (ze ziet er bovendien ook wat anders uit, er zit weliswaar 3 jaar tussen beide films maar het lijkt wel alsof ze even langs de plastische chirurgie is gegaan?) en dient enkel voor een paar uit de toon vallende scènes met Lamas. Dan rest uiteindelijk James Hong nog die als een ware Fu-Manchu de slechterik mag spelen en dan heb je het wel gehad met de cast.

Op vlak van het toernooi en de illegale gevechten is Gladiator Cop beter dan The Swordsman, maar het stelt me teleur dat dit op vele andere vlakken een herhaling van zetten is. Hong is nog een fijne bad-guy en je krijgt een aantal toffe vechters maar al bij al resteert vooral het gevoel van "naar wat heb ik zitten kijken". Als je niet bekend bent met The Swordsman, dan gaat Gladiator Cop alle richtingen uit en eerlijk gezegd, zelfs met de eerste film nog vers in het geheugen gebeuren er rare dingen.

Nipte 2*

Does my gluteus maximus look big in this?

Ik had al wel eens eerder van deze parodie op Gladiator gehoord maar dat was alweer een aantal jaren geleden en de film sprak me ook nooit zo aan om te kopen. Het was echter een paar dagen geleden dat ik deze film in de Stoner collection tegen kwam (voor de geïnteresseerden: het is een reeks die verkrijgbaar is in de MediaMarkt in groene hoezen met titels zoals Harold & Kumer 1 en 2, Detroit Rock City, ...) dat ik hem meepakte. Daarstraks wel zin in een komedie dus werd het deze.

Gelachen hebben we (ik heb hem met mijn broer gezien) maar dat is niet te danken aan de film zelf. Hoewel? Neen, ergens klopt dat niet want we hebben voornamelijk zitten lachen rond de enorm belachelijke acties die hier gebeuren. Blijkbaar zijn de drie dames bekend van de Britse serie Smack the Pony maar hoewel die naam wel ergens iets doet rinkelen, heb ik die reeks nooit gezien en daar heb ik nu ook niet al teveel behoefte aan. Werkelijk het merendeel van de scènes lijkt compleet zijn nut te missen maar toch gaat de film om de een of andere reden redelijk snel vooruit. Alleen jammer van de compleet verkeerde verwachtingen waarmee je de film ingaat als je de hoes bekijkt of het plot leest. Gladiatress doet zich voor als een parodie op Gladiator maar met uitzondering van een korte verwijzing naar Russel Crowe in de vorm van Ruselius Crowius in die aard, is daar niet veel van te merken. Ik had eerder de indruk naar een vervolg op Erik the Viking te zitten kijken. Een bloedbad wordt het ook nergens (vraag me eerlijk gezegd ook af vanwaar die 16+ rating eigenlijk kwam) maar gelukkig maken de decors het allemaal nog redelijk doenbaar. Dat is redelijk logisch want Gladiatress is op dezelfde locatie opgenomen als Gladiator en gebruikte ook een groot deel van de kostuums die voor die film gemaakt werden.

Blijkbaar leek het de dames grappig om personages vreemde namen te geven en dit resulteert in personages zoals Dwyfuc, Smirgut the Fierce en Worthaboutapig. Dit zijn meteen ook de drie hoofdrollen en worden, zoals ik daarjuist al zei, vertolkt door de drie dames uit Smack the Pony. Die doen het op zich nog niet zo bijzonder slecht. Nu is het niveau in dit soort films nooit erg hoog maar ik kreeg de indruk dat ze wel degelijk konden acteren. Alleen Sally Phillips is af en toe op het randje maar dat zal ook wel wat aan haar personage hebben gelegen. De rest van de cast is nu ook niet echt fantastisch te noemen maar hebben wel hun momenten. Wel jammer trouwens dat de effecten voor de rest niet al te fantastisch zijn. Met de decors zat het goed maar het moment dat Worthaboutapig de bijen begint op te roepen wordt het redelijk pijnlijk te noemen.

Eigenlijk is Gladiatress een redelijk slechte film maar op zich heeft het nog een zekere charme. De film gaat redelijk vlot voorbij en de decors en kostuums zien er goed uit. Niet echt een aanrader te noemen maar flop 100 materiaal is dit nu ook weer niet.

2*

Let's kick some grass!

Na het geniale Tucker & Dale VS Evil maar ineens begonnen aan een andere film die al lang op mijn verlanglijst stond, Gnomeo & Juliet. Ik ben altijd al een enorme fan geweest van de originele tragedie van Shakespeare (alsook van Baz Luhrman's verfilming) maar soms kun je door de bomen het bos niet meer zien betreffende Shakespeare verfilmingen. Echter, zo af en toe verschijnt er een originele insteek in één van de adaptaties naar het grote scherm en wordt mijn interesse gewekt.

Dit was dus, logisch natuurlijk, ook zo bij Gnomeo & Juliet waarin het welbekende verhaal wordt verteld aan de hand van tuinkabouters. Juist, tuinkabouters. Waarom? Geen idee maar het sprak me eerlijk gezegd wel aan. Gnomeo & Juliet is dan ook een film geworden waarvan je zelfs als volwassene perfect kunt genieten. De film steekt logischerwijs vol met Shakespeare referenties maar ook is er hier en daar genoeg humor te bekennen die voorbij zou gaan aan de ogen van de kleinere kinderen. Qua verhaal is dit natuurlijk wel redelijk voorspelbaar want volgens mij lopen er maar weinig mensen (dan heb ik het natuurlijk over tieners en ouders) op deze wereld rond die geen idee hebben hoe Shakespeare's bekendste tragedie verloopt. Betekent dit dat Kelly Asbury moet kiezen voor een halfbakken afkooksel? Verre van want hij verweeft er zijn eigen elementen in waarmee dit garant staat voor een glimlach. Al moet ik eerlijk toegeven dat de film in het begin nogal tegenviel. Hij opent leuk met het kleine kaboutertje die even doodleuk de film half komt afbreken maar vanaf dan zakt de film wat in. Althans, dat is tot dat Featherstone aan bod komt. Deze roze flamingo brengt enorm veel kleur in de film en tilt hem eigenhandig naar een hoger niveau. Het verhaal schiet in gang, de humor is gevatter en de situaties worden absurder. Het was juist wat de film nodig had (dat gesprek tussen Gnomeo en het standbeeld van Shakespeare is fantastisch) en de climax wordt mooi uitgevoerd. Natuurlijk weet je dat dit niet zo zal eindigen zoals het originele verhaal, het is en blijft een kinderfilm, maar deze aanpak kon me zeker en vast bekoren.

Qua animatiestijl voelt dit enorm Dreamworks aan. Niet perse een pluspunt vermits ik eerder een Disney fan ben maar dit was op zich nog wel te pruimen. Ik blijf, en dat zal nooit veranderen, een fan van de oude animatie zoals we die kregen in films zoals Aristokatten of Belle & het Beest en in vergelijking met dat, voelt dit nogal digitaal aan maar het went gelukkig snel. Wat vooral leuk is, zijn de kleine details waarmee de film wordt geanimeerd zoals de steengeluidjes wanneer één van de kabouters iets aanraakt. Bijlange na niet de mooiste geanimeerde film die ik heb gezien maar het kan er vast en zeker mee door.

Iets waar ik vaak moeite mee heb bij animatiefilms, is het herkennen van de stemmen. Vaak doen er vrij grote ronkende namen in mee maar valt het me maar een zeldzame keer op en dan moeten het uitgesproken stemmen zijn. Ook hier heb ik bijlange na niet alles herkend maar dat neemt niet weg dat er hier een aantal erg geslaagde voice actors tussen zitten. Zo weet James McAvoy na The Conspirator en X-Men First class zich weer te overtreffen in een tak van de cinema. Maar ook Emily Blunt is ideaal gecast als Juliet waardoor de relatie tussen beide eigenlijk sterk overkomt. Voor de rest zitten er in de bijrollen nog leuke acteurs tussen zoals een grommende Jason Statham als Tybalt, Hulk Hogan als Terrafirminator, Ozzy Osbourne als Fawn, Maggie Smith en Michael Caine als de ouders van Gnomeo & Juliet en Patrick Stewart als het standbeeld van Shakespeare. Namen die je niet meteen zou verwachten, Elton John verzorgt de muziek en vertolkt ook nog een kleine bijrol, maar het werkt wonderwel.

Het klassieke verhaal met hier en daar andere accenten. Je zou denken dat dit enorm tegenvalt, de kans zat er in, maar gelukkig blijkt dat niet waar te zijn. De animatie is degelijk maar niets baanbrekend maar het zijn vooral de leuke stemmen en de absurdere humor die ervoor zorgen dat dit een erg aangenaam filmpje wordt. Blijft alleen jammer van het ietwat trage begin.

Kleine 4*

De vriendschap tussen Buster Keaton en een koe

Ik had daarstraks zin in een kort en luchtig filmpje. De laatste paar dagen heb ik werk gemaakt van een aantal erg lange films eens te zien (variërend van 204 - 228 minuten) en dan snak je op den duur wel naar iets kort. Ik kwam toen mijn Buster Keaton box tegen die ik ooit eens voor 15 euro had gekocht in de FRS, wat dus echt spotgoedkoop is voor 10 films en een hele hoop shorts. Go West was de eerste titel van het eerste schijfje en waar kun je beter beginnen dan bij het begin?

Het is niet mijn eerste kennismaking met Buster Keaton. Ik ben ooit eens in een kleine cinemazaal hier in de buurt Steamboat Bill Jr. gaan zien op groot scherm met een live-begeleiding van een klein orkest en nadien heb ik nog een paar talkies van Keaton gezien, die trouwens ondergewaardeerd zijn want daar zit ook wel leuk werk tussen. Soit, de kennismaking van het erg gewaardeerde werk van Keaton aan de hand van Steamboat Bill Jr. was erg aangenaam dus ik hoopte dat deze Go West hetzelfde effect op mij zou hebben. En gelukkig is dat het geval. Persoonlijk heb ik niet zo bijster veel met silent films (ik heb er dan ook nog niet zoveel gezien) maar voor Keaton wil ik altijd wel een uitzondering maken en Go West is het waard want, hoewel de film nogal traag op gang komt, is er wederom weer veel te beleven. Het verhaaltje is simpel, ten tijde van de silent era was de mogelijkheid er nu ook nog niet echt om een wreed ingewikkelde film te maken, maar het is wel allemaal doeltreffend. Er is een grote vorm van slapstick te ontdekken maar vooral de stunts zijn weer van een hoog niveau. Het is wel goed dat de film maar een 70tal minuten duurt want veel langer zou ik dit niet kunnen trekken. Dit ligt dan ook niet noodzakelijk aan de film, de laatste helft van de film behoort juist tot het beste van heel de film, maar eerder aan het feit dat ik me nogal vrij snel begin te vervelen bij dit soort films.

Gelukkig is Keaton er om de boel eens lekker op stelten te zetten. Hoe hij het flikt, ik weet het niet maar hij is zijn naam van The Great Stone Face vast en zeker waard. De manier waarop hij werkelijk alles ondergaat zonder enige vorm van emotie is verbluffend. Het is moeilijk om de acteerprestaties in dit soort films te beoordelen. Het is allemaal nogal overdreven om erg duidelijk te maken wat er effectief gebeurd maar gelukkig wordt het nergens vervelend. Ik zei het daarjuist al maar veel daarvan is echt te wijten aan Keaton. Hij regisseerde deze Go West ook en heeft een goed oog voor een aantal hilarische scènes waarvan de stierenstomloop toch wel één van de hele hoogtepunten is. Simpel maar erg doeltreffend en ook de bijhorende muziek past erg goed. Er wordt gebruik gemaakt van een heerlijk herhalend riedeltje en hoewel dit na een tijd zou kunnen tegensteken, gebeurt dat niet. De rest van de cast is perfect inwisselbaar. Nu zijn er al niet zoveel bijrollen maar van actrices zoals Kathleen Myers heb je honderden ten tijde van de jaren '20.

Leuke Buster Keaton film die ietwat traag op gang komt maar gelukkig dit daarna ruimschoots goedmaakt. Ik wacht nog altijd op het ultieme meesterwerk van hem maar ik heb het vermoeden dat dat wel in die boxset zal zitten. Moet ik er toch eens werk van maken om de rest te zien, vooral doordat ze zo kort zijn.

4*

There's something corrupt going on around my pants but I just can't seem to locate it

Ik was een tijd geleden begonnen om alle Marx Brothers films eens terug opnieuw te gaan kijken maar om de een of andere onduidelijke reden was ik bij deze film gestopt. Misschien omdat de voorganger (At the Circus) de minste film uit hun heel oeuvre is. Nog altijd wel vermakelijk maar toch wel een gradatie minder maar dat kwam natuurlijk ook door de vele problemen die de broertjes met Louis B. Mayer hadden. Go West was ook één van de allereerste films die ik van het trio (en voormalige kwartet) had gezien en die was me simpelweg niet goed bevallen. Ik kon ondertussen niet meer juist zeggen waar dat aan lag dus was het hoog tijd om gisteravond eens aan een herziening te beginnen.

En wat een revelatie! Go West is niet de beste film, die eer gaat toch naar de films met Zeppo bij maar dit zit echt weer bomvol met die geweldige Marx Brothers humor. Groucho is weer even grof ten opzichte van vrouwen en kan weer helemaal los gaan in de dialogen met zijn twee broers. De film zit dan ook vol met een aantal geweldige scènes (hoe Chico en Harpo het geld van Groucho aftroeven aan het treinstation) maar ook het plot was een enorm stuk vermakelijker dan ik me eigenlijk kon herinneren. Want wat me nog altijd wel bijstond van de film was dat het een uitermate saai verhaal was waar maar een paar scènes erboven uit kwamen. Ik was natuurlijk een aantal jaar jonger toen ik de broertjes leerde kennen maar ik heb het vermoeden dat ik gewoon moe was of niet goed heb opgelet want hier zit eigenlijk echt wel een lekker lopend plot achter. Onvoorstelbaar ook dat MGM de geniale treinclimax dan ook wou gaan knippen vanwege te duur. Ten tijde van Irving Thalberg hebben de Marx Brothers hun beste werk afgeleverd en dat komt gewoon doordat ze daar gewoon veel beter mee overeen kwamen en dat Thalberg de genialiteit van hun inzag. Mayer daarentegen wou de Marx Brothers alleen maar kelderen doordat Groucho hem ooit heeft beledigd. Er werd niet meer naar hen geluisterd, verhaallijnen werden geschrapt, song writers werden naar andere films doorgestuurd, ... Noem maar op en Mayer heeft het wel geprobeerd. Gelukkig is hier de zin van MGM niet doorgeduwd waardoor de, weliswaar lange, climax volledig tot zijn recht komt.

Qua muzikale intermezzo's is Go West nog wel goed te doen. Ik ben altijd al wel fan geweest van de gezongen nummers door Groucho. Die zijn vaak even geniaal als zijn uitspraken, voornamelijk doordat ze gewoon zijn typische uitspraken onder een deuntje hebben gezet, maar daar zijn ze om een voor mij onbekende reden afgestapt. Echter, in deze film (en in At the Circus) heeft Groucho nog een geweldig stukje achter op de koets. Met een geweldige interactie met Chico en Harpo. Vooral die laatste maakt me met zijn gestoorde lach echt altijd vrolijk. Combineer dit met Groucho die Chico's Italiaans accent nadoet en je kunt me oprapen. Trouwens ook nog een leuke verwijzing naar Pop, goes the weasel uit Duck Soup. Ik weet dat het een oud nummer is maar het gevoel dat Groucho express Pop, goes the diesel ontsnapt me niet.

Ze brachten met hun gedrieën toch echt geniale cinema. Hun tijd ver, ver vooruit en ondertussen half in de vergetelheid geraakt (onbegrijpelijk want dit is veel maar dan ook veel beter dan een Chaplin of Laurel & Hardy) maar Groucho, Chico en Harpo zijn nog altijd even goed op dreef zoals altijd. Chico doet weer een geweldig piano nummer (die trigger finger is zo eenvoudig maar o zo herkenbaar) en ook Harpo zorgt voor een perfect nummer op een geïmproviseerde harp. Leuke combinatie trouwens met de fluitende Indiaan maar de drie tezamen kunnen perfect een film dragen. Andere acteurs heb je simpelweg niet nodig en het valt me dan ook op dat ik me eigenlijk na een tijd vaak bijzonder weinig kan herinneren van de bijrollen. John Carroll bijvoorbeeld speelt weer een typische Zeppo rol (voor degenen die het niet zouden weten, dit is de 4e broer die in de beginperiode van de broertjes dit soort rollen op zich nam. Hij was bijlange na niet zo uitgesproken als zijn oudere broers maar was geniaal op zijn eigen manier) maar doet het eigenlijk nog vrij goed. Meestal kan ik de rol niet los zien van Zeppo maar hier niet zo heel veel problemen. Diana Lewis is nog een mooie verschijning en ook Walter Woolf King en Robert Barrat zijn nog wel vermakelijk. Op zichzelf staand zijn ze niet zo bijzonder veel waard maar King en Barrat, die de rollen van Beecher en Baxter op zich nemen, tijdens de treinachtervolging (en afbraak) zijn echt enorm amusant.

Chaotisch, anarchistisch maar vooral geniaal. Moest is ooit de vraag krijgen om de broertjes te beschrijven, dan zouden dit mijn woorden zijn. Het verhaal is redelijk simpel, al is het op een bepaald moment wel lastig om te onthouden waar die akte nu eigenlijk zit, maar de drie werken zo heerlijk op je gemoed dat je dit hen allemaal vergeeft. De Marx Brothers moeten zelfs geen ingewikkeld plot hebben. Gewoon een plaats waar ze lekker los kunnen en je bent vertrokken voor een fantastische rit. Niet hun beste, wel weer een erg sterke.

4*

The Goat is verantwoordelijk voor één van de meest iconische Buster Keaton stills, namelijk die waarin je Keaton achter de tralies ziet staan. Zoals wel vaker het geval is in zijn shorts is het echter een misverstand en wordt hij door iedereen aanzien als Dead Shot Dan, een gevaarlijke crimineel. Het resulteert in veel van die typische Keaton nonsens met grootschalige achtervolgingen en geweldig stuntwerk (de scène waar hij op de rug van Joe Roberts springt en door een klein raam duikt!) en een handvol iconische momentjes. De scène waar je een trein tegen hoge snelheid ziet aankomen, abrupt stopt en dat dan blijkt dat Keaton vooraan zit is toch nog altijd geweldig na al die jaren. Misschien een ietwat abrupt einde (die "You furnish the Girl, we furnish the home!" slogan is wel grappig) maar wat deert het als al het voorgaande zo goed is.

4*

I'll make him an offer he can't refuse

Gisteren was ik sinds tijden nog eens naar een aflevering van The Simpsons aan het zien op televisie en het was degene waar Marge een gangster in elkaar slaagt. Die scène was een overduidelijke knipoog naar een scène uit The Godfather en ik begon me af te vragen hoelang het eigenlijk geleden was dat ik de film nog had gezien. Mijn stem hier dateerde van 26 juli 2006 maar dat is de dag dat ik me hier registreerde dus waarschijnlijk is het nog een stuk langer geleden dat ik de film had gezien. Ik heb me gisteravond dus nog maar eens laten onderdompelen in Coppola's meesterwerk.

Verbazingwekkend eigenlijk in hoeverre een film een indruk op je kan nalaten want het merendeel van de film kon ik nog perfect voorspellen en sommige zinnen kon ik zelfs in zijn geheel mee praten. De film moet indertijd toch een serieuze indruk op me hebben nagelaten maar ik heb nu pas het gevoel dat ik de film echt in zijn geheel begrijp. The Godfather is in de eerste plaats geen gangsterfilm. Toegegeven, het komt er erg dicht bij in de buurt maar voor mij ligt het de nadruk in het verhaal van Mario Puzo toch meer op de verschillende familierelaties. Vooral de evolutie van Michael die oorspronkelijk niet dezelfde weg als zijn vader en broers wilt volgen is in dit opzicht erg sterk weergegeven. Het zijn dan ook de subtiele details die deze evolutie teweegbrengen die voor een paar geniale scènes zorgen. Het begint natuurlijk al met de lange maar erg boeiende openingsscène waar Connie trouwt. De film krijgt een zekere luchtigheid vanwege het mooie weer en de aangename sfeer die van het scherm afspat (dat nummer van die oude Italiaan blijft na al die jaren goud waard) maar achter de doeken begint één van de meest bekende scènes uit heel de film, het gesprek tussen Bonasera en Don Corleone. Voor mij zit het dan ook in deze tegenstrijdigheden dat de film me zo aanspreekt. De manier waarop de gangsters als sympathieke jongens worden neergezet maar ondertussen allerlei moorden begaan zonder de minste moeite of aarzeling is boeiend om naar te kijken. Ik zei het daarjuist al maar de misdaad komt op de tweede plaats waardoor dit een degelijke familie kroniek wordt om naar te kijken. De bijhorende soundtrack van Nino Rota (mag zich voor mijn part bij Howard Shore en Ennio Morricone scharen) mag er ook vast en zeker zijn. Het bekende theme steekt er natuurlijk met kop en schouders bovenuit maar de rest past ook perfect in de sfeer van de film. Het einde met de moord op allerlei maffia kopstukken is dan ook één van de beste scènes uit de film juist vanwege de muziek.

The Godfather was zoveel jaar geleden mijn kennismaking met Marlon Brando en wat voor een kennismaking was me dat! De manier waarop hij sprak (heerlijk met die watten in zijn mond) en die dreigende sfeer die van hem uitging, ... Elke film die ik nadien van hem heb gezien stond overduidelijk in de schaduw van zijn rol als Don Corleone. Brando las het merendeel van zijn dialogen af via de cue maar daar is werkelijk niets van op te merken. Dit was ook meteen de doorbraak voor Al Pacino maar heeft toch niet veel gescheeld of hij had er nooit bij geweest. Ze waren van plan om hem te weigeren maar een bepaalde 8 minuten in Panic in Needle Park hebben ervoor gezorgd dat hij toch een kans kreeg. Dat bleek toch niet zo'n succes te zijn en ze waren van plan om hem uit de productie te smijten maar dan kwam de legendarische scène met Sollozo in het restaurant. En het is waar, vanaf dat moment lijkt Pacino compleet los te kunnen gaan in zijn rol en speelt hij de pannen van het dak, al was de scène in het ziekenhuis natuurlijk ook al van een ongekend niveau. Ook James Caan zou voor altijd legendarisch worden met de rol van Santino 'Sonny' Corleone en terecht want was Caan hier doet is gewoon erg goed. Het blijft wel jammer dat de aftuiging van Carlo er redelijk nep uitziet.. Maar eigenlijk is werkelijk iedereen enorm goed gecast in de film. Robert Duvall steekt er nog bovenuit als Tom Hagen maar ook de enorm ondergewaardeerde John Cazale is perfect. Die laatste blijft trouwens toch een enorm intrigerend figuur want met maar 5 filmrollen in zijn carrière heeft hij wel 3 iconische personages neergezet, The Conversation heb ik nooit gezien.

Ik zou hier nog uren over kunnen doorgaan maar dan wordt dit wel een erg lang bericht. The Godfather is een film die je als filmliefhebber gewoon eens gezien moet hebben. De acteurs zijn van een erg hoog niveau, het verhaal blijft de gehele speelduur boeien en de muzikale score is fantastisch. Binnenkort deel II en III maar eens terug opzetten.

5*

I make him an offer he don' refuse

Normaal gezien was het het plan om The Godfather reeks tijdens mijn examens te herkijken (wat moet je anders met al die vrije tijd) maar toen puntje bij paaltje kwam is het er toch niet van gekomen. Het eerste deel had ik een week geleden gezien maar de speelduur van nummer twee stak me tegen waardoor ik nooit de tijd vond om de film op te zetten. Gisteren had ik normaal met een kameraad afgesproken maar die belde op het laatste moment af dus was er maar één oplossing: het werd een avondje Godfather II kijken.

De eerste film is altijd mijn favoriet geweest uit de trilogie en heb ik het meeste aantal keren gezien. Dit tweede deel kon me ook altijd wel bekoren maar in tegenstelling tot vorige week waren er een hele hoop verhaallijnen die ik me eigenlijk niet meer kon herinneren. Op zich niet slecht natuurlijk want nu werd ik weer geheel ondergedompeld in de Corleone saga maar uiteindelijk is het toch een tikkeltje een teleurstelling geworden. Ik heb al vaker gehoord dat mensen het tweede deel superieur vinden aan zijn voorganger vanwege de twee verhaallijnen van een jonge Vito en een oudere Michael die samenlopen maar voor mij is dat juist het knelpunt aan het verhaal. Hoewel beide plotlijnen even interessant zijn krijg je nooit een volwaardig geheel te zien. Eens je goed en wel in de verhaallijn over de ene Corleone zit, wordt er al terug overgeschakeld naar de verhaallijn van e andere Corleone en dat is toch wel erg jammer. Dan had ik het liever gezien dat er twee aparte films werden gemaakt. Ook het gevoel dat de eerste film wist op te roepen is hier af en toe maar erg ver te vinden. Het grote pluspunt bij de voorganger voor mij was dat het verhaal in de eerste plaats een verhaal over familie was en niet over misdaad. Natuurlijk heeft de misdaad er erg veel mee te maken maar de prioriteiten lagen toen anders. Bij dit deel is dat niet en dat zorgt er toch wel voor dat de film wat van zijn kracht verliest. Voor de rest is dit een redelijk interessante zit die het relaas van de familie Corleone verder verteld. Niet altijd even boeiend (ook jammer dat het prequel gedeelte de film soms lijkt af te breken) maar een handvol scènes (heel de plotlijn met Fredo is legendarisch geworden) zorgen er toch voor dat de film zijn, enigzins overdreven, status waard is. Ik heb trouwens even aan het twijfelen geweest om de film van 4.5* naar 3.5* te verlagen maar dat was zonder de laatste scène gerekend want die maakt het plaatje uiteindelijk toch af. Ik was de scène blijkbaar al lang vergeten maar het is in ieder geval prachtig om Michael te zien zitten na het verraad van Fredo terugdenkend aan oude tijden. Die scène bevat zoveel emotie (het vriendschappelijke geknok tussen Sonny en Fredo, Michael's keuze om bij de marine te gaan, ...) en het is dan ook jammer dat Brando toen niet is komen opdagen.

Dat kwam eigenlijk vanwege de manier waarop Paramount hem behandelde tijdens het opnemen van de eerste film waardoor Brando, hoewel hij had gezegd dat hij er ging zijn voor zijn cameo, uiteindelijk niet is gekomen. Toch wel jammer want hierdoor moest Coppola de scène last minute gaan herschrijven maar soit, er is toch iets moois van terecht gekomen. Nog een klein knelpunt dat ik bij de film had was de cast. In het eerste deel had je een legendarische Brando, een uitstekende Caan en een fantastische Pacino. In dit tweede deel blijf je alleen over met Pacino en hoewel die het wederom uitstekend doet (dat moment wanneer hij ontdekt dat Kay een abortus heeft laten uitvoeren!) mis je toch wel de rest van de oude cast. Robert Duvall is gelukkig ook weer van de partij (en is deze keer van zijn haarstukje verlost) en doet het weer navenant. Ook leuk om Diane Keaton terug te zien komen als Kay maar één van de meest ondergewaardeerde acteurs in de filmgeschiedenis moet toch sowieso John Cazale zijn. De manier waarop hij hier Fredo speelt is gewoonweg prachtig. Dit tweede deel bevatte indertijd ook een nieuwkomer en die was er in de vorm van Robert de Niro. Hoewel dit niet zijn doorbraak was, was het toch één van zijn eerste grote rollen maar de Niro is van eenzelfde niveau zoals we hem altijd kennen.

De prequel scènes zijn nog gebaseerd op het boek van Puzo maar de hedendaagse scènes zijn door Coppola en Puzo zelf verzonnen en dat is er toch ergens aan te merken. De film haalt het niet bij zijn voorganger maar een aantal scènes en een sterke cast zorgen er toch voor dat ik mijn stem maar met een half puntje verlaag. Al moet ik toegeven dat het maar nipt is geworden.

4*

This thing is much too big to be some lost dinosaur

Deze Godzilla was volgens mij één van de eerste films die ik indertijd ging huren in de videotheek. Al jaren niet meer gezien, maar de laatste tijd wel meer en meer geïnteresseerd geraakt in het Japanse origineel. Daar ondertussen een paar films van achter de kiezen en ik was wel benieuwd hoe de film zich ging kunnen houden ten opzichte van die films. Mijn stem stond beduidend laag (was 1.5*) dus de verwachtingen waren niet zo hoog gespannen.

Nu vind ik de film op zich wel beter dan die 1.5* die ik er ooit aan heb gegeven, maar het mag duidelijk zijn dat Godzilla niet een al te denderend filmpje is. Regisseur Roland Emmerich heeft ooit eens toegegeven in een interview dat hij geen fan was van de Gojira saga en dat hij enkel aan deze film wou meewerken wanneer hij zijn eigen ding mocht doen. Hij heeft blijkbaar carte blanche gekregen, maar het resultaat is dan ook een soort van Jurassic Park kloon die nooit echt spannend wordt en bovendien gewoon veel te lang duurt. Hoppakee, Godzilla is dood. Aah nee, wacht er zijn nog kinderen. Hoppakee, de kinderen zijn dood. Aah nee, wacht Godzilla is terug levend geraakt. Hoppakee, Godzilla is dood. Ongeveer het laatste uur (nadat Godzilla onderwater wordt neergeschoten) is dan ook praktisch in zijn geheel overbodig. Qua design vond ik hem ook gewoon niet al te overtuigend. Tatopoulus mag dan wel op een bepaald moment mompelen dat het beest te groot is om een dinosaurus te zijn, maar zo ziet het er namelijk wel uit. Het is niet de imposante hagedis geworden die we ondertussen zo kennen.

Qua effecten heeft de film ook niet echt helemaal de tand des tijds doorstaan, maar vond dat eigenlijk voor zijn leeftijd nog wel vrij goed meevallen. Emmerich blijft zo'n regisseur die wel wat in de vingers heeft zitten (ik blijf hem eeuwig dankbaar voor Stargate) en weet de destructie nog goed in beeld te brengen, maar hij gaat compleet de mist in met de cast. Met Matthew Broderick heeft hij een zemenlap als hoofdrol en Maria Pitillo heeft na haar vreselijke performance ook niet meer in veel films meegespeeld. Tof om eens een aantal Simpsons regulars (Azaria, Shearer en Cartwright) in de bijrollen te zien, maar daar zet je geen Godzilla voor op natuurlijk. Al was het wel grappig om eventjes Moe zijn typische Aw, jeez" te horen. Jean Reno was best nog amusant, maar veel van de andere humor ging hopeloos de mist in.

Helemaal wanneer Emmerich dan nog eens besluit om movie critic Roger Ebert te gaan parodiëren omdat die eens wat slechte commentaren had gegeven op de films van de regisseur. Pijnlijk in ieder geval. Soit, zo'n 'monster vernietigt gans New York' is altijd wel leuk om eens te zien. Geef mij echter toch maar de recente reboot of de Japanse films.

2*

The arrogance of men is thinking nature is in their control and not the other way around

Ik ben best wel fan van de Gojira films. Ik heb ze bijlange na niet allemaal gezien (zit aan een stuk of 7 geloof ik), maar meestal zijn het wel vermakelijke films. De Amerikaanse versie uit '98 was een stuk minder interessant en ik wist dan ook niet goed wat ik moest verwachten bij deze reboot. De trailer zag er in ieder geval indrukwekkend uit en het was hopen dat de film dat niveau voor de rest ging kunnen volhouden.

En Godzilla blijft een indrukwekkende film, maar lijdt een beetje onder een nodeloze opbouw. Ik vind het op zich wel goed dat regisseur Gareth Edwards zich niet laat verleiden om het bekende monster direct volledig te laten zien, maar nu krijg ik het gevoel dat heel het stuk met Joe er gewoonweg niet tot toe doet. De diskettes met data waar zo naar wordt gezocht worden nooit gebruikt (hoewel Serizawa nochtans het belang ervan onderstreept door te zeggen dat dit het enige materiaal is dat ze hebben van de gebeurtenissen van 15 jaar geleden) en uiteindelijk maakt het allemaal ook geen verschil in het slotstuk. Op narratief vlak dus wat pover, al is het op zich wel leuk dat Edwards hiermee trouw is gebleven aan de oorspronkelijke sfeer die er rond Godzilla hangt. Zoals gezegd wacht hij een tijd eer hij Godzilla laat opdraven (het is pas na een uur eer we een volwaardige blik krijgen) en hiermee wordt het slotstuk wel lekker episch. De gevechten duren misschien ietwat te kort, maar zijn vaak wel lekker bruut. Zeker de dood van de één van de MUTO's waar Godzilla zijn kop eraf sleurt is heerlijk.

Visueel ziet dit er dan ook wel erg indrukwekkend uit. Het is dan ook voor dit soort films dat ik graag naar de cinema ga, plus het is ook mooi meegenomen dat je in Antwerpen altijd de keuze hebt tussen 2D en 3D. De tijd van de man in het pak ligt al lang achter ons en hoewel de film over het algemeen erg donker is (wat logisch is natuurlijk als de elektriciteit 3/4 van de film eruit ligt), zien de monsters op zich er erg goed uit. De film goochelt met een aantal bekende namen en vreemd genoeg krijgen die het minste screentime. Een actrice met de status als die van Juliette Binoche moet echt wel meer dialoog krijgen dan dit en ook Brian Cranston (vooral gecast precies om de massale fans van Breaking Bad naar de cinema te krijgen) legt vrij snel het loodje. Aaron Taylor-Johnson is echter de perfecte keuze voor dit soort rollen en excuus-Japanner Ken Watanabe doet het ook nog behoorlijk. Stereotiep weliswaar, maar behoorlijk.

Ik zit nog altijd wat tussen 3,5* en 4* te schommelen, maar het is vooral de visuele pracht die me toch nog over de streep trekt. Ik sluit het echter niet uit dat ik de film met een halfje verlaag eens ik hem nog eens op een kleiner scherm kijk. Ach, in ieder geval lekker popcornvermaak en dit soort films moet het toch ook hebben van de cinema ervaring. Al snap ik niet wat sommige ouders denken door hun 5-jarige zoon mee te nemen die ineens nog niet het verschil ziet tussen Godzilla en de twee MUTO's en continu om bevestiging vraagt wie wie is...

4*

Long live the king

Het was me nog niet opgevallen, maar blijkbaar heeft de Godzilla film van Gareth Edwards niet zo'n al te beste reputatie. Toegegeven, het is al lang geleden dat ik de film überhaupt heb gezien maar de 2014 versie staat me bij als een indrukwekkende film die wat te lijden heeft onder een nodeloze opbouw. Degelijk genoeg dus om me benieuwd te maken naar een vervolg en al helemaal wanneer het allemaal binnenkort gaat samenkomen met dat andere indrukwekkende monster: King Kong.

Die confrontatie staat echter voor 2020 gepland dus eerst eens aan King of the Monsters beginnen en wat blijkt? Ook hier is weinig mis mee. Waar het in de voorgaande film nogal lang duurde vooraleer onze geliefde hagedis de boel kon komen vernietigen, is er hier weinig sprake van opbouw. Een mes dat aan beide kanten snijdt als je het mij vraagt. Ik vond het op zich wel tof dat Edwards het monster niet meteen in volle glorie brengt, maar op de manier van Michael Dougherty ben je op den duur wel compleet murw geslagen door al dat visueel geweld. Ach, voor een potje knokken tussen Godzilla, King Ghidorah, Mothra, Rodan, ... wil ik gerust wel eens murw geslagen worden als ik eerlijk ben. Hij probeert weliswaar ook wel om wat rustpunten in te lassen maar geraakt nooit verder dan standaard geneuzel over een gezin dat uit elkaar gerukt is door een of andere tragedie (meestal de dood van een kind, ook hier is dat het geval) en dat werkelijk alles overleeft.

En daar zit dan ook meteen het knelpuntje in deze sequel: de cast is tenenkrommend. Van de grappig bedoelde wetenschapper (Bradley Whitford is in Brooklyn 99 al op het randje, hier is er werkelijk maar 1 joke die een lach op men gezicht - de Oh my God zilla uitroep - wist te toveren) tot Ken Watanabe die terugkeert als Serizawa maar (opnieuw) nooit verder weet te geraken dan de cliché wetenschapper. Dat geldt eigenlijk voor de meesten, want bijvoorbeeld ook Kyle Chandler is als de all knowing scientist die niemand gelooft te stereotiep voor woorden. Het belangrijkste in deze film zijn echter de monsters en daar is eigenlijk weinig op aan te merken. Een feest van herkenning voor de liefhebber van de oudere Godzilla films en ook qua design genoeg up to date gebracht om anno 2019 goed over te komen. Ik ben benieuwd hoe dit Monsterverse zich nog verder gaat ontwikkelen en hoewel sommige elementen wat te idioot voor woorden zijn (die hollow earth theorie...), is het wel na Marvel de beste franchise qua shared universes.

Want Godzilla vs Kong lijkt er nu toch echt wel te gaan komen en waarschijnlijk nog wel wat mechanische varianten (zou het aftercredits stukje hinten naar een Mecha-Ghidorah?) waardoor er nog genoeg te beleven zal zijn. Ik krijg meteen zin om de overige Godzilla films die ik nog mis eens te gaan opsnorren en laat ik meteen dan maar wat Mothra en co erbij gooien.

Dikke 3.5*

De moeder van de Japanse monsterfilm

Een tijd geleden heeft het label Green Cow een aantal Godzilla films uitgebracht. De reeks van 10 films bevat niet meteen een logische volgorde, maar het zijn wel releases met originele audio en dan ben ik al geïnteresseerd. Vreemd genoeg was deze Gojira de derde laatste uit de reeks (mocht er iemand deel 7 & 10 hebben, ik hou me aanbevolen!) die ik nog moet hebben. Ik had verwacht dat de film waar alles mee begon toch net iets makkelijker te vinden zou zijn dan zijn vele vervolgen, maar dus gisteren eindelijk eens aan kunnen beginnen.

Valt meteen op dat dit heel wat serieuzer is. Voor het ontstaan van de uit de kluiten gewassen radioactieve dinosaurus wordt een nog vrij degelijk plot rond kernbommen uit de mouw geschud en verder is dit vooral een monsterfilm die heerlijk geteased wordt. We zien Godzilla niet van in het begin (we krijgen eerst zijn gigantische voetafdruk te zien, heerlijk!) en halverwege mag het beest zich helemaal laten losgaan. Godzilla is hier dan ook nog door en door slecht en stampt met plezier alles in de vernieling. We spreken over 1954 en dan werd er uiteraard nog gewerkt met het 'man in een pak' concept, iets wat toch zijn charme blijft behouden na al die jaren. Alleen een beetje jammer dat de film uiteindelijk toch weer net iets te lang blijft doorgaan. Zo'n 80 à 90 minuten zijn voldoende voor een monsterfilm in mijn ogen.

Vooral interessant voor het monster zelf natuurlijk, maar qua cast ook nog wel vrij degelijk. Was vooral gecharmeerd door Serizawa (zo van die schijnbaar gure types met een ooglapje, het heeft toch wel iets cools) die wordt vertolkt door Akihiko Hirata. Er moet natuurlijk ook nog een liefdesverhaaltje aan te pas komen, het koppeltje wordt vertolkt door Akira Takarada en Momoko Kôchi, maar dat mist een beetje zijn effect aangezien je toch vooral benieuwd bent naar Godzilla en de mysterieuze werking van de Oxygen Destroyer. Volgens mij ook de eerste keer dat ik Godzilla in het zwart-wit zie (als ik me niet vergis is de volgende die ik in de reeks heb gezien Son of Godzilla en die is in kleur) en dat werkt eigenlijk ook nog wel goed. Geeft nog net dat beetje authenticiteit aan het geheel.

Vermakelijke film in ieder geval, maar niet de beste uit wat ik tot nu toe van de reeks heb gezien. Godzilla vs. Mechagodzilla uit 1974 is nog net wat leuker voor de geïnteresseerden. Soit, veel vernieling en zo hoort het in een klassieke monsterfilm. Het plot rond de gevolgen van een kernbom heeft weliswaar een meerwaarde maar had voor mij niet gehoeven.

3.5*

Het rechtstreekse vervolg op de originele Godzilla

Daardoor heb ik het kijken van dit deel van de Godzilla reeks altijd uitgesteld want ik heb de originele Godzilla nog steeds niet gezien. Jammer eigenlijk want ik heb nu 8 van de 10 Green Cow films in mijn bezit maar de overschot is dus nergens meer te vinden, althans toch niet voor een redelijke prijs. Soit, ik hoopte dan maar dat het niet echt noodzakelijk was om de film waar alles mee begon gezien te hebben maar ik had zo'n donkerbruin vermoeden dat dat je de films wel apart kunt kijken.

En dat is inderdaad zo want het deze Godzilla speelt zich zo'n 30 jaar later af. Misschien mis ik wat kleine verwijzingen maar dat stoort me niet zo erg. Wat vooral opvalt bij dit deel in de reeks is dat Godzilla het hier eigenlijk nooit opneemt tegen een ander monster. Nu heb ik nog altijd meer films niet gezien dan wel van Japan's bekendste monster maar het enige wat hij hier doet is Tokyo in gruzelementen stampen. En die scènes zijn geslaagd te noemen maar jammer genoeg komen die maar sporadisch in de film voor. Er wordt veel meer geconcentreerd op wetenschappelijke en filosofische verklaringen en dat geraak je op den duur wel wat beu. Bovendien is dit een Godzilla film met een veel te lange speelduur waardoor het einde nogal slepend aanvoelt. Vooral ook omdat heel dat Super X gedoe maar vrij saai is en het er inderdaad (zoals al meermaals hier is aangehaald) werkelijk niet uit ziet. Wanneer je de personages in de film er over hoort spreken, dan lijkt het alsof je een epische vliegende tank gaat te zien krijgen maar de omschrijving van Darth Vader helm met een McDonalds crew ligt dichter bij de waarheid dan ik ooit had kunnen vermoeden.

Ik denk dat de oudste films van de reeks zowat mijn favoriete Godzilla jaren zijn. Nu heb ik nog niet zo enorm veel van het bekende monster gezien maar visueel is dit het leukste om naar te kijken. Een vent in een kostuum die zich mag amuseren met kartonnen gebouwen omver te schoppen, erg leuk! Alleen zonde dat Godzilla zelf hier maar redelijk weinig in voorkomt waardoor het soms lang wachten is tot je aan je trekken komt. De openingsscène op de boot met de parasiet vond ik trouwens nog wel vrij geslaagd. De cast mag zich voor de rest bezig houden met 2 mogelijkheden, namelijk wegrennen van Godzilla of een poging doen om het aan te vallen. Niet veel bijzonders dus en ook niet echt memorabel te noemen.

De zwakste Godzilla film die ik tot nu toe heb gezien en dat ligt voornamelijk aan een te lange speelduur en te weinig monster op zich. Godzilla die wederom Tokyo vernietigt is leuk maar je mist toch een tegenstander en Super X is dat overduidelijk niet. Toch wel geamuseerd maar niet echt geweldig dit.

2.5*

G2K

Van tijd tot wijlen ben ik wel te vinden voor zo'n Japanse monsterfilm. Ik heb 7 delen uit de 10-delige Green Cow reeks en deze Godzilla 2000 was de laatste die ik daar nog van moest zien. Al had ik een serieuze tijd geleden al wel eens een poging ondernomen maar toen was ik in slaap gevallen. Het moet zo ongeveer rond het middenstuk zijn geweest geloof ik maar bon, gisteravond dan toch maar terug opnieuw begonnen.

En ik had het weer moeilijk bij dat middenstuk! Het is vooral de transformatie van de vliegende steen naar de UFO om dan weer te transformeren naar het uiteindelijke monster dat zo vreselijk lang lijkt te duren. Wat jammer is want zeker in het begin weet Okawara zijn kijkers direct te charmeren met een geslaagde aanval van de grote hagedis. Er is echter een probleem dat me al vaker is opgevallen bij Godzilla films en dat is dat de film daarna vervalt in een nogal raar verhaal met aliens (en niet het leuke soort zoals Godzilla VS Mecha-Godzilla uit 1974) waardoor het reikhalzend afwachten is op de confrontatie tussen Godzilla en het andere monster. Deze keer is Orga de tegenstander van dienst (al waren King Caesar en Angilis ook nog in de running) en dat is op zich nog wel een leuke toevoeging. Het duurt lang eer het monster echt zijn volledige vorm krijgt, en die tentakel stuff was gewoon weird, maar eenmaal het zijn Alien uiterlijk krijgt is het wel een leuke climax.

Hier en daar krijgt Godzilla een volledige computer make-over maar ik blijf toch nog altijd fan van de man in het pak en die krijg je gelukkig veel meer te zien dan de CGI versie. De oude soort heeft zijn charmes en ik krijg dan altijd nostalgische flashbacks naar de goede oude tijd van de Power Rangers. Toch is het wel jammer dat ze nooit echt een consistente keuze kunnen vasthouden hoe het beest er nu eigenlijk moet uitzien. Ik had de indruk dat zijn snuit hier weer platter en breder was. Jammer genoeg is de film voor de rest qua CGI vaak spuuglelijk. Vooral de UFO ziet er waanzinnig slecht uit. Een degelijke cast met Takehiro Murata als Shinoda op top maar ik heb me ontzettend geïrriteerd aan Mayu Suzuki, de dochter van Shinoda. Het blijft toch gevaarlijk om kinderen en films te combineren..

Op zich wel weer vermakelijke nonsens maar ik heb al betere Godzilla films gezien. Voornamelijk het oudere spul vind ik interessant maar Giant Monsters All-Out Attack vond ik een betere qua CGI en tempo. Blijft toch wel een leuke reeks en ik moet echt maar eens op zoek gaan naar de rest van de films.

2.5*

Godzilla meets Planet of the Apes

Een lange tijd geleden heb ik eens voor een paar euro nummer 2 in de Godzilla collectie (Son of Godzilla voor de geïnteresseerden) gekocht en die vond ik eigenlijk best wel leuk. Ik wou de rest gaan verzamelen maar die bleken grotendeels verkocht te worden aan prijzen van minimum 10 euro en dat was me nu eenmaal wat te gortig voor dit soort films. Een minder lange tijd geleden vond in de Saturn en de Mediamarkt een stockoverschot van diezelfde Godzilla collectie waardoor ik mijn reeks kon uitbreiden naar 7 van de 10 titels. Eergisteren maar op goed geluk een film uit de reeks gepakt met het gedacht dat het toch niet allemaal veel met elkaar te maken zal hebben.

Alhoewel, helemaal lukraak is het toch niet geweest. Ik ben een enorme Joss Whedon fan (en zeker van pronkstuk Buffy, the Vampire Slayer) en heb bijgevolg ook het 8e seizoen in comicvorm gelezen. Daar valt een reusachtige Dawn Tokio aan en wordt er een Mechadawn op afgestuurd. Klinkt bekend? De verwijzing naar deze Godzilla VS. Mechagodzilla is nogal duidelijk dus ik was benieuwd want de knipoog naar de film moet er toch voor een reden zijn ingestoken. En eerlijk gezegd, ik kan goed begrijpen waarom dit in goede aarde is gevallen want ik kan het zelf ook best waarderen. Deze Godzilla is een film die nergens op lijkt te slaan. Personages worden zonder boe of bah geïntroduceerd en ook het hele verhaal gaat nergens over maar de pulp spat er zo enorm van af dat ik het eigenlijk wel erg leuk vond. Neem nu bijvoorbeeld het design van de buitenaarde wezens. In de jaren '70 was de hype rond Planet of the Apes helemaal aan het loskomen want sinds de eerste film in 1968, waren er al drie vervolgen gemaakt, was er een televisie serie volop bezig en zou er nog een vierde vervolg komen. Het lijkt dan ook alsof er gewoon een raid is gepleegd op de set van die saga want het echte uiterlijk van de aliens lijkt wel enorm hard op de apenpakken die ze in die tijd hadden. Stoort dat? Helemaal niet, ik vond het geweldig. Ook de rol van die Interpol agent met de zonnebril en de lange zwarte jas is gewoon camp in de pure zin van het woord. Erg leuk in ieder geval.

Het is niet alleen Godzilla die hierin de boel mag komen vernietigen. Er is natuurlijk nog de mechanische versie in de vorm van Mechagodzilla (geniaal trouwens dat ze gewoon de initialen MG op de arm van de robot hebben gezet) maar er is ook nog een soort leeuw/spin-achtige King Shîsâ. Die kan alleen maar opgeroepen worden door een vrij aanstekelijk nummer (na eerst nog een half uurtje te slapen) en eens wakker krijgt hij de rammel van zijn leven. Redelijk slecht design, trok totaal niet op de beeldjes die ze van hem hadden in de film, maar het plezante lijkt er echt van af te spatten. De draden, het Muppet/Sesamstraat gehalte, ... Heerlijk! Die Anguirus (de soort van kever dat de eerste keer tegen Mechagodzilla vecht) is dan een stuk beter gelukt. Het is eigenlijk jammer maar ik heb nog geen enkele dreigende Godzilla gezien. In Son of Godzilla is het een nogal mak beestje (het zoontje wordt ook enorm schattig voorgesteld) en hier lijkt het meer een Bruce Lee Godzilla te zijn. Enorm vreemde keuze soms om te bewegen (ik kon zweren dat er halverwege echt zo'n soort van kickbox stance werd gedaan) maar tegelijkertijd geeft dit nog net dat beetje extra aan de cult factor die de film al in mijn ogen had gekregen. Kort gezegd, de effecten halen het niveau van een gemiddelde Power Rangers aflevering (geen idee of dat nu positief of negatief is want ik heb nog altijd een zwak voor diezelfde Rangers) maar imho is het erg leuk.

Ik had niet gedacht dat ik me zo ging amuseren. Godzilla VS. Mechagodzilla is een film die echt slecht is. Gelukkig wordt het allemaal ontzettend leuk gebracht waardoor het helemaal geen straf is om naar te kijken, verre van zelfs. Moet me dringend maar eens wagen aan de rest van de reeks want er staat me nog een leuke tijd tegemoet. Alleen jammer dat ik maar 7 van de 28 films heb maar dat zal nog wel te regelen zijn.

3.5*

Godzilla en de elfjes

Ik ben altijd wel te vinden voor een Godzilla film. Ooit eens op goed geluk een aantal van die Green Cow releases gekocht (een reeks van 10 Godzilla films met Japanse audio en Nederlandse ondertiteling die een tijd voor nog geen 3 euro in de Saturn/Mediamarkt waren te vinden, al lijken die ondertussen bijna onvindbaar te zijn) en dat kon ik wel smaken. Het was echter al lang geleden dat ik nog eens één van die releases had gevonden, maar een paar dagen geleden dan eindelijk aan mijn 9e deel geraakt. Direct opgezet natuurlijk!

Kudos dus voor Green Cow voor het überhaupt uitbrengen van de films, maar er is geen lijn te trekken in welke delen zijn uitgebracht. Dit heeft als resultaat dat deze Tokyo S.O.S. een vervolg is op een film die niet in die 10 films zit (Godzilla against Mechagodzilla uit 2002) en bovendien ook nog flink wat verwijzingen heeft naar de originele Mothra film uit 1961. Betekent dit dat dit een film is die enkel interessant is voor de die-hard fans? Neen, het lijkt me van niet. Het komt er nog altijd op neer dat we anderhalf uur kunnen kijken naar een uit de kluiten gewassen hagedis, de mechanische variant ervan en een gigantische mot die het met elkaar aan de stok krijgen. Uiteraard is Tokyo de dupe en dat resulteert in veel chaos en vernietiging, iets wat altijd fijn is in dit soort films. Beetje jammer wel van de ietwat wazige elementen in het verhaal, die elfjes hadden nu niet echt gehoeven voor mij en ook Yoshito die met machines kan praten is me iets te filosofisch voor dit soort films, maar het is maar een kleine smet op een voor de rest amusante film. Spoel ook de aftiteling nog even door, want Marvel was niet het eerste bedrijf dat een teaser naar een volgend deel toonde na de eindcredits.

Laten we er niet moeilijk om doen, het leukste aan dit soort films is de vernieling van een stad. De cast kan me dan ook iets minder boeien, al vind ik het wel leuk dat Hiroshi Koizumi is teruggekeerd voor de rol van Dr. Shinichi Chujo. De laatste keer dat hij die speelde was bijna 40 jaar geleden in de eerste Mothra film. Mechagodzilla heeft trouwens ook wel een serieuze update gekregen sinds de versie die ik in Godzilla VS Mechagodzilla uit 1974 had gezien. Ziet er wel erg cool uit en dat kan ook gezegd worden van Mothra die een paar erg toffe scènes heeft. Het prijsbeest is en blijft natuurlijk Godzilla zelf en die ziet er hier ook weer erg indrukwekkend uit.

Blijft toch een fijne franchise als je het mij vraagt. Hier en daar wel eens een minder deel natuurlijk, maar over het algemeen weinig op aan te merken. Toffe effects, een leuk tempo en een goede afwisseling qua monsters. Moet toch ook eens beginnen aan die andere monsterfilms, lijkt wel erg fijn spul tussen te zitten.

3.5*

Godzilla en de gemuteerde rozenstruik

Ik heb een tijd gewacht om te zien of ik de gehele Green Cow Godzilla collectie bij elkaar kon sprokkelen maar het ziet er naar uit dat ik deel 1 en 10 niet in de nabije toekomst op de kop kan tikken dus ben ik gisteren maar verder gegaan met de reeks waar ik vorige keer ergens in februari was gebleven, namelijk bij deel 6. Vreemd trouwens dat dit in de reeks rugnummer 6 heeft (ik heb de indruk dat deel 1, 5 en 6 een soort van trilogie vormen dus waarom die verspreid zitten is me een raadsel) maar bon, mij hoor je niet klagen want Green Cow levert goedkope en deftige releases af in het Japans met Nederlandse subs en daar ben ik blij om.

Godzilla vs. Biollante is zo één van die monsterfilms die tot de verbeelding spreekt. Godzilla heeft in de loop der jaren heel wat tegenstanders gehad maar nog nooit heb ik zo'n hilarisch monster gezien als een gemuteerde rozenstruik, al deed het me soms wel denken aan een aflevering van de Power Rangers waar een soortgelijk iets in zat. Eigenlijk was het helemaal niet de bedoeling dat Biollante de hoofdrol ging opeisen (naast Godzilla natuurlijk) doordat het oorspronkelijk het plan was om een andere creatie van dr. Shiragami, Deautalios en dat is blijkbaar een mengeling tussen een rat en een vis, de tegenstander van Godzilla ging zijn. Althans dat was toch zo volgens het script dat door de parttime tandarts/scriptwriter Kobayashi werd ingestuurd in de Godzilla scriptwedstrijd. Dat zegt op zich wel genoeg over het niveau van het script en wat voor veranderingen er allemaal zijn doorgevoerd maar verbazingwekkend genoeg is dit nog een vrij amusante zit. Het duurt me allemaal iets te lang, zo neemt Ohmori ruimschoots de tijd om het plot rond de origine van Biollante uit te leggen, maar eenmaal de gebruikelijke gevechten van start gaan is het allemaal vrij leuk. Zeker omdat Biollante nadien nog eens evolueert in een heerlijk monster. Jammer genoeg is de eindbattle niet zo enorm boeiend en stelt die een tikkeltje teleur. Daar komt dan nog eens bovenop dat de film iets te lang doorgaat met onder andere de moord op Shiragami en had ik het tegen dan wel gehad.

De oudere Godzilla films blijven toch het leukst in mijn ogen. De effecten worden hier nog echt met maquettes en wat weet ik nog allemaal gedaan en het geeft de film een zekere charme. Leuk ook om te zien dat de Super X uit Godzilla Returns ook een opvolger heeft gekregen met iets interessantere features en een minder belachelijke crew. Het blijft er uitzien alsof het weggelopen is van de set van Thunderbirds maar soit, qua effecten ziet dit er heerlijk campy uit dus is het best wel genieten. Voor de rest wederom een belabberde cast, zeker de Japanners die opeens Engels moeten gaan spreken zijn niet te doen. Het is dat de DVD Japanse ondertiteling aanbiedt wanneer er in het Engels wordt gesproken want anders had ik waarschijnlijk nog niet doorgehad dat ze in een andere taal waren overgeschakeld.

Ik heb de indruk dat de Godzilla films beter zijn mochten ze een kortere speelduur hebben. Nu wordt de film te lang gerekt en zijn er een hoop overbodige scènes. Toch zit hier wederom een zekere vermakelijkheid achter die ervoor zorgt dat ik dringend eens wat meer van dit soort Kaiju films moet gaan zien.

2.5*

You can tell your son about it when he's born, Major Spielberg

Hoe fijn ik die nieuwe Godzilla films ook vind, ik blijf toch een voorliefde hebben voor het oudere werk. Ik ben ze absoluut niet in de juiste volgorde aan het zien, eerder in de volgorde van welke ik eerst te pakken kan krijgen tegen een redelijke prijs, en Godzilla vs. King Ghidorah was deze keer aan de beurt. De voorganger - Godzilla vs. Biollante - had ik al wel gezien en eerlijk gezegd vond ik die niet al te denderend..

Benieuwd dus of regisseur Kazuki Ohmori van zijn fouten geleerd had en twee jaar later een betere Godzilla film kon afleveren. Het antwoord is volmondig ja! Vooral omdat dit opnieuw een langere Godzilla film in de reeks is maar wel eentje waar werkelijk vanalles uit de doeken gedaan. Er wordt door de tijd gereisd (altijd een guilty pleasure bij mij, de plotholes die hierdoor ontstaan zoals het feit dat het ontstaan van Godzilla gewist wordt maar dat iedereen nog wel weet wie onze geliefde radioactieve hagedis is laten we maar links liggen), er zitten een paar fijne verrassingen in (Mecha-Ghidorah!) en het tempo zit vrij goed. Een beetje een te rustige opbouw weliswaar, maar ik vond het wel iets hebben dat ze wat meer uitbreiding geven aan het ontstaan van Godzilla. Betekent dat dat alles goed is? Neen, dat nu ook weer niet. Daarvoor schiet het plot toch net iets teveel alle kanten uit, maar qua effecten blijft dit toch leuk om te kijken. Weinig CGI en veel rubberen pakken.. Zo zie ik mijn monsterfilms het liefste eerlijk gezegd.

Wel grappig trouwens om te zien hoe ze de rollen eens omdraaien en de Westerlingen de stereotiepe slechteriken zijn. In een Hollywood film zijn dat meestal de Aziaten en ze maken het zelfs hier zo bont dat de twee slechte tijdreizigers Westerlingen zijn terwijl de goede tijdreiziger een Japanse is. Naar het schijnt heeft Ohmori er nog wel wat problemen mee gehad omdat hij onder andere daardoor werd beschuldigt van anti-Amerikaans gedrag door de Amerikanen.. De focus ligt uiteraard vooral op de monsters en meestal blijft de cast daardoor wat onderbelicht, maar ook dat doet Ohmori eigenlijk vrij goed. Yoshio Tsuchiya is de moeite als businessman Shindo en fijn dat de Amerikanen ook effectief door Amerikanen worden gespeeld die deftig Engels kunnen spreken. Dat was in Godzilla vs. Biollante wel wat anders als ik me niet vergis..

Het is een franchise waar ik een zwak voor blijf hebben, zoveel is duidelijk na 13 (de Amerikaanse niet meegerekend) geziene films. Het zijn verre van perfecte films en ze lijken allemaal wel wat op elkaar, maar Ohmori probeert voldoende om er zijn eigen ding van te maken en lukt daar wonderwel in. Het is uiteindelijk maar bij 2 films gebleven voor deze regisseur en dat is jammer, ik heb de indruk dat hij nu pas wat op stoom was gekomen.

3.5*

Go, Go, Go-ji-ra!

Normaal gezien is het altijd de vaste routine om een Jackie Chan film te zien en daarna nog wat op Lego Star Wars te spelen. Nu hebben we (ik en mijn maat met wie ik de films zie) gisteravond nog een een Jackie Chan film gezien maar vermits de andere helft van het gezelschap met de vroege shift staat, kwam er van Lego Star Wars niet meer veel van in huis. Thuisgekomen had ik nog wel zin in iets luchtigs en ik besloot nog eens een deel van mijn Godzilla reeks op te zetten. De keuze viel op deze Godzilla's Revenge.

En ik heb me eerlijk gezegd toch wel weer vermaakt. Het begint al fantastisch met de heerlijke titeltrack, Japanse poprock op zijn best, en het leek dat dit wel eens een erg leuk filmpje ging worden. Uiteindelijk is dat niet zo uitgedraaid doordat de film te weinig nieuws introduceert. Dan heb ik het niet over plotelementen of dergelijke maar de film haalt het merendeel van zijn scènes gewoon uit de voorganger, Son of Godzilla. Toch wel jammer want anders had hier misschien iets meer kunnen inzitten. Ik vond het verhaal van de kleine Ichirô trouwens nog wel vrij goed te doen. De film richt zich hierdoor wel iets te hard op kinderen waardoor deze monsterfilm verandert in een sprookje voor de kleinsten onder ons. Voor de rest worden er nog een aantal gevechten geïntroduceerd waaronder een hilarisch slecht partijtje catch ball tussen Godzilla en iets wat moet doorgaan voor een gigantische krab maar vermits de film, naast Son of Godzilla dus, ook wel wat leende van Godzilla vs. the Sea Monster (die ik nog niet heb gezien) is het mij maar een raadsel hoeveel er van de film echt origineel is.

Voor mij blijven dit soort kostuums toch een zekere charme behouden. Het ziet er enorm nep uit maar het doet mij altijd denken aan de Power Rangers (de originele reeks natuurlijk) en dat is ook een serieus stukje nostalgie. De film concentreert zich hier meer op Godzilla's zoon, Minilla, dus het coole is er wat van af, vader Godzilla ziet er toch een pak indrukwekkender uit, maar het verveelt me in ieder geval nooit. Volgens de openingscredits zouden ze trouwens een dwerg in het pak van Minilla hebben gehesen. Hierdoor wordt dit dus een film van kleine mensen want de hoofdrol wordt vertolkt door Tomonori Yazaki. Die doet het op zich niet slecht en het verbaast me dan ook dat er hier verder niets meer van is gekomen, ik heb in iedere geval een grotere hekel aan kinderen in films gehad. De film lijkt ook af en toe een pre-Home Alone film te zijn vanwege de gangsters en Sachio Sakai en Kazuo Suzuki doen dan ook wat ze moeten doen. Hideyo Amamoto doet het als speelgoedmaker ook nog wel leuk trouwens. Op mijn DVD hoes stond dat het zo'n merkwaardige rol was maar daar heb ik niet veel van gezien.

Waarom de film Godzilla's Revenge noemt is mij eerlijk gezegd een raadsel doordat de film zich voornamelijk op de kleine Minilla maar ze hadden de titel Son of Godzilla natuurlijk al eerder gebruikt. In ieder geval is dit een vermakelijke film maar wel één die waarschijnlijk lager zal uitkomen wanneer ik meer van de Godzilla reeks heb gezien.

3*

Godzilla in de 21e eeuw

Ik ben de afgelopen vakantie eens werk aan het maken van een aantal films te zien die ik al erg lang heb liggen. Zo heb ik ooit eens een vijftal Japanse Godzilla films gekocht maar was het er nooit van gekomen om ze eens op te zetten. Een paar films geleden eindelijk de stap gezet met Godzilla's Revenge en gisteravond ineens voortgedaan met deze Giant Monsters All-Out Attack.

Er zijn er dus nog een hoop die ik moet zien maar deze titel sprak me zo hard aan dat de keuze snel gemaakt was. Ik verbaasde me alleen over de ouderdom van de film want ik dacht dat ik alleen maar Godzilla films uit de jaren '60-80 had maar de CGI openingscredits en natuurlijk die heerlijke sneer naar Emmerich zijn poging om het Japanse beest New York te laten teisteren deden me vermoeden dat dit een redelijk recent werkje moest zijn. Nu is 11 jaar natuurlijk ook alweer wat langer geleden maar ze zijn er visueel toch wel serieus op vooruit gegaan. Met uitzondering van Baragon want die zag er echt niet uit. Vond het ook vreemd dat hij ineens opduikt (wordt ook nergens in de titel genoemd, in tegenstelling tot Ghidorah en Mothra) maar dat terzijde. Baragon lijkt zo te zijn weggelopen uit een Godzilla film à la Son of Godzilla en hoewel die pakjes hun charme hebben, vond ik het hier toch wel wat jammer. Zeker omdat de rest eigenlijk nog vrij goed tot hun recht komt. Godzilla zelf lijkt hier meer op een dinosaurus maar ziet er over het algemeen vrij goed uit en dat geldt ook voor Mothra en King Ghidorah. Aangenaam verrast in ieder geval.

Vooral ook door de hoeveelheid actie die hierin zit. De film doet geen moeite om enige introductie te geven (is voor mijn part nu ook niet echt nodig want ik kan sowieso al niet volgen met welk beest in welke film tegen wie heeft gestreden) maar begint meteen met vlotte actie. Half Tokio wordt gesloopt (hoe vaak zou dat eigenlijk al zijn gebeurd?) en de Japanners weten zelfs nog wat zelfspot in de film te introduceren. Schitterend hoe de man zijn dochter/vrouw opdraagt om te gaan poseren voor een foto met zo'n enorm monster op de achtergrond. Het verhaal zelf stelt niet bijzonder veel voor maar er worden nog een paar leuke filmverwijzingen op ons los gelaten en in combinatie met de vele actie en vrij degelijke CGI is er genoeg te beleven. Tof ook om Hideyo Amamoto nog te zien verschijnen als mysterieuze grijsaard die uiteindelijk al 50 jaar dood blijkt te zijn. Heeft blijkbaar toch qua gezicht een grotere indruk nagelaten in Godzilla's Revenge dan ik had verwacht. Het enige nadeel dat ik hierop kan vinden is dat de film simpelweg iets te lang duurt. Met een speelduur van 105 minuten is hij ruimschoots langer dan de gebruikelijke monsterfilms van vroeger met een speelduur van 70-80 minuten en het is er jammer genoeg aan te merken. Vooral omdat Ghidorah maar blijft terugkomen uit de dood.. Beetje jammer.

Volgens mij de 4e Godzilla film die ik zie (de GINO versie van Emmerich niet meegerekend) maar dit behoort samen met Mechagodzilla uit 1974 wel tot het leukste dat ik tot nu toe ben tegengekomen. Lekker veel actie, de combinatie van rubberen pakken en CGI komt nog goed tot zijn recht en natuurlijk veel monsters.

3.5*

Ik had wel betere dingen kunnen doen met mijn tijd

Ik heb het al meer gezegd maar Bette Davis is een actrice die ik heb moeten leren waarderen. Ik begreep niet waar ze haar status vandaan haalde maar langzaamaan begon ze me toch meer en meer te interesseren. Ondertussen begin ik toch wel een redelijk groot aantal films van La Davis gezien te hebben maar The Golden Arrow was me volstrekt onbekend. Gisteren nog wel zin in iets kort en dit voldeed aan mijn wensen.

Maar dit is by far het slechtste dat ik van Davis gezien heb. Al gebiedt de eerlijkheid me te zeggen dat dat niet de schuld van de actrice zelf is doordat het verhaal gewoon enorm saai is. Waar ik dan ook altijd enorm moe van word is het gefladder van de ene naar de andere man. Hier draait het er de hele tijd om dat Daisy verliefd is op Jones. Voor een hoop redenen lukt die relatie niet en gaat ze wat aanpappen met een jeugdvriend in de hoop Jones jaloers te maken. Dan wordt er nog wat over en weer geslagen met een aantal blauwe ogen ten gevolge en komt Daisy dan toch uiteindelijk terug bij Jones terecht. Dit druist geheel in tegen de rest van de film en dat is toch altijd zo enorm jammer. De film moet trouwens ogenschijnlijk overkomen als een screwball komedie wegens de snelle dialogen en meer maar daar is maar bitter weinig van te merken.

De oudste Davis films die ik tot nu toe heb gezien, ik heb Of Human Bondage hier nog wel op DVD liggen maar nog altijd niet gezien. Ik ben dan eerlijk gezegd ook meer een fan van de oudere Davis met The Anniversary als hoogtepunt. Hier probeert ze altijd nog een femme fatale te spelen (iets wat grandioos mislukt want ik heb nooit begrepen wat men zo schoon vindt aan haar maar het kan er maar nipt mee door. Wanneer ze wat meer begint te manipuleren wordt het allemaal een stukje interessanter maar dan is het al ruimschoots te laat. Davis was trouwens ook niet echt al te content met de promotie rond de film. Normaal gezien ging de film iets later uitkomen maar wegens het succes van Davis en de bijhorende Oscar voor Dangerous werd de film snel snel afgewerkt. Davis kon het niet verkroppen dat haar degelijke rollen geassocieerd gingen worden met dit misbaksel en het resulteerde dan ook in haar laatste contractfilm voor Warner Bros. De tegenspeler van Davis is deze keer George Brent (het zou niet de laatste keer zijn) en ook hij probeert er zeker en vast nog iets van te maken. Het lukt hem nog wel maar echt goed wordt het nooit.

Bah, geen fan van deze Golden Arrow. Het verhaal is niet al te boeiend en zelfs met deze korte speelduur slaagt men er toch nog in om de boel enorm hard te laten slepen. Naar het einde toe wordt het iets interessanter maar dan is het kalf al lang verdronken en doet het einde zelf de film finaal de nek om. Davis en Brent proberen maar daar is ook alles mee gezegd.

1*

No limits. No fears. No substitutes

Deze 17e James Bond luidde volgens vele een nieuw tijdperk in voor de James Bond franchise. Ik had eerlijk gezegd mijn twijfels omdat ik vroeger al fragmenten had gezien van Brosnan als Bond en dat die niet echt goed waren. Uiteindelijk een beetje wantrouwig aan de film begonnen maar het was zonder twijfel een aangename verrassing.

Waar ik me direct over verbaasde was het kwaliteitsverschil tussen deze en Licence to Kill. GoldenEye oogt zeer fris en het is bijna niet voor te stellen dat de films elkaar opvolgen. Er zit natuurlijk wel 6 jaar tussen beide films maar toch, het is het vermelden waard.

GoldenEye zelf opent zeer sterk, vooral doordat je als kijker eindelijk eens een gezicht op een andere 00 kunt plakken. De scène verloopt met serieuze adrenalinestoten maar komt dan jammer genoeg overdreven aan zijn einde met Bond die een vliegtuig achtervolgt op een brommer, met vliegtuig en brommer over een klif vliegt om dan uiteindelijk in het vliegtuig terecht te komen en het nog net voordat het crasht te kunnen optrekken. Nu zijn de Bond-films altijd al wel wat overdreven geweest maar dit kan bij mij niet door de beugel. Het idee van 006 te introduceren is iets wat ik alleen maar kan toejuichen maar het wordt tegelijkertijd ook een minpunt, namelijk zijn schijndood en ontpopping tot bad-guy. Nu vond ik het op zich niet erg dat dit gebeurde en het had de potentie om een serieuze twist te worden maar zet dan niet als maker de naam van de acteur in het groot op de openingscredits. Ik had Sean Bean direct herkend in de rol van 006 en toen hij werd neergeschoten begon er bij mij wel iets te rinkelen dat het niet het laatste was wat we van hem hebben gezien mede doordat zijn naam in het groot op de credits stond. Als kijker begin je dan meteen door te denken en dan moet je al niet echt een geoefend kijker zijn om door te hebben dat 006 de rol van Janus op zich zou nemen. Jammer want als deze fout zich niet nu had voorgedaan dan zat het er wel eens dik in dat deze Goldfinger ging overstijgen. De rest van het verhaal verloopt interessant en spectaculair en bevat zonder twijfel een paar van de bekendere Bond-scènes waaronder een achtervolging per tank in de straten van St. Petersburg. Ook de climax behoort tot het beste van wat Bond-reeks te bieden heeft.

Ik zei het hierboven al dat ik vroeger een aantal stukken van Brosnan als Bond had gezien en dat ik dat niet goed vond. Nu was dat niet in deze film want ik herinner me een scène waar Bond met auto en al over een bevroren meer ofzoiets scheurt. In ieder geval, ik keek er tegenop om Dalton te moeten ruilen voor Brosnan maar er was geen enkele reden voor. Brosnan is gewoonweg een uitstekende Bond. Hij is niet zo rauw en realistisch als Dalton in Licence To Kill en hoewel ik graag had gehad dat ze met hem hadden voortgedaan past Brosnan uitstekend in de reeks. Het is zijn eerste keer dat hij de rol op zich neemt maar hij heeft al perfect de flair en humor van een Sean Connery. Benieuwt hoe de andere films uitdraaien. Sean Bean is uitstekend maar mijn aandacht ging toch meer uit naar Famke Janssen als de dame met de hilarische naam, Xenia Zirgavna Onatopp. Uitmuntende rol maar jammer genoeg een niveau dat ze hierna niet meer heeft bereikt. Izabella Scorupco deed me als Natalya eigenlijk vrij hard denken naan Carey Lowell in Licence To Kill maar dat is in mijn ogen wel een compliment. Waar ik nog het meeste van verschoot was de geslachtsverandering die ze M hebben laten ondergaan. Het was toch even wennen om Judi Dench in die rol te zien maar ze doet het niet slecht.

Dan rest tenslotte alleen de titelsong. Geschreven door Bone en The Edge van U2 en uitgevoerd door Tina Turner en zonder twijfel de meest bekende song. En terecht want Tina Turner zet een dijk van een nummer neer dat waarschijnlijk nog regelmatig door mijn hoofd zal spoken.

Wederom één van de betere Bonds terwijl ik het niet had verwacht. Benieuwd hoe die andere met Brosnan zullen uitdraaien.

4*

Mixing business and girls! Mixing thrills and girls! Mixing danger and girls!

Nummer drie uit de James Bond reeks en volgens vele één van de beste, zoniet de allerbeste. Er wordt zelfs gezegd dat deze de basis legde voor alle toekomstige James Bond films. Ik had de film al wel eens gezien, kon me er alleen niet meer veel van herinneren dus werd het maar eens tijd om te zien of al het bovenstaande klopt.

Het antwoord is duidelijk, ja. Tegenover zijn twee voorgangers is Goldfinger superieur. Er zit meer humor in (nadat Bond iemand elektrocuteert in een bad zegt hij doodleuk 'shocking') maar ook heel het verhaal wordt beter uitgewerkt. Het loopt allemaal in een vaart en de film bevat geen echt saaie stukken. Enige minpunt is de dood van Goldfinger, ik heb het boek gelezen en ik weet dat daarin hetzelfde gebeurt maar toch vond ik het wat een teleurstelling. Ook de titeltrack, ingezongen door Shirley Bassey, is werkelijk fenomenaal. Ik weet nu al dat het tot één van men favoriete Bond nummers zal horen.

Sean Connery zet hier zonder twijfel zijn beste Bond presentatie neer. Hij vind hier de perfecte combinatie tussen het charisma en de coolheid die Bond typeert. Voor de rest zitten er ook geweldige memorabele personages in. Goldfinger zelf natuurlijk, perfect neergezet door Fröbe (al vind ik het spijtig dat hij Duits is en een Brit speelt) maar Oddjob is simpelweg de ideale partner voor een slechterik, hij kon wel langst geen kanten acteren. Aan de kant van de dames valt er trouwens ook niet te klagen. Honor Blackman is gewoon geweldig als Pussy Galore (leuke naam btw) maar vooral Shirley Eaton als Jill Masterson kon mij nog het meest bekoren. Spijtig dat ze zo weinig screentime heeft, al zal haar dood me toch we altijd bijblijven. Wat ik wel spijtig vind is dat voor sommige personages niet dezelfde acteurs zijn gebruikt als in de voorgaande delen. Zo was Jack Lord wel beter dan Cec Linder als Q.

Qua gadgets zit het in Goldfinger ook zeer goed. Spektakelstukken ten top maar gelukkig nergens over the top. Vooral de Aston Martin is fenomenaal maar ook actiescènes zijn geweldig al zien sommige stukken er echt fake uit. Op het einde zie je het vliegtuig in de lucht hangen tegen een geschilderde achtergrond (op zich niet zo erg, het is al een oude film) maar ook in het begin van de film als Goldfinger aan het kaarten is met die andere man zie je gewoon dat de achtergrond is geprojecteerd. Was het dan zoveel moeite om voor een echt hotel te gaan zitten?

De muziek is beter, de vrouwen knapper en het verhaal interessanter. Allemaal elementen waardoor Goldfinger net dat tikkeltje meer heeft dan de eerste twee. Er zit trouwens echt wel een redelijk grote fout in de film. Bij de bom op het einde zegt Bond iets van Three more ticks terwijl de teller op 007 staat...

4*

Kip that's not a tool... that's a damn brick!

Er zijn zo van die films die op de een of andere manier toch je jeugd hebben gekleurd. Ik was wel maar een jaar of 9 toen Gone in Sixty Seconds uitkwam en toch was het na al die jaren nog altijd een fijne herinnering. Ik ben altijd wel geïnteresseerd om te zien of zo'n herinnering vandaag de dag nog overeind blijft staan en daar kwam dan nog eens bij dat ik opeens zin had in zo'n racefilmpje. Niet het zoveelste Fast and the Furious vehikel maar iets met net meer inhoud. Dat viel bij de herziening wat tegen, ik dacht dat die relatie tussen Kip en Memphis veel verder/beter was uitgewerkt, maar toch nog altijd danig mee geamuseerd.

Omdat dit ook zo'n film is die gewoon echt bedoeld is om fun te zijn. Vlotte soundtrack, visueel zijn eigen smoel en een leuk genoeg plot om de speelduur van twee uur te rechtvaardigen. Oké, het plot hangt misschien allemaal wat met haken en ogen aan elkaar maar wat maakt het uit dat de gangsters op den duur zelf de bijnamen van de auto's door elkaar beginnen te halen, het belangrijkste is dat ze ze op een flamboyante wijze stelen en dat is hier het geval. Ondertussen passeren er nog een aantal aanvaringen met de politie (het wegwerken van de drugs is misschien wel één van de leukste scènes in de film), wat aanvaringen tussen het team onderling (de clash tussen oude generatie en nieuwe generatie doet het altijd goed) en bovendien ook de nodige humor om het allemaal wat luchtig te houden. Dat neemt niet weg dat er hier best nog wat op is aan te merken, maar regisseur Dominic Sena is vakkundig genoeg om dat grotendeels te verbergen.

Al is de keuze van Angelina Jolie als Sway toch wel ongelukkig te noemen. Het meeste van de tijd kan ik ze wel waarderen in een film, maar hier lijkt ze echt niet te passen. De romance met Nicholas Cage komt dan ook niet uit de verf en het is al een geluk bij een ongeluk dat dat niet de main focus van de film wordt. Temeer omdat Cage hier wel één van de leukste rollen uit zijn carrière speelt en ook ondersteund wordt door een resem degelijke bijrollen. Zo kan Giovanni Ribisi weinig verkeerds doen bij mij en heb je met oudgedienden zoals Will Patton en Robert Duvall al twee deftige pilaren om op te steunen. Ook bij de jongere garde zitten nog een aantal leuke rollen zoals Scott Caan en Timothy Olyphant en is het eigenlijk vooral een beetje jammer dat Christopher Eccleston niet helemaal uit de verf komt als bad-guy. Toffe bijrol ook nog van Vinnie Jones als de zwijgzame Sphinx. Die heeft in het begin van zijn carrière toch veel fijne rolletjes gehad.

Tof! Gone in Sixty Seconds is zo het type film dat je met gemak de grond kunt inboren, maar tegelijkertijd straalt er teveel goeds van af. Cage past perfect als Memphis Rain en wordt ondersteund door nog een aantal degelijke bijfiguren. Tel daar dan ook nog eens bij dat dit 18 jaar na datum nog altijd zijn eigen stijl heeft en dat die bovendien overeind blijft staan en je krijgt dan een erg vermakelijk filmpje. Wil wel is op zoek gaan naar het origineel, maar vrees dat dat na deze wat een teleurstelling zal zijn.

Dikke 3.5*

There was a land of Cavaliers and Cotton Fields called the Old South. Here in this pretty world, Gallantry took its last bow. Here was the last ever to be seen of Knights and their Ladies Fair, of Master and of Slave. Look for it only in books, for it is no more than a dream remembered, a Civilization gone with the wind...

Ik kende Gone With The Wind wel van titel en ook de naam Scarlett O'Hara kwam me bekend voor maar voor de rest was de film me compleet onbekend. Eerlijk gezegd, ik had ook niet echt de behoefte hem te zien maar na het boek in mijn moeders kast te hebben zien staan en een paar pagina's te hebben gelezen leek het me opeens wel interessant. De film kwam toen op TCM, opgenomen en er vandaag eens moeite in gestoken om hem in één ruk uit te zien.

De openingscredits waren wel vrij vreemd vond ik. Het is de eerste keer dat ik zie dat de acteurs worden gecrediteerd onder de vorm van Scarlett - Their Daughter en Mammy - House Servant. Leuk om eens te zien maar ik ben blij dat het bij mijn weten maar bij één film is gebleven want de informatie gaat zo aan je voorbij omdat je totaal nog geen voeling hebt met de personages. Iets dat ik ook nog vreemd vond was dat er niet werd gekozen voor een voice-over maar dat er gewoon hele lappen tekst over het scherm verschijnen. Gelukkig stoort dit eigenlijk niet maar geeft het een speciaal tintje aan de film. De vreemdheidsfactor bleef met de introductie van Scarlett maar stijgen. Ik dacht bij Scarlett O'Hara altijd aan moedige vrouw die voor iedereen even vriendelijk is en waar geen greintje slechtheid is te bespeuren. Mijn verbazing was dan ook vrij groot toen Scarlett met vlagen als een regelrechte bitch wordt neergezet, wel een bitch met ballen. Zo zijn er talloze scènes die dit sterk benadrukken waaronder de bekende I'll never be hungry again speech.

De speelduur is lang maar het sterke aan de film is dat het nergens verveelt. De film op zich kun je ruwweg opdelen in twee delen. Het eerste deel is het leven voor en tijdens de burgeroorlog en het tweede deel is de nasleep. Zonder twijfel is het eerste deel het beste van wat de film heeft te bieden. De stereotypen over het oude zuiden vliegen je om de oren maar ergens kon me dat niet schelen, het gaf zelfs een bepaalde antiekheidsgraad aan de film. De grote draad doorheen heel de film is Scarlett en haar bijhorende problemen die vooral, zoals hierboven gezegd, in het eerste deel prachtig tot hun recht komen. Hier is de speelduur dan ook een groot voordeel doordat alles tot in de puntjes wordt uitgewerkt. Vooral de groeiende relaties tussen Scarlett en Reth, Melanie of Ashley zijn prachtig om te zien. Hetgeen waar Gone With The Wind in verschilt van andere van dit soort films zijn zonder twijfel de hoofdpersonages. Zowel Reth en Scarlett zijn geen lieverdjes en ook geen lieden waar je direct sympathie voor opbrengt. Dat neemt toch niet weg dat ik niet meeleefde in het tweede deel waar de relatie tussen Reth en Scarlett onder de loep wordt genomen. Jammer genoeg wordt dit niet altijd even goed uitgewerkt als de stukken van voor de burgeroorlog en het eerste moment waar ze getrouwd zijn komt onwennig over. Gelukkig duurt dit gevoel maar een kort tijdje, wel lang genoeg om niet de volle 5* te geven. Vanaf dat Scarlett zwanger blijkt te zijn komt het eigenlijk wel terug in orde. Waar ik ook van verschoot is dat de film geen happy end bevat, oké Scarlett zegt nogal optimistisch dat ze Reth wel zal terug krijgen omdat er morgen nog een dag is maar ze is hem tenslotte toch kwijt geraakt in de mist waar ze zo vaak van droomde. Ook blijkt ze al die jaren een relatie met Ashley te hebben ingebeeld die er helemaal niet was en is haar enige echte vriendin gestorven. Van optimisme gesproken...

Ik had Gable al eens gezien met Marilyn Monroe in The Misfits maar daar was hij al wel zo'n 20 jaar ouder. Toen snapte ik niet goed wat iedereen er zo fantastisch aan vond maar nu begrijp ik het maar al te goed. Gable is gewoon de pure belichaming van Rhet Butler. De bewegingen, dat fijne snorretje, ... Gewoonweg fantastisch. Iemand die al even goed is als Gable is zonder twijfel Vivien Leigh. Naam kwam me bekend voor maar het is de eerste keer bij mijn weten dat ik ze in een hoofdrol zie spelen maar ze doet het fantastisch. Je moet er dan wel bijnemen dat ze 3/4 van de film tranen met tuiten laat. Eigenlijk doet heel de cast het uitstekend maar Hattie McDaniel verdient als eerste zwarte vrouw die een Oscar wint toch ook nog wel een vermelding. Er werd met kleurlingen in de film nogal racistisch omgegaan maar ze passen gewoon uitstekend in de film, met McDaniel als hoogtepunt. Iets waar ik soms wel last van had waren de vele personages die de revue passeren maar dit zal met een herziening wel duidelijker worden.

Tegen alle verwachting in bleek dit gewoon een ijzersterke klassieker te zijn. De cast is nagenoeg perfect en de lange speelduur neem je er met plezier bij. Trouwens wel leuk om een boel quotes te zien passeren die ik als losse quotes wel kende maar ze nog nooit in hun context had gezien.

Frankly, my dear, I don't give a damn

Dikke 4.5*

Redelijke kung fu flick

Ik ben me de laatste tijd meer aan het interesseren voor het kung fu genre. Jaren geleden ooit eens begonnen met de Shaw Brothers reeks (die tegenwoordig echt nergens meer te vinden is) maar voor de rest nooit bijzonder veel van het genre gezien. Nu was ik al vaker de Kung Fu Classic Collection reeks tegen gekomen in uitverkoop bakken en op rommelmarkten maar ik vermoedde altijd dat het nogal crappy films waren. Volgens mij zit er zelfs eentje in een editie van de Nacht van de Wansmaak. Soit, uiteindelijk dan toch eens de gok gewaagd en er een paar van meegenomen.

En Seven Commandments of Kung Fu is wel een amusante film maar steekt op werkelijk geen enkel aspect boven de gemiddelde film in dit genre. De film volgt het vertrouwde principe van nietsnut die met vele training erg sterk wordt maar de opbouw duurt te lang waardoor het begin nogal saai is. Een jaar hiervoor had Jackie Chan zijn grote doorbraak te pakken met films zoals Drunken Master en Snake in the Eagle's Shadow en het lijkt dan ook alsof Seven Commandments daar verder op wilt doorgaan. Het resulteert in een handvol flauwe grappig bedoelde scènes die er eigenlijk nog slechter op worden vanwege de Engelse dub. Sowieso is de kwaliteit van de DVD niet al te schitterend doordat hij overduidelijk gecropt is. De vechtscène na de openingscredits is bijna niet te bekijken doordat het gevecht zich praktisch de gehele tijd buiten beeld afspeelt. Maar bon, voor deze prijs kun je moeilijk gaan klagen en ik ben al blij dat dit soort films überhaupt worden uitgebracht.

Eenmaal Shou Pei aan zijn reis begint, wordt het alweer een stuk interessanter vanwege een overvloed aan gevechten maar ook hier steekt er wederom niet echt iets bovenuit. De Mantis stijl is nu ook niet meteen mijn favoriete stijl (geef mij maar snake of drunken master) maar toch heeft het allemaal wel zijn charme. Het einde waar Shou het opneemt tegen Lu Tzo-hai is gelukkig wel nog de moeite waard om te zien. Sowieso is Lee I-min wel iemand die interessant is om naar te kijken wanneer hij aan het vechten is. De openingscredits duren vrij lang naar mijn gevoel (en de helft van de credits is niet te lezen wegens witte letters op een witte achtergrond) maar is nog wel de moeite wegens de kunstjes van de acteur. Hij wordt bijgestaan door Chang Yi die de rol van Lu Tzo-hai op zich neemt en ook die weet overduidelijk zijn mannetje te staan. Alleen toch jammer van de dub, haalt toch altijd een beetje de cast naar beneden heb ik de indruk.

Nogal standaard maar vrij leuk om te zien. De opbouw duurt me iets te lang maar eenmaal de actie echt begint wordt het een stuk amusanter. Lee I-min en Chang Yi zijn goed op elkaar ingespeeld en de gevechten zien er verzorgd uit. Alleen jammer dat er wegens de cropping een aantal zaken van je beeld vallen.

3*

What do you mean I'm funny?

Goodfellas was zo'n film die al erg lang op het verlanglijstje stond, maar waar ik precies nog nooit tijd voor had genomen. Het feit dat ik niet zo'n enorme Martin Scorsese fan ben is daar al een reden voor, maar de recente kennismaking met Mean Streets en Casino hadden me in een goede stemming gebracht. Van Casino wordt gezegd dat het het kleinere (en minderwaardige) broertje is van Goodfellas dus ik was nu toch wel benieuwd geraakt vanwaar die status komt.

Ondertussen zijn we twee uur en een half later en eerlijk gezegd? Ik weet het nog steeds niet. Goodfellas heeft zijn charmante momenten, dat staat buiten kijf, maar verder is dit toch niet zo enorm bijzonder. Scorsese slaagt er opnieuw niet in om je echt bij je kraag vast te nemen en je onder te dompelen in de wereld van de maffia. Zonder hier continu een vergelijk te willen maken met Casino (al is dat wel makkelijk gedaan vanwege de aanwezigheid van Nicholas Pileggi die telkens met een boek aan de basis van de film ligt) vond ik die qua sfeerbeeld toch net iets interessanter. Qua soundtrack trouwens ook minder geslaagd dan ik van de regisseur gewend ben. Dat hij een fan is van The Rolling Stones, dat zal iedereen die meer dan 2 films van hem heeft gezien wel geweten hebben, maar om nu echt in elke film te pas en te onpas de groep te gebruiken? Gimme Shelter slaagt hier compleet de plank mis, al moet ik hem wel bewonderen voor het gebruiken van het pianostuk uit Layla. Dat werkt dan onverwachts genoeg wel perfect samen met de beelden.

Een hoop oudere mannen die twintigers behoren te spelen, ook dat is Goodfellas. Ray Liotta was 35 jaar oud terwijl Henry Hill aan het begin van de film 21 jaar is, Joe Pesci had al bijna de dubbele leeftijd van Tommy DeVito en ook Robert De Niro zat met een leeftijdsverschil van zo'n kleine 15 jaar tussen hem en Jimmy Conway. Het is echter het bewijs dat je het niet altijd zo exact moet nemen, want het trio overtuigt over de gehele lijn. Liotta trekt het merendeel van de film naar zich toe, niet altijd even terecht, maar weet zich over de globale lijn perfect staande te houden ten opzichte van Pesci en De Niro. Verder bevat de film de gebruikelijke cameo's (onder andere Scorsese's moeder) maar ook de overige bijrollen zijn goed ingevuld.

Weet je, ik beloon Scorsese zelden met 4* (toch zeker zijn "gewoon werk" niet, voor The Last Waltz en No Direction Home wil ik wel een uitzondering maken) maar er blijft gelukkig wel een zekere kwaliteit in zitten die ervoor zorgt dat ik benieuwd ben naar de volgende film die mijn pad zal kruisen. Zal waarschijnlijk wel weer iets met De Niro zijn en eerlijk is eerlijk, daar kijk ik nu toch al wel naar uit. Laat het alleen iets compacter zijn dan Goodfellas of Casino.

3*