Opinions

Vrij aardig, met een leuk, satirisch uitgangspunt. Jammer genoeg wordt er met het uitgangspunt niet genoeg gedaan wat mij betreft. De humor is wat te vrijblijvend, net als de link tussen de elite en levensvormen niet van deze aarde.

Verder wel een mooi tijdsbeeld, een film die zomaar nu een remake zou kunnen krijgen. Thematisch is het in ieder geval iets wat altijd wel weer terugkomt, al blijft de 80's saus zeer herkenbaar. De hoofdrolspeler vond ik overigens iets te veel een nep-Kurt Russel. Ook de welbekende bubblegum-quote vond ik wat tegenvallen, al was die vechtscene halverwege wel behoorlijk geniaal

2.5*

Heerlijk cool allemaal. Vooral door de synthesizer-tonen die een spannend sfeertje creëren. Verder niet zo heel bijzonder qua verhaal en inhoud, maar het volgt de heist wel mooi op de voet en knalt op het eind lekker door de actiescenes heen. Doet een beetje denken aan Peckinpah ook.

3.5*

Waanzinnige film.

Wil hem eigenlijk snel nog eens zien, want ik heb het idee dat ik helemaal niet zoveel zinnigs kan zeggen omdat je bijna verplicht bent ook het verhaaltje te volgen. Ik ben eigenlijk veel meer geinteresseerd in de details, voice-over, sfeer, en het audiovisuele. Al weer Mallick de madness al goed over te brengen i.c.m. een filosofisch en poëtisch tintje.

Visueel is het echt een plaatje, prachtige gedetailleerde shots, veel beweging en super camerawerk. De muziek is ook geweldig, vooral hoe er gespeeld wordt met achtergrondgeluiden.

Het verhaal is wat langdradig misschien, als je er veel waarde aan hecht, soms stoorde het me wat dat er net iets te veel aandacht voor was, maar dat is denk ik meer een probleem van de film voor het eerst zien dan dat Mallick daar zelf mee bezig is geweest.

Het is echt een film waar je merkt dat bijna alles klopt, jammer genoeg heb ik het nog niet allemaal ontdekt, dus begin ik met 4.5*

Genieten op het grote scherm. Wat mij betreft een van de meest vakkundig uitgewerkte concepten in de filmhistorie. De combinatie van setting, spanning, uitgangspunt, personages, soundtrack en gore maken het ongeëvenaard in het genre.

Prachtige film.

Het verhaaltje is wat ouderwets misschien, je zit vrij snel op het goede spoor, maar ook dat heeft zo zijn charme. De thema's zijn echter nog steeds wel relevant. Het zijn echtervooral de locaties en de personages die het hem doen. Geweldige rol van Orson Welles met name, maar ook de rest van de cast doet het prima.

Ook de locaties zijn erg fraai. Zo'n half kapotte stad is wat mij betreft altijd een mooie plek om een film op te nemen. Het deed me wat denken aan Germania Anno Zero maar dan veel gelikter. Levert een paar mooie scenes op, zoals met het reuzenrad en het laatste stuk. Ook het einde in de tunnel is erg mooi. Mooi geschoten ook vooral.

Daarnaast vond ik de dialogen echt super. Prachtige, cynische gesprekken. De muziek vond ik toch wat minder. Enige echte minpunt.

4*

Heel aardige film. Vooral sterk geacteerd van de twee wat het meteen een stuk realistischer maakt. Behoorlijk aangrijpend ook wel, zonder dat je met een van de hoofdrolspelers hoeft mee te leven. Interessant camerawerk, hoewel ook niet altijd optimaal.

3.5*

Opvallend hoog gemiddelde voor een toch wel matige film.

Aan het jongetje ligt het niet, die zet een prima rol neer. Al zie je dat wel meer bij rollen die dicht bij de werkelijkheid liggen. Kwam in ieder geval erg naturel over, en bovendien was het bij vlagen best ontroerend. Ook de muziekkeuze was wel oke, en de intro beloofde wel een en ander, maar met name scripttechnisch is dit een behoorlijk zwakke film.

Eigenlijk bevindt de hele film zich nog in de opbouwende fase, met een uiteindelijk wel erg beperkt plotje. Was allemaal niet zo imponerend als je het over de gehele film bekijkt. Vond alles ook vrij slecht geschreven, alleen al het feit dat het jochie op een gegeven moment in de film totaal buiten het zichtsveld van zijn moeder lijkt te vallen. Waar is zij al die tijd nadat ze Shaun achterliet bij het groepje vlak voordat die kale bajesklant zich bij het groepje voegt en alles aan het rollen brengt. Bovendien ging het helemaal nergens over hoe er op het einde nog krampachtig wat uitdieping van het personage Combo werd toegevoegd met een ogenschijnlijke moeilijke jeugd en frustatie over een meisje, kwam allemaal erg slecht over. Dan hadden ze dat jongetje veel beter uitgewerkt.

Visueel oogde het soms ook wat gebrekkig, dan blijft staan dat het eerste stuk van de film nog wel de moeite waard en de muziekkeuze prima was, en het jongetje een goeie rol neerzet. Verder dan 2.5* kom ik niet.

Eigenlijk vooral gekeken vanwege Hardy, was op dat moment ook de beste optie, veel beters was er niet te zien. Leek me sterk dat hij thuis zou horen in een film als deze, maar dat viel me nog best mee.

Veel is er niet te beleven ook. Beetje een halve mix van spionnengedoe met de onvermijdelijke Europese tegenstander, maar voor de overige 90% is dit een romantische komedie met slechts enkele aardige grapjes. Hardy wist nog aardig wat sjeu te geven aan een nogal inwisselbaar flutverhaaltje, maar voor de rest is het uitzingen tot de streep. Grootste verwondering is eigenlijk waarom die 2 zo bezeten zijn van die griet. Niet om het een of ander, maar je had toch best een sympathieker en aantrekkelijker geval kunnen bedenken.

Het gaat ook maar door met die duelletjes, leek echt geen einde aan te komen, tot het onvermijdelijke dubbel happy end.

1.5*

Misschien wel de leukste film van het jaar tot nu toe.

Dit is weer zo'n film die op enkele vlakken perfect werkt. Met Cheyenne haal je een personage binnen wat balanceert op het randje van een enorme karikatuur. Misschien gaat ie er nog wel overheen ook. Desondanks werkt het personage wel, en goed ook. Daarnaast is de soundtrack echt geweldig, niet alleen geweldige nummers (Talking Heads, Will Oldham ), maar ook met name in de setting klopt het. Visueel is het ook bijzonder fraai, fris en frivool camerawerk wat we wel gewend zijn van Sorrentino. Maar bovenal is de film erg grappig. Een ontypisch soort onderkoelde subtiele humor.

Het verhaal is redelijk fragmentarisch, en lang is het onduidelijk welke kant de film eigenlijk op gaat, maar eigenlijk hou ik daar wel van. Het eerste stuk is daarmee een aaneenschakeling van opzichzelfstaande, vaak heerlijke, scenes (alleen al het eerste kwartier ). Eigenlijk kom ik dan bij het enige echte minpunt. In de fase dat Cheyenne daadwerkelijk op zoek gaat naar de kampbeul valt de film een beetje terug, Ik had eigenlijk de vrees dat de film daarna steeds verder zou inkakken, maar gelukkig herstelt de film zich vrij snel.

Erg memorabele film, raakt op de een of andere manier overal wel de goeie snaar. Voor nu een dikke 4*, maar verdient eigenlijk wel net wat meer.

Vond het vooral bijzonder goed qua montage en ook sterk gebruik van de camera hebben. Maar inderdaad wat Mochizuki Rokuro ook al zegt, iets te makkelijk geeindigd als je het mij vraagt. Dan heb je de hele tijd een sluimerende dromerige sfeer en dan eindigt het zo... ook inderdaad iets te veel gespoilerd al bij aanvang, waardoor je al te veel rekening ging houden met dit scenario denk ik, maar dan nog.

Sfeervolle en mooi gemaakte sci-fi, met geweldige decors. Verder ook een naargeestig en kil sfeertje, maar een beetje een slap, dun en plat verhaaltje. Ook wel een beetje saai bij vlagen, ondanks dat het allemaal niet zo lang duurt zitten er iets te veel langdradige stukken in.

3*

Was niet erg onder de indruk nee..

Opzich heeft het geheel wel potentie, maar de uitwerking is wel erg eentonig. Personages doen veelal denken aan typetjes van Jeunet, maar dan niet komisch en vrij irritant. Verhaal is verder wel liefelijk, en het meisje doet het leuk, maar nergens imponerend. Visueel bij vlagen wel verzorgd. Gilliam kan veel beter.

2*

Leuke film, zoals bijna alles van Moodyson, maar ik raak maar niet zwaar onder de indruk van zijn werk.

Wel knap vind ik hoe hij Coming-of-age, familiair drama, vertwijfelde normen en waarden en een tijdgeest zo kan kneden tot één geheel, dat op het eind nog eens feilloos in elkaar schuift. Voor de rest vind ik het gewoon een vermakelijke film, met wat theatrale trekjes zo hier en daar, en een visuele kant die wel consequent is, maar me vrij snel begon te vervelen. Daar is dat snelle inzoomen een te lelijk stijlmiddel voor vind ik zelf. Het camerawerk staat verder wel in functie van de hectiek van het huis, maar niet elke scene verdiende die eentonige aanpak wat mij betreft.

Kleurrijk was het wel, en bij vlagen wervelend en vooral leuk. Hangt ergens tussen 3* en 3.5* in, met voor nu nog het voordeel van de twijfel.

Authentieke film met amper verhaal, erg sympathiek, grappig, en vooral erg sterk camerawerk en een leuke soundtrack met Panda Bear nog op het eind. Had er niet zoveel van verwacht, maar ik vond het zeker de moeite waard.

Vond het een erg lastige film om te beoordelen. Montage en shots zijn bij vlagen geniaal, maar ik heb meer moeite met het theatrale verhaaltje en acteerwerk, de melige liedjes en muziekjes en vond het uiteindelijk maar suffig om te volgen. Moet ook eerlijk zeggen dat ik niet helemaal in de stemming was en me eigenlijk niet echt wist te concentreren. Verdient dus eigenlijk nog wel een herziening, maar voor nu hou ik het op een klein 3*tje.

Sterke film.

Wat ik vooral erg goed vond, de sfeer die Alfredson schept, ook visueel, geeft erg goed mee hoe de teneur in de wereld was. Niemand vertrouwde elkaar, wantrouwen kwam van buiten en binnenuit, en ik vind het vooral prachtig hoe je dat visueel terug ziet. Elke keer schigtige blikken over en weer. Het spreekt allemaal erg tot de verbeelding, en ergens is het jammer dat ik die tijd nooit heb meegemaakt. Het heeft iets avontuurlijks en jongensachtigs.

Verder neemt de film alle tijd om een verhaal te vertellen, zeker in het begin. Tegen het einde worden er wat zijlijntjes open gelaten die ik liever wat meer ingevuld had zien worden, maar dat is een beetje een speelfilm euvel. Het is gewoon zo'n uitgebreid en gedetailleerd verhaal, dat is bijna niet in z'n geheel over te nemen. Jammer alleen dat het plot zelf niet wat scherper uitgewerkt werd. Maar verder wel erg intelligent en ingewikkeld speurwerk.

Een bonk acteergeweld natuurlijk ook nog eens, met zo'n beetje alle grote Britse acteurs die bijna allemaal prachtige rollen neerzetten. Minpuntje is dat Oldman zelf niet echt 100% weet te imponeren, in ieder geval niet het meest van allemaal.

Al met al een hele goeie film, alweer eentje dit jaar. 4*

Heel behoorlijke klassieker, maar toch ook wel met wat minpuntjes. Buiten Peck en de kinderen werd er hier en daar toch flink overgeacteerd wordt door een deel van de cast.

Die 'verkrachte' dochter bijvoorbeeld deed echt maar wat, haar vader was ook niet erg overtuigend. Verder vond ik het eerste uur beduidend leuker dan het laatste uur, die rechtbankscenes duurden te lang (een bekend euvel in rechtbankfilms, ook al is dit geen pure vorm). Nu lijkt het alsof er maar weinig te genieten viel, maar To Kill A Mockingbird is best een leuke film, mooi verhaal.

3*

Inderdaad een dijk van een film. Ook gekeken naar aanleiding van Drive, de overeenkomsten lijken me wel duidelijk qua stijl, sfeer en inhoud.

Het begint eigenlijk al behoorlijk flitsend, eerste stuk vond ik bijzonder sterk al, waarna het vooral een kwestie van sfeertschepping is. Lang hangt het verhaaltje een beetje aan de zijkant, tot het laatste halfuur ongeveer, waarin de fouten en risico's zich uitbetalen.

Erg coole (foute) soundtrack ook, erg sfeervol. Ook erg cool geschoten en de personages spreken tot de verbeelding.

Memorabele film, erg leuk om een keer gezien te hebben. 4*

Weer hetzelfde, maar dan een wat betere poging.

Nu is Rome aan de beurt in de cyclus, waar wederom (voornamelijk) Amerikaanse acteurs in Europa komen kijken hoe charmant en authentiek het hier is. Ze spelen dan weer vooral de gebruikelijke elitaire lui zoals we gewend zijn. Gelukkig is dit keer de lokale taal veel meer betrokken, waardoor het wat minder dweperig overkomt. Maar het blijven toch een beetje erg in de stadspromotie hangen, mooie gezellige steegjes en pittoreske terrasje op oude pleintjes zitten hier weer volop in.

De film bestaat uit 4 simpele verhaaltjes die continu door elkaar heenlopen zonder verdere onderlinge samenhang. Dit keer wilde Woody zelf ook weer een keer meedoen, maar het lijkt er op dat hij er te lang is uit geweest. Sowieso een niet al te hoog acteerniveau. Het deel met Page en Eisenberg, en de weliswaar aardig bedachte rol van Alec Baldwin als halve-alterego/adviesorgaan, werd op een gegeven erg vervelend. Vooral Page is vrij vreselijk, en dan bedoel ik niet eens alleen haar personage dat zeker niet onweerstaanbaar is zoals de bedoeling leek te zijn, maar vooral ook haar invulling. Heeft wel eens betere rollen gespeeld. Ook het verhaaltje van het stelletje is niet echt boeiend, en bij het opera-douche gedoe was de grap ook nogal snel uitgewerkt. Over het algemeen waren de grapjes vaak wel erg voor de hand liggend.

Tot nu toe niet al te veel positiefs kunnen vertellen, en het is tot nu toe ook gewoon wederom een dikke onvoldoende. Ware het niet dat Allen een konijn uit de hoge hoed toverde in de vorm van Begnini die van het een op het andere moment in de spotlights staat. Een leuke variant op 15 minutes of fame en beroemdheden die eigenlijk alleen beroemd zijn ómdat ze beroemd zijn, neem Paris Hilton. Ergens was het soms te flauw, en met het einde van dat deel gooi je bijna je hele grap weg, maar door de invulling van Begnini met zijn verbaasde hoofd elke keer, maakte het wat mij betreft een van de leukste stukjes film die Allen de laatste jaren gemaakt heeft.

Alleen daarom 2.5*, voor de rest was het weer van hetzelfde laken een pak. Tot de muziek toe die bijna altijd weer hetzelfde is bij Allen, in ieder geval gevoelsmatig.

ps. Nog een kleine opmerking over het camerawerk. Er zat in het begin me toch een aardslelijk 360-shot in, digitaal zo leek het, maar het zag er in ieder geval uit alsof je met een 3D film je brilletje afdeed zo wazig.

Lekker filmpje.

Super relaxt, zelfs het drama is eigenlijk niks meer dan een kapstok en heb je nooit het gevoel dat er ergens iets slecht zal aflopen. Hoewel ik dat soms wel eens te simplistisch en slap kan vinden, vang het sfeertje hier alles op.

Erg mooi gemaakt, de animatiestijl is niet erg gedetailleerd, maar wel vloeiend en effectief. Sommige shots zijn vreselijk mooi, en ook de structuur van het tijdreizen werkt best goed. Zo nu en dan nog wel een grappig momentje zelfs.

Het is verder zo nu en dan ook wel weer best cliché hoe er toch ook nadelen aan het tijdreizen zitten, dat hebben we nu dan ook wel weer gezien, maar verder echt wel een aangenaam filmpje. Het is bepaald geen zomer meer, maar met filmpjes als deze doen we gewoon nog alsof.

3.5*

Tsukamoto is voor mij een wisselvallige regisseur, dit is er weer eentje voor het 'nee-lijstje'.

Want ik zat eigenlijk de hele film me af te vragen wanneer het eens boeiend ging worden. Na pakweg een halfuur keek ik op de teller, en dacht ik 'ja nu zal het toch wel gaan gebeuren?'. Na driekwartier weer, na een uur dan? Nee eigenlijk komt de film nergens echt los, of het moet die korte rush in de laatste 10 minuten zijn dan, maar verder kon ik hier maar barweinig voldoening aan ontdekken. Misschien komt dat omdat Tsukamoto mij alleen meekrijgt met z'n stijl als zijn film echt een adrenalinerush is, want hoewel ik dat bij Tokyo Fist wel had verwacht, blijkt daar niet veel van terecht te komen.

Verder is het visueel ook maar weinig soeps, eigenlijk zijn alleen de opvallende cameraposities die consequent de moeite waard zijn, en zo nu en dan wat scenes met mooie edits, maar qua kleurengebruik was het vooral nogal flets. Ook de soundtrack was sporadisch aardig maar nogal gedateerd.

Als ik deze film (en dan vooral de transformaties van mensen op uiterlijk vlak) eens vergelijk met de films van David Cronenberg, dan weet je snel dat de uitwerking veel beter kan. Natuurlijk, er zitten wat goeie scenes in, zoals een fijn ge-edite scene zo halverwege met een hoop beelden van stadsarchitectuur, maar telkens eindigt zo'n scene nogal kleurloos en komt er weer minutenlang een hoop niks.

Grootste probleem is dat het simpelweg amper boeit. 2*

Ronduit schitterend. Niet dat ik nou zoveel heb gezien op dit IFFR, maar dit was toch zeker wel de mooiste. Erg lang is de film toch vooral humoristisch, maar zo in de loop van het verhaal wordt het toch allemaal muisstil wat zwaarder, overigens zonder de komische noot uit het oog te verliezen. De omslag lijkt toch vooral te liggen bij de zoonsdie allebei aanvoelen dat het allemaal niet zo lekker meer loopt en beiden hun eigen weg willen kiezen. Een soort vlucht uit de omgeving lijkt het wel. Nadat dit ook nog eens overslaat op de ouders wordt de film erg zwaar en krijgt het iets onomkeerbaars. Kan het maar slecht formuleren, maar ik was vooral het laatste stuk zwaar geboeid aan het scherm gekluisterd. Dat de gebeurtenissen in het slot kennelijk nodig zijn om alles weer een beetje op de rails te krijgen is best wel heavy om te zien eigenlijk.

Met de eindscene kwam ook het klapstuk, een van de vele schitterende scenes in Tokyo Sonata, maar het was toch echt met afstand de mooiste. Het publiek dat stukje bij beetje dichterbij komt om Kenji maar zo goed mogelijk te kunnen zien en horen, fenomenaal pianospel wat evengoed nog 5 minuten had kunnen duren zonder dat het zou gaan vervelen, en toch met name vader en moeder die naar hun zoon lopen. In dat laatste shot zit echt álles, het gaat allemaal een stuk beter, maar niemand is vergeten wat er is gebeurd. De oudste zoon zit immers nog steeds in Irak, en zelfs nog verder weg dan ooit, en de jongste zoon is de uitspattingen van vader duidelijk nog niet vergeten, zoals hij daar wat ongemakkelijk bijstond. De tranen ook nog even daarvoor van vader, geweldig hoor..

En met het feit dat A-film deze kennelijk heeft aangekocht een dikke kans dat ik hem binnenkort nog maar eens op het witte doek (en/of eventueel DVD) ga zien.

4.5*

Enige minpuntje is inderdaad dat het middenstuk wat sleept. Had best 20 minuten korter gemogen, had het geheel wat krachtiger en intenser gemaakt.

Verder weer een heerlijk bizar zooitje. Heel eigen, ken eigenlijk niet echt een film die in deze stijl en muziek met dit soort gangs aan de slag gaat. Het wordt tamelijk hilarisch als je van die Japanners af en toe een Engelstalig woord hoort rappen (zijn ze sowieso al erg goed in, Engels).

Daarnaast heeft de film ook een bijzonder sterke en afgewerkte uitstraling. Doorgaans ogen dit soort maffe films wat goedkoop, maar Sono doet het toch een stuk fraaier dan anders. De film heeft ook een bijzonder goed ritme, jammer dat het iets korter had gemogen, dan had het ritme nog een stuk beter kunnen zijn.

4*

Ik weet verder niet of Verhoeven het ergens nog stiekem van gejat heeft, maar dat had ik ook een beetje. Al waren ze wel grappig en dan vergeef ik zoiets toch vrij gemakkelijk.

Lollig, maar mist dat beetje extra. Bij vlagen te langdradig en te slepend tussenstuk. Het verhaal is ook té veel aanwezig wat mij betreft.

Er zitten wel echt best grappige scenes in natuurlijk, de designs zijn vaak wel erg tof, en de actiescenes zien er wel goed en veelzijdig uit. Verder wat goedkope effecten, maar dat mag de pret amper drukken.

3.5*

Altijd genieten van Dolan. Het is niet direct de meest originele film, en ivm de vorige vond ik deze ietsje minder (jammer genoeg na continu verbetering in de eerste 3 films), maar alsnog is dit een hele sterke bevreemdende film geworden. Dolan verbreedt hiermee ook zijn perspectief als filmmaker, en dat is altijd prima wat mij betreft.

Weer veel goeie aparte scenes die continu een bijzonder sfeertje in stand houden en toewerken naar een redelijk warrige ontknoping. Gewoon een prima film weer.

Snel Mommy er maar achteraan doen lijkt me...

kleine 4*

Mijn zoontje is nu 2,5 en ik was toch wel benieuwd geworden hoe hij op Totoro zou reageren.

Conclusie; nog net te klein. De grote Totoro vond hij toch nog een beetje te eng, hoewel hij ook niet wilde dat we iets anders gingen kijken en ook enkele dagen later wel eens over Totoro begint te praten. Het maakte dus wel indruk.

Ik had 'm zelf ook alweer wat jaartjes niet meer gezien en ben toch van mening dat het bijna de perfecte kinderanimatie-film is. Ongecompliceerd maar avontuurlijk en betoverend tegelijk. Zelfs in het Nederlands.. (brrrr)

Inderdaad.... bijzonder.

Voor het grootste deel een grote maffe bende die niet altijd even goed werkt, maar wel wat achterlaat. Het is eigenlijk meer een film waar afzonderlijke scenes meer indruk maken dan het totaalplaatje.

Er zitten namelijk wel een paar hele leuke scenes in, met name tegen het einde. Maakt het toch wel de moeite waard, maar ik denk niet dat ik deze nog snel eens thuis zal opzetten.

3*

Dan toch nog weten te zien. Zondagochtend half 12, een moment waar ik niet gauw in een bioscoop te zien ben, maar het was voor mij nog de enige reeele mogelijkheid de nieuwe Tarr te gaan zien op het grote scherm.

De film is in het oeuvre van Tarr weinig opzienbarend, laat staan vernieuwend. Gelukkig niet, want er valt weer een hoop te genieten. De film is traditiegetrouw erg mooi geschoten, en de dagen verlopen als een soort trance, mede dankzij de terugkerende muziek, bestaande uit één vioolstuk. Er zitten weer van die hypnotiserende lange takes in waar de handeling gevolgd wordt, Ook de locaties zijn herkenbaar, en vooral magnifiek. Winderige plattelandsvlaktes en een oud, simpel huis.

Inhoudelijk is het vooral dankzij de achtergrond de moeite waard. Tegen het einde wordt de film wat grimmiger en lijkt alles op welke manier dan ook verkeerd te lopen. Van dieren wordt gezegd dat ze naderend onheil kunnen aan voelen komen.... Tevens had ik op het einde een beetje het gevoel dat de film een omgekeerde schepping vertelt, terug naar het moment waarop er nog geen licht was, maar dat klopt dan weer niet echt met het aantal dagen (tenzij je de dag van het slaan van het paard als de eerste dag neemt).

Al met al weer een sterke Tarr. Vond hem iets vlotter dan andere films die ik van hem zag, ook iets beter dan Satantango, waar ik nog steeds van vind dat de speelduur niet zijn sterkste punt is.

4*

Een twijfelgevalletje.. verhaal steekt aardig in elkaar, maar heeft toch nogal wat minder sterke kanten. Zo wordt er toch net te veel in het midden gelaten, niet dat dat nu zo erg hoeft te zijn, integendeel, maar af en toe kreeg ik het gevoel dat Verhoeven niet echt leek te weten wat nu een leuker plot zou zijn. Zo was dat tussenstukje waar ze Quaid probeerde wijs te maken dat alles een droom was waaruit hij niet wilde ontwaken er een beetje ingestopt om erg opzichtig de zogenaamde verwarring te stichten. Wat mij betreft is Quaid dan ook gewoon die handlanger van Cohaagen, de rest was nogal wat gekunsteld.

Verder zag de aankleding er bij vlagen erg kitscherig uit, maar over het algemeen was Total Recall toch best te doen om eerlijk te zijn. Toch vond ik Starship Troopers wel leuker, dat ging toch allemaal wat dieper. Zag er ook beter uit overigens.

2.5*

Soort blauwdruk voor Mr. Nobody. Gelukkig werken de leuke elementen hier een stuk beter. Een beetje verwant aan de films van Gondry en Jeunet, maar dan wat subtieler en iets minder uitbundig. Leuk om te volgen en qua ideeen zit het wel goed, maar soms iets te onevenwichtig.

3.5*