Opinions

De film is erg mooi gemaakt. De futuristische achtergronden gecombineert met de achtergronden van nu zijn ook echt de plaatjes in deze film. Vooral met dat grote scherm op het Picadilly Cirus. Wat ik wel een beetje jammer vond was dat de film wel erg weinig veelbelovende actiescenes bevatte. En de meeste zeggen dat de film vol zit met actiescenes in Matrix style. (Er zijn wel erg mooie actiefilms in deze film aanwezig maar dan maar 2 of 3 van maar 5 minutjes ofzoiets) Ook dat ellenlange gepraat en gepuzzel in deze film vond ik jammer. In mijn ogen gebeurde er op bepaalde stukken veel te weinig. Maargoed. De decors en achtergronden zijn wel mooi. De acteerprestaties zijn ook perfect en Nathalie Portman speelt de sterren van de hemel. Een van de mooiste en tedere scenes vind ik op dat moment dat Evy in de gevangenis de brief leest van een gevangende lesbie die dat eerder in diezelfte cel heeft geschreven. Dat trieste verhaal en de flashbacks die je er dan bij krijgt.

Die ondploffing van de Big Ben vond ik nou wel iets te ver gezocht.

Afgezien van de gebreken hierboven is dit toch nog wel een geslaagde film.

3,5*

Uiterst verrast door deze horror-omnibus, dat het ook niet moet hebben van de speciale effecten. Het is meer gewoon goedkoop camerawerk met de juiste kleuren wat het allemaal erg realistisch aanvoelend maakt. De montage is ook gewoonweg om je vingers bij af te likken en alles oogt lekker vlot. De verhalen zijn allemaal ook een voor een lekker weird en veel momenten waren enorm goed getimed en elk einde is erg verrassend.

Het hoofdverhaal: Tape 56 is een prachtige opening (die ook tevens verantwoordelijk is voor de rest van het omnibus). Prachtig geregisseerd door Adam Wingard (waar ik helaas niet de kans krijg om Pop Skull een keer te kunnen zien) en het begint al meteen helemaal geflipt. We volgen een groepje losgeslagen jongeren die elke streek (voornamelijk bij een nietsvermoedende vrouw de kleren van de lijf af te scheuren) op camera vastleggen en uiteindelijk willen ze inbreken bij een oude man, waar een hoop geld schijnt opgeborgen te zijn. Echter doen ze een schokkende ondekking dat de man dood in de stoel zit tegenover een ruisende televisie en het huis is helemaal bezaaid met videobanden. De jongeren kunnen hun nieuwsgierigheid niet bedwingen en proberen er eens een paar uit.

Amateur Night: Wat was dit een prachtig, en heerlijk independent aanvoelend schouwspel zeg en weet ook gewoon, door de geflipte montage, trippy kleuren en de snelle camera-bewegingen (waardoor je soms nog wel eens amper kan zien, maar wel kan horen wat er gebeurd) gewoon de kijker behoorlijk te overtuigen. Alles word hier perfect opgebouwd, een groepje jongeren die stomdronken en stoned zijn die nemen een paar meiden mee naar een hotel, ware het niet dat een van die meiden, genaamd Lily, wel heeeele rare, onmenselijke trekjes heeft, maarja, die jongeren zijn zo dronken en denken alleen maar aan hun lust. Eenmaal in het motel aangekomen gaat het feestje ook heel anders uitpakken. En ik kan verzekeren, er zitten hier toch echt wel doodenge momenten in, en dit hoofdstuk is behoorlijk weird. Dat found footage-stunt werkt op die manier toch ook echt altijd. Vooral die scene onderaan de trap was echt zenuwslopend en die Lily zag er van dichtbij toch echt wel erg twisted uit. En het word nog weirder, vele malen weirder. De naam Lily is ook overduidelijk hier van afgeleid http://nl.wikipedia.org/wiki/Succubus.

Dit filmpje is alvast goud waard: 5,0*

De tweede: Second Honeymoon is ook een parel, en is geregisseerd door Ti West, waar ik ook de erg goed gemonteerde The Roost van ken. Ook hier is ie weer lekker campy aan het kloten met de montage en we volgen nu een gelukkig stelletje dat een huwelijksreis maakt door het midwesten van Amerika. In het motel gebeuren er echter vreemde dingen, terwijl het stelletje ligt te slapen en de camera word, zonder dat ze het merken door iemand anders overhandigt. Het begint ook allemaal erg onvoorspelbaar en prima opbouwend en is opnieuw weer realistisch. Je zou ook denken dat die ene lifster, die Sam niet mee wou nemen het op hun heeft gemunt, wat eerst een standaard verhaal zou lijken. Maar Sam's vrouw schijnt die lifster toch nog wel beter te kennen dan je zou denken, gevolgd door de laatste seconde van de film, die ik toch echt wel de best getimede, en sterkste seconde vond van het hele deel, wat ook de spijker op de kop slaat.

Ook 5,0* (gaat de goede kant op)

Thursday the 17th vond ik het minste van allemaal. Mede omdat dit ineens wel een erg voorspelbaar verhaal is en de jonge actrices/acteurs hierin gewoon erg irritant en oninteressant overkwamen. Het is ook inderdaad een beetje leentjebuur van Predator, maar hierin oogt alles wel heel erg goedkoop en onrealistisch, alsof het met een oude computer er nog allemaal is bijgeplakt. Het einde zou ook best verrassend kunnen zijn, maar die zie je ook mijlenver al aankomen. Wel moet dit deel het hebben van een flinke portie gore.

2,5*

(Tussen de filmpjes door word er nog een beetje overgeswitcht van die groep jongeren in dat huis, naar een andere flashback over hoe twee agenten (?) de schokkende ontdekking doen, en het aardig begint te spoken in dat huis)

Het een a laatste filmpje The Sick Thing That Happened To Emily huppeldepup.... gaf weer vol gas. Dit keer is het niet echt een found footage, maar gewoon een volledig Skype gesprek tussen de zekere Emily en haar vriendje James over een vreemde bult in haar arm. Al snel begint het ook ineens te spoken in Emily's appartement en de film gaat ook hierbij verdacht veel de Paranormal Activity kant op. De spanning is ook weer flink te snijden en James moet van een afstandje toekijken, hoe Emily de bovennatuurlijke dingen in haar huis ervaart. Maar ook hierin is weer niets zoals het lijkt en word het ook wel duidelijk waarom James zogezegd "per ongeluk" de bovennatuurlijke dingen niet heeft gefilmd via zijn webcam.
Het einde hiervan is ook lekker eng.

4,0*

En zo de laatste 31/10/98, en dit is nog wel de bizarste en de waanzinnigste hoofdstuk van allemaal. Een groepje vrienden besluit een oud huis te kraken om daar lekker losbandig Halloween te gaan vieren, maar al gouw komen ze erachter dat het een huis van een sekte is. En dan word het allemaal nog veel erger: Er komen zelfs handen uit de muur en ook de ouderwetse bovennatuurlijke krachten komen hier aan bod. Je zou haast denken dat het eerstgenoemde een flinke afknapper zou zijn omdat dat erg kinderachtig overkomt, maar dat is het evengoed verre van. En dat ook allemaal dankzij, zoals ik het hierboven omschreef, het manier van filmen en de waanzin waar de hoofdpersonages in belanden waardoor alles toch weer realistisch aanvoelt. Ook dat stukje op die treinrails was een waardige afsluiter. Gewoonweg weer erg lekker geflipt en allemaal weirde shit.

Ook de afsluiter van Tape 56 was doodeng.

Ik ben gewoonweg erg verrast. Ik hou sowieso wel al van films die Independent aanvoelen en waarbij ijverig word gerotzooid met de montage waardoor het lekker geflipt en realistisch aanvoelt en je het als een soort roes ervaart. V/H/S is het wat dat betreft gewoon meer dan gelukt met zijn gevarieerde selectie hoofdstukken (waar dan sommige eindes wel op hetzelfte neerkomen. Gewoonweg een aanrader voor alle horrorfans...voor als je eens iets anders wilt.

Benieuwd naar deel 2, die ik ook pas gekocht heb.

4,5*

Dat is lang geleden dat ik de horror-short reeks van VHS nog had vertoeft. Spiral heeft nooit een Nederlandse release gehad en heb ik daarbij na al die jaren laten gaan. Totdat VHS enkele jaren terug zijn reeks weer opende met allemaal retro-geëxperimenteer. Eerst Spiral...

Tsja, je moet er van houden of niet. En wat mij betreft heeft Spiral mij in ieder geval van de week een heerlijke avond bezorgd. En waarom? Omdat het hele geheel eerder zo over de top en geschift is dan eng.

Centraal staat het segment: Vicious Circle. Waar we een jong stelletje volgen en de boel beginnen met wat dromerige zonnige beelden. Echter heeft meisjelief een vriendje dat wel iets te obsessief met zijn videocamera bezig is en nog wel eens over haar grenzen wil gaan. Hij kan zijn lol helemaal op als er via het nieuws verteld wordt dat er in zijn stadsdeel een heuse politieachtervolging plaatsvind met een gestolen ijscowagen. Alles lijkt hij ervoor over te hebben om zoveel mogelijk op beeld te zetten.

Dan komen we bij Dante the Great. Over een zwaar gestoorde illusionist die zich constant op zijn pik laat trappen en zijn toverspreuken toch wel voor hele dodelijke doeleinden gebruikt. Het resulteert tot een volkomen maf spektakel. Ook ruimte voor een potje knalwerk, maar toch wel ook voortdurend werkend op de lachspieren. Het einde van dit filmpje is wel weer even je adem inhouden.

Parallel Monsters is de Spaanstalige inbreng en zet hier in eerste instantie een soort komische Science Fiction neer dat vervolgens alle kanten opgaat en elk moment voor verrassingen komt te staan. Beginnend bij een een of andere machine die een dubbelganger van een professor creëert en deze vervolgens meevoert in een alternatieve werkelijkheid. Het oogt vaak vrij puberaal, maar de gore en vleesetende geslachtsdelen doen het hem helemaal.

Bonestorm was een geweldige prent van Moorhead en Benson. Over een groep skaters die tijdens een trip naar Mexico in de val lopen van een sekte (levende doden). Maar of ze het kaas van hun brood laten eten? Het resultaat is gewoonweg zalig.

Tussendoor keren we terug naar Vicious Circle, waar de autoachtervolging wordt gecombineerd met een uit de hand lopende feest, een perverse ouwe rijke vent, en uiteindelijk de val in die IJscowagen.

Ja, ik heb hier toch wel bijster van genoten en geregeld met een dikke glimlach het geheel bekeken en geregeld keihard gelachen om de prachtige foute waanzin. Een achtbaan van absurditeiten en bizarre werelden waarin dan ook echt alles zou moeten kunnen... en waar je ook maar op moet zien te komen.

4,0*

Ook de 2de deel van V/H/S was weer erg aangenaam. Ik weet me altijd wel erg goed te vinden in dit soort omnibussen aan campy, weirde verhaaltjes. Deel 1 was voor mij ook al een grote verrassing, met deel 2 is het weer nieuwe ronden, nieuwe kansen, nieuwe regisseurs, here we go....

Tape 49 is het hoofdverhaal, die dit keer niet door Wingard is geregisseerd. Ook weer lekker eng opgevoerd met dat feit dat 2 agenten in een donker huis komen waar een kamer bezaaid ligt met videotapes en een tv dat op de ruisstand staat. Nou, laten we maar eens een kijkje nemen:

Clinical Trails, die Wingard op zijn naam heeft staan, is een nog vrij huiveringwekkende opener dat leentjebuur lijkt te hebben gedaan bij The Eye. We volgen hier een jongeman die net een oogoperatie is ondergaan, en zijn beschadigde oog heeft vervangen door een kunstoog met cam erin (mooie toepassing voor zo'n verhaal) En zoals je al kan vermoeden lijkt er iets niet te kloppen met dat oog en krijgen we allemaal enge geesten te zien, die ook nog wel eens plotseling willen opduiken.Wingard was hier zeker wel geinspireerd geweest door Aziatische horrorfilms. De weirdness uit de eerste film is hier ook nog lang niet weg, en aan het einde word deze lekker goor.

4,0*

A Ride in the Park van Blair Witch regisseur Sanches, haalde weer het standaard thema uit de kast, namelijk de zombies. Dit was toch echt wel een heerlijk fout filmpje wat echt als een tang op een varken sloeg. Tsja, man fietst door het bos en belt met volle liefde met zijn vriendin, komt inene een vreemde gewonde vrouw tegen, hij wil haar helpen, hij word gebeten, hij word ook een zombie en op een gegeven moment is iedereen die die dag het bos heeft betreden een zombie, bezoeken ze een kinderfeestje wat ook best naar afloopt, brokken vlees, bloed, ingewanden, gillende mensen, en... een beetje emotie wanneer de inmiddels-tot-zombie geworden man weer gebeld word door zijn vriendin, zombie word verdrietig omdat zijn vriendin hem zo niet terug kan zien, en schiet zijn eigen kop eraf met een shotgun van een van de feestgenootjes. Einde! Zoo simpel, droog en heerlijk fout.

3,5*

Safe Heaven van The Raid regisseur Gareth Evans en Macabre regisseur Tjahjanto, vond ik de beste van allemaal. We volgen een groepje backpackers die op doorreis zijn in Indonesie, en een of andere godsdienaar (father) tegenkomen met allemaal occulte verhalen. Ze zouden het interessant vinden om ook eens een kijkje te nemen in zijn klooster, wat ook uiteindelijk gebeurd. Het sfeertje is al snel erg raar aangezien ze niet overal mogen filmen, en de "father" nogal licht ontvlambaar is. Langzaamerhand komen ze erachter dat ze in de val zijn gelokt in zijn samenzwering, waarbij dit hoofdstuk ook echt alle kanten opgaat. De snelle montage uit The Raid word hierin mooi hergebruikt met die rituele massazelfmoord-scene en de verdere actiescene's, naderhand komen er ook nog zombies in bod en zelfs een hele demon met hoorns, dat dus het vervloekte kind moest voorstellen van de overspel die Lena gepleegd heeft (om over de bevalling maar te zwijgen). Lekker gestoord filmpje, met lekker veel bloed en smakelijke geluidjes bij de kills. Het einde was ook lekker weird. Prachtig, overtreffend filmpje met een ruime Indonesische inbreng.

4,5*

Slumber Party Alien Abduction is van Jason Eisner, die 2 jaar geleden erop stond om een fake Grindhouse trailer Hobo With A Shotgun te verfilmen, waar ik ook erg van genoten heeft. Nu laat hij weer eens wat van zich horen met een totaal andere thema. (Je zou haast denken dat hij zijn Trash-montage ook hier gebruikte) Hier volgen we een groepje pre-pubers die lekker aan het spelen zijn en hun geweldige acties allemaal laten filmen door hun hond, waarbij de camera op zijn rug geplakt is. Dit segment begint als een soort coming-on-age verhaal, met een hoop kattekwaad, maar dat gaat al gauw overboord wanneer er wel heel vreemd licht in te verte verschijnt. En ja hoor, het is een ufo met buitenaardse wezens, die het op de familie gemund heeft. We krijgen hier, zoals te verwachten, een kat en muis (en die hond met die camera op zijn rug) spel voorgeschoteld tussen een stam agressieve Aliens (die er ook erg standaard uitzagen) en de kinderen. Het einde daarentegen was wel erg tragisch. Geen mislukt filmpje. Eigenlijk nog wel goed te doen. Beetje een pre-Dark Skies?

3,5*

En ook de afloop van Tape 49 is huiveringwekkend en verassend.

Gewoon weer een prima omnibus. De eerste deel was dan wel ietsje beter en origineler. Hier worden echter wel een beetje bekende thema's boven water gehaald. Maar dat wil nog niet zeggen dat ook hier de weirdness ervan afstraald en alles ook weer lekker vlot geschoten is. Vooral de ruizen en storingen die ook hier weer worden gebruikt waren weer erg toepasselijk aanwezig en maakte alles ook nog realistischer. Gewoon weer pure cult als je het mij vraagt. ben benieuwd of er een deel 3 uitkomt.

4,0*

Een van de hoogtepunten in de VHS-reeks.

Na kort geleden 99 gezien te hebben, maakte ik gebruik van het feit dat in de pindakaas-fabriek de hele reeks vertoonbaar was. Dus heb ik deze ook meegepikt. Na twee delen die zich moeten situeren in de jaren 90, keren we nu verder terug in de tijd naar het jaar 1985. Toen de VHS nog maar enkele jaren bestond, maar hoe men ook ijverig gebruik maakte van de eerste homecamera's. Natuurlijk nog vrij grote kasten die je op je schouder moest dragen.

Maar niet alles is home made. VHS weet een mooie afwisseling te maken in documentaire, journalistiek en zelfs cabaret. Natuurlijk met de korte reclamespotjes en enkele nietszeggende fragmenten ertussenin. Ook de variatie aan genres zorgen ervoor dat het concept gaat als een trein.

De kwaliteit hebben we denk ik wel te danken aan het feit dat er nu wel vrij bekende regisseurs zijn geselecteerd.

Het doorlopende verhaal Total Copy is van David Bruckner. De man achter het geweldige Ritual, maar achter de teleurstellende remake van Hellraiser. Overduidelijk dat dit de tweede helft van de jaren 80 is; waarin de institutionalisering steeds commerciëler werd. Centraal hierin staat een zondeling die door een medische organisatie als proefkonijn wordt gebruikt. Wat ook heel belangrijk is zijn de tv-programma's waarnaar hij dient te krijgen. Dat die vreemdeling dat gymprogramma ging spiegelen voelde wel aan als een sneer naar het schoonheidsideaal dat in die tijd zijn begin maakte. Het uitgangspunt was fantastisch. (4,0*)

We beginnen ondertussen bij No Wake. Krijgen we weer zo'n standaard kampeerfilm te zien? Misschien wel.
Of toch niet helemaal. Nee, het wordt in beginsel eigenlijk vrij simpel gehouden met een scherpschutter die het op de jongeren heeft voorzien, die op dat moment in een plaatselijke meer willen surfen. De gekte en de paniek wordt hier realistisch in beeld gebracht. De onverwachte stop was ook zeker niet misplaatst. (4,0*)

God of Death. We gaan nu naar Mexico City, waar een vrouw op een zonnige dag bezig is om een stadsprogramma te maken. Dit wordt soms belemmerd door arrogante straatmuzikanten of een struikelblok. De studio observeert alles, maar dan begint het te rommelen en krijgen we te maken met een aardbeving die natuurlijk ook daadwerkelijk in 1985 in Mexico City heeft plaatsgevonden. Wordt dit uiteindelijk een survivalfilmpje? Nee, VHS zou VHS natuurlijk niet zijn als er weer eens zo'n mythische kwaad op de loer ligt, in dit geval in de schuilkelder. Was prima te doen, maar toch was het hier en daar wel iets te hysterisch en knullig en natuurlijk ook cliché. Misschien hadden ze het inderdaad beter bij een concept moeten houden waarin de journalisten en de reddingsbrigade geen kant meer op zou kunnen. Had misschien meer effect. (3,0*)

TKNOGD. Cabaret en science fiction lijken hierin een fraaie combinatie te maken. Een vrouwelijke cabaretier waarbij je in eerste instantie zou denken dat ze christelijk is en een afweer heeft tegen de technologie dat destijds zijn snelle innovatie maakte, maakt nu eens zelf gebruik van een Virtual Reality machine. De bezoekers kunnen via een scherm meegenieten met wat ze ziet. Het levert een bedwelmende en tof schouwspel op met een TRON-achtige wereld, maar ook met veel verwijzingen naar deze tijd.. maar die toen al in de kinderschoenen stonden (Hoorde ik daar nou Iphone? (ik heb de film zonder ondertiteling gekeken). Het wordt alleen maar beter als we ook de horrorkant op gaan. Natuurlijk... (4,0*)

Ambrosia is de spin off van No Wake. Hierin krijgen we het van een andere kant te zien, maar volgen we in dit geval een grote familie, of moet ik zeggen een sekte. Deze houden er een een traditie op na om in een heel gezelschap de videotaps te bekijken waarop de moorden staan die ze pleegden en een jongedame heeft goed werk geleverd. Dan staat er een hele mobiele eenheid voor de deur en krijgen we te maken met een stevig knalfestijn. Tof! (4,0*)

Dreamkill. Wow! Wat was dit fantastisch! Bedenkend dat de homecamera niet alleen maar voor familiefeestjes was gemaakt; zoals ik al vaker had benadrukt. Een lens zal altijd zwijgen. In dit geval krijgen we hier een point of view van een seriemoordenaar die 's nachts huizen binnendringt om, voornamelijk vrouwen van de bovenklasse, te vermoorden. Dit is niet alleen realistisch en donker in beeld gebracht, de twist maakt het alleen maar interessanter. De witgeschminkte dader zet hier ook een sterke vertolking neer op het politiebureau. Alhoewel, dader? De titel zegt het al. En ja, met de regisseur van Sinister achter de camera; iemand die al 20 jaar ervaring heeft met filmen. Dan moet het niet misgaan. Het wordt nu wel hoog tijd om The Black Phone te zien, want daar schijnt dit segment een link mee te hebben. (4,5*)

Ja, dit was een zeer gelukte samenstelling, waarin creativiteit vooraan lijkt te staan en er wel wat meer zin en enthousiasme in gestoken is dan in bijvoorbeeld de vorige retro-afleveringen. Zoals gezegd vond ik de variatie aan genres en stijlen de visitekaartjes. Alsof de makers tussen het amateurwerk in ook de nadruk wilde leggen op de stijlen die destijds in de films, docu's en waargebeurde zaken werden gebruikt.

Nee, dit was een zeer geslaagde samenstelling en de reeks lijkt ook volgens Shrudder vrolijk verder te gaan.
Ik hoop wel dat ze na Beyond nog een paar keer terug in de tijd zullen keren. Maar tot hoever eigenlijk? De VHS is uitgevonden aan het einde van de jaren 70 en halverwege de 2000 was het zo goed als dood. Zouden ze de titel dan nu niet in DVD of Cam moeten veranderen.

4,5*

Weer een goede VHS-archief. Net als vele andere projecten lijken ook deze makers naar de retro te willen grijpen en keren we terug naar 1994.

Holy Hell is de opname waar we geregeld bij terugkomen. Een SWAT-team valt een pakhuis binnen die lijkt te zijn voorzien van allerlei duistere rituelen en sporen... En zijn videotapes die er hier her en der verstopt liggen.

Storm Drain is een redelijke folklore-horror over een gerucht in een plaatselijk stadje dat er een "ratman" in de riolen verscholen zit. Twee journalisten zijn zo gek om maar even een kijkje te nemen en uiteindelijk is toch niet alles helemaal zoals het lijkt... of toch wel? Het lijkt een beetje horror en komedie tegelijk te zijn. Kenmerkend is ook die maffe nieuwsuitzending (en zijn geschifte afloop)

The Empty Wake voelt een beetje aan als een jaren 80 horror. Ondanks het lichtelijk spannend is, wil het al wel vrij snel cliché worden.

The Subject was een ultieme uitschieter. Natuurlijk van niemand minder dan Tjahjanto. Een gestoorde professor die mensen ontvoerd en vervolgens ombouwt en vervormd in cyborgs. Natuurlijk mogen de kenmerkende actiescenes in deze bekende Indische kruidenmix ook niet ontbreken als een SWAT-team binnenvalt. Maar het gaat zelfs nog even veel verder dan dat. Een heuse oorlog tussen de bouwsels en het team waarbij de rollen ook constant verwisseld worden. Compleet over de top, het lijkt steeds verder te gaan en het staat gerant om het uit te gieren van het lachen. De beste van deze reeks.

Terror is een best interessant onderwerp over een groepje Rednecks in het besneeuwde noorden van Amerika die er een stevig regime op nahouden, waarbij er beslist wordt welke mensen er opgeruimd moeten worden om het land te zuiveren. Maar dan ineens lijken ze de verkeerde ontvoert te hebben...

Ook die reclame van die groentestamper was geestig.

Een vermakelijke bijdrage in de reeks, die met zijn retro-aspecten zelfs nog verder lijkt te gaan, maar toch niet de beste. In vergelijking met de vorige delen voelt het toch wel een beetje snel en losjes aan elkaar geregen. Waar Viral bijvoorbeeld nog een aaneenschakeling aan hilariteit en absurdisme is, is deze toch net iets te braafjes. Afgezien van The Subject dan. Neemt niet weg dat dit weer een leuke kijkervaring was. Hopend dat ik de twee volgende delen ook nog eens ergens kan treffen.

3,5*

Eindelijk kunnen opsnorren, nadat ik al lang geleden twee andere VHS titels heb mogen bewonderen. VHS 99 gaat in principe verder met waar vrijwel steeds meer makers binnen een film en muziekwereld mee bezighouden. Retro. Denken we wat ik denk? Willen we nu toch echt allemaal zo graag per tijdmachine terug in de tijd om het kleurloze en door de technologie en AI opgeslokte heden te ontvluchten?

Ja, de VHS reeks neigt nu wel steeds meer de komedie-kant op te gaan, maar dat neemt nog niet weg dat de creativiteit erdoor minder is. We keren zoals de titel doet vermoeden terug naar het jaar 1999, en ik moet zeggen; qua setting, muziek, gedrag, personages en stijlen is dat voor dit kleine filmpje aardig geslaagd.

Centraal staat dit keer zo'n mallotige speelgoedsoldaatjes setting. Dat men druk in de weer was met de homecamera's diens uitvinden nog aardig in de kinderschoenen stond (en waar je wel zeven krantenwijkjes voor moest kortsluiten om zo'n ding in huis te halen) kan je ook wel zien aan het feit dat elk nutteloze gebeurtenis al cool was omdat het werd vastgelegd. Maar ook grenzeloos... Of onwaarschijnlijk.

Shredding:

Met Shredding volgen we een groepje losgeslagen skaterpunkers die zich met Jackass-achtige taferelen bezighouden en eens besluiten om een studio te bezoeken van een girlband. Maar alle leden van deze band zijn onder vreemde omstandigheden overleden. En ach... Je weet waar het naartoe gaat. Zombiesplatter. Of toch ook ergens wel een knipoog naar de commerciële muziekindustrie dat indertijd zo liep te geilen op jonge vrouwelijke talenten? (3,5*)


Suicide Bid

Van de regisseur van The Strangers 2. Een simpele studentenontgroening waarbij de hoofdpersonage in kwestie zichzelf levend laat begraven. Natuurlijk loopt dit slecht af. Voor wie eigenlijk? (4,0*)

Ozzy's Dungeon

Hiervoor heb ik van de week speciaal Kuso gekeken. Een smerig experimentele potpoerie. Hierin lijkt Flying Lotus wel weer wat gas teruggenomen te hebben en het iets "normaler" aan te pakken. Alles begint bij een soort kinderprogramma en zo'n blaaskaak van een presentator. Waar het verder heengaat... Ja, dat moet je zelf aanschouwen. Best wel gek om dit segment te zien terwijl ik bijna een uur daarvoor nog de zesde aflevering van het tweede seizoen van Squid Game heb zitten kijken. Aan het einde gaan we toch wel weer een beetje de Kuso-kant op. (3,5*)

The Gawkers

Ja, we waren nog ver voor de tijd van MeToo en je buurmeisje begluren met de videocamera in de hoop om tieten vast te leggen hoorde er voor de jongeren nog een beetje bij. Het lijkt standaard. Totdat we een straaltje Griekse Mythologie toegediend krijgen. Dat maakt het wel weer interessant. (3,5*)

To Hell and Back

Beetje een chaotische en verwarrende rit door de hel. Werkte niet bepaald lekker. Erg povere setting, vage samenloop en veel geschreeuw. Minste van de reeks. 2,5*

Conclusie: Het was een fijne probeerseltje in een retro-jasje, maar niet de beste van de reeks. Maar dan ook zeker niet slecht. Het idee erachter blijft voor mij altijd wel werken. Eens kijken wat 85 in petto heeft.

3,5*

Toch wel weer leuk zo'n VHS-deel.

Wel jammer dat ze niet nog enkele retro-afleveringen hebben gemaakt na 94, 99 en ook zeker het fenomenale 85.
Ditmaal lijkt de franchise nu iets met buitenaards leven te willen doen. Ja, dat is nu wel vrijwel weinig verrassend meer.

Maar de samenstelling wil nog wel leuk en zeer vermakelijk (maar toch ook wel schrijnend) zijn. Centraal staat zo'n suffe documentaire dat een beetje allerlei bewijzen, archiefbeelden en monotoon geneuzel aan elkaar plakt over dat er wel degelijk ufo's bestaan. Vrij zoutloos; tenzij het als een karikatuur moet dienen. En VHS kennende...

Het eerste deel Stork bewijst weer dat de reeks actie en horror prachtig kunnen combineren. Een inval van een politiebende in een één of ander huis, alwaar ze worden belaagd door allerlei vreemde wezens en ze aan alle kanten moeten schieten. Levert een leuke Raid op waarin het pief paf poef, het gevloek en gescheld en het aanschouwen van het onwerkelijke een vermakelijke samenstelling vormen. En het climax... Tsja, wat had je anders gedacht.

In Dream Girl gaan we naar Mumbai, waar twee paparazzi-amateurs met een hoop testosteron zich obsessief richten op een recente Bollywood-actrice. Die hele musicaltraditie waar de westerse kijker zich helemaal aan dood ergert, lijkt hier ook op een sarcastische manier op de schop te gaan. De frustraties achter de schermen; de hiërarchie... en dan het feit dat die ene actrice niet menselijk blijkt te zijn. Resulterend in een magistraal bloedbad waar geen fan, cameraman, manager en alles wat er ook maar mee te maken heeft bespaard blijft.

Live and Let Dive. Je voelt de adrenaline al op het moment dat het groepje skydivers op het punt staat om uit het vliegtuig losgelaten te worden. Maar dan verschijnt er een vreemd object in de lucht, raast er een straaljager voorbij en verschijnt er ineens die hand op het raam... en dan die duikvlucht die absoluut escaleert (althans, voor sommigen). Om dan pas op de grond erachter te komen (of het al gedacht te hebben) waar ze mee te maken krijgen. Fijne uitwerking dat de adrenaline tot het einde aan toe uitrekt. Die scene waarin Zach in die pick up wordt meegezogen in een ufo is geniaal.

Fur Babies.
Tsja, wat moet ik hier nou van zeggen... Zegt genoeg denk. Iemand was me al voor met de vergelijking van The Human Centipede. Maar met de titel van dit segment kan je de rest wel raden.

Stowaway.
Ja, het begin is knap en subtiel gemaakt. Een vrouw die de Mojave-woestijn intrekt zonder het aan haar echtgenoot en aan haar kind te vermelden. Klinkt een beetje als 127 Hours, maar uiteindelijk wordt het al snel duidelijk waarom ze hier is. Best spannend wanneer het nacht wordt, maar op den duur is de verloop wel aardig schrijnend en.... ja... Het zit nog steeds in mijn hoofd. Even opsommen: Man en kind weten niet waar moeder is en wat ze doet. Moeder wil die ufo van binnenuit zien. Komt er niet meer uit. Dan dat stofje. Dan dat moment dat ze vanachter het glas de aarde ziet en je de emoties zelf in mag vullen (hoe zou je het zelf vinden als je ineens van de aarde wordt geplukt en je kan niet (zomaar) terug.) Tot het moment waarbij alles vaag gefilmd wordt, maar je toch wel ziet hoe ze in een afzichtelijke creatuur transformeert. Ja, deze lag een beetje raar op de maag. Toch anderzijds wel knap. Geschreven door Mike Flanagan.

Conclusie: VHS gaat de buitenaardse kant op. Cliché, maar toch wel interessant en sterk uitgewerkt. Alle segmenten schommelen wel tussen een 3,5 of een 4,0, terwijl het doorlopende stuk minder scoort.

Zo komen we toch wel uit op een 3,5*

VHS Halloween. De reeks borduurt er nu wel ineens op los na de radiostilte tussen 2014 en 2021. Na Beyond, waarin we ons richten op buitenaards leven, gaan we nu wel ogenschijnlijk behoorlijk de clichékant op in Horrorland.
Halloween. Daar zijn karrevrachten aan probeersels van gemaakt. Maar toch. Dit deel is naast 85 toch wel de beste in de reeks vind ik.

Ook grijpt de film weer terug naar het retrogehalte en speelt elke deel zich in een andere tijd af. Van de smartphone-tijdperk tot de weer vanoudse handcamera's. Laten we eens kijken...

Diet Phantasma.

Daar waar Beyond een beetje een suffe samenloop heeft is Diet Phantasma echt magistraal! Het doet me al heel snel denken aan Total Copy uit 85. Maar wat we hier nu voorgeschoteld krijgen: We gaan naar het Verenigd Koninkrijk van 1982. In een firma is een nieuw soort frisdrank ontdekt en een opportunistische uitvinder Blaine Rothschild heeft een isoleerkamer vrijgemaakt om zo zijn proeftypes het drankje te laten proeven. En ja natuurlijk... Je weet hoe het gaat. Ook heel typisch natuurlijk dat Blaine geen moer geeft over de gruwelen wat er achter het kogelwerend glas plaatsvind door wat zijn uitvinding. Zelfs niet als ze behoorlijk onwerkelijk zijn. Hij raakt alleen maar gefrustreerd dat het frisdrank maar geen normaal resultaat kan geven bij de consument.

Coochie Coochie Coo

Ja, aan de ene kant wil ik bijna denken dat dit oogt als een zoveelste Blumhouse-horror, maar toch... Het gaat toch wel verder. Enkele vriendinnen besluiten in hun twintiger jaren nog te gaan trick-or-treaten tijdens Halloween en worden door de bewoners raar aangekeken. Totdat ze bij een specifiek huis aankomen en daar naar binnen gaan. En dan wordt het toch eigenlijk wel heel eng eerlijk gezegd. Een claustrofobische sfeer grijpt je bij de strot en het lijkt er zelfs op dat het huis constant veranderd. Ook die moeder zag er eng uit en het uitgangspunt is eigenlijk wel vrij ziek. Lijkt ergens ook wel een beetje op Fur Babies uit Beyond, maar dan zonder enig vorm van zwarte humor. Erg overtreffend. Zeker ook het einde. Toch zitten er wel wat storende momentjes in. Je moet vooral de naam van je (in slaap gevallen) vriendin gaan roepen als op nog geen meter afstand die "moeder" over haar heen buigt).

Ut Supra Sic Infra

Met Paco Plaza mag deze VHS ook met dit segment een uitstapje buiten Amerika maken. Spanje. Waar anders?
Dit deel lijkt een beetje zijn mosterd bij Talk To Me vandaan gehaald te hebben. Enkele rechercheurs reconstrueren met een jongeman een avond die gruwelijk uit de hand is genomen en waarvan de slachtoffers de ogen verliezen. Aan de hand van beeldmateriaal volgen we de pad naar de desbetreffende plek. Maar in het heden word het ritueel dunnetjes overgedaan waardoor het bewijsmateriaal overbodig wordt. Toch wel knap gedaan. En ja, wat had je ook anders gedacht?

Fun Size

Opnieuw denken een groep twintigers nog deel te kunnen uitmaken van Halloween en ook deze worden in beginsel fronsend aangekeken. Oh nee, toch niet... Het feit dat twee ervan getrouwd zijn, maakt het ernaar dat ze bij uitzondering toch nog een lading snoep krijgen. Maar dan komen ze bij een adres die wel hele aparte snoep uitdeelt. Een chocolade-snikkel bijvoorbeeld. Dan die hand. Dan die kelder... En de rest... Tsja... Zag ik dit nou aankomen of niet? Galgenhumor dat puberaal lijkt, maar waar je zenuwen wel sterk voor moeten zijn.

Kidprint

Poooeee!!! Dit was wel heeeeeeeel ziek. Weinig woorden voor. De titel waarschuwt je al. En nee, het gaat zelfs veel verder dan je denkt. Beetje in de categorie Megan is Missing en The Poughkeepsie Tapes en dat moet wel genoeg zeggen. En dan moeten we bedenken dat we nog blij mogen zijn dat dit geacteerd is, terwijl ondertussen in de realiteit... En ohja, als we het toch allemaal over woke hebben: De dader is nu eens voor de verandering een donker persoon.

Home Haunt

We lijken terug te keren naar de jaren 70, waar een vader elk jaar een Halloweenevenement runt waar zijn zoon voor karikatuur moet spelen. Maar nu deze de puberteit heeft bereikt ziet hij er erg tegenop. Ook merkt hij namelijk dat dit ten koste gaat van zijn reputatie in zijn gewone schoolleven. Maar nee, de zinnen worden verzet.
Maar dan is er zo'n plaat die hij opzet. Geesten komen vrij en het dorp veranderd in een bloedbad. Kindvriendelijk is het net als het vorige segment ook niet. Afijn...

En dan eindigen we met de veelbelovende reclame voor die specifieke frisdrank.

Ja, zoals gezegd: VHS Halloween is net als 85 de beste in de reeks en weet toch een fijne variatie te creëren tussen de onwerkelijke horror en realistische gruwel. Intens, eng, pijnlijk maar soms ook grappig. Zo willen we dat ook zien. Laat de volgende poging maar komen!

4,5*

Toch zeker een thriller die goed te doen is. Het begint allemaal bloedspannend en je word toch in de sfeer opgeslokt: Pikdonkere wegen, autopech, donker hotel etc.... Waneer ze eenmaal in het hotel zijn is het de hele film door achtervolgt en in de val gelokt worden door de handlangers van de hotelbaas. Vanaf dat moment nijgt het helaas nog wel eens de afgezaagde kant op te gaan. Die handlangers zien er ook nogal debiel uit af en toe. Het hele begin is zowieso spannend maar naderhand word het niet bepaald eng meer. Maar soms zit de spanning er nog wel in. Kate Beckinsale vond ik weer helemaal goed en is dit keer iemand anders dan een vampieren/weerwolvendoder. Luke Wilson ken ik verder niet.

Zeer aardig thrillertje met nog hier en daar zijn spannende, nagelbijtende momenten.

3,0*

Refn begint nu echt een held te worden. Dit is, na Drive zijn 2de Engelstalige film die ik heb gezien. Een uiterst subtiele verteling over de vikingen en verder word er niks uitgelegt of verteld, maar de inhoud en geschiedenisachtergrond is enorm. Mads Mikkelson mag ook deelnemen in deze Amerikaanse film als doofstomme, bloeddorstige zigeunersviking. De film is verder ook uiterste guur en grauw en niet echt een vrolijk gezicht maar wel indrukwekkend. Het geweld is ook hierin weer op zijn explicietst en weer een beetje wat ik van Refn gewend ben tot nu toe. En ja, waar doelt de film nou eigenlijk op? Op de ondekking van Amerika, waarin ze ook al, waneer ze aangemeerd zijn, meteen kennismaken met meedogenloze Indianen. Ook heel bijzonder om zoiets te zien en om dan maar te bedenken dat het honderden jaren geleden nog maar een dood stuk land was.

Hele verrassende film alweer. Refn doet het nog heel goed in Amerika. Al vind ik wel dat hij ook eens, ter afwisseling, nog eens wat Deense films tussendoor mag maken.

4,0*

Zeer goede film. Of eigenlijk gezegt: soort van documontaire dat immers ook schitterend getekend is. Eerst zat ik te denken dat dit een oorlog'sfilm in tekenstijl is, maar het zijn enkel bijzondere flashbacks die ook erg mooi en secuur verteld worden. En de flashbacks zijn ook vooral erg schokkend weergeven en het is een visuele lust voor het oog.

En alle vertellingen worden ook netjes op een rij verteld en de waargebeurde feiten worden ook mooi weergeven waardoor het ook echt moet lijken op wat er vroeger in het echt gebeurd is: bv met die tanks door die bospad rijden, die aanslag aan het einde waarbij we ineens nieuwsbeelden te zien krijgen ipv tekenfilm Erg netjes. Ook de interviews en de vertellingen van die hoofdpersonages met een oorlogstrauma hakten er wel eens in. De beruchte strandscene is ook adembenemend.

Wat ook opmerkelijk is is dat die 2 personages ook nog een bezoek brengen aan Nederland. Ook wel bijzonder om dat als Nederlander tegen te komen in zo'n film uit een ver land. Alleen ligt NL er wel een beetje heuvelachtig bij.

Ook die Duitse pornofilm vond ik grappig.

Maar verder een erg aangrijpende en hele ander soort film. Het heeft mij aan het denken gezet.

4,0*

Heerlijke film van Carpenter. Wat het nog mooier maakte is dat Carpenter zich hierin zodanig wist te camoufleren dat je eerder zou denken dat je naar een Rodriguez-film zit te kijken... Misschien een soort spoof van From Dusk Till Dawn.

Vanaf het begin weet je dat het helemaal gaat kloppen en dat hij lekker zal gaan smaken. James Wood als een geslepen bad ass-cowbow die samen met zijn team uitrukt om midden in het woestijn een schuur te gaan bestormen. Je weet wel waarom. De remmen gaan meteen los en vanaf dat moment is het duidelijk dat Vampires gewoon een moddervette actiemanifest gaat worden. En gaande weg heb je nog gelijk ook. Het bloed, gore, kogels vliegen je om de oren. Pief paf poef en vampieren... Het werkt toch altijd.

Maar dan komt het moment dat Jack Crow en Antonyo op de vlucht moeten slaan met een gebeten hoertje. Zojuist na een feest in een motel is het hele team uitgemoord door een legendarische en haast onverslaanbare Europese vampier en moeten ze nu een list zien te verzinnen. Het hoertje Katrina lijkt een mooi middel te zijn omdat ze via haar hoofd met deze zekere Jan Valek kan communiceren. Zo komen deze vampierenjagers achter informatie om dit aardsrivaal in de val te kunnen lokken. Maar dat gaat niet zonder slag of stoot.

En dat maakt van Vampires gewoon een zeer geniet bare over de toppe actiehorror waarin je niks te kort komt en de oneliners de rest moeten doen. Dit soort thema's werken ook het beste in de zandvlaktes en ook die bluessoundtrack maakt het plaatje hierin compleet.

Fijn! Voor dit soort filmpjes ben je nooit te oud...

4,0*

Weer een prima kleine (72 minuten!) Zweedse vampierenfilm die wil aansluiten bij de andere sterke Zweedse vampierenfilms Let the Right one In en Frostbite, maar de niveau van die 2 films niet overtreft. Dit is meer een tussendoortje over 2 vampierengezusters die de hele film door op de vlucht zijn voor een motorbende nadat eentje van hun een biker heeft leeggezogen. Tijdens hun vlucht schakelt de film geregeld over tot een familiedrama over dat Vanja eigenlijk geen vampier wil zijn en waarbij het dilemma tussen de twee nog wel eens groot wil zijn. Voor de rest gaat dit nog wel vrij op de automatische piloot maar weet nog wel de vermaak erin te houden. Het sfeertje is wel weer toepasselijk met de besneeuwde donkere buitenwijken van Stockholm en de vampire-kills zagen er ook weer prima uit. Zo is "Not like Anothers" een zeer degelijk tussendoortje.

3,5*

Eindelijk eens gekocht en herzien en ik verhoog hem naar 4,5* Een zeer mooi hoogdepunt in de Nederlandse cinema. Lekker realistisch, donker en hard en natuurlijk prachtige rollen.

Weer een leuke verfilming waar ik me nog altijd wel mee weet te vermaken. Het begint allemaal erg mooi met dat zwart wit en alles bouwt ook vanzelf sterk op. Ook vond ik die Parijs in het eerste hoofdstuk ook een lust voor het oog. Mooi deels geannimeerd. Verder is het gewoon weer typisch genieten. Verhaaltje is niet echt dik maar vermaak is hoog. Hugh Jackman blijft gewoon een ubercoole gast en ook mag Kate Winslet net als in Underworld weer een vampierendoder uithangen. Ook Transylvanie was mooi neergetzet.

Zeker me mee weten te vermaken. Dit soort films blijven leuk.

3,5*

2 jaar geleden aangenaam verrast met Abre Los Ojos. Wat een Spaans meesterwerkje was dat zeg. Vanilla Sky is een klein beetje een kopie der van maar valt zeker niet tegen. Vanilla Sky is gewoon een frisse remake en Tom Cruise mag dit keer de handsome spelen die naderhand door een autoongeluk verminkt raakt. Daarnaast ook nog een prachtige rol van Kurt Russel als inspecteur en ook Cameron Diaz uit de orginele Abre Los Ojos mag de rol van 1 van de minares van de hoofdpersoon opnieuw spelen.

Het verhaal en de details zijn natuurlijk allemaal hetzelfte, maar deze film is ook erg mooi opgebouwt en is gewoon zeker de moeite waard. Om te beginnen bevat de film een vracht prachtige soundtracks, wat ook meteen opvalt. Tom Cruise speelt weer prachtig, alleen is de personage nu een stuk cynischer en botter dan die uit het orgineel en er is nu zelfs iets meer met de term SF gedaan. Zo is er altijd wel in elk hoek wat futuristisch te bekennen. En verder zijn de peperdure decors en kiekjes van New York ook prachtig geplaatst. En de Nachtclubscene was even indrukwekkend als die uit Abre Los Ojos. Met ook nog met dat puike nummer van Leftfield erdoorheen. Eigenlijk een beetje hetzelfte mening als ik had bij Abre Los Ojos dus ik kan er eigenlijk weinig aan toevoegen omdat het plot zowat hetzelfte was. Maar dan in een ander, commercieler jasje. Maar zeker wel geslaagd. Ik heb genoten.

Trouwens: De eerste zin van de film is "Abre Los Ojos"

4,0*

De regisseur van The Machinist en Transsiberian gaat nu eens de horrorkant op.

Detroit is de plaats van lome Bluesmuziek en donkere Deephousemuziek, dus wat dat betreft kwa sfeer die zo'n stadje gecreëerd krijgt ook een prima achtergrond voor een horrorfilm... en waarover dit keer: Gewoonweg over de duisternis. Een stroomuitval heeft Detroit in zijn greep en het lijkt erop alsof de duisternis een eigen leven is gaan lijden en de mensen spoorloos doet verdwijnen en alleen het licht is een veilige plek. Best wel een geinig onderwerpje. Het begin van deze film wanneer we kennismaken met Luke (Hayden Christenen, lijkt wel precies op dat van 28 days later. De straten zijn helemaal verlaten, verderop stort een vliegtuig neer en de pleuris breekt helemaal uit wanneer de nacht valt en hij zich voor de duisternis moet verschuilen in een groezelige bluescafe, samen met een jongen, een moeder en een therapeut.

En ja, zo krijgen we een best wel gelikte psychologische thriller voorgeschoteld vermomt als een apocalyptische horrorfilm, waarin de crew probeert te overleven tegen de duisternis, wat voor een paar erg spannende momenten gerant staat. Wat acteerwerk betreft: ik vond dat Christenen nog wel bijzonder weinig emotie uitstraalde in vergelijking met de rest. Hij acteert erbij alsof dit de normaalste zaak van de wereld is. De rest (en dan met name dat jongetje en die wanhopige moeder die haar zoon kwijt is) vond ik daarentegen wel weer behoorlijk overtreffend.

Niet echt in het rijtje van The Machinist en Transsiberian, maar wel een prima film van Anderson.

3,5*

Weer een geslaagde terrosistische aanslag onderwerp. Net als in Travis vorige film Omagh. Het begin lijkt wel vervelend met dat constante herhalen van de scene maar dan alle 8 de stukken vanuit een ander oogpunt. Maar later kom je der wel achter dat die actie wel noodzakelijk was aangezien het om meerdere personages gaat die op zon manier even voorgesteld worden en in wat voor situaties ze komen. Na die 8 herhalende scenes van voor en na de aanslag word de film al interesanter. De vele ontsnappingscenes zitten prachtig in elkaar en er zit ook voldoende actie in en ook krijgen we te maken met een langdurige spectaculaire autoachtervolging en naderhand komt alles op zijn plek en volgorde terecht. Ook gepaard met hele snelle beelden. Ook heeft VP vele mooie rollen, William Hurt als president en als copy cat, Dennis Quiad deed het ook uitstekend en ook Forrest Whittaker, die ik ook altijd graag zie was weer schitterend bezig.

Verder niks mis mee. Ik kon me hierin wel vinden. Vermakelijke exotische thriller.

4,0*

Aflevering die ik vorige maand heb gezien en ik vond dit wel een leuke kennismaking met Varg Veum. Het is weer een doorsnee misdaad/detective met een paar leuke puzzelmomenten en natuurlijk ook een mooi uitzicht van Bergen.

Espen Seim is erg goed als Varg Veum en we komen hem trouwens ook in The Thing uit 2011 tegen.

3,5*

Succes ouwe!

En weer eens een Nederlandse film met wat diepgang. Op één ding na, maar daar later over.
We volgen de uberstoere Bo, waar weinig vonken voor nodig zijn om haar te laten ontploffen. Haar ouders zijn zojuist gescheiden en samen met haar moeder; die nog altijd de strijd aan gaat met haar vader via de telefoon, en haar broer woont ze in een kleine appartement in een saaie wijk in Amsterdam. Al heel snel komt Bo via een vriendin in aanraking met de wereld van het kickboksen. Dat lijkt goed uit te komen als uitlaatklep.

En daarmee krijgen we toch wel een paar confronterende scenes en komen we er toch wel echt achter dat de tijd van spelen met je poppen niet voor iedereen blijft. Het acteerwerk vond ik sterk en realistisch. Waaronder ook die bijdehante Joy en zeker die rol van Bo's broer Dani. Wel vond ik Vechtmeisje vaak een beetje te snel en fragmentarisch uitgewerkt. Alsof er slechts 80 minuten werden aangeboden en daar alles ingepropt moest worden. Waarschijnlijk hadden ze voor dat scheiding iets anders in de plaats moeten zetten om de film nog sterker te maken; want hoeveel films draaien er wel niet slechts om een scheiding? Om nog te zwijgen over dat de ouders toch weer elkaar in de armen vliegen als Bo de grote wedstrijd heeft gewonnen.

Ook stoorde ik me best wel aan het feit dat Bo's broer hier als "speciaal geval" wordt weggezet. Naar mijn mening vond ik het een gewone jongen die zijn issues had (met name zijn suikerziekte) en niet veel anders was dan zijn zusje. Het ligt misschien aan mij, maar ik vind dit een zorgelijk gebaar. In oudere Nederlandse (jeugd)films kwam je vaker van deze types tegen en die werden gewoon omschreven als een persoon. Betekend dat echt dat het hokjesdenken steeds nauwer en gewoner gaat worden in de maatschappij; als in de filmwereld? Verklaard dat ook al die RomCom's waar de mensen oh zo normaal zijn? Het ligt misschien aan mij, maar ik vind dit niet bepaald hoopvol.

3,5*

Weer een schitterende film van het thema waar ik de laatste tijd geen genoeg van krijg: alles wat te maken heeft met Engelse muziek en dan voornamelijk uit de jaren 60 70 en 80. Velvet Goldmine schetst dit keer niet zozeer een bestaande band maar wel feiten: dat een bi-sexuele zanger niet werd getolereerd in Engeland (misschien ook wel overdreven want volgens mij waren de meeste beroemde zangers uit Engeland Bi) en dat zijn muziek ook alleen maar flopt omdat degene op mannen valt. Zo zette Ewan McGregor een prachtige rol neer van de zanger Curt Wild die ook een van de bi-sexuele zangers is. Die minder moeite heeft met zijn leven heeft dan Brian Slade, zijn mannelijke partner. En dan kan je ook vooral zien aan een optreden van hem in een park Curt die staat op het podium met alleen een leren broek en waneer iedereen boeee roept alleen om het feit dat ie bi is, trekt ie zijn broek naar beneden en laat ie zijn reet en geslachtsdeel zien aan het publiek. Mooie manier van schijt hebben.

Naast Ewan McGragor heeft ook Christian Bale een schitterende vertolking in nog zijn jonge jaren. Vond hem toch weer subtiel overkomen als ondervrager van de vrouwelijke relatie van Curt Wild. Voor de rest een uitstekende schets van de normen en waarden in de wereld van Britpop. Ook daar lust ik wel pap van.

4,0*

Erg fijne moderne film noir.

Cinema gaat met de tijd mee, en je merkt dat er een hoop veranderd is. Dat bewijst Vengeance ook. Het roer is omgegooid en waar we vroeger de romantiek nog belangrijk is, is er in deze kwestie niets meer dan afstandelijkheid en polarisatie.

Een romanticus is schrijver en podcaster Ben, althans zo lijkt het. Als het om vrouwen draait maakt Ben daar met zijn succes al te graag misbruik van. Op een nacht, terwijl hij naast zijn nieuwe vlam ligt krijgt hij een onverwachts telefoontje. Het wordt improviseren geblazen want zijn vriendin bevindt zich in dezelfde kamer en de boodschap die hij krijgt gaat over een overlijden van Abby; een van zijn heimelijke scharrels. Zijn geweten begint te prikkelen, maar moet daarvoor wel een smoes inzetten. Deze voert hem helemaal naar de middle of nowhere van Texas.

Je weet al snel met wat voor volk je te maken krijgt. Hij treft Abby's broer en rouwende familie en weet naderhand een belangrijke aanwezigheid op de begrafenis te worden. Al snel krijgt hij onderdak en respect van Abby's familie, op een voorwaarde. Ben zal broer Ty Shaw moeten helpen om de moord op Abby te wreken. Een uiteindelijke zoektocht naar het niks.

Hier krijgen we een mooi beeld van een cultuurshock tussen een stadse gladde intellectueel en een conservatieve Trumpiaanse samenleving die nota bene in complotten gelooft en de wijsheid op vermoedens en geruchten laat spreken. Toch ziet Ben een kans voor een sterke podcast en weet op deze manier een handigheid te zijn om dichter bij de waarheid (en de mogelijke dader) te treden. Maar niets is wat het lijkt.

Het levert een fraaie zoektocht op, waarbij het decor en de absurde situaties en personages de kersen op de taart zijn. En de zoektocht wordt ook gaandeweg steeds interessanter. En dat zonder actie en teveel geweld.

Het resulteert een frisse schets met maatschappelijke boodschappen dat op evenwicht blijft en dat toewerkt naar een sterk einde. Eigenlijk wel een beetje datgene waar zo naar gezocht werd.

Zeer goed!

4,5*

Heel veel slechte reacties, maar ik vond dit nog wel een erg sterke Nederlandse film als het om het plot gaat. Kwa acteerwerk is het dan nog wel soms een beetje te-Nederlands. Maar de opzet is nog erg goed.

Na Terug naar de Kust en de Eetclub is er weer een film naar het boek van Saskia Noort, die aan de ene kant, wat plot betreft nog wel remakebaar kan zijn, maar wat acteerwerk, zoals gezegd, af en toe een beetje over de top is. Maar dat neemt niet weg dat ik me goed heb vermaakt. Het begint allemaal een beetje als een social-drama, met chirurg Tessa en haar gezinnetje dat (op zijn Hollands) een beetje wankelt, die op een dag te maken krijgt met een oude vriend Johan die haar wil helpen met haar problemen. Het lijkt in eerste instantie allemaal erg mooi te zijn, maar Johan word wel met de tijd steeds dreigender en griezeliger, en de Poolse arbeiders die bezig is om haar huis op te knappen hebben ook wat in hun schild en schijnen Johan ook beter te kennen dan Tessa zou denken. Door de plotwending die nog best wel de creepy kant op gaat, ben ik erg verrast. Moest meteen aan de Franse horrorfilm Caged denken. En zo word de social-drama thema meteen van tafel geveegd.

Een van de betere Nederlandse films toch wel. Al hadden ze die overacting dramagehalte wel even mogen minderen.

3,5*

Nou het was me weer even een paar keer ademhalen. Want als ik ergens fobisch voor ben zijn het spinnen; althans, hoe groter ze zijn, hoe meer er iets gaat kortsluiten in mijn zenuwgestel. En in films kunnen ze dat soort zaken zo groot maken als ze willen, Dat geldt ook voor tentakels. Jezelf behoeden dat je er teveel aan deze twee dingen denkt. Bijvoorbeeld bij het plassen, douchen, zwemmen of slapen. En toch heb ik het wel weer keer op keer overleeft. Films als IT (grote spin), The Mist (een combinatie van beide), Possession, Stranger Things....

En dan komt Frankrijk weer eens met een horrorfilm. Ja, daar wil je het liefst niets van overslaan. Maar dan een horrorfilm over spinnen? Stel maar uit! Totdat ik recent in de headlines had gelezen dat deze regisseur de nieuwe Evil Dead gaat regisseren en daarmee eigenlijk in zijn thuisland een fraaie voorsprong en een lonk naar Amerika maakt. (Terwijl Amerika het rijk allang niet meer is)

Nou vooruit dan...

En natuurlijk, het was in het begin even wennen, maar voor je het weet zit je er middenin en blijkt het weer mee te vallen. Je knijpt je ogen niet samen en gelukkig blijven de jump scares ook uit. En al met al is Vermines (vertaald als ongedierte) nog best wel een stevige film.

Een uitgekookte maar niet zo slimme Kaleb is helemaal into het verzamelen van insecten en weet via een handelaar een giftige spin voor de collectie te bemachtigen. Hij is alleen zo dom om hem in een schoenendoos te doen van de schoenenwaar voor zijn vriend. Er is hem al vier keer verteld dat de schoenendoos aan waterschade leidt. En inderdaad. In Kalebs afwezigheid weet het spinnetje via het gat naar buiten te kruipen en... in een razend tempo voort te planten in de banlieuflat waarin Kaleb zich huist.

En binnen een mum van tijd kruipen de beestjes overal vandaan en in zwermen weten ze iemand in pure gekte om het hoekje te helpen en de overgebleven overlevers moeten zich nu een weg naar buiten zien te vinden. Maar de situatie was al bekend en de flat is in quarantaine gesteld door de politie. En het worden er steeds meer, en ze worden steeds groter. De schrale troost is dat je ze kunt weerhouden met geluid en licht.

En dat levert hier wel een toffe survival horror op met een donker en benauwend sfeertje en best wel goed en intens acteerwerk. Opmerkelijk blijft ook dat ze voor een banlieu hebben gekozen en dat de Franse hiphop en zijn onderwereldfiguren hierin het milieu bepaalt. Tegen het einde wordt het wel wat meer actiegericht.

En de laatste scene... Tsja.

Nee, toch een meevaller. Ik moet toch maar eens weer meer gaan durven.

4,0*

Een nieuwe film van Paco Plaza... afspelend in 1991. Dat kan interessant worden.

Maar het is helaas niet echt iets vernieuwends meer, aangezien dit thema al talloze keren eerder is gebruikt in (en buiten) Hollywood. Originaliteit ontbrak er helaas aan. Het acteerwerk is echter wel goed en Veronica zelf is een leuke meid om te zien, zo grotendeels in haar schooljurkje. Ook haar kleine broertje en zusjes weten verrassend goed mee te voelen met de situatie's waarin de film zich verkeerd. Alles begint met een Oija bord... (natuurlijk), Veronica wordt vervloekt (uiteraard) en er gebeuren rare dingen in het appartement waarin Veronica op haar broertjes en zusjes past (right)... Alleen ziet, hoort en voelt Veronica dingen die de anderen weer niet zien, horen of voelen (Vanzelfsprekend)

Het sfeertje is wel prima in orde. Van de jaren 90 merk je helaas niet echt zoveel en zoals gezegd is het jammer dat Plaza er geen nieuwe draai aan heeft gegeven. Wel leuk als wegkijkertje, waarbij je je weer eens kan entertainen met een spookverhaaltje, maar daar blijft het helaas een beetje bij.

3,0*

Interesante biografie van Veronica Guerin die ook perfect is gespeeld door Cate Blanchet. Het is ook zo'n film dat begint bij het eind en dan terug in de tijd draait en dan zo verderloopt naar het einde toe. Het werd ook allemaal duidelijk genoeg uitgelegt. Verder vond ik de sfeer er ook goed inzitten van de Ierse Onderwereld en dat Veronicas leven in gevaar komt door sommige journalistiek werkjes. Ook leuk was dat kleine rolletje van Colin Farrell in het midden als junkie. Vond btw die gangsters ook goed spelen en die leken dan ook wel uit een Britse Misdaadkomedie te zijn weggelopen.

Het climax vond ik ook erg mooi verteld. Natuurlijk zou het wel zo zijn dat de film 50% klopt met de ware gebeurtenis maar evengoed is dit wel een intersant doch vermakelijk filmpje.

4,0*

Wat toch weer een fijn Japans filmpje. Met een heerlijk non-brain verhaaltje en geweldige geschifte personages en een dosis botte humor en natuurlijk een flinke dosis gore. Die hoofdrolspeler vond ik behoorlijk cool samen met die mooie dame en ook zijn tegenstanders waren om te gillen. Zo hebben we die groengeklede gestoorde vent en die gast met die bril die er oh zo nerderig en netjes uitziet maar ondertussen wel een psychopaat is, om ook maar even om die onsterfelijke Samurai Warrior te zwijgen. En natuurlijk komen er ook nog ondoden en zombies aan de bod en komen de doodgeschoten tegenstanders altijd weer tot leven. Dat betekend gewoon 2 uur lang een groot gore festijn met heerlijk veel schieten, hakken en zagen. (voor Knal en schietwerk ben je hier ook aan het goede adress) Ledematen vliegen in het rond en koppen worden doorboort met de vuist van de Samurai Warrior, die dan ook nog even de ogen tussen zijn vingers verwijderd.

En ook vond ik die 2 politieagenten hilaaarisch. Vooral die ene die zijn rechterhand heeft verloren. Snapte btw alleen het einde niet met dat we ineens 99 jaar later in de tijd gaan.

Verder heeft Versus ook verdacht wat te maken met een eeuwenoude Japanse legende. Maar dan wel heel erg leuk neergezet. Ik heb me echt uitstekend vermaakt van deze heerlijke over de topper die werkelijk alles uit de kast haalt en helemaal los gaat. . Heerlijk!

4,5*

Was weer een aardige Hitchcockthriller. Verhaaltje natuurlijk uiterst orgineel, maar helaas wel minder pakkend dan Psycho en North By Northwest. Ik was wel weer te spreken over het acteerwerk, vooral James Stewart was een kei. De achtergronden van San Francisco waren ook erg meeslepend. Maar er mocht dan wel weer wat meer spanning in, want dat misde ik wel een beetje. Het draaide hooguit meer uit op romance. Het einde zag ik dan weer wel aankomen. Maarja, voor een film uit 1958....

Doch nog wel een prima Hitchcockfilm.

3,5*

Toch na tweede herkijkbeurt veel beter geworden. Gewoon een uiterst vermakelijke over de top film waar je tog best vaak krom ligt van het lachen. Ook word er subliem in geacteerd vind ik. En is zowel explosief als grappig.

verhoogd naar 4*