Opinions

Was opzich nog een leuk filmpje en het idee was ook best nog te doen. Verwacht inderdaad geen non-stop actie zoals de vele filmposters doen vermoeden. Slecht was ie in ieder geval niet. Het idee dat de Afghanistan-oorlog zich eigenlijk nog vervolgt in de achterbuurten van Londen was nog best wel gelikt in elkaar gezet. Het acteerwerk is ook nog zeker te doen en ook de grauwe uitzichtloze suburb sfeer zat er sterk in. Het actiegedeelte komt pas aan het einde, en ik moet zeggen dat die der nog best realistisch goed uitziet. Wat we met deze film nu ook weten is dat er met de hangjeugd daar in Engeland ook zeker niet te spotten valt.

Prima tussendoortje.

3,5*

Eindelijk ook eens een film van Cronenberg te beschouwen. Dat werd als filmliefhebber toch ook dik tijd.

En zo ben ik begonnen bij Videodrome. Het was inderdaad een bizare en vaak ook gore film. Het verhaal is zo vaag als de pest maar James Woods kan er echt iets moois van maken. Echt zo''n typische jaren 80 film dat kan je al als eerste zeggen. Verder ook een hedendaagse film met allemaal horror/sf elementen. De gore scenes waren ook ruim aanwezig: James Woods met die grote snee in zijn buik, Die misvormde hand die hij heeft met het pistool erin vast, hoe die presentator tegen het einde van de film helemaal opzwelt en ook de ingewanden die uit de tv vliegen aan het eind. Goor was Videodrome al zeker. Ik heb ook vaker gehoord dat Cronenberg daar voor in de partij was van het bizare en het gore. Videodrome was toch een aardige goede sf-horrortje. Ik heb ook nog ExistenZ liggen. Eens kijken hoe die is.

Maar verder een vermakelijke bizare en typische jaren 80 film.

3,5*

Leuke opzet uit Servië. En het is natuurlijk altijd wel interessant als het gaat om een compilatie aan horrorfilmpjes. Daar heeft VHS me ook altijd mee weten te verrassen.

Maar hoe zet je zoiets in dit geval in elkaar? Kruimeldief komt in een actievolle situatie terecht als hij vlucht voor de politie en zich weet te verschansen in een videotheek... en, omdat hij toch nergens anders heen kan, uit verveling drie videobanden gaat kijken. Alsof die banden al speciaal voor hem klaar lagen.

De films zijn vermakelijk, maar wel behoorlijk vaag en onavolgbaar.

Balanar is een best leuk historisch verhaal. Een man die het nooit koud heeft trekt met zijn paard door de wildernis terwijl het sneeuwt. Het begint als een survival-film, totdat zijn paard ineens zoekraakt en tot op het bot afgekloven wordt teruggevonden. Dan ineens iets met een verblijf met zo'n pater en een blinde dochter. En dan iets met magie. Ja, wat hoe waar?

Dubai was een uitschieter qua thema. Over een macho die denkt dat hij het ideale leven heeft. De drillrap die hij luistert lijkt al genoeg te zijn om hem, naast zijn vriendin, superieur en rijk te laten voelen. En dan verschijnt "Dubai" terwijl hij door de grauwe achterbuurten van Belgrado loopt. Op weg naar zijn werk: een shoarmazaak. Daar vermaakt hij zich prima met een oudere collega en krijgt hij op een dag een vreemde vent als klant. Lijkt hij in zijn vrije tijd te worden gestalkt en wil er ineens een hoge baas hem spreken en krijgt hij een aanbod om een trio te doen met twee elitaire chicks. En dan lijkt het wederom alle kanten op te gaan.
De laatste shot met die oude vent in die hoodie die dezelfde drillrap luistert had dan zeker wel iets. Maar waar sluit het in hemels naam aan vast? Is die jongeman vermoord en zijn vriendin ontvoert? Hebben we hier te maken met een oude viezerik? En wat was dan het doel van die trio en eigenlijk het hele verhaal? Knap gemaakt, maar toch veel vraagtekens.

Kupres lijkt een typische misdaadfilm ala rechercheur vs seriemoordenaar te zijn. Een moord. Bovennatuurlijke elementen en dan zo'n karikaturaal sentimenteel einde. Ook knap geschoten en had goed kunnen zijn, maar net als de twee bovengenoemde was het weer een warrig rommeltje waar moeilijk een touw aan vast te knopen is.

Nogmaals, qua opzet is dit prima gedaan, maar blijkbaar had de regisseur haast met het afwerken van dit project of er is mij een bepaalde intelligentieniveau ontgaan.

3,0*

Zeer geslaagd Franse film met op de achtergrond de dreiging van de revolutie maar dan met wat fantasy erdoorheen. Film is ook op een mooie manier gemaakt qua camerawerk. Erg donker en kleurrijk gefilmt. Er werd ook goed in geacteerd maar Gerard Depardieu kwam er niet echt veel in voor. Alleen in het begin en het eind maar toch deed hij het uitstekend. De vechtscenes tussen hem en die schaduw met die glazen masker (kom even niet meer op de naam) waren ook zeer verbluffend.

Maar het meeste aandacht heb ik toch geschonken aan het mooie camerawerk. Dat de sfeer van die tijd mooi weergeeft. Maar sommige dingen hadden dan wel weer wat weg van een computeranimatie of alsof het getekend was. Of was dat nou echt dat stijl van filmen? Eigenlijk is dit toch niet de allereerste digitaal opgenomen film? Takashi Miike heeft het in hetzelfte jaar 2 keer gedaan met de films als Visitor Q en Family. Maar het is wel zo dat Vidocq mooier is gefilmt met zoals gezegt: veel kleur en sfeer.

Al met al een perfecte Franse film die zeer de moeite waard is. Hij is bij de FRS voor 2,99 euro of de 5 voor 10 actie. Dus voor die prijs is het absoluut geen tegenvaller.

4,0*

Had toch wel korter gemogen en waarom het in twee delen is gedaan weet ik ook niet.

We volgen hier een bloedmooi meisje genaamd Adele die worstelt met haar seksualiteit. De standaard dingen komen aan bod; het ontdekken van de seksualiteit, die relatie met Thomas... de vele zomerse shots en dan de uiteindelijke ontmoeting met de opmerkelijke blauwharige Emma. Deze is ze een keer op straat tegengekomen; waarna ze het gezicht maar niet van haar netvlies kreeg, en nu lijkt haar droom werkelijkheid te worden.

De uitwerking was wat wisselend. De seksscenes waren haast wel pornografisch en erg geil. De vele onderonsjes en de scenes op de demonstraties waren erg mooi, de ruzie's waren intens, maar toch vond ik het allemaal wel wat te tam voor een film die door zou moeten slaan. Het had net zo goed een 12+ liefdesdrama kunnen zijn.

Maar desalniettemin is er met de sfeer en de observatie niets mis, maar hij raakte me niet zodanig als bijvoorbeeld Jeune et Jolie uit hetzelfde jaar.

3,5*

Hmm ja...

Sombre viel me jaren terug best wel tegen en misschien had ik, nadat ik deze film eindelijk via niethie kon zien er iets te veel van verwacht. Je kan dit opvatten als een hele lange zit (het was al tegen vieren 's ochtends en mijn ogen vielen dicht), maar je zou dit ook kunnen opvatten als een schilderij. Vele vage, rauwe en gure kleuren... enkele shots van zo'n toerist die verliefd raakt op een prostituee... en de duistere wereld van de mensenhandel. Met de sombere sfeer van de achterbuurten van Sofia op de achtergrond. Het was allemaal wel vrij wazig, maar misschien was dit ook de bedoeling van de regisseur.

Erg wazig, maar je zou de regisseur ergens moeten begrijpen.

3,0*

Dit is mijn allereerste Nederlandse Verhoevenfilm die ik zag. Hij was erg mooi en ook typisch Nederlands: Bizare dingen, blote piemels, vagina's, sex, homosex. De film zit heel goed in elkaar en je bent tijdens het kijken alleen maar bezig met puzzelen. De film oogt af en toe ook best wel griezelig aan (vooral met sommige hallucinaties) en is daarom ook vaak erg spannend. Die piemel afknip-scene vond ik zeer pijnlijk. Jeroen Krabbe zet een hele leuke rol neer samen met Renee Soutendijk die aan het eind met een spin vergeleken word omdat haar 4 mannen toevallig 1 voor 1 doodgingen Vond ik trouwens heel goed verzonnen eigenlijk en een mooie overeenkomst met dat spinnetje in het web in het begin. Prachtig Symboliek

Hele geslaagde Neerlandse film.

4*

Gezien op het IFFR. Hele knappe Bulgaarse film die wel erg weet te prikken, en hoe? Nou, waar je wordt geboren en waar je bent opgegroeid... kan je als kind absoluut niet missen, maar dan op een dag word het gewoonweg van je afgerukt. Dat overkomt het unieke meisje Viktoria, die word geboren in Bulgarije in de tijd van communisme. Haar moeder is daar vel op tegen, maar aangezien Viktoria zonder navel geboren word, valt dat ook meteen in de aandacht bij de commune en maakt het haar tot een fenomeen, wanneer ze baby is. Een ziekenhuis word naar der vernoemd, en ze word helemaal vertroeteld door de communisten, tot grote ergenis van haar moeder. Ze groeit op met het communisme, communisme word uiteindelijk haar leven. Totdat de muur valt...

En ja, dan word er toch wel een stuk jeugd van je afgenomen in principe, en dat laat deze film ook op een erg sarcastische wijze zien. Dit concept zet je ook erg aan het denken: want als kind weet je nooit beter dan wat je word voorgeschoteld, en in dit geval is het de commune, maar ook... als ze nou gewoon een navel had, dan kreeg ze in 1989 ook geen fikse teleurstelling en een ontneming op haar bordje. Zeer knap.

De 155 minuten gingen zo voorbij. Dit was echt een behoorlijke boeiende film met een sarcastische ondertoon (en blijkbaar ook een waargebeurd verhaal) Ook de grimmige Oostblok-sfeer ten tijde van de koude oorlog wist het plaatje compleet te maken, en ook die nieuwsarchieven met die toespraken van Todor Zjivkov waren erg toepasselijk. Echt een hele geslaagde film die je op alle fronten weet te raken, en dan vooral op de sarcastische manier. Of de realiteit is sarcastisch, of de regisseur heeft er een sarcastische ondertoon aan gegeven.

Hoop dat ie op dvd uitkomt!

4,5*

Sinds Baise Moi! gebruikt Frankrijk weer een pornoactrice in een niet-pornofilm?

Niet slechte indie-filmpje met het specifieke rape & revenge-thema, waarbij er ook lekker geklooid word met schokkerige beelden en found footage, zonder enig vorm van soundtracks en het acteerwerk ook opvallend goed is. Lucy Lust is een rebelse pornoster die het kaas niet van haar brood laat eten, maar op den duur gegijzeld word door de foute vriendjes van de buurjongen, die hier wel erg overtreffend worden neergezet. Vooral die autistische jongen is gewoon griezelig. Na een lange sessie aan misbruik en geschreeuw en de plezier van deze gestoorde jongens, blijkt het toch wel dat ze aan deze pornoster totaal de verkeerde hebben. Met weer een genietbare climax van dien.

De film bevat wel zo zijn schoonheidsfoutjes, zoals Eline hierboven al zegt. Maar voor de rest is dit zeer prima te doen, misschien omdat het toch wel door de Fransen is gemaakt of omdat een goedkope uitstraling ook iets unieks kan hebben, zolang je het maar goed doet.

4,0*

Na de tegenvallende Unbreakable en Signs heeft Shalmayan weer een betere film kunnen maken, The Village. Al moet ik zeggen dat deze film ook heel vaak te onavolgbaar is. We nemen plaats in een dorp (waarvan je eerst zou denken dat het zich in 18zoveel afspeeld maar uiteindelijk blijkt het gewoon onze tijd te zijn.) en dan gaat de film ook zowat alle kanten op. Dan is er inene een wezen in het bos en daarna is het weer een soort verboden liefde verhaal en kan iemand me uitleggen hoe het nou zit met die dorpelingen? zijn ze verdwaald in de tijd ofzo en denken ze dat het nog 18zoveel is?. Maar desalniettemin heb ik wel nog kunnen genieten van bepaalde momenten waarvan je ook regelmatig he??? zal denken. Het einde is dan wel weer erg verrassend.

3,5*

Zeker een zeer spannende Noorse horrorthriller dat waarschijnlijk op eerste gezicht oogt op een amateurenwerk. Wat de film gewoon zo spannend maakt zijn gewoon die donkere bossen en dat de camera ook regelmatig op de sight seeing stand gaat waarbij het nog wel eens nagelbijten geblazen is. Ook valt dit inderdaad best wel te vergelijken met The Blairwitch Project maar ook met de Zweedse The Unknown (ook in de MR Horror reeks) De film weet iig regelmatig spannend te blijven en de acteurs deden het ook zeker niet slecht. Wat ik ook best eng vond was dat we even focussen op het bos en dat je daar dan in de verte een een of ander schim voorbij ziet rennen. Wat me wel weer erg behoorlijk tegenviel en beter had gekund was het einde: In eerste instantie zou je kippenvel krijgen bij die scene waarbij (ik weet niet meer wie) die foto inzoomt van dat stelletje die in dat bos is overleden en dat je dan het vage spiegelbeeld in de raam ziet van de fotograaf, eerst denk je dan: WTF? zat Lasse hier dan allemaal achter?? Prachteinde?.... dus niet. Vergissinkje, het was dus de eigenaar van dat bos. Ja, dat kennen we nu ook al.

Maar ondanks de teleurstellende einde een 3,5*

Poe poe...

Je ziet toch maar dat de goede sterke NL films meestal slechts op televisie komen. Deze titel sprak me aan en zocht hem terug op uitzending gemist.

Het schijnt gebaseerd te zijn op een waargebeurd verhaal... en wat voor één? Om te beginnen vond ik broer en zus Remco en Lizzy hier sterk neergezet en je voelde vanaf het begin al met ze mee. Ze leven samen met een impulsieve vader die illegaal in honden handelt. Dan krijgen ze te maken met een levering van zieke puppy's. En wat doen Remco en Lizzy ermee? Ze gooien ze in het water, het wordt gefilmd en op Youtube geplaatst.

Vanaf dit ogenblik begint deze gebeurtenis als een olievlek uit te werken. In de eerste weken lijkt het nog vrij onbekend te blijven, maar al snel komen de nieuwe artikelen en worden de broer en zus langzaamaan gegrepen en lijkt het onvermijdelijke niet weg te denken zijn.

Het is moeilijk om deze broer en zus, die in het allerdaagse leven gewoon een stel jolige haaibaaien onder elkaar zijn, te veroordelen noch te vervloeken, ook al is de daad onherroepelijk en is dierenmishandeling uit den boze. Met het moment wordt de film steeds benauwender en een fataal climax is niet meer weg te denken.

Erg sterke TV-film.

4,0*

Na de bijzondere Calvaire komt DuWelz nu opnieuw met een hele knappe onvoorspelbare horror. Ik snap ook echt niet waarom deze zo als minder word gewardeerd want ik vond dit toch wel een stuk knap werk. Het begin vooral met de voortiteling: dat je dan dat oorverdovende gekrijs hoord en het geluid van een overstromende Tsunami, veroorzaakt je al veel onrust. Daarna komen we bij die vader en moeder aan waarvan hun zoontje is meegesleurd door de Tsunami, en je zou dan als eerst nog denken dat de Tsunami nog moet komen (omdat je de ouders nog vrolijk hun dagelijkse bezigheden ziet doen) maar het blijkt dus al 6 maanden later af te spelen. Dan bouwt de film al meteen heel mooi op en ondanks het zich in een zonovergoten Thailand afspeeld, blijft de sfeer toch de hele film door akelig pikdonker. Het uur van de waarheid begint al waneer de moeder denkt de zoontje te zien op een tv programma over de Birmeese jungle en zo gaan Pa en Moe samen met die onbetrouwbare mafialeden opzoek in de jungle. En dan komt het moment wat in Calvaire ook al iets van in de orde was. "de gekheid". die moeder begint tijdens de zoektocht al meer gekker en krankzinniger te worden en uiteindelijk slaat het noodlot toe waneer ze uiteindelijk bij die kinderstam komen en er rijst mee gaat eten. Maar die kinderstam waarvan ze dachten dat hun zoontje der tussenzat schijnen vervloekt te wezen, en door die rijst word de moeder ook vervloekt(?) of komt dat gewoon door die krankzinnigheid? Voor ons een vraag en voor de regiseur een weet. Het ijzingwekkenste vond ik echt dat stukje waarbij die kinderen onder opdracht van zijn vrouw Paul gaan verscheuren, en Janet uiteindelijk een van het vervloekte groepje word. Kippenvel!!!

Gewoon weer een superfilm van DuWelz. Afvragend, boeiend en pik en pik donker. Laat Duwelz maar een derde film maken.

4,0*

Heerlijke zweverige film inderdaad van Sofia Copola, die blijkbaar wel der vader achterna gaat dat draait om 5 lieve dromerige meisjes Lisbon in de jaren 70, die heel liberaal zijn, maar helaas laten de strenggelovige ouders (de moeder en de achterna sjokkende vader) dat niet toe en willen op vele momenten nog wel eens roet in het eten gooien. althans, na de zelfmoord van hun zusje Cicile word dat ook veel erger De 4 overgebleven meisjes proberen nog wel te vechten voor hun vrijheid en voor hun gevoelens en proberen dat stiekem te doen. Maar na het niet nakomen van een afspraak, toen ze met de jongens naar een bal gingen, is het hek dus helemaal van de dam, en dat is in principe ook het antwoord op hun zelfmoord aan het einde. Die moeder die manipuleerd en beperkt die meiden dan zo vreselijk, ze moeten hun dingen onder dwang slopen waar ze gehecht aan zijn, mogen de straat niet meer op, en dat trekken ze niet meer. Terwijl ze slechts alleen maar op zoek waren naar liefde en spanning, wat ze nooit gegund werden door die paranoide orthodoxe moeder. Die zelfmoord van hun jongste zusje was ook na aanleiding van....

Of je er echt een plot aan kan vast nagelen weet ik niet. Eigenlijk is dit gewoon weer zo'n typische moment-in-het-leven verhaal, waar je je laat verrassen door de oorzaken en gevolgen. Zoals gezegd was dat gewoon schitterend en dromerig in elkaar gezet en dan ook nog met het bijpassende muziek van Air. Wat dan ook het mooie is (en eigenlijk ook niet) is dat er gewoon flink roet in het eten word gegooid in het dromerige en hartverwarmende gevoel door die strenggelovige moeder. Wat die lieve spontane meisjes tot wrakhout maakt.

En die jongens die behoorlijk in hun geintereseert waren, waren toch uiteindelijk geen viezerikken. Indrukwekkend om te zien dat die zelfmoord hen voor hun hele leven zo in de greep houd.

Schitterende comming of age film.

4,5*

Goeie SF film Kwam in 2004 op tv op veronica een dag na de film Virus. Maar deze was ook erg goed. Met mooie decors en wapens. Denzel Washington deed het

Gewoon eens kijken deze film, is zeker de moeite waard.

4,5

Deze was echt cool. Was in 2004 op tv op veronica en heb hem gezien maar hij was gewoon leuk en spannend. Lekker goor hoe ze laten zien dat demonische machines die gewone mensen ombouwen tot monsters lekker die hersentjes eruit ploppen en dat je al die ingewanden op de werkbanken ziet liggen Maar ook geweldig was de termietbom(bestaat die wel)die zo die monsterlijke kapitein een weg door zijn huid vrat en dan nog door een paar muren achter de kapitein Ja echt kijken deze gewoon te leuk.

4,5 als ik hem niet snel op dvd koop word ik gek

Een Russische versie van Pop Skull? Bijna wel, maar nu iets vager en extremer.

En ik ook denken dat ik deze film nooit zou zien. Dvd was heel moeilijk te vinden, en uiteindelijk toch nog met kleerscheuren voor een weekboodschapprijs (Ja, je moet er wat voor over hebben) de (misschien wel laatste) dvd (op aarde) uit Amerika laten halen, en ook maar eens vertoeft. En dit is inderdaad toch wel letterlijk van het begin tot het eind een erg smerige, akelige nachtmerrie, of zeg maar gerust, een drugstrip.

Waar de film nou daadwerkelijk over gaat is niet te bevatten, maar al vanaf het begin word je al doodgegooid met kleurrijke beelden, rare creaturen, dat landschap in die nachtmerriewereld, en een hoop gespeel met de montage, een erg vieze griezelige lunchpakket, en een verwarde drugsverslaafde die erg dealt met zijn nachtmerries, die alleen maar komen als het buiten noodweer is, de grouwe, gure, plaatjes van de Russische stad waar het zich afspeeld, met de Sovjetflatjes op de voorgrond en verder mogen wij kijkers dan meegenieten van hoe hij eigenlijk dealt met zijn afschuwelijke hallucinaties. De film wordt ook gewoon met het moment boeiender, sterker, maar ook zieker. Wat mij inderdaad ook zal bijblijven zijn die scene's in club Delerium, waar de taferelen ook erg bizar zijn. Delerium lijkt wel een club te zijn waar sadomasochisme op de dansvloer (waaronder een dame ongeremd op haar gezicht timmeren) erg normaal te zijn. . Ook de soundtrack in Delerium was vaak gewoon om te smullen, lekker mysterieus. Dat geld overigens ook voor de verdere muziekkeuze, waar genoeg tussenzit wat ook prima bij de sfeer past. Van lekkere diepe housemuziek, tot duistere ambient. Die mannenkoor muziek vond ik wel erg vervelend.

Verder moest ik wel steeds mijn hoofd erbij houden, want de regisseur gaat hier wel flink aan de haal met zijn trip, waarbij je op den duur nog wel eens vergeet waar de hoofdrolspeler ineens is gebleven. Na al die diepgaande trips, gaan we met het hallicuneren ook nog even langs de horrorkant, waar een hoop bloed, ingewanden (the same old shit), necrofilie, de hoofdrol speelt. Verder ook een paar erg toffe shots kunnen spotten dat met die vrouw voor de raam die naar binnen wilt, die zo uit een Chris Cunningham clip hadden kunnen komen (en dat zeg ik niet om te promoten).

Erg bijzonder gestoord filmpje, waar je ook maar net moet tegenkunnen. Wel is het overduidelijk dat dit met een computertje en powerpoint in elkaar is geflanst, maarja... genoeg programma's om lekker te kunnen spelen met de kleuren, en montage, dus als dat het nou zou zijn...

Alweer een hele bijzondere filmervaring. Iskanov heeft op een buitengewone wijze zijn geest laten waaien.

4,0*

Shalmayan terug in zijn betere tijd? Ik heb After Earth en Lady in the Water nog niet gezien maar ik vond The Last Airbender echt een kutfilm. Met The Visit prent hij in ieder geval op een creatieve wijze een prima filmpje in elkaar en haalt hij zijn banden bij Blumhouse. Om te beginnen: The Visit is echt apart. We volgen broertje en zusje die een weekje gaan logeren bij opa en oma, waarnaar het alle kanten op kan gaan... en ohja... Blumhouse... de hele film bestaat uit vastleggingen van de camera die broer en zus hadden meegenomen. Het onheilspellende sfeertje zit er al goed in. Een boerderij in een besneeuwde middle of nowhere, de oudjes met hun merkwaardige trekjes en enkele dingen uit een familiegeschiedenis waarbij je als kijker alvast al kan uitvogelen wat de uitkomst zou kunnen zijn. Alles begint nog vriendelijk maar vervolgens worden de rare trekjes van het bejaarde stel steeds opvallender doch griezeliger... en de week duurt nog lang.

Dan is de boel toch anders dan je zou denken en mogen we dat "griezeliger" letterlijk nemen. Dit is weer een van de weinige horrorfilms van de laatste 3 jaar die echt goed eng, al dan niet fucked up is. Blumhouse wil hier nog aardig op niveau blijven en zijn vanoudse horrorelementen gebruiken. Dit kan ook alleen maar Shalmayan....

Maar dat einde is zeer jammer. Een after creditscene had de boel nog wel op zijn minst kunnen aansterken, maar helaas... die was niet aanwezig. Of is dit soms de nieuwe draai van een origineel horrorverhaal?

Maar desalnietemin is dit een geslaagde project van Shalmayan. Hij had bijna vijf sterren kunnen krijgen als het einde niet zo 'en ze leefden nog lang en gelukkig' was.

4,0*

Roberto Beningi vind ik gewoon een schitterende acteur. Ik ken hem nog van vele Jarmush films en de parel The Tiger and the Snow, maar La Vita e Bella ook maar eens eindelijk gezien. Het resultaat was weer een schitterende film en een zwart humoristische spot op de 2de wereld oorlog in Italie. Een ding is zeker: Ik zal erg verbaast zijn als ik Robert Benigni eens zie huilen of boos zijn.

In deze film is het weer zo'n reuze optimist die de hersens heeft van een pinda. Italie staat onder druk van de WO II en Guido is Joods, maar toch lijkt het altijd niet bij hem door te dringen. Hij blijft maar optimistisch en irritand door het leven gaan en weet zo weer eens een paar voltreffelijke onliners te maken die opzich nog best scherp waren. Het feest (nouja feest) begon pas wanneer Guido en zijn zoon in een concentratiekamp worden geplaatst en het zoontje alleen het beste voorschoteld en de concentratiekamp als iets positiefs maakt. Die scene waarbij hij vuile nazi moest vertalen was ronduit hilarisch en onvergetelijk. Net zoals vele andere scene's. Wel jammer dat Guido op het laatst toch nog werd neergeschoten.

Gewoon weer een heerlijke film. Roberto Benigni is weer heerlijk op dreef en lijkt er wel een musical van te maken. Het Italiaanse sfeertje in het begin is ook te proeven en ook die bijrollen zijn voltreffelijk. Dit was gewoonweg weer een heerlijke komedie, met een droevig achtergrond.

4,0*

Eindelijk eens een film van Shinya Tsukamoto gezien. "Vital". Een zeer mooi verhaal met toch hier en daar vaagheid dat het soms ook aan een David Lynch film doet denken. Tadanobu Asano had ik 2 dagen daarvoor na 2 jaar geleden Ichi the Killer gezien te hebben, mogen bewonderen in Invisible Waves. Ook in Vital laat hij een vrachie talent zien.

En eerder dacht ik altijd dat Vital een lichte horrorfilm was omdat de bijde filmposters (op MM en de Asiamania versie) toch wel wat Creepy's hadden. Maar horror zit hier absoluut niet in. Wel een zeer mooi opgebouwt verhaal. Ook Hiroshi's vriendin vond ik erg mooi spelen. En soms haal je de flashback scenes en de scenes uit het heden door elkaar. Het grauwe regenachtige sfeer zorgde ook erg voor een rauwe depresieve achtergrond. Er waren wel 2 kleine minpuntjes: Dat overbodige wurgsex-scenes en die lijken op de operatie tafels zagen er ook overduidelijk nep uit. (behalve de binnenkanten dan.

Dat muziekje bij de aftiteling klonk trouwens ook erg treurig. Had hem toen ook al gauw afgezet voordat ik hem in me hoofd kreeg.

Maar toch weer een mooi suri-realistische Japanse film.

3,5*

Dit keer een misdaadfilm uit Congo. Zo kom je der maar weinig tegen in Nederland.

Wat kan ik erover zeggen: Viva Riva is ook weer een soorte van rise and fall filmpje. Dit keer niet over drugs (of nouja... een beetje dan) maar over benzine, waar toch al eeuwen om gevochten word in Afrika. De film suddert lichtjes en besteed ook veel aandacht aan de cultuur in Kingshasa, wat nou ook totaal niet rooskleurig is. Riva word hier ook best overtuigend neergezet als de benzinesmokkelaar. Die rijke pornoverslaafde Angoleze baas was lekker stereotype. En verder gaat dit ook typisch zoals het in menige gangsterfilms gaat.

3,5*

Merkwaardige en bizarre film uit Ierland; een land dat toch wel veel creatiever is dan zijn buureiland Engeland.

De titel is enkele keren voorbijgekomen in de algoritmes op Facebook en naar aanleiding van het verschijnen van The Surfer besloot ik deze titel maar eens te Googlen met "Full Movie" eraan toegevoegd.

Het begint vrij normaal. Jesse Eisenberg is naar Ierland gekomen om een rol als tuinman aan te nemen, terwijl Poots de rol als lerares op zich neemt. Ze besluiten een nieuw leven op te starten in een veelbelovende wijk genaamd Yonder. Meteen bij het met de auto betreden van deze wijk gaat je hoofd al tollen. Is dit daadwerkelijk met blokkendozen in elkaar gezet of is het een computeranimatie? Vooral het amateuristische bewerking maakt het er alleen maar vreemder op. Yonder is vrijwel een karikaturale vorm van een burgerlijke woonwijk. Vanuit vogelvlucht lijkt het een compleet metropool te zijn. Alleen zijn letterlijk alle huizen hetzelfde en lijken deze nota bene onbewoond te zijn. Totdat Tom en Gemma hun intrede doen. Toch schijnt er wel eens een postbode te komen en zo krijgen ze een doos met een pasgeboren baby erin.

Het wordt steeds vreemder wanneer deze baby in plaats van in jaren, in dagen groeit. Dat niet alleen; het jong heeft zeer primitieve, akelige en ziekelijke gedragspatronen terwijl Tom en Gemma geen raad weten met het ouderschap. Ze hebben het kind immers niet zelf op de wereld gezet; het is hen gewoon in de handen gedrukt.

En zo ontpopt Vivarium tot een wel hele buitengewone trip of zelfs hallucinatie en staat dit hele onaardse decor centraal voor een psychologisch machtspelletje dat met de dagen (en de groei van deze jongen) steeds geniepender en vernietigender wordt. Ik zie elementen ala Haneke, Lanthimos en Warmerdam voorbij komen. Een snufje van dat toneel-gedeelte van Beau is Afraid. Iets met horrorfilms over behekste kinderen. Maar hoe langer Vivarium duurt, hoe groter de mindfuck en de verrassing dat erop volgt. Wellicht met een dikke knipoog.

Ja, ik ben aangenaam verrast door dit werkje dat je moet zien om te kunnen geloven. Knap in elkaar gepuzzeld waarbij het dito-gehalte niet eens meer opvalt.

4,0*

Was wel weer een aardig project van Seyferd en Nieuwenhuis, alleen wel jammer dat ze de subtiliteit en de donkere sfeer van Crepuscule niet hierin gebruiken (dus ook geen sfeervolle duistere zwartwit beelden van Amsterdam). Vlees is nu gewoon een doodnormaal Nederlands drama filmpje, dat een beetje weg heeft van jaren 70 films uit NL. Maar de film weet wel enigzins te boeien. Titus Muizelaar en Nellie Brenner zijn na Crepuscule weer van de partij. Nellie Brenner is natuurlijk weer 9 van de 10 keer naakt. Voor de rest ook even wennen dat er in Vlees nu wel word gepraat, tov van Crepuscule dat een stomme film was. Bizar wil de film nog wel eens worden en het wil nog wel eens de Lynch kant op gaan. Vooral die scene waarbij Nellie op de vlucht staat voor die dronken kerels. Ohja... daarmee komt het Lost Tape thema ook mee opduiken.

Voor de verderrest is dit wel een vermakelijk filmpje.

3,0*

Degelijke verfilming van een fantastische roman, waarin je ook vele zaken in terugziet.

Jeroen Krabbé als Maarten, die van zijn alter ego dubbelganger de opdracht krijgt om binnen een week een meisje in bed te krijgen. Doet hij dat niet, dan zal hij sterven. Haastig op zoek lukt het allemaal net niet en begint zijn alter ego gefrustreerd te raken. Er is er waarschijnlijk wel één. Daarvoor keren we terug naar Maartens jeugd.

Dat ene meisje op de middelbare school die hij tijdens een reünie zal gaan wederzien. Misschien de laatste kans. Zal het hem wel of zal het hem niet lukken? Zie dat terug in de film. Ook die reis naar Zwitserland was een avontuurlijk tussenkomertje.

Het is weer zo'n typische Hollandse film van die tijd, en daardoor zo'n vermakelijk tussendoortje met een biertje en een (Nederlandse) bitterballetje.

3,0*

Sterke duistere komedie, dat in mijn ogen loonkt naar de zovelen films/kinderprogramma's die ik vroeger gezien heb met pratende dieren.

Vanaf de buitenkant lijkt het leven van Jerry Hickfan, wederom weer een erg geinige rol van Ryan Rynolds, nog wel een beetje bij het maffe te blijven; hij leeft met de illusie dat ie kan praten met zijn kat en hond (Bosco en Mr. Whiskers). Deze twee zijn ook twee enorme tegenpolen van elkaar en het lijkt erop alsof Hickfan zichzelf laat sturen door zijn visioenen. (Bosco is een rustige bescheiden hond, maar Mr. Whiskers is een uitermate cynische asociale kat) Verder lijkt hij wel een ogenschijnlijk normaal leven te lijden; hij werkt in een badkuipenfabriek, doet zijn carriere goed en wil nog wel zo eens een liefde, maar andersom wil het maar niet echt werken. Wanneer de kans van het laatstgenoemde toch voor het oprapen ligt krijgen we te maken met de hele andere kant van Hickfan. Het resultaat is... eigenlijk best wel ziek.

De film wil blijven schommelen tussen een knotsgekke doch absurde komedie en een heuse psycho-horror en met de creatie van de regisseur werkt dat nog goed ook. Ik moet wel zeggen; The Voices is geen softie en ook geen grappige dierenfilm voor de kids onder ons. Wat ik wel ergens een beetje jammer vond was dat het geheim van Hickfan al iets te snel word blootgelegd. Het verband met Jerry en de aangeprate dierlijke instincten van zijn huisdieren vond ik wel een mooie concept.

Het einde....

Leuke retro van de dierenfilms uit mijn jeugd.

4,0*

Geweldig!

En een fikse knipoog naar de horrorfilms van de jaren 80 m.n. Carpenter... Althans, dat staat al op de hoes vermeld. Simpel verhaaltje, een magistrale uitwerking.

Na een ultra-geweldadige opening bevinden we ons in een dokterskliniek. De inzet; een stagiere, een incestrelatie (opa en zwangere kleindochter), en politieagent Daniel met zijn zojuist opgepikte slachtoffer. Al gauw blijkt dat de slachtoffer erg gewild is door twee dolgedraaide schurken. Nouja, een gijzeling erop volgt.... maar dan blijkt dat de schurken niet op geld en macht uit zijn. En voor we het weten is de kliniek omsingeld door leden van de Ku Klux Klan... (nouja, dan met van die zwarte driehoeken op de maskers)... en veranderd een personeelslid in een uit de kluit gewassen monster.

En voor we het weten zijn we letterlijk in de hel beland en wordt het een heerlijk bloederig festijn... Let wel, het is niet eindeloos knallen, schieten en hakken zoals in From Tusk Till Dawn... Nee... Hier weten de regisseurs het nog vrij subtiel te houden. Ook lijkt geen enkele personage te vertrouwen te zijn en worden de dingen alleen nog maar bizarder.... Zeker wanneer er nog een onderverdieping in het kliniek schijnt te zijn die nog niet op de plattegrond stond. Voornamelijk Daniel is hier de coole cop, maar die twee schurken weten de rollen te stelen. Zeker wanneer blijkt dat het zelf slachtoffers zijn. Het kwaad zelf is hier ook niet alleen fysiek, maar, uiteraard, ook bovennatuurlijk... De transformatie van die kleindochter is de ultieme voorbeeld.

Ja, en het eten gaat moeilijk bij deze film. De gore is hier ruimschots aanwezig... de monsters zijn misselijkmakend en... achja, niks wordt geschuwd.

Een heerlijke, intense horrorslasher.

4,5*

Noi Albino helaas nog niet gezien, en met deze begonnen.

Behoorlijke knotsgekke (of toch serieuze) zwart-wit vertelling over het leven van een loser. En dan ook weer typisch op de zwarte manier zoals ze dat alleen maar in Denemarken en Ijsland kunnen.

Hoe diep kun je gezonken zijn. Je hebt geen cent te makken en kan ook niet 1, 2, 3 aan geld komen nadat je ontslagen bent, terwijl de rekeningen zich opstapelen, je eigendommen worden verkocht door je huisbaas, en per minuut de rekeningen alleen maar hoger worden. Ondertussen word je ook niet meer serieus genomen door je vader, moet je maar leven in je Fiat rugzak of bij je zeikende vriend. Tsja, hoeveel kan een mens hebben?

Dat overkomt Daniel, nietsnut eerste klas die veel beloofd maar weinig doet (op liefdesspreuken op muren schilderen na dan en op die manier net zo zijn bijdrages krijgt) Hij zit, zoals hierboven opgenoemt tot zijn oren in de shit en ook van zijn schreeuwerige vriend Morfar (schitterende vertolking door Nicolas Bro) die zichzelf als een professionele scheidsrechter ziet. Echter lijkt Daniel zich niet zo al te veel aan te trekken van al die sores. Zeker niet wanneer hij verliefd word op Franc, het meisje van de bakker. Tot grote jaloezie van Morfar.

Zo word Dark Horse gewoonweg een erg fijne, sfeervolle en creative film waarbij we ook vaak getrakteerd worden op onvergetelijke, bizarre en grappige momenten Franc's oma met een kettingzaag, Morfar tijdens zijn proef als scheidsrechter, die verhuizing, die scene dat Daniel olifanten voorbij ziet lopen door een bepaald medicijn enz enz

Verder ook lekker arty opgebouwt en de sfeer en de prima plaatjes van Kopenhagen werken, alsmede dankzij de zwart-wit montage, erg perfect en word er hier gewoon een erg geslaagde feelgood film neergezet (uiteindelijk komt alles ook gewoon weer goed! ) Voor de zoveelste keer weer een parel uit Denemarken, alleen dan nu wel van een Ijslandse regisseur.

4,5*

Was wel een onderhoudende rampenfilmpje waar inderdaad weinig van klopte en het duidelijk was dat Tommy Lee Jones geld nodig had. Maar toch heb ik me nog best wel weten te vermaken en was het een prima wegkijkertje. De effectjes waren voor een film uit 1997 wel een beetje te oud of ik moet weer teveel gewend zijn aan de moderne rampenfilms. Vond verder de methoden om die lava te stoppen wel een beetje onwaarschijnlijk. Een bunker maken van autowrakkken, betonnen stenen en zelfs gebouwen in laten storten. Het heeft natuurlijk ook weer een te happy end en LA zal wel nooit meer daglicht zien met die uitgegroeide vulkaan midden in de stad.

Maar toch staat de film vermaak niet in de weg. Heerlijk fout.

3,0*

13 november 2015. Ik weet het nog goed. De wereld stond in het teken van de aanslagen in Parijs.

En het was voor dit doen nog niet eens zo lang geleden sinds de aanslag op Charlie Hebdo.
Dramatisch moet je zeggen. Maar het ging ook een beetje langs me heen. Toen het gros van de Facebookgebruikers massaal een Franse vlag ging gebruiken voor zijn of haar profielfoto schudde ik weer zuchtend mijn hoofd.
Er is weinig oprechtheid in zo'n actie te bedenken. Je weet dat het automatisch een "apie ziet, apie doet" wordt en de slachtoffers help je er al zeker niet mee.

Maar wat bleek, er bleek ook een andere kant op Facebook te zijn. Daar waar "wereldwijd" iedereen Franse vlaggen ging gebruiken, werden op schaarse voet en lokaal de woorden "Vous N'aurez Pas Ma Haine" op Facebook verspreidt.

Tsja, pas in 2023 krijg je hier weet van, terwijl destijds de Franse vlag in overvloed werd gebruikt...

Deze krachtige woorden en zijn krachtige brief. Je weet dat ze gebruikt gaan worden en je weet door wie. Maar eerst gaan we terug naar het begin. Antoine Leiris is een theaterscriptschrijver die onbewust zichzelf in zijn werk lijkt te vervreemden en waar het soms nogal een chaos in zijn hoofd is. Af en toe moet zijn vrouw Helene hem weer even wakker schudden en wil het zoontje Melvil ook gewoon zijn aandacht. Het is 13 november 2015 en Helene staat vervolgens, na zo'n doodnormale dag, op het punt om met theatervriend Bruno naar het conservatorium te gaan. Voor de rest hoef je niks meer te zeggen.

Het lot van de aanslag sijpelt langzamerhand binnen het leven en dan wel zeker het besef van Antoine. Met de nodige elementen; de telefoon die steeds op voicemail gaat, de sirenes in de stad, de eerste nieuwsberichten... en zoontje Melvil verwacht toch wel echt zijn moeder een keer thuis komen.

Het feit dat het besef erg traag en met een hoop juridistieke omwegen het leven van Antoine betreed lijkt er toe te doen dat hij zijn emoties een gemoedelijke wijze toch in bepaalde plekjes kan stoppen. Zijn wereld stort niet in, hij grijpt niet naar de fles... Althans, van de buitenkant lijkt dat zo, want de diepe zorgen is er wel degelijk. Ook al kan je het lot wel raden. En dan nog kan hij niet teveel zeggen. Zeker als Melvil steeds harder om zijn moeder roept. Maar dan komt het moment dat het zover is.

En of het opluchting is, een verlossing, een bevestiging, dat blijft vrijwel nog onduidelijk. Wel is het duidelijk dat Antoines artistieke krachten, en zijn pen daarbij iets doen wat zijn eerst zo vrijwel anonieme leven voorgoed zal gaan veranderen.

Onbeschuldigend, zonder wrok en zonder vergeldingsdrang weet hij de letters via Facebook over te brengen aan duizenden, zo dan niet miljoenen lezers. Hij zegt gewoon wat hij voelt, hij zegt gewoon de waarheid. En wat de waarheid van de terroristen is interesseert hem niet. De waarheid is gewoon dat zijn vrouw een slachtoffer van ze is geworden.

En dit doet al die Franse vlaggen-filters die er massaal gebruikt werden, op terugwerkende kracht, massaal omver blazen. Maar Antoine is uiteindelijk ook maar gewoon een huisvader zoals velen. Zat hij wel op al die massale aandacht te wachten?

En hoe het eindigt? Misschien moet ik zelf nog beseffen hoe geneeslijk woorden wel niet zijn.

4,0*

Weer een heerlijke film van Terstall en ook een lekkere cynische kijk op de Nederlandse samenleving. Dit keer het uiterste van de politiek met een Politicus waar zelfs Geert Wilders nog racist tegen zegt. En ja, zo zal je maar zien hoe zo'n sociaal gezinsleven er maar vanuit ziet. De politicus Jos Fransen word mooi neergezet door Tom Janssen en verder heeft de film ook een hele vracht uitstekende Nederlandse acteurs en barst ook van de leuke persiflages. Ton Kas was ook weer heerlijk en keihard op dreef en wist ook de hele film door zo lekker cynistisch te doen. En dan krijgen we ook nog de gevolgen te zien wat er gebeurd als de zoon Sjef (erg fraai gespeeld door Johnny de Mol) verliefd word op de dochter van de radicale politicus. En wat voor zooitje ervan word gemaakt. Verder barst de film ook echt van de bijblijvende leukigheden en heb ook zo gelachen om de scenes met dat Cassie en Sjef die Afrikaan uitleveren naar Afrika, en ook dat Jos Fransen naderhand op tv nog zo lekker word belachelijkgemaakt door Freek de Jonge in de fictive cabaret show. Ook de de Wereld draait door en de Pauw en Witteman show's waren erg mooi verzonnen en ook leuk dat we de vliegende panters nog tegenkomen als bodyguards en Prem Radhakishun. Verder lijkt Vox Populi ook gewoon alle kanten op te gaan want het heeft al zowat 4 verschillende lagen. Ook de locaties Amsterdam en Den Haag hadden zo zijn mooie achtergronden. Afin, de politiek word hier mooi te kakken gezet en gaat hier ook echt tot het uiterste.

Verder gewoon erg genoten van deze heerlijke zwarte komedie. Hier mogen er zeker wel meer van gemaakt worden en Terstall mag zich van mij weer bezighouden met een nieuw project.

4,5*

Mooie en sterke coming of age uit Rusland die vanaf moment een al weet te boeien en te raken. We maken kennis met twee broertjes: de potige Ivan en de eigenwijze Andrey die al snel hun broederruzie moeten vervangen voor verbazing; hun vader is, na 12 jaar afwezigheid, zomaar ineens terug en zit aan de keukentafel. Voor dat ze er over kunnen nadenken worden ze meegenomen voor een roadtrip... waar de emoties toe slaan en waarbij de complexiteit tussen vreemdeling en vader bij de jongens de orde van de dag is. Verrassend vind ik dat de oudste broer Andrey niet echt weet wat hij ervan moet denken, maar de jongste daarentegen wel dondersgoed weet wat er speelt... Waarbij je ook absoluut niet kan spreken over een hartverwarmende trip. En de vader zelf... en wat er bij hem speelt, wat zijn achtergrond is en wat er in die 12 jaar allemaal is gebeurd... Joost mag het weten... De rollenverdeling is erg overtreffend en ook de twee broertjes spelen erg goed.

Die scene's op het eiland deden me sterk aan de latere "Mud" denken... Zou die film zijn inspiraties soms van The Return hebben gehaald. De roadtrip zelf is fascinerend en de sfeer en de vele plaatjes zijn natuurlijk een visitekaartje en de regisseur weet dat goed op orde te houden en de kijker mee te slepen. Het is niet zomers zoals in de meeste roadmovies, maar desolaat, grauw, somber en kaal. Wel weer even iets anders... want daarbij, een happy end zit er gewoonweg niet in.

Wat mij betreft echt een pareltje die je weet te grijpen.

5,0*

Nou je het zegt, inderdaad.

Was voor mij ook weer een zeer geslaagde Nederlandse film. Erg rauw en uitzichtloos ook. Het jaren 60 sfeertje is ook mooi opgebouwt en we volgen "Kind" die leeft in een desolaat slagersgezin. En inderdaad, zoals de Helaasheid der Dingen word "Kind" moet hij het beroep opvolgen wat zijn vader ook doet: Slager. De vader sleept er ook iedereen in mee. Verder ga ik er ook niks over vertellen maar dat het indruk op me heeft gewekt is wel zeker. Dit is ook het voorbeeld hoe het niet moet in een gezin. Ook zitten er naast HDD-elementjes ook hier en daar wat Warmerdam elementjes in. Vreemd Bloed word ook surreeel en absurd op den duur. Ook die feest-scene was erg bijblijvend en dat einde natuurlijk.

Wat mij betreft is dit wel gelukt. Mooie film.

4,0*

Prima film.

Inderdaad, godsdienstwaanzin... Zo kan je het wel noemen. Dat zoiets al een rode draad van die tijd was wordt hier prima neergezet (net als in Brimstone)

We volgen een gezin; vader moeder, broer en zus en tweelingzusjes... die in eerste opzicht nog wel een prima leven hebben ondanks alles. Tot dat verhaal over een een of andere mythisch creatuur in de bossen. Al gauw ontstaan er spanningen in het gezin en word Caleb zogenaamd als behekst verklaard.

En toch komen er weer heel veel bekende dingen boven tafel. De hekserij, het exorcisme, dat het besmettelijk is etc etc.

Maar keek wel erg lekker weg. De grauwe sompige locaties, het sterke acteerwerk zorgden er wel voor dat het bleef boeien. Ook dat ene sneeuwwitje achtige figuur in de bossen was creepy en het einde was ook goed te doen. Had wel wat weg van Kill List.

Goed.

4,0*