Opinions

Iets meer op effect gericht en platter dan zijn voorganger Beetje gorier ook, maar nooit lang wegens de drukke editing, maar minstens zo spannend en dat is eigenlijk gewoon genoeg. Mensen die zich storen aan de onrustige stijl hier en niet bij de eerste hebben een slecht geheugen of zijn in de tussentijd veel ouder geworden en kunnen minder hebben. De editing is hier wat sneller maar qua chaos maakt het geen zak uit.

Nogal onevenwichtig derde deel dat nog weleens van toon verschiet en ook qua niveau. Bij vlagen veel kitscherige CGI die me terug doet verlangen naar het eerste deel met een beduidend lager budget. Ook mist de film de retestrakke spanningsboog van het tweede deel. Ook is vooral de figuur van de moeder slecht geschreven en matig geacteerd. Ze is vooral een plotmiddel dat verward en niet verward is als het zo uikomt. Ook de uitgerekte sterfscene waarbij we ontroerd moesten raken werkte bij mij averechts.

Desondanks best aardig om te volgen als een soort coming of age-avonturenfilm variant op het gegeven. De jongen die de hoofdrol heeft is prima en dat komt goed uit want hij lijkt ook de hoofdrol te zijn in de volgende twee delen,. En het einde geeft aan dat de volgende een stuk luchtiger gaat worden.

Wat is Robert Altman toch een heerlijke regisseur.Ik heb 'm steeds hoger zitten. Misschien zie ik vooralsnog alleen zijn sterke films, maar ook deze was weer heerlijk en komt in de buurt van mijn twee Altman-favorieten tot nu toe (McCabe & Mrs Miller en Nashville).

Het is een beetje thrillerachtig en een ietsje surrealistisch, maar vooral een mysterieuze film over identiteit. Veel symboliek maar nergens uitleggerig daarover en daardoor fijn open. Schitterend einde.

4.0*

Ongeveer even sterk als Kitano's debuut en dus wederom een leuke film. Mist nog de sfeer en de muziek van zijn latere films. Maar bijvoorbeeld de scenes op het honkbalveld en die in de karaokebar zijn erg tof. Erg leuk einde. En Kitano speelde zelden een fouter type, maar is ook weer zo dwars om zijn rol maar in minder dan de helft van de film te laten optreden.

3.5*

Fijne een beetje bedachtzame western. Simpel en heel klein gegeven. De film drijft op de twee hoofdkarakters en de interactie. Naar een verhaal van Elmore Leonard. Maar de film trekt het script meerdere keren naar een beter niveau. Met als fraai hoogtepunt de prachtige begrafenisscenes waar onder meer de moordenaar naar kijkt. Prettig bescheiden en zonder poespas waardoor ik bang wordt voor en remake die een half uur langer duurt en wellicht deze maand ook nog aan de beurt komt. Ford is fijn als altijd maar Heflin is minstens zo goed.

Overigens pas de eerste keer dat ik een film van genre-regisseur Daves zie. Maar zeker niet de laatste.

Dat viel helaas niet mee. Flink stuk minder dan het origineel. Het origineel was een compacte spannende western die enorm veel sfeervoller is dan deze en dat heeft een paar oorzaken. Om te beginnen Bale en Crowe zijn geen Ford en Heflin. Om eerlijk te zijn: bijlange na niet. Ze geven beide geen reliëf aan hun karakters en veel bijrollen vond ik beter. Ik was van allebei de acteurs al geen groot fan en dat is hier niet verbeterd.

Stilistisch heb ik ook wel een issue. De film kiest ervoor om heel veel in close up te filmen en in het origineel geeft de omgeving juist sfeer. Deze is wat cynischer. Met name de backstory van Bale met zijn oorlogsverleden en zijn zoon die op hem neerkijkt. Op zich geen onaardig gegeven. Verder drijft de film veel meer op effectbejag dan het origineel en is de hotelscene (in het origineel de kern van de film) lang zo indrukwekkend niet. Daardoor valt het einde ook in het water. Hoewel het op zich best nog wel interessant is lukt het de film niet om het geloofwaardig te krijgen.

Tot nu toe klink ik te negatief. Het verhaal is niet volledig stuk te krijgen en de film kent goede stukken en fijne bijrollen. Maar mag de veters nog niet strikken van het origineel.

Ik hou het ook op een 3.5*. Ik was niet weg van het einde en ben er ook nog niet helemaal uit. Vond het bij vlagen magisch, met mooie subtiele scenes en de film straalde veel warmte uit. De onderlinge banden waren best voelbaar maar er miste ergens iets wat ik moeilijk te definieren vind. Echte magie tussen mij en de film ofzo. Zou best eens een film kunnen zijn die bij een tweede kijkbeurt flink omhoog gaan. Opvallend, want van de Claire Denisfilms die ik tot nu toe zag is dit ook de meest toegankelijke met een vrij duidelijk plot.

Helaas geen Tiger, maar wat was dit inderdaad een aangename, eigenzinnige en bijzondere film. Ik sluit me wat dat betreft aan bij Mochizuki Rukero. Met als aanvulling dat deze film echt heel mooie thema's in een heel kleine film weet te stoppen. Erg genoten van dit kleine juweeltje.

De regisseur heeft al behoorlijk wat korte films gemaakt en blijkt daarmee al vaker in Rotterdam te zijn geweest. In de gaten houden, deze regisseur.

Het zou echt jammer zijn als dit nergens meer een release krijgt. Geen Tiger en Hubert Bals zit er ook niet in. Wordt lastig ben ik bang.

4.0*

Op basis van deze film heeft Belvaux weinig op met mensen. In elk geval weinig op met de interactie, de onverschilligheid die opzichtig aan de behoefte aan collectief rouwen wordt gekoppeld door middel van de voorbijgaande bloemenzee, het oordelen en het veroordelen. Het is bepaald geen subtiele film, een met bar weinig nuances. En hoewel ik mezelf niet als een optimist beschouw vind ik 38 Temoins regelmatig in de buurt komen bij een haast populistisch soort cultuurpessimisme (zie je wel, de moderne stadsmens is alleen met zichzelf bezig en geeft niets meer om de buitenwereld). Te makkelijk als statement, te lomp om je echt aan het denken te zetten.

De grootste zwakte van de film (en dat is voor mijn gevoel heel Frans) zit 'm in de uitwerking van de relatie tussen Louise en Pierre, die drijft de hele film op veel hardop uitgesproken emoties waarin ze als getuige en niet getuige, schuldige en beoordelende vertegenwoordigen. Omdat de hele uitwerking van de relatie alleen op dat idee drijft en in die mal geperst wordt overtuigt de relatie nergens. De worsteling van Pierre is dan ook nog duidelijk interessanter en geloofwaardiger dan die van Louise.

Blijft over: sfeervolle beelden en mooie muziek, die was subtieler dan de film zelf.

2.0* , zo'n film die bij het bezinken eigenlijk vooral slechter wordt.

De scene in de trein vond ik wel leuk en Hitchcock weet er een erg aardig einde aan te breien, maar buiten dat was ik nauwelijks onder de indruk van deze Hitchcock.

2.5*

Wow, wat een veelbelovend debuut was dit en nu ik dit vijf jaar (pas) later zie ben ik erg nieuwsgierig waarom deze man nog geen tweede film gemaakt heeft. Waar is hij? Ik heb dit in 2005 gemist op het IFFR (was een tigerfilm) en had daar eigenlijk vrij snel spijt van. Eindelijk bekeken.

Zoals iedereen roept, valt de film in twee delen uiteen. Ik vind het verschil in niveau tussen de twee niet zo groot als sommigen hier. De eerste heeft als basis een tamelijk geniale lange dialoogscene, de tweede is een bizar verwerkingsproces, gedrenkt in eten, drank, vuur en blote borsten, de wereld een kwartslag gedraaid. Bijzondere film, bij vlagen zelfs haast briljant en het zou maar zo kunnen dat deze regisseur een film in zich heeft die volledig briljant is.

ehm, 4 sterren

Bas Blokker heeft gelijk. De opofferingsgezindheid binnen die vriendschap is het belangrijkste thema. Abortus is de aanleiding voor de beproeving.


Verder is de politieke achtergrond schitterend door de film geweven, door dingen aan subtiel aan te stippen, maar nooit te laten overheersen. Achter heel veel scenes gaat een hele nieuwe film aan achergronden schuil. Prettig ingehouden qua sfeer en ondanks de heftige thema's altijd subtiel, met een keer een dat shot van die foetus, dat aan kracht wint doordat het de enige keer is dat je zoiets ziet.


Fraai, ontroerend einde ook.

4.0*

De film is dè arthouse-hit van dit moment. Draait in tientallen zalen en trekt veel bezoekers. Ook qua thema geknipt voor een belangrijk deel van de vaste bezoekers.

Slecht vond ik het niet, maar toch wat tegenvallend vergeleken bij Haigh's vorige, veel betere, film Weekend. Waar die film in al zijn bescheidenheid erg puur en ook stillistisch mooi was, hier heeft Haigh meer nodig. Ook al probeert hij iets vergelijkbaars te doen. De dialogen zijn explicieter. Met name Rampling is minder subtiel en het einde benadrukt erg wat er in de film verteld wordt. Nog wat kleiner en nog wat bescheidener, met minder scenes buiten het huis en zonder overbodige dingen als de dia's die Rampling bekijkt waarop wordt gesuggereerd dat Katia zwanger was had de film goed gedaan. Waar Weekend me echt bijbleef is dit eigenlijk alweer aan het wegzakken.

3.0*

De man naast me in het Ketelhuis vroeg me na de film "Snap jij er iets van?, Ik snap er helemaal niks van". En dat op een toon alsof hij zich bekocht voelde. Ik had bar weinig zin om hem te vertellen dat ik een film (of kunst in het algemeen) niet per see volledig hoef te snappen om het mooi te kunnen vinden. Snappen is 100% verstand, kunst is grotendeels gevoel. Dat had de man waarschijnlijk toch niet begrepen. Na mijn aarzeling om te reageren draaide de man zich naar de andere kant om een flinke discussie aan te gaan met de eerste de beste die daar zat.

Pas de derde film die ik van Miike zie en wat anderen al lang weten wordt voor mij ook steeds duidelijker. Miike houdt van de grenzen opzoeken, moet zelf haast ook een maniakale kunstconsument zijn die zich laaft aan alles dat los en vast zit. Heeft een werktempo waar alleen Fassbinder in het enigszins recente cinemaverleden bij in de buurt kwam. Een man met ongetwijfeld een hoofd dat borrelt van ideeën. Een man die niet bang is voor reputaties of om eens flink op zijn muil te gaan. Er zijn toch altijd wel weer een stuk of vier films in voorbereiding.

Big Bang Love koppelt een whodunnit in de gevangenis aan een filosofisch getinte film over jeugd en het verstrijken van tijd (en nog veel meer). Vermengt dat met invloeden uit toneel, stukjes animatie, teksten door het beeld, dans en wat al niet meer. Miike speelt niet alleen met chronologie, realiteit en droom en perspectieven, maar ook met het decor van de film. Van bijna een complete setting schakelt Miike makkelijk naar de Dogville-achtige non-decors.

Eigenlijk anarchie tot en met, het knapste is echter dat het niet geforceerd aandoet. De film intigeert en boeit en is er een om vaker te zien en af en toe nog even bij stil te staan. Al is Miike inmiddels vast al weer een paar films verder.

Ik ga me toch eens aan meer van die man wagen. Er zal genoeg tussen zitten wat me niet echt kan boeien, maar dat neem ik wel voor lief.

Voorlopig 4.0*

P.S. Ik dacht al waar ken ik die hoofdrolspeler (erg prettig om naar te kijken trouwens, in meerdere opzichten) van? Maar nu zie ik het. Hij zat ook al in Blue Spring die ik pas geleden zag. Daar was ie ook al beresterk.

Kansas City Confidential en verhalen rondom de regisseur maakten me erg nieuwsgierig naar meer van Phil Karlson, maar deze viel nogal tegen. Ik vind het de minste film uit mijn noirvember tot nu toe. Het leuke van film noir is nou net dat zelfs een matige film noir me nog wel plezier geeft, dat wel.

In deze films spelen een stel acteurs van 30 plus, een stel studenten van 20 ofzo, toegelaten tot de universiteit met een beurs voor verteranen. De studenten zijn allemaal Korea-veteranen en in die zin was de film erg actueel in 1955.

Paar sterke ideeën zitten er wel in de film. De opening spiegelt aardig met de heist. En die heist brengt een beetje spanning. Helaas voelen de personages nooit geloofwaardig, is de romance (hoewel Novak de meeste mannen overklast in acteren) er alleen maar voor de romance en verder vrij loos. De aanloop is lang en het beperkte verhaal voelt nodeloos gerekt. De film heeft een te magere psychologische basis om te overtuigen als een serieuze aanklacht over de behandeling van veteranen ofzo. Ik heb nog maar liefst drie andere Karlsons op blu-ray, die zijn vast beter.

Ik ben het grotendeels met Halcyon eens. Het verhaal is niet denderend. Maar de aankleding is heel interessant. Veel kleuren, veel schaduwen. Duidelijk onder invloed van Hitchcock en film-noir (en misschien ook wel een film als Peeping Tom), maar enerzijds overdadiger, bijna kitscherig en anderzijds in de moordscenes al een stap brutaler. Ik hou wel van de muziek die in dit soort cultfilms gebruikt wordt. In bijvoorbeeld de scene waarin de bazin sleept met het lijk van het model is de muziek raar dissonant, maar tegelijk werkt het wel. De scenes in grote ruimtes met veel mensen zijn vaak opvallend sterk.

Interessante eerste kennismaking met een subgenre waar ik nog wel meer van wil zien.

3.5*

Haneke met hèt thema uit het begin van zijn carriere. De onverklaarbaarheid en de onvermijdelijkheid van geweld in de hedendaagse maatschappij. Dit keer wat groter gebracht dan in zijn andere films over dit thema. Fragmentarisch (wat hier trouwens stukken beter werkt dan in Code Inconnu) geskip door het leven van mensen die iets te wachten staat wat ze nog niet weten.

Haneke stipt hier en daar wat kenmerken van de hedendaagse Westerse samenleving aan (eenzaamheid, mensen die langs elkaar leven, druk, materialisme). Maar het gebeuren blijft een mysterie. Een ingrijpende gebeurtenis wordt een journaalitem en we gaan weer over tot dezelfde orde van de dag.

Zo indrukwekkend als Funny Games of Der Siebente Kontinent is dit niet. Wederom een goede film van een buitengewoon boeiende regisseur wel.

Ruim 3.5*

102 minuten is niet lang voor films in het algemeen. Ook niet in 1950. Maar voor een noir, dat waren vaak films met lage budgetten en B-films, was dat wel lang. Veel in dit topic is korter dan 90 minuten. Deze film telt er dus 102 waarin ook wel een rise & fall verhaal verteld moet worden.

Noir regular Edmond O'Brien speelt een medewerker van het telefoonbedrijf dat van een laag loontje moet leven en ook wat illegaal gokt. Door zijn technische talent komt hij in dat illegale gokcircuit uit, waar hij zich omhoog werkt en uiteindelijk te hoog grijpt. De film begint met sensationele onzin die ook op de poster staat. Er is geen enkel bewijs dat de film echt in de problemen kwam door criminelen. Dat lijkt vooral promotie en we eindigen met flauw moralisme daartussen is het vaardig amusement met een tamelijk spectaculair einde op de Boulder Dam (later Hoover dam).

Newman was een trouwe filmer voor de studio's die strakke en goed vertelde films maakte en later bij TV uitkwam (weer en er is een patroon hier, bij The Twilight Zone). Op basis van deze film had hij als regisseur niet zoveel persoonlijkheid, maar dit voldoet uitstekend als goed amusement voor een vrijdagavond. Vooruit, ik rond naar boven af.

Mijn derde Ozon en eigenlijk vind ik het tot nu toe altijd interessant wat hij doet, maar ook altijd een beetje net niet. Dat geldt ook voor 8 femmes. Het absurdisme, de melige liedjes, het over de top acteren, ik vond het allemaal best leuk. Maar ik had eigenlijk gehoopt op nog net een paar schepjes er bovenop. Trek dan alles uit de kast, laat het helemaal doorschieten. Dit was absurdisme, maar dan niet absurd genoeg.

Ik ben zeker niet zo anti als sommigen hier en vond het best vermakelijk en ben best blij dat Ozon aparte dingen durft te maken, maar toch is het allemaal wat onbevredigend.

2.5*

Wat leuk, wat leuk....
Weinig regisseurs nemen je zo mee in een wereld waar alles zo maf, vreemd en fascinerend is als Fellini. En dat weet ik al naar dat handjevol films dat ik van m zag.
Een film over een film die niet door gaat maar uiteindelijk de film is die je zit te kijjken.
Om te beginnen is Fellini grandioos in scenes met heel veel mensen waarin de camera van de ene persoon naar de andere gaat en overal een flard meepikt. Fantastisch.
De muziek lijkt wel geschapen voor de beelden, druk en nerveus en vol leven.
Zonder de rest van de film tekort te doen heb ik het meeste genoten van de jeugdherinneringen, de haremscene en de eindscene. Die ode aan het niets nadat de film niet doorgaat, briljant en vreselijk grappig..
De "asa nisi masa" scene vind ik tot nu toe misschien wel het mooiste dat ik van Fellini zag.

Voorlopig 4.0* maar dat is vrij grof naar beneden afgerond. Komt bij herziening wellicht nog een halfje bij. Ik wil 'm op DVD hebben.
En ik wordt alleen nog maar nieuwsgieriger naar de rest van Federico's ouevre.

Aardige film. Mooi gefilmd, toffe muziek en subtiele, realistische scenes die ontwikkelingen in een relatie aardig weergeven. Stevig minpunt waren die quasi filosofische Antartica-scenes, dat verhaaltje over de reis van het antartica-ijs naar het smelten was echt een stapje te ver, dat had er uitgemoeten. Ook de voice over zat de film eerder in de weg. Maar gelukkig domineerden geen van beiden.

3.0*

Bij de eerste scene hield ik mijn hart vast. Ik vond het alleen maar irritant. Maar het werd gelukkig allemaal een stuk leuker. Het verhaal was totaal onbelangrijk inderdaad. Dat is ook bepaald niet de kracht van deze film. Het leukste zijn toch echt de dialogen. Vooral op de momenten dat er niet veel gebeurde. (Zoals in de kamer van Seberg). De algehele sfeer had ook wel iets. Mooie vrouwen met jongenskapsels die mysterieus en intelligent zijn. Fraaie plaatjes van Parijs.

Het is niet helemaal mijn ding, maar wel leuk om gezien te hebben vanuit filmhistorisch oogpunt.

3.0*

Het is ook een manier om een lowbudgetfilm te maken. Men neme twee regisseurs die naar hun voormalige highschool gaan met een beperkte opzet voor een script. Ze casten daar twaalf jongeren die een half jaar lang workshops acteren van ze krijgen. Met die twaalf jongeren en twee DV-camera's wordt met tussenpozen een film opgenomen waar de lege plekken in het script in overleg met de jongeren worden opgevuld. Verder vraag je bij Nasa nog wat beelden op. Na de montage wordt de digitaal opgenomen film op 35mm gezet. Kosten: zo'n 12.000 dollar en een heleboel wilskracht en geduld.

En wat levert het op: Een realistisch, documentair aandoend portret van 12 jongeren in een buitenwijk van Quebec-city. Met sterk spel van de jongeren en bij vlagen een aardig sfeertje. Best een leuke film al heb ik films met dit soort thema's eerder en beter gezien.

3.0*

2-1 voor de goede films bij Breillat nu. Tamelijk pessimistische film over verwarde seksualiteit. En al evenveel verwarde relaties waarbij iedereen elkaar manipuleert. Erg sterke dialogen tussen de zusjes onderling en het oudste meisje en haar vriend.

Zoiets had ik ook. Schokkend, natuurlijk, maar ook bijna komisch op een zwarter dan zwarte manier, vooral door het laatste dat Anais in de film zegt. Verder voelde het voor mij duidelijk meer aan als een grote bijna ironische metafoor over het voorafgaande dan als de wekelijkheid.

3.5*, maar ik geloof dat de film nu al groeit in mijn kop.

En ik zag vandaag ook goede dingen.

A Plein Temps is een film die in een jaar met flinke inflatie nog relevanter is dan een jaar geleden toen de film in Venetie in premiere ging. Julie (en beresterke Laure Calamy) is een alleenstaande moeder die constant bezig is alle ballen omhoog te houden. Ze heeft twee kinderen (en zeker de jongste kan geen moment alleen zijn. Ze leeft in een suburbaan dorp nabij Parijs. Haar kinderen gaan als ze moet werken naar de oppas. Ze werkt in een luxe hotel en woont in een koopwoning en hoewel de hotelbaan niet iets is waarvoor ze leerde heeft ze een behoorlijk inkomen. Maar ze red het net niet en wil daardoor een betere baan. Maar dan breekt een staking uit die alle zorgvuldig opgebouwde ritmes en nauwkeurig in elkaar gelegde puzzels uit elkaar laat vallen.

Erg relevant omdat de film geloofwaardig laat zien ook mensen die zelfstandig lijken afhankelijk blijken te zijn van alles en iedereen. Geholpen door een nerveuze soundtrack op de momenten dat Julie moet rennen of onder druk staat en rust als ze rust heeft.

Een sterke film over verantwoordelijkheid en afhankelijkheid met een happy end, of begint het gedoe in die zware baan weer van voor af aan? {/spoiler]

Een van Bunuels beroemdere films was te zien in Kino. Het is vooral een intrigerend gegeven. Het lukt de bezoekers van een upper class feestje niet meer om de ruimte waarin ze zijn te verlaten. Dus gaan ze niet naar huis maar blijven ze allen slapen in de woonkamer. Uiteindelijk gaan ze zo ver dat ze een van hen laten sterven . Ondertussen krijgt de buitenwereld door dat er iets aan de hand is, maar het lukt hen niet meer om binnen te komen.

Het is vooral een stevige kritiek van Bunuel op zijn favoriete doelen. De upper class die elke band met de echte wereld kwijt is en de kerk die er met name tegen het einde ook van langs krijgt. Het einde is voor mij een lichte anti-climax. Het is logisch, maar het intrigerende van het begin verliest de film dan wat.

Mijn zeventiende Almodovar en qua niveau is dit ongeveer mid-tier zou ik zeggen. Qua stijl nog duidelijk een vroege Almodovat. Dus absurder, wat gewaagder en minder melodrama. Banderas is eigenlijk alleen echt OK in Almodovars films. De toon heeft soms iets van een pervers sprookje, compleet met happy end. Paar leuike scenes als Almodovar leuk shockeert zoals de masturbatiescene of het absurde reclamespotje. Nu nog zijn shorts, een tweetal vroege films en een paar recente. En High Heels. De rest zag ik inmiddels.

Aardige film die een afhankelijkheidsrelatie schetst die bijna eng speels richting misbruik afbuigt, terwijl de dader het nauwelijks in de gaten lijkt te hebben. Een film die niet schreeuwerig is en geen emoties onnodig dik aan zet, maar ook een film die wat steriel is en oppervlakkiger dan hij wil zijn.

3.0*

Af en toe (vooral in het eerste deel) een mooie kleine scene, maar als geheel wist het me maar matig te boeien. De kritiek op Amerika was erg gemakkelijk en flauw. De filosofie over tijd en historie was wat boeiender. Op een paar scenes ook een uitermate kille en berekenende film. En complex, ik zal ongetwijfeld een flink deel van de talloze verwijzingen gemist hebben. Ik kon er niet echt veel mee. Hèlas Pour Moi zal ik maar zeggen.

2.0*

My Way Home is de film die Jancso maakte voor zijn doorbraak een jaar later met The Roundup. En zijn stijl (met lange shots) en zijn settings (gewapende conflicten uit het recente verleden in een landelijk decor) en zijn thema's (het verlies van stabiliteit en een constante dreiging dat er elk moment geweld kan losbarsten) zijn er ook al, maar de stijl is nog iets minder consequent n misschien wel minder ambitieus.

Het is echter wel weer een prachtige film. Het gaat over een Hongaar van 17 die in een nazileger vocht en gevangen wordt genomen door de Russen. Ze zetten hem bij een leeftijdsgenoot die hem moet bewaken op een verlaten boerderij, waar werk genoeg is. En de twee blijken het goed met elkaar te kunnen vinden en hadden in een andere setting vrienden kunnen zijn. Het blijkt uiteindelijk een onderbreking van zijn weg naar huis. Deze film relativeert op een fraaie en subtiele manier de oorlog en is minstens even goed als zijn bekende opvolgers,