Opinions

My Way Home is de film die Jancso maakte voor zijn doorbraak een jaar later met The Roundup. En zijn stijl (met lange shots) en zijn settings (gewapende conflicten uit het recente verleden in een landelijk decor) en zijn thema's (het verlies van stabiliteit en een constante dreiging dat er elk moment geweld kan losbarsten) zijn er ook al, maar de stijl is nog iets minder consequent n misschien wel minder ambitieus.

Het is echter wel weer een prachtige film. Het gaat over een Hongaar van 17 die in een nazileger vocht en gevangen wordt genomen door de Russen. Ze zetten hem bij een leeftijdsgenoot die hem moet bewaken op een verlaten boerderij, waar werk genoeg is. En de twee blijken het goed met elkaar te kunnen vinden en hadden in een andere setting vrienden kunnen zijn. Het blijkt uiteindelijk een onderbreking van zijn weg naar huis. Deze film relativeert op een fraaie en subtiele manier de oorlog en is minstens even goed als zijn bekende opvolgers,

Onvoorbereid was ik niet. Ergens jammer want dat moet deze film helemaal een aparte ervaring zijn.

Het begin is inderdaad wat saaiig, een vrij standaard doch prettig wegkijkend romantische filmverhaaltje in een wat trager Aziatsch tempo met hier en daar mooie shots. Daarna wordt het naast ziek ook boeiend. De sfeer veranderd geleidelijker dan ik verwacht had en dat was mooi. De manipulaties met tijd, droom en fantasie werken absoluut. En de film is naast schokkend ook gewoon boeiend.

Ruime 3.5*

Zeer sterke documentaire die tegelijk een verslag van een heftige gebeurtenis is als ook een poging doet om te verklaren hoe het zover kwam en wat er allemaal misging voor deze dag. Zorgvuldig en voorzichtig wordt de dag gereconstrueerd door beelden van sensationele media die een batterij camera's op de hele gebeurtenis gericht hadden staan. Verbijsterend om te zien hoe totaal incompetent de politie met de situatie omgaat en aangrijpend om te zien hoe een jongen zijn eigen ondergang afrond en een onschuldig meisje dodelijk slachtoffer wordt.

Knappe, integere film.

4.0*

Een iets mindere Ceylan dan Iklimer (die geef ik hetzelfde cijfer, de reden daarvoor zie je daar). Wederom wel fraai en heel zorgvuldig gemaakt, maar zo precies raak als Iklimer in het laatste half uur wordt het nergens.

3.5*, maar Ceylan gaat echt nog weleens veel hoger uitkomen.

Vandaag als double bill met de documentaire over hetzelfde onderwerp gezien en dat doet deze film niet bepaald goed. Nogal gladde en simplistische verfilming van de kaping die zichzelf in het eerste deel nogal kwijtraakt in zijplotjes, een wel een heel makkelijke kijk heeft op de vreemde verhouding tussen de surrogaat-moeder en de zoon en überhaupt de ontbrekende puzzelstukjes erg weinig overtuigend invult.

Vervolgens wordt de daadwerkelijke gijzeling van 4,5 uur in tien minuten gepropt, waardoor de boeiende ontwikkelingen daar niet uitgewerkt worden. Keek verder best aardig weg, maar eigenlijk ook vrij overbodig. Kijk vooral allemaal de veel betere documentaire Ônibus 174 (2002) .


Kleine 2.5*