Opinions

Ga helemaal mee met DieGo. Wilder is inmiddels echt uitgegroeid tot mijn favoriete regisseur en nog geen enkele film die ik van hem heb gezien scoort bij mij onder de 4 sterren. En ook met Witness for the Prosecution bewijst de geweldige regisseur hoe films op meesterlijk niveau moeten worden gemaakt.

Witness is werkelijk een prachtig rechtbankdrama, dat boeiend blijft tot de laatste seconde en ook nog eens heerlijk acteerwerk bevat. Met name Laughton is echt grandioos als ouwe brompot. De altijd charmante John Williams speelt daarnaast een geweldige bijrol en Una O'Conner zorgt uiteraard weer voor de komische noot. Verder een hoop scherpe dialogen, leuke personages en een geweldig script met een verrassende climax.

4,5 sterren.

Terwijl Hensema en Wittermans alles uit de kast halen, laat het scenario hen op een aantal momenten nogal in de steek. Enerzijds ademt de film een soort realisme uit. De sfeer, de settings, de dialogen, de karakters; het is allemaal alleraardigst, maar het rijmt niet met de tweede helft van het script, waarin Witte Vis op een gegeven moment omslaat in een nogal ongeloofwaardig avonturenfilmpje vol toevalligheden en onlogische momenten.

De clichés duiken plotseling overal op, met name het einde was bijzonder voorspelbaar. Het had allemaal wel een stuk subtieler gemogen, dit lag er wel erg dik bovenop. Gelukkig is Witte Vis op andere vlakken ietwat beter verzorgd. Zoals gezegd is de sfeer prima, de film weet goed te vermaken en de acteurs, zowel de hoofdrolspelers als de bijrollen, zijn uitstekend. En ook een pluim voor het camerawerk.

3 sterren.

Na de zeer toffe animatieserie van vroeger, het geweldige Return to Oz en de niet al te beste recente prequel Oz the Great and Powerful, nu éindelijk het origineel eens gezien. The Wizard of Oz komt in talloze toplijsten voor en het is grappig om te zien waar al die referenties en uitspraken uit andere films en series eigenlijk vandaan komen.

Ben niet zo dol op musicals, maar had er bij The Wizard of Oz verrassend weinig last van als karakters in zingen begonnen uit te barsten. Het paste op de één of andere manier wel bij die kleurrijke over de top setting. Niet dat het elke keer even sterk was, soms kwamen ze te veel achter elkaar en snakte ik naar een beetje verhaal. Vooral rondom de Munchkins duurde het allemaal net iets te lang. Maar telkens als het verhaal weer wordt voortgezet, zit je er vrij snel in. Dit komt met name door de aanstekelijke en (letterlijk en figuurlijk) kleurrijke karakters en het prima tempo van de film. Vertolkingen waren ook prima, met name Frank Morgan speelt sympathiek en lekker cartoonesk. En ook de sets en kostuums zijn ook niet minder dan uitstekend, ondanks dat sommige dingen af en toe wat knullig aanvoelen. Maar wat wil je ook na meer dan 70 jaar.

4 sterren.

"Je hebt Nederlanders die met het verzet te maken hebben gehad, zoals ik, en hen.. zij die dat niet."

De Statler en Waldorf van de Nederlandse televisie. Met Wo Ist der Bahnhof blijkt hoeveel Van Kooten en De Bie met eigenlijk maar bar weinig middelen kunnen bereiken. Het enige wat ze hebben is een klein plotje rondom twee oude klagende mannen en met ogenschijnlijk gemak komt de één na de andere hilariteit voorbij vliegen. Het zijn leuke typetjes, Arie die voortdurend als een bezetene loopt te klagen over alles en iedereen en de onnozele Gé die alles zes keer herhaalt. En of het nu gaat om Arie's 'grote' verzetsdaad of kleine dingen als boodschappen doen of 'de tafel gedaan hebben'; het levert stuk voor stuk geweldige momenten op.

4 sterren.

Door al die negatieve verhalen (zelfs van één van de acteurs en de distributeur) waren m'n verwachtingen al niet echt hoog. Maar in plaats van een meevaller wist Woeden der Gehele Wereld zelfs toen nog tegen te vallen. Wat een grote rommel was dit. Het grootste probleem is toch wel het script, want dat is niet meer dan één grote chaos. Het verhaal is uitermate oninteressant, springt van de hak op de tak en bevat alleen maar saaie personages en gebeurtenissen. Daarnaast is het acteerwerk van zo goed als alle castleden om te huilen, bevat de film veel lelijke shots en is totaal sfeerloos. En dan die waardeloze nasychronisatie, ik heb sinds De Gulle Minnaar niet meer zoiets afgrijselijks gehoord.

1*

Vermakelijk film, die het vooral moet hebben van het acteerwerk van Nicholson, die op voortreffelijke wijze in een wolf weet te veranderen. Het verhaal is af en toe wat saai en naar mijn mening ook iets te lang, er had minstens een kwartiertje afgekund. Maar toch blijft het een leuke film, met vermakelijke scenes, leuk acteerwerk van de rest van de cast en een goede regie van Nichols. Hoewel deze film niet de beste in z'n genre is, is het toch één van de betere weerwolfilms van de laatste tijd.

3 sterren.

Wolf Creek, een typisch gevalletje van 'been there, done that' met de nodige hoogte- en dieptepunten. Eén van die dieptepunten is zonder meer het trage tempo waar de film mee start. Er wordt gepoogd om sympathie te creëren voor de drie hoofdrolspelers, maar dit uitdiepen blijkt toch redelijk zinloos werk. Ik vond het in ieder geval maar een stel saaie, bordkartonnen karakters bij elkaar. Het hele begin van de film deed me dan ook bijzonder weinig.

Ongeveer op de helft werd het een stukje beter, hoewel de pen om naar huis te schrijven nog steeds gewoon in de la kan blijven liggen. Film kent een paar mooie shots en gelukkig is John Jarret aanwezig, want zijn rol maakt een hele hoop goed. Zijn Mick Taylor deed denken aan Tom Everett's Alfredo Sawyer uit Leatherface (TCM 3). En dan vooral dat sinister lachje. Verder weet Mclean in het laatste half uur nog aardig wat spanning in het geheel te brengen, waardoor vervelen er vanaf dat moment niet meer bij is. Het is des te jammer dat het eerste uur zo futloos was.

Amusante film, maar verre van bijzonder. 3 sterren.

Bij een film van Scorsese hoef je je eigenlijk alleen maar af te vragen; boeit het verhaal me? Want, zoals we mogen verwachten, is The Wolf of Wall Street goed verzorgd en krijgt elk acteur alle ruimte om te stralen. Dat is allemaal wel bekend als je Scorsese aan het roer krijgt. Maar met The Wolf of Wall Street heeft hij gelukkig ook een interessant hoofdkarakter te pakken. En een film die vraagt om snelle montages, veel kleurrijke karakters, prima drama gemixt met vooral veel sterke komedie en veel seks en mooie vrouwen. Dat niet elk karakter - jammer genoeg - evenveel aandacht krijgt en dat de film met z'n dik drie uur wel erg lang is, is niet heel moeilijk voor lief te nemen.

4 sterren.

Opvallend dat het beste wat Wolverine sinds X2, tien jaar geleden, heeft gedaan, een cameo van een paar seconden is geweest. De derde X-Men was niet best en zijn eigen X-Men Origins was ook niet bepaald een film om trots op te zijn. En dus kwam The Wolverine als een nieuwe poging om het karakter eer aan te doen. Toen Darren Aronofsky aan het project werd verbonden, was ik oprecht enthousiast. Maar het kon bijna niet anders dat een studio met een product als Wolverine niet zou samengaan met een eigenzinnige filmmaker als Aronofsky en hij werd vervangen. Erg jammer, keek erg uit naar wat hij met het karakter zou gaan doen. Het eindresultaat is nu, zoals ik al had gedacht, een best amusante actiefilm dat alleen nergens in uitblinkt en niets nieuws durft te doen.

We weten inmiddels wel dat Jackman een goede Wolverine neerzet en ook hier is hij weer prima. Maar het personage lijkt wel steeds meer een zeikerd te worden. Waar is de tijd gebleven dat hij zich zo kon uitleven op de soldaten van William Stryker in X2? Lekker woest, sarcastisch en niet elke vijf minuten emotioneel beschadigd door het verlies van een vrouw. Nee, de momenten dat Wolverine de bad-ass uit kan hangen, zoals in deze film in de korte sequentie in de kroeg, zijn toch duidelijk het leukst. Maar jammer genoeg wisselt de film teveel van oeverloos gezanik van een hoop karakters die niemand iets boeit tot vrij lelijke actiesequenties als op het dak van een snelle trein. Een hoop missers wat dat betreft, maar gelukkig heeft The Wolverine genoeg vermaak in huis om niet volledig te falen. En nu maar hopen dat X-Men: Days of Future Past weer een écht memorabel deel is voor de X-Men franchise.

3 sterren.

Na de miskleunen Batman vs Superman en Suicide Squad was ik klaar met DC en hun pogingen tot een eigen universum. Ik was ook zeker dat ik Wonder Woman niet ging zien in de bioscoop. Trailers deden me sowieso al niets. Maar toen kwamen de reacties en recensies. Er werd gepraat over een meesterwerk! Eindelijk iets goeds van DC! Sterker nog, iets revolutionairs! Dus ik heb toch maar geld neergelegd voor een kaartje. En vraag me tot op de dag van vandaag af welke film al die jubelende mensen hebben gezien.

Ik begrijp het unieke aspect van Wonder Woman; een vrouwelijke superheld als hoofdpersonage. Na Catwoman en Elektra - die het beide niet best deden - is hier dan Wonder Woman, die het ook nog eens enorm goed doet in de bioscoop. Ik gun het haar enorm. Maar los van een geweldige box-office gun ik de vrouwelijke superheld ook een goed en vooruitstrevend script. Het script van Wonder Woman is echter niets meer dan een simpele checklist voor een superheldenverhaaltje. Prima voor de jaren 90, maar anno 2017 - waar we al bijna tien jaar lang doodgegooid worden met superheldenfilms - moet je toch wel met iets nieuws aankomen. Films als Captain America: Winter Soldier, Deadpool of Logan deden dat onlangs, iets nieuws doen met het superheldengenre. Wonder Woman daarentegen doet werkelijk alles volgens het boekje, wat resulteert in een enorm saai product.

Elke stap van de film is voorspelbaar. De vertelling geeft geen verrassingen. Een paar aardige en visueel aantrekkelijke actiescènes komen voorbij, maar als vervolgens élke actiescène in slowmotion wordt gebracht, verliest het impact en wordt het zelfs vervelend. Daarbij is de film visueel niet overal even sterk; er komen een paar beschamende effecten voorbij, die niet zouden misstaan in een slechte B-film. Hoofdrolspeelster Gal Gadot is op zich prima en ziet er goed uit - hoewel ze nu niet bepaald een acteerwonder is. Chris Pine verrast vooral en redt de film op bepaalde vlakken en Lucy Davis speelt een geinige bijrol. Toen er meer personages worden geïntroduceerd bij de good guys had ik hoop dat het een leuke club zou worden, alleen voegen deze personages echter belachelijk weinig toe. Had hen maar iets meer te doen gegeven. Hetzelfde geldt voor Danny Huston, die zijn inwisselbare schurkenrol uit Wolverine Origins nog eens dunnetjes over doet. Ook hier is de slechterik weer een mager, oninteressant personage.

De eerste twee aktes is Wonder Woman als film wellicht magertjes, maar nog niet echt slecht. Mijn hoop op een originele film was al vervlogen, dus hoopte ik maar dat de film op zijn minst op dit niveau zou blijven. Maar toen kwam de climax, waar de film met de minuut steeds bespottelijker werd. Terwijl Chris Pine een vliegtuig vol gif moet wegvliegen en de rest van de groep - zoals de gehele film - niets doet, daar moet Wonder Woman vechten tegen een uit de kluiten gewassen ridder, met het gezicht (en de snor!) van David Thewlis. Ik ben de eerste die zal toegeven dat Marvel weinig goede schurken weet neer te zetten, maar DC spant echt de kroon met na de Cavetroll uit Batman v Superman en die domme heks in Suicide Squad nu een grote Britse ridder-god met pornosnor.

Los van dat bespottelijke derde akte is Wonder Woman een gewone, middelmatige superheldenfilm, zoals Marvel die zoveel maakt. Jammer, want ik gunde het personage een écht vernieuwende film. Wel kan ik zeggen dat Wonder Woman zonder twijfel de beste is uit de reeks films van DC in hun nieuwe filmuniversum. Maar goed, die lat ligt dan ook bijzonder laag.

2,5 sterren.

Het vertrouwen in het DCEU was eigenlijk enkel door Shazam een beetje terug, maar zelf kon ik maar bar weinig met Wonder Woman en Aquaman, dat toch een beetje de grote hits van die reeks zijn. De posters van Wonder Woman 1984 deden vermoeden dat men wellicht een andere richting in ging slaan. Een beetje zoals Waititi met Thor: Ragnarok het minst leuke figuur uit het Marvel universum omtoverde tot één van de leukste figuren. Maar helaas, Wonder Woman 1984 is de hoop redelijk vervlogen. Wat een rotzooitje was dit.

Die rotzooi zit ‘m niet eens zozeer in de oninteressante personages of bijbehorende casting. Gadot is geen fantastische actrice, maar haar chemie met Pine is prima en Pedro Pascal mag ook lekker schmieren. Het verhaal leek ook redelijk rechttoe rechtaan, maar alsnog is dit een flinke chaos geworden. Scènes worden nodeloos gerekt, de film gaat oeverloos lang door en elke plotlijn wordt gaandeweg gewoonweg vervelend. Wie kleur, optimisme en luchtigheid verwacht krijgt alsnog een hele emmer met zure en kleurloze scènes. Soms komt Jenkins met wat sequenties die aanvoelen als Sam Raimi’s Spider-Man of Richard Donner’s Superman, maar die grauwe DCEU toon die de overhand had in Justice League en Batman v Superman heeft de hoofdrol. Beetje een gevalletje Suicide Squad; het leek de kans voor het DCEU om echt leuk te worden, maar dat werd het niet. En hier ook niet.

Daar komt nog eens bij dat de film vrij lelijk is; net als in Aquaman zijn de effecten vaak lachwekkend slecht en de hele film voelt vrij plastic aan. Zo’n Cheetah doet vooral denken aan Cats van Tom Hooper en dat is geen beste zaak. Maar het grootste probleem is dat Wonder Woman 1984 net als de eerste film eigenlijk niets nieuws doet. Er zijn inmiddels zoveel superheldenfilms dat je wel een beetje je best moet doen om op te vallen, maar de gevechten, de dialogen, de ontwikkelingen; ze zijn - op hun best - enkel volgens het boekje. Niets van deze film blijft ook maar even na de aftiteling hangen. Ik had gedacht dat men met dit DCEU gewoon beter alles van tafel had kunnen vegen en leuke stand-alone films als Shazam kunnen maken. In zo’n Suicide Squad van James Gunn heb ik nog enigszins vertrouwen. Maar verder bevestigt deze tweede Wonder Woman voor de zoveelste maal dat dit me gestolen kan worden.

2 sterren.

Gewoon een leuk filmpje, die Wonderland Murders. Ziet er allemaal goed uit, is leuk in elkaar gezet en de film blijft tot het einde goed kijkbaar. Het acteerwerk is gewoon goed en ook zitten er een paar leuke bijrollen in de film, waaronder voor Ted Levine en Tim Blake Nelson. De film is verder niet erg veel bijzonders, maar het weet goed te amuseren.

3 sterren.

Oh ja, en Kate Bosworth ziet er in deze film erg goed uit trouwens.

Ben het helemaal met OH eens. Een erg geestige film, met bijzonder vermakelijke gevechtsscènes en hilarische, gortdroge dialogen en typetjes. De film heeft in het begin even tijd nodig om echt leuk te worden, maar op den duur is het gewoon vermaak ten top. Erg leuke onzin.

3,5 sterren.

De trailer duurde me eigenlijk al veel te lang, laat staan die hele film van meer dan twee uur. Uit nieuwsgierigheid toch de bioscoop opgezocht. En oei, wat een pijnlijke ervaring was dat.

In het begin viel het allemaal nog mee. Momenten als het instorten van de torens was goed gedaan. Maar goed, zodra die ramp was geweest, begint voor de kijker de échte ramp pas. Gyllenhaal en Bello zijn imo uitstekende actrices, maar dat werd hier niet echt duidelijk. Maar vooral die Peña was een verschrikking om naar te kijken. Dat beton waar ie onder lag had nog meer charisma. Verder een nekschot voor degene die dit verhaal uit zijn of haar pen heeft gekregen. Met die vele flashbacks en vooral dat oeverloze gezeik bij die politiemannen thuis leek het vooral een veel te lange aflevering van Days of Our Lives. En dan heb ik het nog niet gehad over dat gekibbel over de naam van het ongeboren dochtertje. Of dat 'I Love You' briefje!

1,5 sterren.

Een heel stuk beter dan ik had verwacht. Film is in eerste plaats niet moeilijk om in te komen; de spanning wordt vanaf het begin al sterk opgebouwd en laat je als kijker eigenlijk de gehele speelduur op het puntje van je stoel zitten. Dit komt mede doordat de film ongeveer net zo'n vaart heeft als de geïnfecteerde mensen die we voorbij zien sprinten. Maar het zit allemaal goed in elkaar, ziet er prima verzorgd uit en Pitt is een prima leading man. Enkel, hoewel men op veel fronten zaken zo realistisch en geloofwaardig mogelijk wil uitbeelden, daar gaat het tijdens de zoektocht van Pitt soms allemaal wel net iets te makkelijk. De hele wereld is op zoek naar antwoorden, maar pas als Pitt in zijn eentje op onderzoek uit gaat, heeft hij binnen no-time de informatie die hij zocht te pakken. Maar kun je daar met wat gemak door heen kijken, dan heb je met World War Z toch één van de leukere blockbusters van het jaar.

3,5 sterren.

Blijft een opvallend lage score, hier. Ik merk in ieder geval dat hoe vaak ik The World’s End ook kijk, ik word er steevast belachelijk vrolijk van. Wat mij betreft een perfecte afsluiter van de Cornetto trilogie van Wright, wellicht één van de leukste filmtrilogiën die er is.

Pegg speelt de rol van zijn leven als Gary King, die veel te veel in het verleden is blijven hangen en waar niet mee te discussiëren valt. Het blijft knap hoe King makkelijk een eendimensionaal typetje had kunnen zijn, maar naast hilarisch een enorm intrigerend figuur is, waar je uiteindelijk veel sympathie voor krijgt. Nick Frost mag in deze derde Cornetto zich eens van een andere kant laten zien en speelt - in tegenstelling tot zijn rol in Shaun en Hot Fuzz - eens niet de dombo, maar de serieuze saaie burgertrut, waar diep van binnen nog wel een neanderthaler verstopt zit. De rest van de vriendengroep is ook enorm leuk, met zakenman Martin Freeman, de gladde Paddy Considine en de sympathieke stille sukkel Eddie Marsan. Het eerste half uur van de film, waarin de vriendengroep wordt herenigd en ze in hun oude woonplaats beginnen met de kroegentocht is - dankzij dit kleurrijke vijftal - schitterend om te zien.

Gaandeweg neemt de film een andere wending en hoe minder je daar vooraf van weet, hoe beter. Edgar Wright heeft een paar mooie sequenties in petto en regisseert actie waar menig actieregisseur nog een puntje aan kan zuigen. Het geheel gaat enorm over de top, maar de personages blijven gelukkig centraal staan. Het tempo ligt enorm hoog; de scherpe one-liners, adrenalineverhogende actie, geestige injokes en gortdroge typetjes vliegen je met een straaljagersnelheid om te oren, mede dankzij de altijd strakke montage van Wright en meegeholpen door een passende soundtrack. Wat dat betreft heeft The World’s End alle ingrediënten om je enorm vrolijk te krijgen. Aan het einde heb je als kijker het gevoel alsof je zelf twaalf bier achterover hebt gegooid.

4,5 sterren.

Sterke en goed gemaakte film met een soms zelfs documentaire- achtige feel. Het is inhoudelijk niet een erg uitzonderlijk portret (alle standaard ingrediënten zijn eigenlijk gewoon aanwezig en er wordt niet al teveel afgeweken van het standaard stramien), maar toch voelt de film sterker aan dan veel van zijn genregenoten. Visueel erg sterk, een goede soundtrack en uiteraard prachtig spel van Rourke. De rest van de cast is uitstekend, maar nergens echt opvallend. Dit in tegenstelling tot Rouke, die een grandioos spel laat zien. Het viel me overigens op hoe sterk de film vooral is in die kleine momenten, zoals in de supermarkt of als Rourke en zijn buurjochie dat spel spelen. Realistisch en meeslepend.

4 sterren.

Amusante horrorfilm. Niets nieuws onder de zon uiteraard, want de film is voornamelijk een aaneenschakeling van elementen die we allang kennen. Toch is deze TCM (om maar een voorbeeld te noemen) kloon vakkundig gemaakt en bevat een paar alleraardigste scènes. Prima gore, sterke make-up effecten en het kijkt allemaal lekker weg. Zo blijkt maar weer dat je werk echt niet compleet origineel moet zijn om toch verfrissend over te komen.

3,5 sterren.

Een vervolg op het vermakelijke, maar niet bepaald vernieuwende Wrong Turn had makkelijk een zoveelste herhalingsoefening kunnen worden. Maar dat is gelukkig niet het geval. Wrong Turn 2: Dead End laat de serieuze kant wat varen en komt met een geestige horrorkomedie, waarin alle clichés uit het genre even mogen langskomen. Zo hebben we een sfeervol bos in West-Virginia als locatie, een spelshow met deelnemers als motief en karakters in de vorm van de trut, de verleidster, de loser, de onzekere dame, de football-speler en de stoere, keiharde meid. En de zwaar hijgende inteeltfamilie zit ondertussen vingerlikkend op hen te wachten voor een welbekend spelletje tien kleine negertjes.

Maar ondanks de vele clichés wordt al snel duidelijk dat Wrong Turn 2 zich prima weet te onderscheiden. De hilarische openingsscène spreekt wat dat betreft boekdelen. En ik had echt verwacht dat die onzekere productieassistente het allemaal zou overleven, tot ze al redelijk snel een bijl in haar hoofd geramd kreeg en 'de trut' tot heldin werd omgedoopt. Verder zijn de moordpartijen niet mis, voor het bloed en ingewanden is de hand overduidelijk niet op de knip gehouden. Gooi er vervolgens wat mismaakte en ongure creaties, veel geschreeuw, smerige settings en wat blote tieten bij in de blender en je hebt toch al een aardig product.

Het grote minpunt van Wrong Turn 2: Dead End is echter dat de film op het gebied van komedie het één en ander tekort komt. Het kon allemaal veel scherper en doeltreffender. Er wordt in het script veel tijd besteed aan het slachtvee en de 'humor' zit hem dan ook veel in de totaal niet grappige dialogen van deze karakters. Wat dat betreft had de film wel iets meer als de openingsscène mogen zijn; gewoon lomp, compleet over the top en heerlijk belachelijk. De schrijvers lijken zich na deze opening echter nogal in te houden en dat is natuurlijk dodelijk voor een over the top horrorkomedie als dit. Als je het doet, haal dan ook alles uit de kast. En dat had bij Wrong Turn wel wat meer gemogen.

Desondanks een geinig vervolg. Ben benieuwd naar deel 3.

3 sterren.

In 2003 gaf Wrong Turn ons een standaard, maar goedgemaakte en charmante horrorfilm. Wrong Turn 2 was verrassend genoeg eveneens erg amusant, met de nodige humor en zelfspot om het geheel fris te houden. En waar komt Wrong Turn 3: Left for Dead mee om ons als horrorfan een plezier te doen? Bocht. Stinkende, afgedankte en echt alles behalve smakende bocht. Daar gaat je kans op een amusante trilogie.

Het zou een argument kunnen zijn dat het ook verrekte moeilijk is nog iets uit dit uitgangspunt te halen, ware het niet dat voldoende films in het verleden bewezen hebben nog iets sterks te kunnen neerzetten met dit principe. Waaronder de twee voorgangers van dit wanproduct. De problemen met Wrong Turn 3 kunnen dan ook niet enkel geschoven worden op het feit dat er een armoede aan ideeën is. Het is hier ook gewoon een kwestie van slecht filmmaken. De timing is verschrikkelijk, het hele verhaal hangt aan elkaar door middel van toevalligheden en idiote wendingen en zelden zie je zulke belabberde special effects als hier. Toch geestig dat men weer eens de computer kiest voor de visuele effecten, terwijl een potje nepbloed bij de fopwinkel goedkoper is en er in dit geval ook nog eens overtuigender uit zou zien.

Maar het meest storende in deze brei van clichés en voorspelbaarheden zijn toch wel de karakters. Zo mogen we kijken naar een groep irritante gevangenen (het leek wel een verfilming van Lucky Luke) en qua held moeten we het doen met het knullige doetje Nate, die nog geen deuk in een pakje boter zou krijgen. En om het feest compleet te maken, komt een totaal nutteloze jongedame er even voor zorgen dat de cast niet alleen uit mannen bestaat. Haar rol blijft echter onduidelijk. Zo vloert deze dame zonder enige moeite of teken van emotie een beer van een gevangene, maar als ze in handen komt van een kleine, iele mutant met drie vingers, is ze plotseling het hulpeloze, schreeuwende slachtoffertje zelve. En nu we het toch hebben over die gemuteerde aardappelzak; het is schrijnend om te zien hoe ook een karakter als Three Finger hier geen klap meer voorstelt. Echt een heel uitzonderlijk karakter was het al niet, maar in Wrong Turn 3 is hij gewoonweg strontvervelend.

En dat is nogal een probleem. Geregeld kom je in horrorfilms een stel zeer irritante karakters tegen, maar weet je dat er niet lang daarna een Jason Voorhees- achtige killer zal verschijnen om ons uit ons lijden te verlossen. Hier was onze killer echter net zo irritant als het slachtvee waar hij het tegen op moet nemen. Dus ja ... dan maar juichen voor de bomen. En de make-up lijkt ook nergens meer op. Nergens lijkt de hillbilly nog op een inteelt- mutant (zoals men bij de Stan Winston Studio liet zien met de eerste film), het lijkt nu meer een afgedankte Orc. Ik heb begrepen dat men inmiddels werkt aan een Wrong Turn 4, een prequel dat zich afspeelt voor de eerste film. Ik blijf enigszins benieuwd, als men maar zo ver mogelijk weg blijft van deze verkeerde afslag die de serie heeft genomen. Dan zet ik voor nu Wrong Turn 2: Dead End nog wel een keertje op.

1 ster.

Mijn verwachtingen voor deze film waren zo hoog als een smurf, gezien de kont van meneer Declan O'Brien van het belabberde derde deel wederom in de regiestoel zat voor Wrong Turn 4. En om maar te beginnen met het zeldzame positieve commentaar; de film is een lichte verbetering op zijn vorige film. De oerlelijke CGI heeft gelukkig plaatsgemaakt voor wat redelijke practical effects en dat geeft de film meteen wat meerwaarde. Met als gevolg dat bepaalde kills nog best amusant zijn. Maar daar is het goede nieuws wel mee besproken.

Zodra we het slachtvee ontmoeten, duikt de film meteen naar zeer bedenkelijk niveau. We krijgen een hele bende aan karakters, waarvan ik van geen van hen überhaupt de naam nog weet. Ik weet enkel dat ze veel van seks houden (ja, pubers komen aan hun trekken) en zoals gebruikelijk net zo dom als irritant zijn. Je gaat dus al snel juichen voor de drie mutanten om deze acteertalenten van kant te maken. Vooral als deze de kans krijgen om de moordende en martelende mutanten af te maken, maar besluiten dit uit moraal maar niet te doen, gun je ze echt geen zak meer. Eigen schuld, dikke bult. Wrong Turn 4 is verder zo'n film die alles tot vervelends toe volgens het boekje doet. De karakters, de locatie, de scares; een horrorfan kan minimaal op zo'n 95 déjà vu's rekenen.

1,5 sterren.

En meneer Declan O'Brien gaat nog even verder met de Wrong Turn reeks. Een beetje zoals Rick Bota dacht dat het wel een goed idee was om de Hellraiser serie voort te zetten met een paar vervolgfilms. En over Hellraiser gesproken, ook hier is ruimte voor Doug Bradley om, ditmaal zonder make-up en donkere stem, Pinhead te spelen. Vooral als hij eenmaal in de cel zit, mag hij vooral teksten uitkramen zoals Pinhead destijds deed in Hell on Earth, toen hij gevangen zat in een pilaar.

Maar eerlijk is eerlijk, het is prettig om Bradley aan boord te hebben. Zelfs zonder spijkers in zijn kop komt hij een stuk dreigender en enger over dan de drie mutanten die eigenlijk de grote schurken van de film zouden moeten zijn. Ze zien er echter nog bespottelijker uit dan voorheen. Vooral geestig hoe we kort in het dorp zien hoe jongeren verkleed zijn als mutanten en hillbillies voor één of ander feest en deze toch opvallend weinig verschillen van het drietal échte mutanten. De make-up en maskers worden er in ieder geval niet beter op, laten we het zo stellen.

Net als de serie, overigens. Wrong Turn 4 was wellicht een tikkeltje beter dan Wrong Turn 3, maar echt grote vooruitgang zit er klaarblijkelijk nog niet in bij meneer O'Brien. Bij de opening dacht ik nog even dat de film wellicht weer naar Wrong Turn 2- terrein ging met over-the-top humor, maar van die droom werd ik jammer genoeg al snel wakker. Wrong Turn 5 is niet veel meer dan drie mutanten die op de meest complexe wijze mensen om zeep helpen (Jigsaw zou het allemaal nog te omslachtig vinden), terwijl ze in eerdere films toch begonnen als simpele kannibalistische mutanten die gewoon wilde eten. Ondertussen blijft Bradley een halve film lang de mensen in de gevangenis bang maken dat hij elk moment opgehaald kan worden en vergeet ik weer alle namen van het o zo saaie slachtvee.

1,5 sterren.

Niemand zal na de laatste drie films van regisseur Declan O'Brien nog enige verwachtingen hebben van de Wrong Turn franchise. Als franchise is het sowieso een zooi, de films hebben bar weinig met elkaar te maken, enkel de misvormde heikneuters keren steevast terug - zelfs als ze in vorige delen zijn ontploft, doodgeschoten of neergestoken. De continuïteit van de serie klopt sowieso van geen kant meer. Maar ach, wie maakt zich nu druk om continuïteit bij een simpele slasher, waar het toch vooral gaat om eendimensionale personages, naakte dames en een hoop CGI bloed?

Qua eendimensonale personages zit het wel goed bij Wrong Turn 6. Het zijn allemaal aardappelzakken met benen en hun lot zal je als kijker worst zijn. Ook qua naakt zit het wel snor; de appetijtelijke vrouwelijke 'acteertalenten' gaan stuk voor stuk uit de kleren en er is een flinke hoeveelheid seks. Dat is het enige wat je als kijker nog een beetje bij de les kan houden, want verder is het maar een zoutloze, saaie gebeurtenis. Zelfs als de drie mutanten verschijnen is er eigenlijk maar weinig aan. Het enige wat echt opvalt is dat de maskers en make-up elk deel slechter worden. Three Finger, de enige mutant die elk deel nog is komen opdagen, draagt een masker dat je in een gemiddelde carnavalswinkel voor 5 euro koopt.

Het grootste probleem met Wrong Turn 6 (evenals de vorige drie films in de serie) is de toon. De film neemt zichzelf veel te serieus en lijkt nog een verhaal te willen vertellen. Alle aandacht die nu gaat naar de dramatische ontwikkelingen van de hoofdpersonages had beter in leuke, creatieve en over de top kills gestoken kunnen worden. Of lekkere lompe humor. Wat dat betreft is Wrong Turn 2 de enige film in de serie die dat echt begrepen heeft, de rest van de serie slaat qua toon de plank finaal mis. Een paar keer kun je even gniffelen om een compleet bespottelijke kill, zo krijgt iemand een brandslang in z'n reet. Maar verder valt er weinig te lachen. Er valt vooral veel te gapen.

1,5 sterren.

Geen Naked Gun, maar desondanks toch best geestig. Paar erg geslaagde grappen komen voorbij, de humor is weer heerlijk flauw en de acteurs doen het ook prima. Geen hoogvlieger op parodie- gebied, maar amusant is het wel.