Opinions

Kon hier uiteindelijk veel minder mee dan ik had gedacht en gehoopt. Vooropgesteld; de monsters zijn leuk vormgegeven en vooral de effecten zijn goed. De stijl en sfeer die Jonze hier neerzet is sowieso prima, het is een soort interessante mix van een kinderfilm en een arthouse drama. De film opent sterk en je blijft je afvragen - als je deze film ingaat zonder enige voorkennis, zoals ik - waar de film heen zal gaan en dat maakt het zeer intrigerend. Eenmaal bij de monsters zakt de boel nogal in, er gebeurt vervolgens niets boeiends meer. We kijken naar wat rondlopende, kibbelende, bouwende en springende monsters met stemmen van bekende acteurs. Meer is het eigenlijk niet. Tegen het einde komt de film met een paar sterke scènes, maar van 't geheel werd ik niet echt warm, jammer genoeg.

3 sterren.

Ik blijf het keer op keer onvoorstelbaar vinden hoe nagelbijtend spannend een film kan zijn over een drummer en zijn docent. Telkens als ik de film kijk zit ik op het puntje van mijn stoel, iets dat de meeste thrillers en horrors niet lukt, maar dit drama over een jongen die graag de beste wil zijn in het bespelen van een instrument wél. Whiplash is enorm intens. De film bevat twee fantastische acteerprestaties; van een geloofwaardige Miles Teller tot een fe-no-me-nale JK Simmons. Wat een rol! Zoals de leerlingen stil worden als hij de ruimte binnenkomt, zo hou je als kijker ook je adem in als hij op het scherm verschijnt. Zijn onvoorspelbare karakter zorgt dat je elke scène weer afvraagt wat hij gaat doen en wat er gaat gebeuren. Ik kreeg steeds rillingen van die vent, heel erg knap gedaan. En ook fijn dat hij geen eendimensionaal personage is, wat je ergens wel zou verwachten. Hoe vaak ik de film ook kijk, Whiplash blijft z’n gehele speelduur bijzonder fascinerend en bespottelijk spannend!

5 sterren, geen twijfel.

Doorsnee thriller, die uiteindelijk nog best aardig is. Althans, het viel me niet tegen. Plot is vermakelijk, maar erg simpel en erg spannend wordt het nergens. Maar ach, verder was het allemaal best ok.

3 sterren.

Beetje een tegenvaller. Vooral jammer dat de film nergens spannend is en men nergens echt het interessante aspect uit het verhaal weet te halen. Het blijft allemaal maar voortkabbelen en had geregeld moeite mijn aandacht erbij te houden, het is een nogal sfeerloze bedoeling. Ook de personages waren alles behalve interessant. Acteerwerk is in orde, maar nergens bijzonder. En zo is de hele film eigenlijk. Het is niet barslecht, maar het blijft gewoonweg niet hangen. Een typische film die je na een paar uur weer vergeten bent. En dat terwijl het uitgangspunt en de sfeervolle teaser veel meer deden verwachten. Jammer.

Vooruit, 2,5 sterren.

Hoewel Zemeckis de laatste jaren niet verder komt dan matige films met realistische motion- capture animatie, laat hij hier een veel leukere mix van echte acteurs en animatie zien. Het principe dat ook in films als Space Jam en Looney Tunes: Back in Action wordt gebruikt, maar dan nog een heel stuk beter. Who Framed Roger Rabbit is een erg leuke film met een geestig uitgangspunt, een aangename cast, een stel prettige karakters, amusante cameos en erg leuke uitvoering. De film is een mooie ode aan oude tekenfilms en film noirs en vooral die onvoorstelbare combinatie werkt verbazingwekkend goed. Hoskins speelt een goede rol, maar het is Christopher Lloyd die met zijn rol als Judge Doom de show weet te stelen. Het titelkarakter had echter wel wat interessanter en minder irritant gemogen.

3,5 sterren.

Voor wie dacht dat Norman Bates en zijn moeder een wat afwijkende relatie hadden, dat is nog niets vergeleken met de verstandhouding tussen Oliver en zijn moeke. Deze zwakbegaafde, mompelende man doet alles wat zijn moeder hem via Skype opdraagt. Dus als hij een dame uit de kroeg naakt vastgebonden op zijn tafel heeft liggen en zijn moeder spreekt de woorden “Stick it in her smelly little ass”, dan voert Oliver deze orders uit. En moeder is teleurgesteld als haar zoon te snel de keel van zijn slachtoffers doorsnijdt. Ach, dan moet hij het maar goedmaken door voor de webcam te masturberen. “Faster! More! Show mama how much you love her!” roept het mens met raar accent.

Het is noemenswaardig dat regisseur Richie het voor elkaar krijgt dat we enigszins sympathie voelen voor Oliver, ondanks dat hij de meest weerzinwekkende daden verricht. Niet in de laatste plaats heeft dat te maken met het spel van Banks, die een overtuigende zwakbegaafde neerzet, die met zichtbaar pijn en moeite doet wat zijn dominante moeder hem opdraagt om haar niet teleur te stellen. Het is alleen jammer dat deze moeke in kwestie ontzettend slecht speelt. Het liefje - Sara Malukul Lane - acteert gelukkig een stuk beter. De scènes tussen hen zijn aandoenlijk, terwijl de rest van de film uit vrij groteske verkrachtingen en moordpartijen bestaat. Interessante combinatie in een sympathieke film, die zacht gezegd niet bij iedereen in de smaak zal vallen.

3 sterren.

Een nog niet zo slechte American Pie kloon. Die leraar met die zenuwtrekken of die verslaafde moeder op haar verjaardag in dat Chinees restaurant; het is toch best een glimlach waard. Tel daarbij een paar leuke bijrollen (Lin Shaye, Kadeem Hardison, Dave Thomas) en een heel stel erg mooie dames bij en je kunt je in ieder geval best even vermaken. Geen bijzondere komedie of hoogstaande humor, maar liefhebbers van films als American Pie of Road Trip kunnen zich vast en zeker amuseren met dit niemendalletje.

3 sterren.

Over de top Nicholas Cage in een over de top remake van het sfeervolle The Wicker Man uit '73. Dit origineel staat nog steeds overeind en heeft vooral een onmiskenbaar sterk en ongemakkelijk sfeertje. Deze remake van LaBute is ook ongemakkelijk. Maar op een hele andere manier.

Nicholas "How'd it get burned" Cage had al wat matige rollen op zijn naam staan, maar veel dieper kan een mens niet zinken, geloof ik. Zijn belachelijke optreden zorgt bijna voor plaatsvervangende schaamte. Verder zit het script vol met de meest onlogische dialogen en scènes die thuis lijken te horen in een komedie als Date- of Epic Movie. Cage goes kungfu. Cage in een berenpak. Cage op een kinderfiets. Het is zowel sneu als hilarisch. Verder jammer van Burstyn. Zeker niet de minste actrice, maar haar Summersisle is een charismaloze zoutzak. Ik miste Christopher Lee. Om nog maar te zwijgen over al die andere krankzinnige dorpsgenoten, zoals die man-woman in dat hotel.

Tja, en verder zit de film vooral vol met zinloze momenten en onlogische handelingen van de karakters. Waarom bijvoorbeeld dat (idiote) ongeluk in het begin van de film? Had, evenals de flashbacks, imo totaal geen nut. Het werkte in ieder geval voor geen meter. En ook dat einde met Franco en Ritter in de kroeg sloeg voor mij de plank grandioos mis. Wat dat betreft faalt The Wicker Man eigenlijk op alle fronten. Wat heet, zelfs de score van Badalamenti was maar matig. En dat wil wat zeggen.

0,5 sterren. Maar als komedie eigenlijk best goed geslaagd.

Heb L' Appartement nog niet gezien, maar Wicker Park vond ik eigenlijk erg aardig. Het ziet er allemaal goed verzorgd uit en de acteurs leren allemaal prima werk af. McGuigan zet een kleurrijke en vlotte film neer en het kijkt allemaal erg aangenaam. Het is daarom wat jammer dat de vele flashbacks waaruit de film bestaat iets te uitleggerig zijn. Vond dat bepaalde sfeervolle momenten heel wat impact misliepen omdat de makers het publiek nog even duidelijk wilden uitleggen hoe de vork nu precies in de steel zat. Iets meer mysterie was niet erg geweest, in dit geval. Daarentegen mocht de relatie tussen Hartnett en Kruger juist wel ietsjes krachtiger worden neergezet, dat bleef nu redelijk afstandelijk en dat bevordert het meeleven niet. Desondanks een amusante film, weet prima te amuseren.

3 sterren.

Heerlijk cynische en af en toe flink scherpe documentaire. Het zit allemaal erg goed in elkaar en ook visueel is het tot in de puntjes verzorgd. Het zit vol geweldige quotes van een hele flinke reeks interessante personen (David Lynch, Bono, David Bowie, Takeshi Kitano) en natuurlijk passeren een aantal erg bijzondere en vaak zeer komische commercials de revue. Hopper doet het ook erg leuk als host.

4 sterren.

En dit is ook voor mij de voornaamste reden waarom Wild At Heart behoorlijk tegenviel. Ik had voor ik met deze film begon zes films van Lynch gezien, films die me allemaal stuk voor stuk prima zijn bevallen. Met Wild at Heart kon ik echter maar weinig.

De hoofdrolspelers (en met name Cage, Dern en Ladd) waren bijvoorbeeld bijzonder matig (en soms uitermate irritant). Eigenlijk waren alleen de kleine rol van Harry Dean Stanton en het erg kleine bijrolletje van Crispin Glover leuk om te zien. Oh ja, de overval (en met name de hilarische dood van Dafoe) was ook nog wel erg geinig.

Jammer genoeg houdt het positieve daar echter een beetje op, want het grootste gedeelte van Wild at Heart vond ik toch behoorlijk matig. Bijzonder weinig sfeer, veel niet-leuke en weinig boeiende personages, een hoop onzinnige en zelfs vervelende scènes, waaronder een tenenkrommend einde.

2,5 sterren.

Tja, ik kon hier toch niet zo veel mee als ik in eerste instantie had gedacht/ gehoopt. Het uitgangspunt is best leuk, maar van de uitwerking werd ik niet bepaald warm. Veel shots duren té lang, de muziek weet al gauw flink te irriteren en de film gaat in z'n algemeen gewoon behoorlijk snel vervelen. Op bepaalde momenten weet Herzog een aardig sfeertje op te bouwen, maar dit houdt hij jammer genoeg niet erg lang vol.

Enige grote pluspunt van de film is Brad Dourif, die met zijn intrigerende stem en uitstekende acteerwerk de show met gemak weet te stelen. Verder is die "Hatsjoe" scène inderdaad hilarisch leuk, ondanks dat het nergens op slaat. Maar goed, verder vond ik het dus niet zo boeiend allemaal. Een paar leuke momenten (en dan vooral door Dourif), meer is het niet. Ik ken in ieder geval een hoop leukere mockumentaires.

2 sterren.

Wat een bijzonder slecht gemaakte troep, deze wilde kers. De talloze pogingen om grappig te zijn zorgen bijna voor plaatsvervangende schaamte, hoewel het moeilijk is om ze 'pogingen' te noemen als de meeste grappen gewoon letterlijk zijn gekopieerd van andere films. De film doet alles volgens het uitgekauwde boekje, alleen dan nog eens tig keer zo slecht getimed en geschreven. Vervelende karakters, bijzonder lelijk gefilmd en boven alles echt geen moment ook maar een klein beetje grappig of charmant. Het zegt al voldoende als blijkt dat de hoogtepunten van je film van Rob Schneider komen. Veel dieper kun je volgens mij niet zakken.

1 ster.

Vanochtend in de bioscoop erg aangenaam verrast door deze film. Had niet echt hoge verwachtingen van Wild Hogs, mede doordat ik drie van de vier hoofdrolspelers niet bepaald hoog heb zitten. Ik ging de film dan ook voornamelijk zien vanwege William H. Macy. Maar de film heeft gelukkig meer leuks te bieden.

Naast de briljante Macy spelen ook Travolta, Allen en zelfs Lawrence aardige rollen. En verder hebben Stephen Tobolowsky, M.C. Gainey en de altijd hilarische John C. McGinley ook erg leuke bijrolletjes. En tuurlijk, de grappen zijn flauw en voorspelbaar, maar vond dat hier verre van storend. Verder heeft de film een heerlijk tempo, lekkere muziek en een hoge grapdichtheid. En tja, na een hoop mislukte komedies als Date Movie, Little Man, Mr. Bean's Holiday en Epic Movie is het luchtige, sympathieke en erg aangename Wild Hogs een rots in de branding voor filmjaar 2007.

3,5 sterren.

Was 'Joost van der Valk doet een poging om Wilders te spreken, the Movie' niet een betere titel geweest? Erg matige documentaire, waar de verschrikkelijke Jeugdjournaal- voice-over, die aan één stuk lijkt door te ratelen, zonder meer één van de grootste minpunten is. En sowieso begint Van der Valk erg snel te vervelen door zichzelf tot de hoofdrolspeler van de film te kronen. Vaak kan ik het wel waarderen als filmmakers deel uit gaan maken van het verhaal en zichzelf erbij betrekken, maar hier slaat de maker bijna alle planken die hij mis kan slaan ook finaal mis. De film is niet meer dan een aaneenschakeling van archiefbeelden, opgedreunde en overbekende feiten, een serie mislukte pogingen om iemand te spreken, afgewerkt met een hoop beelden van een rondlopende Geert Wilders. Hoe boeiend wil je het hebben? Enkel die yoga-kneus in dat park en die emotionele Wilders-fanaat waren even goed voor een paar kleine lachsalvo's.

1,5*

Aangename verrassing, deze Willard. Lekker mysterieus en duister sfeertje, Glover speelt een rol die hem op het lijf geschreven staat en ook Ermey mag weer doen waar hij goed in is; de heerlijke klootzak uithangen. Verder weet Morgan ervoor te zorgen dat het plot geen moment weet te vervelen, de film was eigenlijk zo voorbij.

4 sterren.

Sfeervolle, zoete en kleurrijke film, deze Willy Wonka & the Chocolate Factory. Het is in eerste plaats een kinderfilm, maar gezien het werk is van Dahl bevat het hier en daar toch wat duistere momenten en is het voor volwassenen ook erg amusant. Maar wat betreft Dahl was deze Willy Wonka zelfs nog niet duister genoeg; hij was niet blij met de te zoete liedjes en ook vond hij Wilder geen goede Wonka. Dat eerste kan ik nog inkomen, de liedjes zijn niet per definitie het sterkste element aan deze film. Sure, er komen een paar leuke deuntjes voorbij, maar het slokt soms net iets teveel tijd en aandacht op. Maar Dahl zag ook liever een andere Wonka, terwijl Gene Wilder over het algemeen enorm wordt gewaardeerd in deze rol. De meeste personages in Willy Wonka zijn vrij eenduidig; de één is een poeslieve heilige, de ander een egoïstische rotzak. Wonka zelf zit daar juist mooi tussenin. Hij is vriendelijk, maar enorm cynisch en je krijgt nooit echt grip op hem. Fantastische rol van Gene Wilder, zonder enige twijfel het hoogtepunt van deze film. Hoewel het eerste deel van de film, waar hij nog niet in zit, verrassend leuk is.

3,5 sterren.

Men neme de voorspelbaarheid van de gemiddelde romantische komedie en voegt dat samen met de voorspelbaarheid van de gemiddelde sportfilm. Zie vijf minuten van Wimbledon en voorspel met gemak tot in detail hoe de volgende 90 minuten eruit gaan zien. Tja, het is en blijft spijtig dat films als dit altijd exact volgens het boekje moeten en nooit een stap buiten de platgetreden paden durven te zetten.

Maar het houdt niet op bij enkel een script met tonnen clichés en standaard personages, want ook de humor is erg ver te zoeken. Daarnaast doen hoofdrolspelers Kirsten Dunst en Paul Bettany me werkelijk geen malle moer, wat inleven ook niet echt bevorderlijk maakt. Behoorlijk slap spel van het tweetal en hun personages waren ook nog eens oersaai. Wat dat betreft was ik blij dat Jon Favreau even voorbij kwam, die wist nog wel voor een paar bescheiden glimlachjes te zorgen.

Overigens was Favreau niet het enige lichtpuntje; de film kijkt op zich nog best aardig weg, mede door de redelijke sfeer die men nog wist neer te zetten, en vooral visueel was het toch nog prima verzorgd. De geestig vormgegeven begincredits waren haast het leukste van de hele film.

2 héle kleine sterren.

Een uitstekende western, die geen minuut weet te vervelen. Stewart laat weer eens goed acteerwerk zien, maar werd naar mijn mening toch van het scherm gespeeld door Duryea, die mij in Woman in the Window ook al aangenaam wist te verrassen. Verder een goed uitgewerkt plot (helaas met een ietwat teleurstellend slot), een prima sfeer en een leuke bijrol van John McIntire. Nergens briljant, maar wel erg vermakelijk.

3,5 sterren.

Weinig boeiende actiefilm. De special effects zagen er niet uit, de achtervolgingen en actiescènes waren nogal saai en futloos en het acteerwerk was behoorlijk matig. Enige postieve was de amusante rol van Robert Englund, alleen belachelijk dat zijn stem werd gedubbed, dat klonk werkelijk voor geen meter.

1,5 sterren.

Leuk spel voor thuis; pak een typisch Nederlands element en meng dit met een bekende horrorfilm. Dan krijg je dingen als Tulips of Blood of Night of the Living Snert. Met The Windmill Massacre leent regisseur Nick Jongerius niet alleen de titel van een bekende Amerikaanse horrorklassieker, maar gooit alle clichés van het genre op een berg. Van autopech in een verlaten gebied tot het principe van Tien Kleine Negertjes, waarbij personages één voor één worden afgeslacht.

Vliegensvlug krijgen de toekomstige slachtoffers een backstory door kleine flashbacks of door ze even snel naar een foto te laten kijken. Interessant zijn ze niet, maar we krijgen ook weinig tijd om hen echt te leren kennen. Ze belanden al snel allemaal in de tourbus, krijgen pech, hebben geen bereik en komen oog in oog met een verminkte man met een enorme zeis. Geheel volgens de regels van het genre worden de personages stuk voor stuk uit de weg geruimd en volgens diezelfde regels wordt het enige personage die ontdekt hoe de vork in de steel zit niet serieus genomen.

Het is jammer dat Jongerius zo binnen de lijntjes kleurt, want met iets meer originaliteit was The Windmill Massacre een erg geslaagde horrorfilm geworden. De film heeft te weinig een eigen smoel en doet vooral denken aan andere horrorfilms; het uitgangspunt lijkt exact op een film als Hatchet (die op zijn beurt weer talloze bekende horrorfilms imiteerde) en de killer doet veel denken aan Cropsy uit The Burning. Qua toon had de film ook iets minder op safe mogen spelen. Personages reageren opvallend laconiek op de gruwelijke gebeurtenissen, maar net niet genoeg dat het echt grappig wordt. Sommige schrikmomenten in de film zijn effectief en creatief, maar ook daarvan zijn er niet voldoende om de film echt eng te noemen. De film blijft dus overal wat gematigd, met uitzondering van de momenten dat meneer de molenaar zijn zeis aan het werk zet en er een paar heerlijke over de top slachtpartijen de revue passeren. Die mix van over de top gore en gortdroge komedie had nog veel meer mogen terugkomen, maar zorgt sporadisch in ieder geval voor vermaak.

Van het slachtvee is de Britse acteur Noah Taylor de bekendste naam, maar echt opmerkelijk is zijn rol niet. De hoofdrol is voor Charlotte Beaumont als de jongedame die de molenaar als eerste ziet, maar voor gek wordt verklaard door de rest. Beaumont is vrij matig en ook de jonge Adam Thomas Wright is niet al te best als de zoon van een man die zijn zaak belangrijker lijkt te vinden dan zijn eigen kroost. De leukste rol van de film komt van Bart Klever als de norse buschauffeur Abe, die met zijn nuchtere spel vrij geestig uit de hoek komt. Maar de show wordt gestolen door de lompe molenaar, de uitstekende practical effects en een alleraardigste verrassing aan het slot, waardoor je de tenenkrommende CGI bijna vergeet. Een Jason Voorhees van eigen bodem hebben we met de molenaar nog niet, maar The Windmill Massacre is in ieder geval een stap in de goede richting.

Vooruit, 3 sterren.

Het filmpje en bijbehorende verhaal van de Winnebago Man is erg geestig, dus op zich leuk materiaal voor een docu. En aan meneer Rebney heb je op zich ook uitstekend materiaal voor een documentaire. Erg geestige vent. Ben Steinbauer toont relatief kort zijn zoektocht naar deze man en geeft meteen een korte inleiding op het fenomeen YouTube en internetpesten. Een beetje een zijweg, maar akkoord. Vervolgens komen we bij Rebney en dat levert aardig wat leuke momenten op. Vooral geestig hoe Rebney zogenaamd sympathiek begint, vervolgens zijn ware aard laat zien, maar wederom omschakelt tijdens de climax. Die laatste scènes zijn dan ook het beste van de film, wat mij betreft. Wel opvallend belabberd camerawerk, trouwens. Zo'n speech aan het einde, waarbij Rebney en zijn vriend gewoon onscherp zijn; toch een beetje vreemd.

3,5 sterren.

"Life's a bitch ... and then she shoots you."

En de Milton Waddams award voor 2002 gaat zonder twijfel naar Cary Elwes. De beste man speelt op een voortreffelijke wijze een heerlijke naïeve sul. Verder speelt Christopher Lloyd een geestige bijrol en zorgt Robert Englund voor een paar heerlijke momenten in zijn kleine rolletje als Texaanse ambtenaar van de burgerlijke stand. Voor de rest is het uitgangspunt simpel, maar weet prima te vermaken. De film is zeker niet aan één stuk door komisch, maar bepaalde scènes zijn dusdanig grappig dat je de rest snel vergeet. Erg geestig tussendoortje.

3,5 sterren.

Robert Kurtzman – één van de oprichters van KNB EFX Group – kwam in 1997 met een ode aan horrorfilms uit de jaren 80. Hij gooide deze film niet alleen vol met practical special effects, maar ook met bekende gezichten uit de horrorwereld. De film opent met de stem van The Tall Man (Angus Scrimm) en heeft rollen voor Robert Englund, Kane Hodder, Tony Todd, Ted Raimi, Reggie Bannister, Joseph Pilato en George ‘Buck’ Flower. De schrijver van de film, Peter Atkins, is vooral bekend als scenarist van Hellraiser 2, 3 en 4 en ook dat wordt heel duidelijk met een climax die zo uit Hellraiser 3: Hell on Earth lijkt te komen. Daarnaast heeft het hoofdmonster de Djinn veel overeenkomsten met Pinhead. Deze rol wordt overigens met zichtbaar genoegen gespeeld door Andrew Divoff.

Ondanks dit feestje van herkenning voor alle horrorfans is Wishmaster niet echt een ijzersterke film. Divoff is – net als de vele bijrollen - amusant, maar de hoofdpersonages zijn oninteressante schepsels en het acteerwerk is vaak ondermaats. De practical effects zijn meestal prima, maar de CGI is vaak lelijk. Wishmaster is eigenlijk niet veel meer dan een klein, smakelijk horrortussendoortje met monsters en overdreven gore, wat best aangenaam is tussen al die Scream-klonen die rond deze tijd uitkwamen. Hoewel ook Wishmaster moest meeliften op het succes van Scream, niet voor niets is de naam van Wes Craven, die vrij weinig met de film te maken heeft, groot op de posters en trailers gezet. Echt een grote franchise werd dit niet – de film kreeg drie straight-to-video vervolgen – maar dat is ergens ook wel logisch; want veel meer dan aardig vermaak is Wishmaster helaas niet.

3 sterren.

Je zou verwachten dat een straight-to-video vervolg meestal een stuk minder is dan zijn voorganger, maar stiekem is Wishmaster 2: Evil Never Dies wellicht zelfs iets leuker dan Wishmaster uit 1997. De film mist de vele bijrollen van horroriconen en ook qua practical effects en gore moet de film iets inleveren, maar Andrew Divoff is nog leuker in zijn rol, met zijn eeuwige smerige grijns en zijn kleine kraaloogjes. Wishmaster 2: Evil Never Dies zit vol lekker domme ongein, waaronder een advocaat die zichzelf neukt, waarop zijn cliënt enkel kan toekijken en roept: ‘What about my case, man?’. Divoff is weer druk bezig om geforceerd eens wens bij mensen los te peuteren en neemt elke wens te letterlijk, zodat het een rampzalige afloop heeft. Het moge duidelijk zijn, Wishmaster 2 is geen sterke horrorfilm; de jaren 90 CGI is hier en daar te bespottelijk en net als in de eerste film zijn de hoofdpersonages enorm saaie wezens. Maar de ongein en die smerige smoel van Divoff maken de film stiekem best de moeite waard en eerlijk gezegd misschien nog wel leuker dan de eerste film.

3 sterren.

Van de regisseur van The Fear: Resurrection, over hoopgevend gesproken.

Niet dat de eerste twee Wishmasters nu zo geweldig waren, maar leuke onzin met geinige gore en leuke cameos waren het in ieder geval wel. Maar wat een geinige horrorfranchise had kunnen worden, wordt hier om zeep geholpen met een uiterst knullige en opvallend tamme horrorfilm. Andrew Divoff is vervangen als The Djinn en de nieuwe Djinn is niet bepaald spraakmakend. Hij is echter maar enkele shots in beeld, verder is de Djinn te zien in de hoedanigheid van de houterige en charismaloze Jason Connery - inderdaad, de zoon van Sean.

Zijn tegenstanders zijn A.J. Cook en haar vriend Tobias Mehler, een jongen met acteerkwaliteiten van een citruspers en vertolker van één van de meest nutteloze filmpersonages ooit. De strijd die dit stel levert met Connery bevat geen spanning, geen gore, geen humor en geen tempo. Wat bevat Wishmaster 3 dan wel? Een hoop oeverloos gebrabbel, een hoop personages die doelloos rondrennen en een paar überknullige computereffectjes. Dat laatste zorgt gelukkig nog wel voor wat humor, al is het onbedoeld.

1 ster.

Opvallend vooruitgang ten opzichte van het derde deel. Nu was achteruitgang met dat erbarmelijk stukje film ook niet zo moeilijk, maar Wishmaster 4 is op veel opzichten beter dan zijn voorganger. Vermakelijkere kills en wat droge humor en aanzienlijk beter acteerwerk. Met name de lowbudget Ben Affleck- advocaat, in wiens lichaam de Djinn voornamelijk verstopt, doet het prima. Hij heeft in ieder geval meer charisma dan de zoon van Sean Connery in het derde deel. Alsnog mis ik Andrew Divoff wel. Ook de kwaliteit van de eerste twee films (en met name de eerste) is ver te zoeken, maar met een reeks vermakelijke sequenties was The Prophecy Fulfilled in al zijn matigheid niet eens zo'n straf om naar te kijken.

2 sterren.

Wit Licht; onterecht neergesabeld om het acteerwerk van Borsato, terecht neergesabeld om het idiote script. Enerzijds wil Wit Licht de keiharde realiteit weerspiegelen, maar tegelijkertijd komt het met een erg ongeloofwaardig avonturenverhaaltje met de meest kromme dialogen en wel heel veel mierzoet sentiment. Dat gedoe met zijn vrouw tussendoor, bijvoorbeeld. En natuurlijk wordt bij al deze 'zielige' scènes meteen een flinke draai aan de volumeknop van de vioolmuziek gegeven. De film lijkt in ieder geval alles voor te kauwen, alsof de kijker zelf niet kan uitmaken wat nu zielig, goed of slecht is.

Dat gedoe rondom Marco Borsato's acteerwerk snap ik echter niet zo goed. Tuurlijk was het te verwachten dat hij als populaire zanger zou worden afgekraakt, maar hij deed het zeker niet slecht. Sowieso vreemd dat Borsato de baard eraf kreeg, terwijl dat irritante zoontje van hem pas bizar slecht acteerde. Maar goed, verder zag de film er visueel prima uit en kende al met al toch nog een aantal sterke scènes die wél goed werkten. Geen meesterlijke shots of memorabele scènes ofzo, maar het was in ieder geval allemaal goed verzorgd. Als ze nu ook maar wat meer tijd aan het script hadden gegeven, was dit zonder meer een interessante film geweest. Nu is het niet meer dan redelijk.

2,5 sterren.

Dé film die mij als kind slapeloze nachten gaf. En na vele jaren dit terugkijkend, snap ik het nog steeds wel. Want ja, The Witches is overduidelijk een kinderfilm, maar bevat oprecht wel wat enge momenten. Durf te stellen dat de film enger is dan een hoop horrorfilms. Sfeervoller sowieso! De openingsscène waarin oma het verhaal vertelt van een meisje dat ze kende is bijvoorbeeld al fantastisch. Heel sprookjesachtig en toch ook enorm creepy. Stiekem is deze opener misschien wel het beste moment uit de hele film. En dan is Anjelica Huston nog niet eens op het toneel verschenen, moet je nagaan. Want de scène waarin zij in een hotelzaal haar onderdanen toespreekt is ook niets minder dan briljant. The Witches is spannend, avontuurlijk, geestig en af en toe doodeng. Op veel vlakken eigenlijk de perfecte kinderfilm.

Oké, er zijn wel wat minpunten. Zo begint hoofdrolspeler Jasen Fisher wel erg snel te vervelen, hij is een wat vervelende acteur. Deels door zijn spel, deels doordat Luke gewoon een beetje een suf personage is. Maar het grootste minpunt van de film is toch wel het einde. Tot schrik van velen - inclusief auteur Roald Dahl - heeft men een vrij van de pot gerukt happy eind aan de film gegeven, waarin Luke weer een kind wordt dankzij een goede heks. Een goede heks, die ook op compleet ongeloofwaardige wijze ineens van haar geloof afstapt, letterlijk van het één op het andere moment. Compleet onnodig einde, jammer genoeg. Maar goed, alsnog geen reden om de film niet op te zetten of aan je kroost te laten zien. Wat mij betreft is dit zelfs verplichte kost voor ieder kind. Net als het boek van Roald Dahl. En eigenlijk alle boeken van Dahl.

4 sterren.

Oef, dit was pijnlijk!

Ondanks dat ik een groot liefhebber ben van de verfilming van Nicholas Roeg uit 1990 waren er ongetwijfeld elementen die een hedendaagse remake zou kunnen aanscherpen. Neem bijvoorbeeld het matige einde van die eerste verfilming. Daarnaast is Robert Zemeckis niet de eerste de beste. Dat Zemeckis echter met zo’n belabberde versie komt, had ik niet durven dromen. Ik dacht al dat de BFG-remake van Spielberg matig was, maar die film is zelfs nog enigszins tolereerbaar in vergelijking met deze afgrijselijke zooi.

De film opent al met één van de grootste problemen; we horen de stem van Chris Rock als de verteller; een oude versie van het hoofdpersonage. Die voice-over komt gedurende de film steeds terug en is - om het zacht uit te drukken - enorm onnodig. Ons hoofdpersonage wil zijn muizen trainen in een zaal, loopt de zaal binnen en daar klinkt ineens de stem van Chris Rock: “Ik liep de zaal binnen en dacht, hier ga ik de muizen trainen”. Niet sinds Ad Astra heb ik zulke overbodige voice-overs gehoord. Ondertussen hebben we ons hoofdpersonage en zijn oma al leren kennen. Met hen is op zich niet veel mis, de band tussen oma en kleinzoon - die net zijn ouders is verloren - is hier en daar best aardig. Maar zodra er heksen op het toneel verschijnen gaat het heel snel hard achteruit.

Oma die over de heksen vertelt is één van de meest doeltreffende scènes in het origineel; die van Erica in het schilderij. Eng, mysterieus en enorm effectief. Hier zien we een soortgelijk verhaal, maar dan op een compleet bespottelijke - en wel erg kinderlijke - wijze vormgegeven, met ook nog eens foeilelijke CGI. Diezelfde CGI zien we ook in het begin al even als er een slang voorbij komt. Maar de CGI komt natuurlijk vooral kijken als de muizen erbij komen. We krijgen ditmaal drie muizen in plaats van twee - waarvan de toevoeging van die derde pratende muis mij compleet ontgaat. Maar sowieso is het hele stuk met de muizen hier erg matig uitgevoerd; je hebt geregeld het gevoel dat je niet naar The Witches kijkt, maar naar een Halloween-aflevering van Alvin & The Chipmunks. We mogen nog van geluk spreken dat die drie muizen op een gegeven moment niet allemaal spontaan begonnen te zingen. Het zat er niet ver vanaf, in ieder geval.

En dan is er nog Anne Hathaway. Vooraf was al vrij zeker dat zij niet de ijzingwekkende Anjelica Huston van de troon zou stoten, maar dat haar optreden totaal geen angst uit zou stralen had ik niet verwacht. Ze probeert zichzelf te redden door haar rol echt compleet over de top te spelen, met een hoop geschreeuw en gegil en met alle mogelijke accenten in de wereld bij elkaar. Sure, ze zal een hoop lol gehad hebben bij deze rol zo vertolken, maar dat er een beetje dreiging van de opperheks afstraalt is toch niet teveel gevraagd? Sure, ze heeft een wijde mond (zo’n effect dat volgens mij door elke huis-tuin-en-keuken YouTuber overtuigender gemaakt kan worden), maar haar voortdurend zien jammeren en gillen maakt haar niet enger. Zemeckis gaat niet voor eng, Zemeckis gaat voor grappig. Althans, zijn gedachte wat kinderen van 4 grappig vinden. Dus personages schreeuwen vooral veel, terwijl Stanley Tucci een klap in zijn ballen krijgt. Oh, de hilariteit!

1 ster.