Opinions

Wat een vreselijke film.. had me verheugd op een lekker avondje in bed met een spannende film, al vrij snel werd duidelijk dat deze film dan eeen verkeerde keus was.. Wat een onzinnig gedoe, het begin sloeg werkelijk waar nergens op, en die 'zwarte komedie' vond ik al helemaal niet te pruimen. Ik heb hem na 50 minuten afgezet, de volgende dag toch nog een poging gewaagd om hem af te kijken, maar ook daar had ik al snel spijt van.

Jammer, het verhaal leek me zo spannend.

1.0

Oh men. Ik kan deze film sowieso niet los zien van Scary Movie, maar dat bleek ook nog eens de enige houvast te zijn om überhaupt te kunnen kijken. Mijn hemel wat was dit eigenlijk slecht zeg. Het enige leuke er aan was dat ik in mijn hoofd de "scary movie versie" kon afspelen, anders had ik het niet lang volgehouden.

Vanaf de eerste minuten al geforceerde stemmen, getergde blikken en slecht acteerwerk. Het leek wel of Signs de komedie/parodie was. Na enkele minuten vroeg ik me serieus af hoe mensen dit goed kunnen vinden. Zelfs mijn hond, die naast me lag, begon van ellende naar het beeld te blaffen. Of was er toch iets anders..... even mijn voor- en achtertuin op graancirkels checken. Nee, niks gevonden. Geen Gibson of Phoenix die ons kan komen beschermen. Zonde.

De dialogen zijn om te huilen, om naar te zwijgen over de acteerprestaties van de gehele cast. Lazen ze het script letterlijk op ofzo? Stonden de teksten ergens in het graan geschreven, zodat ze er met een apathische blik en houding alleen maar naar hoefden te staren om te weten wat ze na enkele ellenlange stiltes moesten zeggen?

Doffe ellende zeg. Doe mij de parodie maar, want dit wil heel veel maar te vaak wordt de plank volledig mis geslagen. Ergerlijk. Net als de aliens / SE. Welke blinde mol heeft dat gemaakt?

Ook bij de herziening kwam ik er nauwelijks doorheen, ik weet weer waarom ik de eerste keer telkens in slaap viel en er uiteindelijk 4 keer over heb gedaan om hem af te kijken. Not my cup of tea.

''Never build on a ancient Indian burial ground! I thought everybody knew that.''

Het origineel heb ik jaren geleden gezien en dat beviel me niet. Toch wilde ik 't vervolg eens een kans geven. Eigenlijk had ik het eerste deel nogmaals moeten bekijken voordat ik deze keek, maar daar had ik geen zin in.

Dus. Toch is het me enigszins meegevallen. Ik had het slechter verwacht. Het is niet de slechtste film die ik ooit gezien heb, maar om nou te zeggen dat ik met plezier gekeken heb: Nee. Waardeloos acteerwerk, dialogen die soms tenenkrommend zijn en het gebrek aan spanning draait de film de nek om. Ik vond het vooral ook lelijk en rommelig gemaakt. Die creatures sloegen soms werkelijk nergens op. In plaats dat ze schrik aanjagen roepen ze een: 'Dude, seriously?' gevoel op.

En die Vincent... Waar hebben ze hem vandaan geplukt? Wat een ongeloofwaardig personage zeg. Ook madammeke Adelaide Clemens vond ik niet geheel op haar plaats. Ze kon mijn inziens het dragen van een hoofdrol -nog- niet aan. Had liever een ander type meisje gezien voor deze rol. Het acteerwerk, of beter gezegd het gebrek daarvan, was verfoeilijk.

Waarom ik dan toch door ben blijven kijken? Ergens was ik nieuwsgierig hoe het af zou lopen en of het nog maffer kon. En ja, dat kon. Dat einde... ik ga er niet eens woorden aan vuil maken. Erg jammer.

Oh my GOOOOD. Kill me, kill me now.

Hoe heb ik dit kunnen kijken? Ik dacht ; oh leuk, weer een titel die ik langs zie komen @ jeroentjuhhhh's (ik weet niet hoeveel h's, geen zin om op te zoeken) Twitter, maar jezus, de volgende keer als ik denk een briljante film te hebben gevonden (de titel klinkt leuk!) zal ik eerst even op zijn review klikken, en ook daadwerkelijk LEZEN. Plaatjes staren deden we in groep 2, ik moet het me echt afleren.

Enfin. Drama. Huilen met de pet op. Dikke ellende. Die woorden schoten in mijn hoofd en bleven elkaar afwisselen. Dit was toch werkelijk echt troep? Niet eens leuke troep. Er kon zelfs geen magere 'haha' vanaf. Helemaal niks. Acteerwerk was om jeuk van te krijgen, ik begon halverwege een ontiegelijke gaapbui te onderdrukken en op een gegeven moment lag ik maar naar mijn hond te staren die nachtmerries had dan naar de film. Geen wonder dat dat beest nare dromen krijgt als zo'n film opstaat, je zou voor minder.

Nee, snel vergeten. Prul. Bah.

Edit: He, wacht es even... nu zit ik Jeroen wel te beschuldigen dat hij mij dit drama onbewust aangedaan heeft, maar begin nu wel sterk te twijfelen of hij dat wel was of een andere horrorliefhebber... ach ja, het is makkelijker om hem de schuld te geven dan om zelf toe te geven dat ik aan zelfkwelling doe.

Iets meer van verwacht. Cooper en Lawrence doen het uitstekend, maar het verhaal kon me niet altijd even goed boeien. Aan het acteerwerk ligt het dus niet, de acteurs doen het stuk voor stuk uitmuntend, maar waar schort het dan aan? Het kakt hier en daar wat in. Jammer, want de personages zijn interessant. Toch had ik ergens het gevoel dat er 'meer' uitgehaald had kunnen worden, maar ik kan er de vinger niet op leggen. Ik vind het, helaas, een beetje overgewaardeerd allemaal. Niet dat het niet vermakelijk is, maar ik had er verhalen over gehoord die ik helaas niet kan beamen.

But at the end of the day...... Het einde was wel sterk,dan ben ik eventjes een romantisch meisje die een 'Awwww' moet onderdrukken wanneer het - voorspelbare - moment waar we twee uur lang op zaten te wachten aanbreekt.

***

Simon is een film... elke keer dat ik hem zie weet ie me te raken. Cees Geel laat zien dat hij geen middelmatige acteur is en zet een perfecte rol neer. Je moet dan ook wel een hart van steen hebben als je niet ene klein beetje met hem meeleeft of sympathie voor hem krijgt. Prachtige mix van humor en drama, waardoor het nergens eentonig of vervelend wordt. Warm, realistisch en pakkend, dat zijn de woorden die ik in mijn hoofd krijg als ik aan de film Simon denk.

Eindelijk. Ze zijn er toch nog. Écht enge films.

Vanwege de verhalen die ik gehoord had over hoe creepy en eng deze film was, ging ik er al een beetje 'angstig' (En dat als zelfbenoemd horrorchick) en op mijn hoede in. Ik wist verder heel weinig over Sinister. Bewust heb ik recensies overgeslagen en volgens mij zelfs de trailer niet (meer) bekeken. Ik liet me verrassen.

God, en wat is dat goed gelukt zeg. In het begin had ik even een 'Oh jee, geen standaard verhaal please!' gevoel, maar al snel verdween dit als sneeuw voor de zon. De muziek ook, jeetje wat indringend. Soms sloeg mijn hart even een slag over, zo spannend vond ik het. Werkelijk. Mijn stopwoordje is 'The Horror!', maar in dit geval was het zéér toepasselijk. Niet de standaard horror die ik gewend ben, vol bloedvergieten en psychopatische serialkillers, maar beklemmende, indringende en onheilspellende horror. Heerlijk, zo'n puntje-van-je-stoel film waarbij je je bijna letterlijk in de film gezogen voelt. Want daar zat ik dan, met mijn popcorn in de hand, ademloos en met grote Bambi-ogen naar het beeld te staren. Bijna gehypnotiseerd.

De sfeer, de muziek, het acteerwerk… Alles klopte gewoon. Ethan Hawke deed het werkelijk fantastisch. Vanaf de eerste minuut hing ik aan zijn lippen. Ik geloofde elke blik, elk woord. Zijn vrouw daarentegen vond ik vrij irritant. Met haar kreeg ik gedurende de film ook totaal geen band.

Toen ik eenmaal veilig in bed lag bleef deze film me toch nog achtervolgen, en dit overkomt me niet vaak. Maar snel gaan slapen, voordat ik allemaal enge dingen zou gaan zien. Gelukkig nachtmerrie-vrij gebleven. Dat scheelt weer.

Fijne, intense film die een behoorlijke indruk achterlaat. Geweldige onderhuidse spanning die je weigert los te laten.

More, please!

Wat een ontiegelijk lange zit. Als er nou ook nog eens iets gebeurde, maar helaas. Het kabbelt veel te traag voort waardoor je niet betrokken raakt bij het verhaal. Toegegeven, het acteerwerk van de hoofdrolspelers lijkt vrij naturel en echt, maar het weet de film niet interessanter te maken.

In plaats dat je een band krijgt met Shay, ga je haar steeds vervelender vinden en vind je het allemaal wel best. Kut voor het meiske dat ze zoveel shit heeft gekend, maar het zal je als kijker werkelijk een worst wezen. Na 40 minuten lijkt het alsof je er al 2 uur op hebt zitten en het wordt er ook niet beter op.

Helaas.

Als je in het basisonderwijs of in de kinderopvang werkzaam bent, ontkom je niet aan de wekenlange Sinterklaas voorbereidingen en alle bijbehorende zaken. Je praat over Sint, leest over Sint, kijkt naar Sint, zingt over Sint, kleurt Sint, knutselt Sint en je speelt zelfs Sint na. Kortom: ik zit volop in de Sinterklaas sfeer momenteel. Ik ben één van die vele mensen die kleine kinderen fabeltjes wijsmaakt over Sinterklaas, de Pieten, de zak van Sinterklaas, de stoomboot, Amerigo en vooral%u2026 ''Als je stout bent hoort Sinterklaas dat, en dan krijg je geen cadeautjes!'' En het is ook heel verleidelijk om te roepen: ''Lief zijn hoor, want kijk.. Dáár zit een Zwarte Piet, die kijkt of jij wel lief bent!'' En dat is ook wel nodig, want kinderen worden zo dol gedraaid deze dagen, dat ze veranderen in kleine ADHD monstertjes die zich nog nauwelijks kunnen concentreren. Wie niet sterk is...

Enfin, na een paar verkeerd geplande bioscoopbezoeken waarbij Sint niet eens draaide, lukte het ons vanavond wel om er heen te gaan. Een vrij volle zaal nog wel.

Zoals ik al verwacht had begon ik me al vrij vroeg te storen aan ''Eggie''. Wat een (excuses, nouja nee, eigenlijk geen excuses) homootje in de dop is dat. Trek hem een jurk aan, zet hem een pruik op en je hebt nog een goed uitziende vrouw ook, maargoed conclusie: Hij is absoluut mijn type niet. Hij heeft een veel te hoog 'balletjes gehalte', is enorm vrouwelijk, slungelig en erg kinderlijk in zijn voorkomen. Volgens mij is hij ergens rond zijn 16e levensjaar blijven steken. Dat zag ik ook enorm terug in zijn acteerwerk. Tuurlijk, het past bij zijn personage, maar deze 'man' (Ja, echt waar, hij is officieel volwassen) heeft behoorlijk wat gebreken. Lenssen (al was ze halverwege het verhaal plots pleite, en verder was ze een prototype dom en naief meisje) en Kees Boot (goeie kop voor die rol!) doen het dan beter, maar met name Bert Luppes wist te overtuigen. Oh ja, en die Escha Tanihatu... wat een mooie meid!

Het is allemaal zo ontzettend over the top. Ik heb een paar keer zitten gniffelen, en ben zelfs één keer geschrokken: Een van de eindscènes, waarbij 'Eggie' in het ziekenhuis ligt en Sint-Niklas hem wurgt. Ergens had je het kunnen zien aankomen, maar toch maakte ik eventjes een klein bokkesprongetje. Typische platte, Nederlandse humor waarvoor ik best wel te porren ben. De dialogen zijn echter om te huilen.

Als die huismama's al boos waren over de poster, wacht maar totdat ze de film zien dan.. Hehe. En toch is het lachwekkend... maar dan niet op de goede manier.

Dit is inderdaad niks. Het amateurisme spat er vanaf. Het zijn weliswaar 'echte' mensen, lekker normaal in plaats van al die volgeplamuurde actrices en te knappe acteurs, maar in plaats dat het 'echt' aanvoelt blijf je denken dat je naar een slecht spel van de plaatselijke toneelgroep kijkt. Autocue lezen is er niks bij, echt niet.

Het is gewoon heel saai. Het sleept zichzelf voort en na een minuut of 40 heb je het allemaal wel gezien. Misschien hadden ze er beter een korte film van kunnen maken, maar dan met wat meer vaart en spanning. Nu rekt het geheel zo lang.

Het had ook weinig nieuws onder de zon. Ik weet niet of ik nou gewoon teveel van dit soort films heb gezien of dat het gewoon erg voorspelbaar was, maar het kon me niet bekoren. Jammer.

Zo, hier word ik niet vrolijk van zeg. Wat een ellende op een veel te vroege zaterdagochtend. Moe en brak blijven liggen, denken jezelf een film te gunnen en dan dit gedrocht opzetten. Het grootste voordeel was dat ik in het begin nog slaperig en suf was, dat verzachtte het nog enigszins.

Ik weet niet of ze een dronken aap of een blinde dat camerawerk hebben laten doen (Of een dronken, blinde aap, dat kan ook natuurlijk) maar wat was dit slecht zeg. Toen ik eenmaal weer een béétje onder de levenden was vroeg ik me af waar ik in hemelsnaam naar zat te kijken. De Rockwells waren vreselijk, maar het is blijkbaar ook geen must om te kunnen acteren voor deze film. Onder het motto 'Ik kijk nu toch al een hele tijd, dus ik kijk hem ook maar af' heb ik me door de film geworsteld. Door de saaie, ongeloofwaardige, absurde en vreselijk slechte scènes. Van ellende ben ik toen het eenmaal voorbij was opgestaan en gaat poetsen, iets wat ik véél eerder had moeten doen, daar had ik meer plezier uit gehaald dan kijken naar dit gedrocht.

Niet zo slecht als hier beweerd wordt.

Toegegeven, er gebeurt niet veel de eerste 45 minuten, maar ik ervaarde dat niet als storend. Nouja goed, waar gaat het verhaal uiteindelijk over? Een meid die vroeger misbruikt en mishandeld is door haar pa, hierdoor gek is geworden en nu mannen afslacht om haar ellende te verzachten. Best leuk, toch? Als haar vader dan nog een schuldgevoel krijgt (de árme man!) besluit hij haar te helpen en de lichamen in stukjes te hakken voor de varkentjes. Lekker maan!

Ik vind het best leuk bedacht, en de uitwerking is niet sterk, maar ook niet afgrijselijk. Het is geen overvloed aan gore, maar er zitten toch enkele plot-twists en genoeg suspense in. Waarom ze dan ook voor deze naam gekozen hebben snap ik niet goed, want het is meer een psychologisch drama dan een slaughterslasher. (Leuk woord voor galgje). Ook de meiden wisten vrij overtuigend hun rol te spelen.

Op naar de volgende After Dark series.

Ik had weer eens zin in een '80s slasher. Zodoende kwam ik bij Slaughter High uit, die al een hele tijd op mijn wishlist stond. En oh god.

Ik heb personages vaak domme beslissingen zien nemen, maar dit sloeg alles. Als je net iemand op bloederige wijze hebt zien sterven en je bent je vrienden kwijtgeraakt, ga je toch niet even rustig een bad nemen op een vreemde locatie waar allemaal enge dingen gebeuren? Zelfde als uitgebreid gaan zoenen en flikflooien wanneer je weet dat al een paar van je vrienden vermoord zijn. Ieder zijn ding natuurlijk.

Maar ach, ik hou er wel van, dat soort onnozelheden. Kon het goed verdragen omdat ik de kills erg tof vond. Écht heel erg tof. Werd ook steeds leuker naarmate de film vorderde. De personages begonnen me op mijn zenuwen te werken, gelukkig wist Marty daar wel raad mee. Fijne jongen.

Einde was heerlijk over the top, die spuit in het oog, brrrrr.

Ja, leuk!

Gosh, wat zag iedereen er toch lelijk uit in de jaren 80. Verschrikkelijk zeg, die kleding, kapsels.. Grappig om te zien dat die akelig korte broekjes deze zomer weer helemaal hip and happening waren. Bij vrouwen, gelukkig. Niet bij mannen. De jongens in deze film hadden echt een ontiegelijk hoog 'gay'-gehalte. Naveltruitjes bij mannen.. Dude, seriously? Vonden mensen dat serieus mooi vroeger? Gelukkig ben ik eind jaren '80 geboren en heb ik dat soort dingen nooit meegekregen. Hallelujah.

Het acteerwerk was zo slecht dat ik er bijna acuut jeuk van kreeg, wat tenenkrommend slecht zeg. Slome dialogen, onuitstaanbare personages en de sfeer was ook niet altijd even voelbaar.

Kwaliteit is dan ook wisselend. Apart dat het de ene keer 'leuk fout' kan zijn en de andere keer slaat het de plank volledig mis en irriteer je je aan de vele overbodige opvulmomenten en de traagheid. Sommige kills zijn wel aardig en de climax... ik kende hem niet, gelukkig, daarom kwam dit als een complete 'WTF?' verrassing. Dit was voor mij dan ook het enige spannende moment waarbij ik met een akelig grijnsje naar het beeld staarde.

Op naar deel 2, hopelijk scoort die beter.

Thor, ik heb hartelijk moeten lachen om je review! Ik zie het bitterbal fiasco levendig voor me.

En ik ben het ook wel redelijk met je eens. Je ziet bepaalde dingen van kilometers ver aankomen, en dat doet afbreuk aan de spanning. Ofja, afbreuk.. er wordt gewoon weinig moeite gedaan om de spanning op te bouwen. Het is allemaal vrij nietszeggend en totaal niet intrigerend en dan plots *BAM* we gooien er weer eens een slappe moord in. De meiden zijn knap, maar van acteren hebben ze natuurlijk geen kaas gegeten.

Ik heb er een dubbel gevoel bij. De film isop zich niet saai, allerminst, je wil doorkijken maar er zijn geen momenten waarbij je op het puntje van je stoel zit. Verrast werd ik niet. Daarbij voelde het aan alsof er op verschillende momenten 'leentjebuur' plaatsvond, enkele scènes kwamen me zo bekend voor dat ik dacht: Dat heb ik al in een andere film gezien. Nu kun je ook niet 100% origineel zijn natuurlijk, hoeft ook helemaal niet, maar het voelde aan als een herhalingsoefening.

Gemiddeld dan maar?

Als eerste: Emily Browning is gorgeous. Werkelijk. Wát een schoonheid. Om jaloers op te worden.

Ik vond het begin van de film een beetje raar. Scènes die elkaar niet logisch opvolgden, soms plots knoerharde en vervelende manier, dialogen die kant noch wal raakten..

Wat moest ik daar nou mee? Ik kende het personage Lucy nog niet goed maar er gebeurden dingen bij en met haar die ik lastig te plaatsen of te begrijpen vond. Als je het plot een beetje in je hoofd hebt zitten kun je het nog wel enigszins naast je neerleggen en 'afwachten', maar ik begrijp goed dat dit voor anderen een storende factor is, het gebrek aan duidelijkheid en uitdieping.

Lucy voelt erg afstandelijk. Als kijker wil je iets van haar, haar leren kennen. Dat lukt niet. Ik vond het eigenlijk veel te klinisch en te 'puntgewijs' en had hierdoor totaal geen binding met het personage van Browning, of met welk personage dan ook. De verteltrant is voor mij het belangrijkste, en misschien is dat waar voor mij de schoen wringt. Het is vrij saai.

Browning haar magere, witte lijfje is vaak in beeld. Soms in pikante lingeriesetjes, soms helemaal naakt. En dat is, helaas, ook een van de weinige dingen die de film te bieden heeft.

Ik kan me dan ook aansluiten bij BBarbie (Misschien moeten we samen maar een clubje oprichten), want ook mijn gebrek aan intelligentie was voelbaar. Ik las haar recensie nadat ik de film gezien had en voelde lichte opluchting. Gelukkig, het lag niet aan mij. Begon al aan mezelf te twijfelen. Heb ik iets gemist of staarde ik te lang naar de kleine borstjes van Browning? Wat heb ik nou gezien? Een rode draad heb ik niet kunnen ontdekken, alleen wat scènes van oude venten die rokend naast een tienerlookalike zitten nadat ze een, ik neem aan, goede beurt hebben gehad.

Scène, volgende scène, nog een scène, tsjak, tsjak, tsjak! Amper een touw aan vast te knopen.

Nee, tegenvaller. Heel ander beeld had ik er bij, helaas bleek dit de uitwerking van een verhaal dat mij zo interessant leek.

Het spel speel ik en vind ik echt creepy. De trailer was veelbelovend en maakte me nieuwsgierig. Maar helaas, het leek wel een soort Pretty Little Liars aftreksel maar dan over Slender Man.

Alle intrigerende stukjes uit de trailer zitten niet eens in de film, hoe misleidend is dat dan? De spanning, dreiging, het puntje op je stoel gevoel, het was er allemaal niet. Baalde toch wel flink hiervan. Vrees nog een beetje voor een tweede deel, dat laat ik waarschijnlijk maar aan me voorbij gaan.

'' If I weren't about to shit in my pants right now, I'd be fuckin' fascinated. ''

Phoe, wat een variatie aan monsters zeg. Slijmerig, krioelerig, goor, ranzig en vooral onsmakelijk zijn woorden die direct bij me opkomen. Als je denkt dat tentakels die uit iemand zijn buikholte komen al absurd is, dan staat je nog heel wat te wachten bij het zien van 'Slither'. Wacht maar totdat je de afzichtelijke Grant hebt mogen aanschouwen, die elke minuut meer transformatie doormaakt.

Deze acteur, Michael Rooker, weet zeer zeker te overtuigen en het is dan ook moeilijk hem te overtreffen wat acteerwerk betreft. Elizabeth Banks is leuk, mooi en doet het nog best goed. Het jaren ‘80 sfeertje is prettig en prima uitgewerkt. Veel gore en een ontzettend aanwezige komische noot.

Slither heeft enkele memorabele scènes. Een hiervan is de scène waarin Brenda ontploft en een massaal leger van wormen over de stad los laat. Ook het-meisje-in-de-badkuip is een scène die je wel even bij blijft. Goede make up en special effects, het ziet er allemaal gelikt uit.

Brrr, ik had al een grote afkeer tegen dit soort mormels, nu nog meer. Je zou er spontaan jeuk van krijgen!

‘’ Hey, isn't Pearl Jam some sort of oriental sex thing? ‘’

Ik had al het een en ander over 'Sliver' gehoord, namelijk dat het een Razzies-waardige film was, wat mij in principe niet veel uitmaakt, maar het punt waar ik wel mijn twijfels bij had, was dat er gezegd was dat het bijna een herhaling was van Basic Instinct, maar dan in een ander jasje gestoken. Daar zat ik dan weer niet echt op te wachten.

Helaas was dit negatieve commentaar terecht, want de film rammelt langs alle kanten. Is het werkelijk een thriller? Want spannend is het nergens geworden. Misschien heb ik teveel films gezien en vind ik werkjes als deze daarom niet meer spannend, wellicht zijn er genoeg mensen die wel op het puntje van de stoel zaten, maar ik werd helaas niet meegesleept.

Sharon Stone is seks. Letterlijk en figuurlijk. Aan seks is dan ook geen gebrek, soms neemt het zelfs de overhand en wordt het verhaal steeds meer naar de achtergrond gedrukt. Sharon is een mooie, erotische vrouw, maar deze kant van haar is niet voldoende om haar echt te kunnen waarderen. Het acteerwerk is namelijk niet om over naar huis te schrijven en soms is ze eerder vermoeiend houterig dan sexy en sensueel. De seksuele spanning en sfeer die wel in Basic Instinct zat, is hier veel minder voelbaar.

Toch kijkt de film redelijk fijn weg. Net op het randje onvoldoende/voldoende. 2.5*

Ja ja. Ik kan de geschokte opmerkingen al bijna horen.

- ''Eline! Dit is toch geen film voor een meisje! Waarom zou je willen kijken naar zulke zieke, geschifte troep? '

x 'Ja mensen, ik weet het zelf ook niet. Nieuwsgierigheid? Boogeyman heeft het me ooit aangeraden. Geef hem maar de schuld. '

Na alle disclaimers en warnings had ik al bijna geen zin meer, maar enfin, toch eventjes doorgekeken. Waarom? Gewoon om te kijken of het echt zo schokkend was. Als mensen het uitkotsen (hehe) word ik nieuwsgierig. Boogeyman en Theunissen zijn toch mannen die ik graag volg hier, en zij vinden het aan de recensies en beoordelingen te zien wel de moeite waard.

Maar tsja.. vrijwel direct verlangde ik terug naar de disclaimers. Want gatverdamme zeg. Te ziek. Ik had toch het vermoeden dat het allemaal wel mee zou vallen? NIET DUS. Binnen 5 minuten moest ik naar de wc rennen om over te geven, dat is niet normaal. Even snel door de rest van de film gezapt, maar het werd zo te zien zieker en zieker, en niet eens op een leuke, grappige manier. Nee, dit ging mij inderdaad te ver en ik heb dan ook niet verder gekeken na de openingsscène die me zeker nog nachtmerries gaat bezorgen.

Sorry Boogeyman, mijn maag is niet sterk genoeg hiervoor, en mijn nieuwsgierigheid ook niet.

Gosh, Nightmare on Elm Street meets Grease.

Dit was niet al te best. Waar ik na deel 1 echt zin kreeg om meer 80's slashers te kijken, was dit misschien niet de juiste vervolgfilm. Ik kreeg jeuk van de muziek, de irritante personages en de killer die te belachelijk is voor woorden. Niet mijn soort humor, totaal niet. Deze musicalkomedie (ja, ik ga het echt geen horror noemen.) viel enorm tegen. De enige scène die een beetje de moeite waard was, was de puist-scène, maar verder was het huilen met de pet op. Kon dat vreselijke lachje van de killer ook niet meer aanhoren en was blij dat de 70 veel te lange minuten eindelijk voorbij waren.

Hopelijk maakt deel drie het een en ander goed.

Stukken beter dan deel 2, minder dan deel 1. De humor is iets minder aanwezig, de killer vond ik niet zo interessant en ook niet zo spannend. Totaal niet eigenlijk, zag het ook al een beetje aankomen. Hoe hij te werk ging was ronduit lachwekkend te noemen, en erg ongeloofwaardig. Ook de meiden zijn weer lekker achterlijk en rennen als vanouds als een kip zonder kop door het huis. Het is eigenlijk, nogal logisch, erg veel van hetzelfde. Blote tietjes vooral. En erg slecht acteerwerk. Dat samen met de vele onnozele actief is het eigenlijk een gevalletje 'beetje jammer'. Maar dan nog, het blijft vermakelijk en een vooruitgang op het slaapverwekkende tweede deel.

Een vriend van mij vond het belachelijk dat ik, als zelfbenoemde horrorchick, zo weinig verstand heb van 80's slashers. (Op de Chucky's, Freddy's en Jason's na.) Onvergeeflijk bijna. Daar moest verandering in komen, dus kwam hij met een stapel titels aan. Na een beetje tegengestribbeld te hebben ('Ugh nee, saai, sloom, gaap, gedateerd, bladiebla') was ik toch om. Mijn oog was gevallen op deze film. Ik kon niet wáchten...

De eerste paar minuten was ik een beetje mijn gebruikelijke ik: irritant. ''Ugh, wat een geitenwollensok.'' , ''Is die vent zijn kapper dood?'' en ''Nou als die kerel zijn broek nog hoger optrekt zitten zijn testikels in zijn nek.'' Na mijn klaagzaag merkte ik dat ik het stiekem toch wel leuk vond en ook echt in de film zat.

Die muziek hè, die greep me al snel aan. Geweldige sfeer ook. Toen dat kippetje opgesloten zat in haar school en op de vlucht was, zat ik op het puntje van mijn stoel. En dat al na 15 minuten!

Ik heb ook met plezier verder gekeken, al ging het op een gegeven moment wel een beetje knagen dat de killer zo 'saai' was, weinig spectaculairs en veel van hetzelfde. Eigenlijk alleen maar hetzelfde. Beetje jammer, had het graag wat spannender gezien.

Desalniettemin heb ik me behoorlijk vermaakt met deze film. Ga de rest van het stapeltje dan ook in vlug tempo wegwerken.

Ja, best oké. Ik moet toegeven dat deze films na een paar dagen nog steeds in mijn hoofd zit. Tuurlijk kent de film genoeg mankementen, maar ik vond het deze keer niet storend. Ik was creeped out door de "Smile" en ging ondanks de voorspelbaarheid mee in het verhaal. Tempo was vrij vlot en ook visueel zag het er prima uit.

Vermakelijk filmpje.

Ik schrok me dus werkelijk wezenloos tijdens die intro! Leuk!

Lekker filmpje om 's avonds in het donker te kijken, vanuit je warme bed, verstopt onder je dekens.

Tuurlijk, het acteerwerk is niet goed, maar ik vond het niet storend. Wel jammer dat het hoofdpersonage niet leuk is, ik gunde haar wel een ontmoeting met 'Smiley'.

De schrikmomenten waren toch best aardig. Soms zag je ze aankomen, maar ook enkele verrassingen erbij. Voor mij althans. Verhaal is vrij uitgemolken maar ik hou dr wel van. Het standaard 'Oh my god niemand wil me geloven!' verhaal is niet vernieuwend, haalt ook een beetje de vaart uit de film, maar het hoort erbij.

Einde vond ik dan wel weer tof, vooral 't eindshot. Leuk vermaak.

Wie, wat, waar, wanneer.

Het begon met verwarring. Sprak dat kind nou echt over de goede seks van haar mama met een (getrouwde) oudere man? Seriously? Ik hoopte dat ik het verkeerd begrepen had, maar helaas.

En vanaf dat punt begint het langdradige geneuzel inderdaad. Een hoop gemekker, geschreeuw, gejank en dan vooral proberen om 'luchtig' te blijven. Juist. Vooral telkens zinnen als: 'Papa heeft een serieus drankprobleem en mama een affaire' en 'Ik sliep elke nacht bij mijn mama om haar te troosten' er doorheen gooien. Dat maakt het stukken vrolijker.

Nee, ik zou er bijna spontaan gedeprimeerd van worden. De vrouwen zijn helemaal niet chaotisch-grappig en sterk, maar eerder vervelend en boring. Koen viel nog enigszins mee, hij wist nog wel een beetje mijn aandacht er bij te houden. Helaas kwam telkens die irritante voice-over er tussen met haar getetter.

Géén Nederlandse remake, alstublieft!

Jammer man. Waar ik het eerste deel echt leuk vond, stiekem ook vanwege de New York omgeving, viel dit toch wel vies tegen. Sowieso de plek waar het zich afspeelt (BAH, Frankrijk.) maar ook het 'verhaal' an sich was niet veel soeps. De humor viel tegen, de enige keer dat ik een glimlach kreeg was van Azaria en Azrael, die het overigens wel nog vrij leuk doet, maar verder was het allemaal zo-zo. Grootste ergernis waren 'The Naughties'. Wat waren die godsgruwelijk irritant zeg, met name dat ventje wilde ik eigenhandig de strot om draaien.

Er ontbrak iets, de echte 'smurfenmagie'. Het sprankelende van het eerste deel was weg. Gelukkig waren Neil en Jayma er wel nog bij, anders was het helemaal huilen met de pet op. De enige leuke toevoeging was de stiefpa van Neil, die wist ook wel voor een handjevol leuke momenten te zorgen. Jammer dat de film het vooral moet hebben van de momenten van de volwassenen, en niet van de scènes waarin de Smurfen te zien zijn.

Tegenvallertje.

P.s: Ik haat Frankrijk, nu nog meer.

Waarschuwing: Smurflovende recensie.

Ja, lach maar een eind weg, ik als meid van 23 jaar ben helemaal into de Smurfen! Vroeger, toen ik nog een klein Elineke was, verzamelde ik al die kleine smurfenpoppetjes. Ik herinner me nog dat ik ze overal mee naar toe sleepte. Zelfs mee naar de wc, dus mijn obsessie begon al vroeg...

Nadat eerst een opmerking van mijn vriend te hebben gehoord: 'Serieus, je wil echt naar die Smurfenfilm? En ik moet mee?! Nou, vooruit...' kreeg ik nog een preek van mijn moeder. 'Je neemt die arme jongen toch niet mee naar een Smurfenfilm? Als het nou een volwassenen film was met seksuele grappen over de Smurfen a la, maar toch niet naar deze kinderfilm?' (Ja, mijn ma is een apart geval, net als ik.)

Maar gisteren gingen we dus vrolijk op pad, althans, ik was heel vrolijk en hij vond het vooral leuk om mij zo blij te zien. 3D nam ik maar voor lief (was nog best aardig op sommige momenten!), ik was zo smurfsgierig!

Het was geen teleurstelling. Ontzettend mooi gemaakt, mooie beelden, fijne locaties van New York en de Smurfjes waren smurftastisch! Maar de grote helden waren toch Gargamel en zijn vierpotige vriend. Wát een smurfweldige rol van Hank Azaria! Is toch écht geen gemakkelijke rol om te spelen, vond hem dan ook met kop en schouders er bovenuit steken. De eeuwige strijd tussen hem en de Smurfen, samen met zijn hulpje, heerlijk om te zien! Vooral erg leuk hoe Gargamel zichzelf telkens wil presenteren, die 'grootste' opkomst. Om vervolgens zijn kat af te zeiken. 'Ben je doooood? Ik had je op moeten eten!'

Sommige grappen waren echt voor de wat oudere kijkers, af en toe een fijne knipoog, dat maakt het geheel sowieso al wat luchtiger. Ook de Smurfen onderling waren leuk en precies zoals ik me herinnerde van vroeger. Ik voelde me weer eventjes dat kleine meisje die meegezogen werd in de magische wereld van de Smurfen.

De grootste verrassing was dat er een (klein) rolletje was voor.. Sofia Vergara! Ik zat als een klein kind in mijn handen te klappen toen zij in beeld verscheen, waardoor mijn vriend me sowieso al niet meer voor vol aanzag, maar vooruit, hij moet er maar aan wennen. Wat een ontiegelijke mooie, leuke vrouw is dat toch! Jayma Mays (Grace) kende ik volgens mij nog niet, en hoewel ik in het begin even aan haar moest wennen vond ik haar al snel erg lief. Neil Patrick Harris (Patrick) deed het ook leuk, beetje voorspelbaar personage maar ach, wat wil je..

Ik word nog steeds helemaal blij als ik aan de film denk. Ik vond hem echt leuk, en mijn vriend stiekem ook wel. Kijk mannen, soms moeten jullie toch maar naar 't vrouwtje luisteren, soms zijn haar ideetjes best leuk.

Ik heb me stukken beter vermaakt dan tijdens de eerste kijkbeurt in 2006. Misschien omdat ik het nu totaal niet serieus meer kon nemen en wist wat er ging gebeuren, vandaar dat ik nu best heb kunnen lachen.

De slangen zien niet uit, lijken zo uit een carnavalswinkel te zijn geplukt, maar het verhaal an sich is best oke. Je vraagt je af en toe af wat jij zou doen als je in het vliegtuig had gezeten, zou er niet aan moeten denken. (Doe ik maar ook niet, ga over een tijdje op vakantie en 't is best een lange vlucht...). Verschillende personages, wel allemaal vrij stereotyp, (twee kinders, dom blondje, arrogante neger, dikke vrouw, zeurende oude vent etc) maar toch is het boeiend genoeg om je aandacht er bij te houden.

Ik zie Samuel sowieso graag acteren, in serieuze of minder serieuze rollen weet hij toch altijd iets met me te doen. Charisma, I guess.

Ik kan wel zeggen dat ik de afgelopen jaren heb geleerd om (dit soort) films niet meer zo serieus te nemen en het vanuit een ander perspectief te zien. Vandaar van een onvoldoende naar een voldoende. Verdient 'ie wel.