Opinions

''This was never my story, it's yours.''

Wauw! Dit is girlpower, 5 sexy meiden met ballen!

Op de valreep vandaag toch nog met mijn nicht naar de bioscoop geweest. In Maastricht draaide hij niet meer, dan maar even naar Belgie. Heerlijk rustig in de zaal, dus intens genieten. En genieten heb ik gedaan.. ik werd gegrepen en pas losgelaten bij de aftiteling.

De openingsscène, ik had er al veel over gehoord, was mindblowing. Ik had hoge verwachtingen en die zijn volledig waargemaakt. Baby Doll, Amber, Blondie, Sweet Pea en Rocket zijn vrouwen naar mijn hart. Baby Doll is met afstand de mooiste (heerlijk snoetje, prachtige pornoblonde lokken en het schoolmeisjesuniform is sexy!), maar met name Rocket heeft me positief verrast. Op een gegeven moment fluisterde mijn nicht in beeld: ''Kijk, Stacey Rookhuizen van X-Factor doet ook mee!'' Dit was het moment waarop Rocket voor het eerst in beeld kwam. De gelijkenis zag ik zelf ook wel. Ik vond haar personage vooral erg lief, haar zus vond ik iets minder, pas naarmate de film vorderde begon ik haar enigszins leuk te vinden.

Ik ben normaal niet zo van de fantasiefilms, maar bij Sucker Punch leek het een ware droom. Zó mooi, het visuele vlak was echt schitterend en duidelijk is alles uit de kast gehaald. Elk shot is even prachtig, ik kan geen scène opnoemen die visueel tegenviel, het bleef van hoog niveau. Overdonderend. Voeg daarbij de overweldigende en fantastische soundtrack toe en je hebt puur genot.

De settings zijn ook schitterend, een Moulin Rouge achtige club vol mooie dames, de actiescènes zijn een verbluffend spektakel en de manier hoe er gespeeld wordt met werkelijkheid en fantasie vond ik zeer interessant en boeiend.

Toch zijn er enkele kleine kritiekpuntjes te vinden. De actiescènes duurden voor mijn gevoel soms net iets te lang (aardig wat herhaling), de 'band' tussen de 5 meiden ontstond voor mijn gevoel net iets te vroeg en ik had graag eerst nog een paar momentjes 'binding' gezien tussen de dames en ik had ook graag wat meer 'achtergrond' bij de dames gezien, met name bij Blondie en Amber, die ik een beetje te zeer op de achtergrond gedrukt vond. Van Rocket Sweet Pea wisten we wel iets, van Baby Doll natuurlijk ook, waardoor het nog beter opviel dat de andere twee dames wat minder goed uit de verf kwamen.

Maar dit zijn maar kleine dingen en vallen eigenlijk in het niet wanneer je terugdenkt aan hoe het totaalplaatje was. Een heerlijke filmervaring, eentje die me nog lang in mijn hoofd zal zitten. Ik ben blij dat ik toch nog deze film ben gaan kijken op het grote doek, anders had ik er spijt van gekregen.

Blu-ray release, please!

Argentinië. Ik kan me zo snel geen film voor de geest halen die ik gezien heb uit dat land. Nou, tijd voor iets nieuws dan toch?

Wederom gezien bij Jeroentjuhhhh, volgens mij heeft hij me deze film ook al eens als tip gegeven, en vanavond (hoewel ik eigenlijk echt op tijd naar bed moest) toch gekeken.

Al snel zat ik met een gevoel van; 'WTF is dit, waar zit ik naar te kijken?!'. Ik kon er in het begin geen touw aan vastknopen. Nog steeds niet eigenlijk, want het wat meer dan eens een warboel. Liet me inderdaad aan een soort 'Benidorm Bastards goes Hostel' denken. En de soundtrack, de meeste mensen zijn er lovend over zo te zien, ik vond het storende pokkeherrie.

De manier van filmen is inderdaad wel een grote plus en wist mijn aandacht ook de hele tijd vast te houden. Op een gegeven moment ben ik maar gestopt met nadenken en keek ik gewoon. Style over substance was het toch? Geen andere verwachtingen hebben dan dat. En dan is het eigenlijk best een verdomd lekker filmpje. Nouja, ziek eigenlijk, ik heb toch weer een paar zorgwekkende scènes gezien en 'lekker' is dan weer zo'n raar woord om te gebruiken voor deze film.

Ach, soms is raar best leuk.

Het begon best spannend. Beetje freaky en twisted, al irriteerde ik me wel aan het feit dat er 20 keer het woord 'family' werd gezegd in nog geen 3 minuten tijd, maar enfin.

Je ziet eigenlijk al direct dat Summer een kreng is. Absoluut geen leuk personage waar je iets voor gaat voelen. Echt een naar mens met grove uitspraken. Waar ze heen gaat en waardoor kon me dan ook niet schelen. Tom vond ik op 't eerste gezicht wel leuk. Interessant en een tikkeltje mysterieus.

Toch was het al vrij snel duidelijk wat de 'verrassende' plotwendingen gingen zijn. Het einde vond ik niet echt storend, al kwam dat meer omdat ik best blij was dat de film was afgelopen. Niet zozeer door belabberd acteerwerk, dat viel reuze mee, maar vooral door ene rammelend script en zwakke verhaallijnen.

Wisselende gevoelens bij deze Super 8.

Gisteravond gezien, en weet nog niet goed wat ik er nou van vond. Het is niet slecht, maar ook niet goed. Middelmatig zou het juiste woord kunnen zijn. De kinderen waren aardig, het verhaal viel me een beetje tegen (wellicht te hoge verwachtingen gehad) en het kon me helaas niet de hele tijd blijven boeien.

Misschien is het gewoon niet helemaal mijn ding en weet ik daarom niet goed wat ik er mee aanmoet, maar af en toe zat ik met een vreemd gevoel te kijken. Geforceerd voelde het bijna.

Vond de spanningsopbouw niet schitterend, hoewel sommige scenes wel erg mooi in beeld waren gebracht. Geluid was af en toe flink hard (had ik daarvoor bij Conan: the Barbarian ook al, wellicht biosprobleem?) waardoor het zo schreeuwerig en schel klonk.

Tsja, niet goed en niet slecht. Toch neig ik naar de voldoende, omdat ik hem toch heb uitgekeken en enkele scenes wel de moeite waard waren.

What can I say..... I'm guilty. Ik kan het nooit laten, ik moet dit soort films toch kijken.

Hoewel ik snap dat de verleiding er is kun je dit natuurlijk niet vergelijken met de f&f reeks. In deze parodie gaan ze nét even een stapje verder en zoeken ze een gevaarlijke grens op (zelfs voor de liefhebbers van dit soort films). Net op het moment dat je een lachje voelt opkomen wordt het te plat, te flauw of irritant voorspelbaar. Scènes als 'De taser', the cup song en "De eerste zoen" zijn ronduit vervelend. Eigenlijk zijn alle scènes daarna ook te slecht voor woorden, je bent sneller klaar als je benoemt welke wél leuk zijn. Nou, dat was bijvoorbeeld... Ehm... Tja... Uh...
....
....
....
Dus...

De muziek was wel leuk?
Helaas was dat niet voldoende om tot het einde te blijven kijken, al hebben we het aardig lang volgehouden.

- You're a whore, just like your mother!

Who was that?

- My mother.

Ik geef het toe, ik heb er een zwak voor. Films als Scary Movie, Meet The Spartans, Epic Movie en Disaster Movie... Ik hou dr van! De flauwe humor weet ik te waarderen, en ook het feit dat deze films zichzelf absoluut niet serieus nemen. Het geeft een satirische draai aan alle superhelden films (die ik toch al niet allemaal even leuk vind). Wat is er lekkerder na een lange dag werken om je verstand op 0 te zetten en giebelend op de bank te hangen met een te flauwe film?

Leuk! Fijne cast, Leuk, eenvoudig verhaal met een boodschap voor jong en oud. Fijne humor voor jong en oud. Bas Hoeflaak en Elise Schaap zorgen voor een komische noot. Ook genoten van de chemie tussen Lev en zijn oma. Wat een leuk mens Mijn 9 jarige dochter, Dylan fan door YouTube natuurlijk, vond het ook een geslaagde film. Kind blij, mama blij. (Ik was allang blij dat ze niet naar de Bellinga's wilde.‍)

Tsja.. Bruce Willis zoals ik hem al vaak gezien heb, in de rol van een gehaaide agent. Ik vond weinig gevoel in zijn rol zitten, hij wist mij op een enkele manier te raken. Mede daardoor kwam ik niet lekker in de film. De surrogates zien er mooi uit, dat toegegeven.. maar ondanks het goede concept is het lang niet geworden wat ik verwachtte dat het zou zijn. Jammer.

Nog een '-Dead' film.

Ik weet niet goed wat ik er mee aan moet. Hij is zeker een van de mindere films in zijn genre, maar slecht? Nee. De sfeer is aardig, het acteerwerk kan er mee door en er zitten aardig wat spannende momentjes in. Toch is het allemaal net iets te afstandelijk. Je raakt niet betrokken bij het verhaal, je gelooft het allemaal wel en je kijkt bijna op de automatische piloot naar de rondvliegende kogels.

Ik heb een soort scherp randje gemist. De zelfrelativerende humor, de sarcastische opmerkingen. Niets. Het visuele aspect was in orde, maar niet iets waar de liefhebber warm van zal worden.

Middelmatig dan maar?

Normaal ben ik het wel eens met de uitspraak: ''Beter goed gejat dan slecht verzonnen.'', maar in dit geval is het wel gejat, maar dat maakt het niet goed.

De sfeer van de film is niet sterk genoeg om je geboeid te houden. De personages zijn ronduit irritant en totaal niet uitgediept, het maakt je geen bal uit wat er met ze zou gebeuren, en de schrikeffecten (waren die er uberhaupt wel?) zijn ook niet om over naar huis te schrijven. Jammer, dit zijn voor mij toch een aantal criteria die ik vereis bij een horrorfilm. De moordscènes waren ook mwoah-mwoah. Het eerste uur lijkt sowieso lang te duren, er gebeurt eigenlijk niks wat echt noemenswaardig is. Zelfs Billy Zane wist me niet te vermaken. Waarom doet hij aan dit gedrochtje mee?

Nee, absoluut niet voor herhaling vatbaar.

Begon aardig, maar ik vind juist wel dat het halverwege behoorlijk inkakt. Zonde, het plot en de acteurs waren veelbelovend. De spanning werd niet vastgehouden en het telkens onnodig warrig en vage verhaaltje werd steeds vermoeiender. Zodoende dat de film veertig minuten voor het einde afgezet werd omdat mijn oogkleppen dicht vielen. Uiteindelijk wel in de ochtend afgekeken, maar de onderbreking bleek helemaal funest voor de sfeer.

Achteraf gezien was een ander acteur in de plaats van Harvey two face beter geweest. Beetje overschat, te hoge verwachtingen.

Hoewel de film niet slecht is ontbrak er iets, ik kan er de vinger niet op leggen wat precies. Iets wat me boeit mbt serial killers, Iets wat me bij soortgelijke films bij de strot grijpt en mijn aandacht vasthoudt. Dat heb ik gemist. Jammer, het had potentie om meer dan gemiddeld te zijn.

Dieren die moordlustige wezens worden: we hebben ze allemaal wel eens gezien (in films dan alleen, hopelijk). Zo hebben we spinnen, piranha's, haaien, bijen, wespen, honden, vogels.. En dan vergeet ik er vast nog wel een paar.

In Swarmed, oftewel Killer Bee, zoals het zo mooi op de DVDhoes staat, gaat het over de Duitse wesp. Het begint met acht volwassen Paravespula Germanica's (probeer dat eens 10 keer snel achter elkaar te zeggen?) die even mogen rondvliegen terwijl er een of ander sproeiseltje wordt toegediend, maar daar gaan de Duitsertjes niet van dood. Sterker nog, na nog geen 10 seconden vallen ze neer met de pootjes in de lucht, om dan weer na 5 seconden kaarsrecht te 'staan' en lekker agressief gedrag te vertonen. Oeh, onheilspellend he!

Je zou het misschien niet geloven, maar deze kleine diertjes weten te ontsnappen na een klungelige actie van de niet al te snuggere schoonmaker. (Heb ik ondertussen al genoeg cliché's opgenoemd, of zal ik nog even doorgaan?)

De acteurs dan. Ach, ze hoeven geen oscarnominatie te verwachten, maar heel slecht zijn ze niet. Wat mij het meest opviel was dat ze allemaal een ontzettend hoog: ''JIPPIE, IK MAG MEESPELEN IN EEN FILM! ''- gehalte hebben. En de voorspelbaarheid he, daar hebben we 'm weer.

Toen het eerste slachtoffer bij de lijkschouwer lag dacht ik direct: ''Die wesp zit in zijn mond, die vliegt er zometeen uit en dan gaat die oude lijkschouwer ook dood.'' Nouja, je hoeft geen extreme filmliefhebber te zijn om dit soort gebeurtenissen te raden, maar het was wel even +1 voor Eline! Natuurlijk was het bij het einde van de film +38 voor Eline, maar ach. Genoeg over de clichématige, voorspelbare momenten.

Om toch nog wat positiefs te noemen: Die mormels zijn mooi in beeld gebracht. Ik ben bang voor wespen, ik spring op of onder tafels als er zo'n beest in de buurt is, en zelfs als ik ze op TV zie ben ik geen fan van ze.

'Leuk' tijdverdrijf als je een mild sci-fi thrillertje (NEE, geen HORROR) wil zien.

Toch wel positief verrast, daarom nog een halfje er bovenop.

Sweatshop is een vermakelijke film, maar weet zich nergens écht te onderscheiden. Dit is in principe geen punt, want hoewel er veel in zit wat je al vaker hebt gezien, blijft het toch zeker interessant. Leuk dat de personages lekker weird zijn, niet van die standaard blonde kippies die er alleen bijlopen om maar 'mooi' te zijn (niet dat daar iets mis mee is) maar dit zijn wat extravagantere typjes. Dat maakt het sowieso al wat interessanter. Voornamelijk Julin die Miko speelde vond ik een erg leuke verschijning.

Ook de kills vond ik soms lekker freaky, af en toe had ik toch wel even mijn handjes voor mijn ogen. Het kent toch zeker zijn nasty momenten. Ik had het niet verwacht, zeker omdat ik me eventjes door de eerste paar minuten heen moest worstelen, maar ik ben positief verrast.

Het enige wat ik niet echt heel prettig vond was de manier van filmen, af en toe te donker en dan weer juist te flitsend. Ik kreeg daardoor een beetje het gevoel alsof mijn lenzen scheef zaten. Ik probeerde me te focussen op het beeld maar dit lukte niet altijd. Maargoed, ik kan me voorstellen dat voornamelijk de mannelijke kijkers dit wel weer stoer vinden, zal ook wel een kwestie van smaak zijn.

Patrick, Reese en Candice in één film.. LACHE!

Ja, heerlijk romkommetje, wat maakt het uit dat het voorspelbaar is? Weet je van tevoren, gewoon verstand op nul en genieten van deze film.

Herzien, na jaren.

Stukken minder leuk/mooi dan ik me herinnerde. Ik vond Charlize voornamelijk irritant, Reeves vond ik vrij oppervlakkig en standaard en het verhaal an sich zit boordevol clichés en ongeloofwaardigheden. De film lijkt ook geen goede balans te hebben tussen komedie en romantiek en zelfs nog een vleugje drama.

In het begin kon ik vooral niet begrijpen waarom iemand op zo'n overdreven schreeuwlelijk van een vrouw zou vallen, naarmate de film vordert kon ik dit enigszins. Het is natuurlijk een zielig gegeven, maar toch werd ik er deze keer minder door geraakt. Misschien door de manier hoe hij er achter moest komen, dat vond ik ditmaal het meest storend.

De terugkomst van Ernie vond ik nog het meest ontroerend, dat zegt toch wel iets..

4.0* -> 3.0*

You're too big to fit in here.... Oh god. Maarja, het scoort wel inderdaad. Gevalletje van we gooien er een paar zogenaamd grappige scènes in, dan hebben we een nieuwe romantische komedie. Krijg wel altijd kippevel bij die scène waar dat liedje van Usher te horen is, U got it bad...

'' Don't worry, it'll be our little secret... *looks down* ...maybe not so little. ''

Ben is een typisch gevalletje van een jongen die alles heeft. Goed uiterlijk, populair op school, een knappe vriendin en gewild door veel meisjes. Wanneer de knappe nieuweling Madison in beeld verschijnt, lijkt hij zijn geitenwollensokken vriendin te vergeten. Als hij eenmaal in haar slipje is geweest, beseft hij dat hij een fout heeft begaan en probeert Madison vervolgens te vergeten en te negeren. FAIL.

Vanaf de eerste seconde zie je al dat Madison niet deugt. De gemaakte lach, haar indringende ogen en die wilde krullen wijzen er op dat het geen gemakkelijk grietje is. Maar Ben zag het niet, en moet het zelf aan den lijve ondervinden.

Obsessies, one night stands en stalking komt vaak voor in tiener(film)land. De karakters blijven vlak en eendimensionaal. Het is niet onderhoudend genoeg. En niet geloofwaardig genoeg. Ik kan me niet voorstellen dat mannen, hoe opgewonden dan ook, tegen een wildvreemde 'ik hou van je' gaan zeggen tijdens het slippertje, terwijl ze thuis een vriendin hebben zitten. Nouja, misschien wel, maar een normaal persoon had op dat moment al 64 alarmbellen horen rinkelen. Ben niet.

Dertien-in-een-dozijn.

Anders.

Anders dan ik verwacht had. Ik zat de hele film op een drastische wending te wachten maar deze bleef uit. Nu ging ik er vrij blanco in, dus waarschijnlijk heb ik er (onbewust) hele andere verwachtingen bij gehad in mijn hoofd. Ik dacht namelijk dat stelletje Timo en Alex helemaal nuts zouden gaan tegenover het andere stel. Een soort... set-up. Vooral toen de twee mannen in de auto gingen om wijn te halen en de dames achterbleven dacht ik: Zie je wel, ze hebben duistere plannen! Waarschijnlijk kijk ik teveel films en verwacht ik daarom dat er alleen wraakcomplotten of onheilspellende gebeurtenissen zullen gebeuren, maar ik kreeg een totaal andere film voorgeschoteld.

Wat op zich helemaal niet erg is, maar daardoor vond ik het een beetje 'tam' allemaal. Joep, die ik stiekem al 'volg' sinds Westenwind (Ik hield van die serie), deed het redelijk, soms een tikkeltje 'too much'. Maar enfin, het blijft een fijne man om naar te kijken. Zeker zijn mimiek vond ik sterk. De overige personages waren voor mij grote onbekenden maar zij deden het zeker niet onverdienstelijk. Niet elke dialoog vond ik even sterk maar het was niet vervelend.

Het verhaal kabbelt rustig voort, soms iets té rustig, maar toch wist het mijn aandacht vast te houden. Erg mooie locatie, wie wil zo'n huis nou niet, en ondanks de kleine (en eigenlijk totaal niet boeiende) cast is het wel onderhoudend genoeg. Jammer dat ik als kijker niet meer 'voelde' voor de personages. Hoewel er zeker sprake was van chemie vond ik het lastig sympathie voor ze te voelen. De diepgang en het psychologische aspect ging er bij mij ook niet helemaal in, het bleven 'lege omhulsels' ondanks de vele zijlijntjes die uitgegooid werden.

Volgende keer maar proberen om niet op voorhand een heel ander verhaal ervan te maken, dan zijn de verwachtingen ook niet zo krom.

Maar enfin, toch aardig vermaakt. Leuk om een keer gezien te hebben.

Mijn eerste lage notering voor een film waar Jennifer Aniston in speelt, maar ik kan er niet meer van maken. Het is lang geleden dat ik moeite moest doen om een film uit te kijken. Ik keek hem samen met een vriendin, allebei zijn we best wel Aniston-fans, mede door haar Friends personage Rachel, maar ze lijkt hier maar niet van los te komen.

Romantische komedie's zijn vaak sowieso al pijnlijk clichèmatig, voorspelbaar en zo leeg als het hoofd van Patty Brard, maar dit was nog een tikkeltje erger.

Een geswitcht potje sperma. Mja. Lachen. Niet dus.

Een komedie hoort grappig te zijn. Ik heb werkelijk geen enkele keer gelachen, nog niet eens een klein glimlachje. En chemie? Seriously? Ik zag meer chemie tussen het potje sperma en Wally dan tussen Kassie en Wally. En dat lijkt me nou niet echt de bedoeling.

Ach, ik ga hier ook niet teveel woorden meer aan vuilmaken. Snel vergeten, dit saaie mormel.

Wat een vréselijk irritante actrice hebben ze hier voor gecast. Enige pluspunt is dat je haar gruwelijke dingen toewenst zonder je schuldig te hoeven voelen, want het meisje is totaal niet sympathiek. De overige personages wens je overigens hetzelfde toe, al zijn zij niet zo storend als Jill.

De locatie biedt potentie en is onheilspellend en creepy, maar er wordt niet voldoende mee gedaan om echt schrik aan te jagen. Dat komt mede door het volledig uitgemolken handycam principe, wat hier helaas niet zo bijster succesvol is uitgevoerd. Haalt een hoop van de spanning weg, en het andere beetje spanning wordt door de lachwekkende gebeurtenissen de das omgedaan (Een geest die even 'inbreekt' tijdens een telefoongesprek en dan met een clownsachtig stemmetje begint te babbelen? Neh.) Beetje jammer.

De acties van de personages zijn -zoals vaker in deze films- verrassend. Hun beweegredenen zijn niet altijd even helder en je vraagt je af wat die mensen bezielt. " Adam, laat me je pijpen. ... Je luistert nooit naar me! .. *Schiet* .. Nu hebben we een film gemaakt. '' Say whut?

Eerlijk gezegd duurde het me ook te lang voor er iets gebeurde. De zoveelste bloedneus had ik op een gegeven moment ook wel gezien. Naar het eind etoe werd het steeds waziger en oninteressanter. Met een 'Welke debiel heeft dit verzonnen?' blik zit je met opgetrokken wenkbrauwen naar het beeld te staren.

De tien seconden voor het einde vond ik dan wel weer humor.