Opinions

Niet schitterend, niet slecht. Er hangt een goed sfeertje in het heks- en spookachtige en zeer sobere kamertje, en een komische noot is er ook zeker. Met vlagen spannend maar toch was het het allemaal net niet. Ik weet niet waarom niet, kan er de vinger niet op leggen. Ik vond het soms storend, over the top ongeloofwaardig.

Ezra Godden is een knappe vent die zijn rol nog niet eens zo slecht speelt. Walter Gilman is een gekwelde student die er achter moet komen wat er aan de hand is. Is hij zelf gek aan het worden?

Echt gegrepen ben ik niet geworden, maar nieuwsgierig naar het einde was ik dan weer wel. Misschien was het het wetenschap gebeuren wat me niet aansprak. I'm confused. Misschien moet ik hem over een tijdje nog maar eens herzien.

Geroerd vanaf de openingsscene..

..en na welgeteld 9 minuten voelde ik voor de eerste keer wat traantjes opzwellen. Dit wanneer de kleine Hachi door het spleetje van de schuur kijkt, met zijn ogen zijn nieuwe baasje volgend. Het is dus maar weer eens bevestigd: Ik ben een emotionele doos.

Hartverwarmend hoe niet alleen Hachi zijn baasje, maar de hele omgeving hem in hun hart hebben gesloten. Het is bijna een sprookje. Elke keer als ik net even gestopt was met huilen, kwamen er weer nieuwe tranen.

Gere zet een prachtige en opvallende rol neer als charmante en elegante professor. Niet alleen hij komt geloofwaardig over, maar alle personages, hoe klein dan ook, hebben iets authentieks en interessants. Natuurlijk kan niemand aan Hachi tippen, hij steelt de show.

Lang geleden dat ik een dergelijk ontroerend verhaal heb gezien over echte, trouwe vriendschap en loyaliteit. Hallström heeft een prachtig, rustig en sfeervol filmpje neer weten te zeggen waar zelfs de grootste hondenhater de behoefte krijgt om Hachi een aaitje over zijn bol te geven.

Heerlijk om zo meegesleept te worden met de intimiteit tussen mens en dier. Het mooiste is misschien wel dat Hachi bijna iets menselijks heeft. Hij heeft een eigen persoonlijkheid gekregen. De manier van filmen heeft hier veel aan bijgedragen. Wanneer je de gebeurtenissen vanuit het oogpunt van Hachi meemaakt, krijg je een zwart/wit beeld te zien. Hierdoor wordt het verschil (of juist de gelijkenissen?) tussen het menselijk oogpunt en dat van een dier mooi neergezet. Heerlijk zoet en melodramatisch filmpje wat zonder twijfel mijn hart heeft gestolen.

Een van de mindere afleveringen van deze reeks. Dit is echt niks voor mij. Die vent (wel een knapperd) vond ik vervelend storend, maar zijn reactie toen dat lichaam in de fik vloog, was wel grappig.

Af en toe een kleine verwijzing naar andere en betere films, waardoor het aan voelt als een 'mix'. Op zich zitten er ook wel leuke 'grapjes' in, denk aan Miz Carnation, maar dat weet de film niet te redden. Het trage begin deed de film de das om, want spanningsopbouw of suspense was er niet of nauwelijks. Weinig origineel en al helemaal niet memorabel.

Wat een fijn, rustig en ingetogen drama-thrillertje. Geen hollywood blockbuster maar een sfeervolle film waar genoeg spanning in zit.

Demi Moore is een prachtige vrouw om te zien, en ze zet ook een geloofwaardige rol neer als gebroken vrouw die haar zoontje verliest en wiens huwelijk op de klippen loopt. Eenmaal in Schotland begint het visuele genot. De prachtige beelden van de zee en mooie landschappen zijn een lust voor het oog. Niet alleen de omgeving is prachtig: Vuurtorenwachter Angus mag er ook zijn. Hij heeft een jongensachtige charme.

Het mystieke van deze film is de kracht. Nergens wordt het echt eng, maar er gebeurd genoeg om je te blijven boeien. Het overtuigende acteerwerk speelt hierbij ook een grote rol.

Tsja. Gemiddeld. Heb niet krom gelegen van het lachen maar voelde ook niet de behoefte om te fast forwarden. De grappen waren soms wat te flauw en te plat, maar nog net niet storend. Wel op het randje soms. Owen Wilson is wisselend bij mij; de ene keer kan ik hem redelijk verdragen, de andere keer irriteert hij me mateloos. Deze keer schommelde hij er tussenin.

Af en toe liet het me denken aan andere komedies, of in ieder geval ongeveer dezelfde soort gebeurtenissen die ik al eerder had gezien. Nu was dit maar een 'tussendoorfilm' voor in het vliegtuig, een komedie met relatief korte speelduur zou wel goed werken, dacht ik. De tijd ging vrij traag voorbij, maar toch afgekeken.

Nicky is inderdaad een prachtmeisje, en Applegate en Fischer waren ook goed te pruimen. De dames krijgen dan ook het grootste plusje.

Ik ben normaal gesproken een 'Remake meisje', dat wil zeggen dat ik remakes vaak beter kan waarderen dan originele films die vaak wat 'oubolliger' en 'stoffiger' aanvoelen, maar bij deze Halloween is het omgekeerd.

Ook al weet je precies wat er komen gaat omdat je beide films al eens hebt gezien, het blijft spannend en de sfeer is geweldig. De soundtrack weet je op sommige momenten kippenvel te bezorgen en dat maakt de spanningsboog alleen maar groter.

Fijne suggestieve cameratechnieken, afwisselende beelden tussen het perspectief van Michael en van de kijker zelf. De regie is zeer stijlvol te noemen en zelfs het acteerwerk is van hoog niveau. Als kijker voel je telkens de dreiging van gevaar.

Heerlijke film, met een prima JLC a.k.a. 'The Scream Queen'. Classic.

De eerste keer dat ik deze film heb gezien was ik toch best onder de indruk, ik vond het een vermakelijke remake..

Maar bij de herziening een paar dagen geleden vroeg ik me af wat ik in godsnaam aan het kijken was.. Het begin vond ik zeer sterk, met de jonge Michael.. Deze terugblik op zijn jeugd vond ik goed neergezet. Hij heeft een moeilijke jeugd gehad: op school waar hij gepest werd, familieleden die hem kleineerden en niemand gaf hem positieve aandacht. Cliché, maar zo wordt hij wel 'menselijk'. Zodra Michael in de gevangenis zat, vond ik er geen zak meer aan. Jammer!

Minder dan deel 4. Begon vrij goed, ging verder waar het vorige deel stopte en dat was veelbelovend. Helaas had je na het eerste half uur, of zelfs het eerste kwartier, al door dat het vanaf daar bergafwaarts zou gaan. Het acteerwerk is ronduit slecht, tot het irritante toe, waardoor het op sommige momenten gewoon niet prettig is om naar te kijken. Haalt een stukje spanning en sfeer weg, zonde.

Verder was het, voor mij, best storend dat er dingen geïntroduceerd werden waar 0,0 uitleg over werd gegeven. Ze besluiten iets te doen maar vertellen de kijker totaal niet het hoe en wat er achter, waardoor het allemaal ongeloofwaardig wordt.

Ach ja, zoals al vaker gezegd: Myers blijft creepy, en daar draait het grotendeels om.

Na 4 en 5 te hebben gekeken, nu snel verder met de volgende delen. Eerst maar 6, en dan terug naar 1, 2 en 3 denk ik.

'' Hey, world! Guess what. I'm Michael Myers' sister! I'm so fucked! ''

Deze film heeft de eerste keer dat ik hem zag best indruk achtergelaten. Niet de film zelf, maar wel de hele sfeer. Tijdens een nacht/slaapdienst op mijn werk werd ik al vrij vroeg wakker, en het ochtendmens dat ik ben (kuch) zette meteen de TV aan, kwam uit bij Film1 en zag deze Halloween2. 's Ochtends vroeg, in het stikkedonker, in een 'vreemd' huis deze film kijken was best spannend.

De herziening viel daarom ook een beetje tegen denk ik. Klaarlichte dag, je weet wat er gaat komen dus het verrassingseffect is weg, en een andere sfeer. Nog steeds geen slechte film, maar ook niet geweldig. Af en toe wel nog met vlagen spannend, zat met een ongemakkelijk gevoel te kijken en leefde op sommige momenten ook mee met personages. Michael Myers blijft een creep en Scout Taylor-Compton is een leuk meiske om te zien, dat is ook een plus. (En Danielle Harris natuurlijk ook).

Hoe krijg je Eline in rap tempo op de kast?

Telkens hetzelfde irritante rotliedje spelen: 'Eight more days 'til Halloween, Halloween, Halloween, Eight more days 'til Halloween, Silver Shamrock.'

Jezus, daar ga ik over dromen vannacht. Humeur sloeg bij de 3e keer acuut om.

Ik begrijp waarom mensen deze film kunnen waarderen. Ik begrijp ook waarom anderen hem niks vinden. Deze film is niets voor mij. De soundtrack is prima in orde, met de sfeer zit het ook wel prima, maar ik miste iets. Myers? Of het oude, vertrouwde 'Halloween' gevoel? Of sta ik gewoon niet goed genoeg open (shut it) voor gedateerde films als deze, die niet helemaal aan mijn volwachtingen voldeed?

Misschien had ik deze beter 'los' van de rest van de reeks kunnen kijken, dan had ik er wellicht anders ingestaan.

Stukken beter dan deel 5. Erg leuk om een jongere Paul Rudd te zien, kon me niet meer herinneren dat hij een prominente rol in deze film had.

Niet altijd even duidelijk, maar wel boeiend van begin tot eind. Donald was niet meer zo scherp als in voorgaande delen, toch kijk ik graag naar hem. Hij brengt samen met Myers dat 'vertrouwde' Halloween gevoel bij me naar boven. Bij het verhaal en de plotwendingen kan ik maar beter niet te lang stilstaan, anders scoort hij waarschijnlijk lager. Ben het met de meeste hier eens dat ze dan beter óf iets anders hadden bedacht, of het gewoon weg hadden kunnen laten, maar al met al stoor ik me er blijkbaar persoonlijk minder aan. Wellicht amuseer ik me gewoon genoeg met deze reeks, en wil ik niet te lang stil staan bij onlogische dingen of teleurstellingen. Verstand op nul enzo...

Na Gutterballs was ik nieuwsgierig geworden naar mee, en deze film klonk ook erg leuk, maar wat een troep! Eigenlijk is alles al gezegd door FillumGek en Noodless. Ik vond het vooral erg saai en de personages waren barslecht. Wat een verschrikking. Totaal niet wat ik me er bij voorgesteld had, het is dat er hierboven 'horror' staat want ik dacht dat het een niet grappige komedie was. Zonde, was Gutterballs was echt genietbaar. Nu heb ik nog een werkje van de beste man op de 'watchlist' staan, maar denk dat die daar voorlopig ook maar even blijft.

Jammer! Het klonk zo leuk

'' Alan what did you do? Did you roofie me?! ''

Ondanks dat de film ruim een half uur later begon dan zou moeten, omdat een paar ordinaire studenten ruzie gingen maken over stoelplaatsen en zelfs het personeel in moest grijpen, was dit een heerlijke bioscoopervaring. Wat een film! Nee, wat een héééérlijke film! Ondanks het gedoe dat voorafging aan de film, was er wel een echt 'groepsgevoel' in de zaal. Iedereen was razend enthousiast en er werd me wat afgelachen. Uiteindelijk toch nog wel een goede sfeer, gelukkig.

The Hangover 2 was voor mij zelfs beter dan het eerste deel. Op zich apart, gezien de rode draad precies hetzelfde is maar het zich op een andere locatie afspeelt. Ik heb vaker uitbunding kunnen lachen en hoewel de grappen nog altijd even seksistisch en met vlagen plat zijn, is dit echt waar ik van kan genieten.

Ik snap dat het voor velen aan kan voelen als een overbodig deel, want erg vernieuwend of verrassend is het niet, maar dat kon je op voorhand toch weten? Zeker wanneer je een trailer hebt gezien, dan weet je wat je te zien krijgt. Het is hoogstens nóg meer over the top, iets wat voor mij goed werkt. Ken Jeong is hier een goed voorbeeld van, wát een mafketel.

Alleen vanwege Bradley Cooper zou de film bij mij een voldoende halen. Wat een prachtige vent, elke scène waar hij in zit is pure eye-candy. Ook jongere broertje Teddy vond ik erg adorable (Ja, ik ben veel te oud voor hem, maar dan nog kan hij schattig zijn)

Heerlijke eindscène ook weer, met de hilarische foto's. Gelukkig is dit er ook ingehouden, eigenlijk verheug je je daarom op de aftiteling, gewoon omdat je nieuwsgierig bent naar wat ze allemaal mee hebben gemaakt.

Beter dan het eerste deel, verheug me nu al op de herziening.

Helaas het minste deel, maar hey, Cooper en Helms zijn zeker de moeite waard. Ik heb niet veel met Chow, maar ik kon hem enigszins verdragen, maar Adam.. nee. Ik vind hem vaker niet grappig dan wel grappig. Jammer. Vooral in deze film was hij op momenten onuitstaanbaar.

Verhaal is anders, maar ergens ook weer niet. Ik vond de humor minder en de actie ook. De film moet het hebben van een paar humoristische uitschieters maar kabbelt verder rustig voort. Soms beetje te lang.

Het echte gevoel, de sfeer van de voorgaande films, ontbreekt. Jammer.

Wel aardig vermaakt, maar had me verheugt op een leukere afsluiting.

Nu ik heb dit weekend herzien heb, moet ik bekennen dat ik het tweede deel echt leuker vond dan deze. Misschien omdat ik deze al wat vaker gezien heb en het vervolg pas één keer, maar toch zat ik er niet echt lekker meer in.

Bradley Cooper is heerlijk om naar te kijken, Zach is zo weird dat hij soms een tikkeltje over-the-top irritant is, Ed Helms is redelijk en Justin.. tsja, die zag je eigenlijk niet echt veel. Dacht me te herinneren dat Mr. Chow ook in dit deel een prominentere rol had, maar ook dat viel me tegen.

Toch was het vermakelijke onzin, al was het niet meer zo uitbundig lachen als tijdens de première.

Als eerste: Wat heeft die film al een ontzettend blij DVD menu zeg. Alleen daardoor hield ik mijn hart al vast.*Play, en geen hoge verwachtingen hebben Eline, je weet wat voor een film je gaat kijken.* Vlak daarna verscheen er een vent in beeld die wel erg zwoel naar een pop met blonde pruik op zat te kijken. Het moet niet veel gekker worden....

En dat werd het natuurlijk wel. Toen kwam ik er achter dat ze Nederlands spraken, iets wat ik absoluut niet kan kijken, die nagesynchroniseerde troep. Wéér terug naar dat blije DVD menu, want automatisch omzetten via de afstandsbediening deed hij niet.

En toen de film. And there she was. Hannah Montana. Is het al iemand opgevallen dat ze haar mond in een heel rare positie trekt als ze praat? Of ligt dat aan mij?

Vanaf het begin van de film weet je meteen wat je gaat krijgen, het leven van een tienersterretje en haar -slanke- op Patty Brard lijkende agent. Hoe ga je om met succes? Paparazzi? Met vrienden die je kwijt dreigt te raken? Met je school?

Leuke scène tussen haar en Tyra Banks. Hoewel ik niet de doelgroep ben, kan ik me voorstellen dat dit lachen-gieren-brullen is voor jonge meisjes. Lekker met stiletto's smijten en haren trekken, dat wil iedereen toch wel eens doen?

Je krijgt meer dan genoeg mooie locaties te zien: de kermis, het strand, de luxe (kleding)winkeltjes en zelfs de landschappen die je ziet zijn prachtig groen. Wat de muziek betreft, tsja.. elke 10 minuten komt er wel een -al dan niet zelf gezongen- liedje voorbij, dus dat zit allemaal goed. Muziekkeuze is natuurlijk prima gekozen voor een film als deze.

Wat Miley betreft kan ik kort zijn: ik vind haar geen goede actrice. Het feit dat het een andere doelgroep is doet hier niets aan af. In tegenstelling tot Taylor Swift, die ik dan wél weer leuk vond, vind ik Miley soms zelfs een tikkeltje irritant en verwaand overkomen. Zij is dan ook absoluut niet de drager van deze film, wat best apart is gezien ze toch de hoofdrol heeft. Travis Brody is dan wel weer een schattig joch met een hele lieve lach.

Niet zo leuk als bijvoorbeeld HSM 1, maar om het nou slecht te noemen.. Nee. Slecht is het niet, maar het is gewoon niet my cup of tea.

'' On a similar note I must confess to you, I'm giving very serious thought... to eating your wife. ''

Hannibal... god, deze moet ik echt weer eens herzien! Wel laatst nog Silence of the Lambs gekeken, maar deze film al een hele tijd niet meer. Wel jammer dat Jodie niet meer meedeed in dit deel. Zij wás en blijft de Clarice. Anthony schittert weer als vanouds, in zijn bekendste en beste rol ooit. Moore vond ik tegenvallen, stukken minder chemie met Hopkins dan haar voorgangster had. Maar of dat gemakkelijk te overtreffen is? Denk het niet. Al met al een vermakelijk maar ONsmakelijk filmpje.

Verstand op -20 en kijken maar. Minder erg dan verwacht. Beetje onnozel en met vlagen zelfs een tikkeltje vervelend maar hè, op zijn tijd is dat best lekker, zo'n no-brainer. Het acteerwerk is beroerd, maar ik kon 't goed verdragen. Lilith ziet er uit als de lieve overbuurvrouw of die aardige tante die je niet zo vaak ziet. Heel gewoontjes. En toch heeft ze iets akeligs. Bepaalde blik, haar attitude... Jawel, best geslaagd. Wat acteren betreft sprong zij er dus wel bovenuit. Al zegt dat meer over de anderen, vrees ik... Het verhaal zelf? Heeft niets om het lijf. Je ziet duidelijk dat het leentjebuur heeft gespeeld bij andere horrorfilms, op er op die manier 'een eigen draai aan te geven'. Helaas wil dat maar niet lukken....

Onnozel is inderdaad het beste woord om deze film te omschrijven.

Tja. Ik ben niet dolenthousiast. Ik vond het flinterdunne verhaal het overgrote deel van de tijd teleurstellen, met vlagen was het zelfs saai. De personages spraken me totaal niet aan, het zou me echt een worst wezen wat er met ze gebeurde. Ze waren echt van bordkarton, totaal geen diepgang en het was ontzettend lastig om maar enig gevoel voor ze te krijgen, op lichte irritatie na.

Het eerste kwartier krijg je te zien wat er is voorgevallen toen ze jong waren en hoe ze nu als 'volwassenen' zijn, en daarna is het een complete herhalingsoefening. Beetje vechten met heksen, ze achterna jagen, ze vermoorden, nog wat meer vechten, ze weer opsporen... en zo gaat het verder, zonder ook maar enige diepgang. Tot overmaat van ramp gooien ze ook nog een walgelijke romance er in, die net zoveel entertained als kijken naar Patty Brard in Borat slip. Ik betrapte mezelf er op dat ik weg aan het doezelen was, vanachter mijn 3D bril. Geen goed teken, lijkt me zo.

Ik begrijp ook niet goed wat de film pretendeert te zijn. Horror? Actie? Komedie? Het is een rare, mislukte mix van alledrie. De humor vond ik zelf misplaatst (Hillbillies, come on?), de actie viel tegen en het horror aspect was minder aanwezig dan verwacht.

Met een beter, boeiender verhaal, wat interessantere personages en betere casting (Gemma vond ik hier niet op haar plaats) had het best wat kunnen worden, maar helaas.

Best aardig om een keer op DVD te zien, maar niet bioscoopwaardig.

Er zit hier echt een klein, vals recensiemonstertje dat mijn (oudere) recensies opvreet geloof ik. Maargoed, dan maar een nieuwe.

Nee, schitterend is deze film niet. Eng ook niet. Spannend niet, goed niet, boeiend ook niet echt.. en ga zo maar toch. Wat is ie wel? GRAPPIG! Toegegeven: sommige 'kills' zijn echt om te gieren. Wat dat niet is? De acteerprestaties. Mark Wahlberg als Elliot Moore en Zooey Deschanel als Alma Moore overtuigen werkelijk waar gaan moment. Medeleven? Nee. Empathie? Ga weg joh! Zooey lijkt nog nooit van mimiek, lichaamstaal en gezichtsexpressies gehoord te hebben en Mark is al even houten-klazerig.

Je kunt je afvragen: waarom? Waarom op deze manier? Waarom die belachelijk misplaatste plottwist? Waarom deze acteurs? Maar dan blijf je bezig.

Maar, het is niet alleen maar dramatisch. Met de humor zit het wel goed, al was dat niet helemaal de bedoeling denk ik, dat mensen gaan lachen wanneer iemand zichzelf in een grasmachine werpt. Shymalan leek hier een beetje de weg kwijt te zijn. En dat terwijl het vrij beloftevol begon. Helaas zakte het na een half uur al flink in, toen je als kijker zijnde niks meer te raden had en direct al in de kaarten van de regisseur mocht kijken.

Zonde. Het had zo mooi kunnen zijn.

Ik moet iets bekennen. Ik vond de eerste film niet leuk. Maar telkens als ik in de bioscoop de trailer zag.. zat ik als een klein kind mee te swingen op mijn stoel om vervolgens breed lachend mee te rappen om vervolgens met een zwoel stemmetje 'I'm bring sexy baaaaack UHUH!' mee te zingen om daarna als een blije kip met 'Shake your tail (but watch yourself!) af te sluiten. Nog steeds een grijns van oor tot oor. Ja, soms ben ik een kleuter, ik geef het toe. De trailer was leuk, dus ik ging deze film toch maar kijken. Ondanks het tegenvallende eerste deel.

Ik ben gek op pinguïns. Ik heb een knuffelpinguïn van 1+ meter meegesleept uit Amerika omdat ik hem zo schattig vond. Hij heet Mr. Popper. Ik vind die diertjes geweldig. Misschien moet ik het eerste deel toch nog maar eens herzien, het is tenslotte al 6 jaar geleden dat hij uit kwam, even uit mijn blote hoofd.

Ik vond de film best vermakelijk. Vooral de baby wigger pinguïns waren erg schattig. Beach Master Bryan was leuk met zijn kleintjes. Will en Bill vond ik weer wat minder. Net als de meeste liedjes, die me niet echt aanspraken. Na zo'n 45 minuten begon 't wel te vervelen, ik had het allemaal wel gezien. De liedjes kwamen me mijn neus uit (Dat vréselijke Dragostea Din Tei!) en echt grappig werd het nergens. Maar ach, het was een wegkijker.

En ik wil een baby pinguïn.

Oei, dit is werkelijk niks. Alexis en Lindsay zijn mooie dames, maar daar is alles mee gezegd. Ontiegelijk flauw, slecht geacteerd (kun je op voorhand natuurlijk wel verwachten), en pijnlijk niet-grappig. Ik ben normaal gesproken wel in voor een plat 'American Pie' achtig filmpje, maar zelfs dit niveau haalt de film niet, terwijl het echt geen lastige uitdaging is om dat soort film te maken.

De travestiet-achtige 'dame' die een bitchfight wou beginnen, is een verschrikking en dit soort scènes halen de vaart uit de film. En het zijn al 90 lange minuten. Het pretendeert zogenaamd 'realistisch' te zijn, maar als dit de werkelijkheid zou zijn, zou ik spontaan het klooster ingaan en er nooit meer uitkomen.

Snel vergeten.

Ik heb deze film een aantal maanden geleden gezien.. en ik vond er werkelijk geen zak aan. Het verhaal kwam voor mij te langzaam op gang, ik vond het een beetje 'over the top', met name de scene waar ze doktertje gaat spelen.. Ik vond het maar een rare film.

Binnenkort nog maar eens kijken, misschien kan ik dan mijn mening wat bijstellen.

Ik heb deze film gisteravond ook herkeken, en ik was minder enthousiast dan voorheen. Het was weer even wennen om naar de jonge acteurtjes te kijken, en hoewel hij nog steeds even grappig was als toen ik hem de eerste keer zag, werd ik toch niet opnieuw geboeid. Het is voor mij samen met 4 een van de mindere delen van deze reeks. Vanavond maar eens 3 kijken, die vond ik altijd het beste.

Ik weet nog goed dat ik niks wilde weten van de eerste Harry Potter film, toen die pas uit was. Mijn toenmalige beste vriendin heeft me vlak voordat het tweede deel zou uitkomen, toch overgehaald om de film te kijken. Die vriendin spreek ik nooit meer, maar hier ben ik haar nog steeds dankbaar voor. Sindsdien ben ik een ware Potter-fan. Ik prefereer de boeken, maar de films zijn ook zeker de moeite waard.

Vanaf die eerste keer dat ik Harry Potter and The Sorcerer's Stone zag, was ik stiekem een beetje verliefd op Ron. Nu, al die jaren laten, betrap ik mezelf er op dat ik nog steeds een brede lach op mijn gezicht heb wanneer hij in beeld is. Hij is en blijft mijn favoriet. Daarom moest en zou ik vandaag ook, op de première dag, naar Harry Potter and the Deathly Hallows part 1 gaan.

Kinderfilms zijn het al lang niet meer. Dit deel is donkerder, grimmiger, onheilspellender en spannender dan de vorige delen. Ook zitten er enkele emotionele momenten in die de trouwe fans niet onberoerd zullen laten. De scène waar Hermoine afscheid neemt van haar ouders vond ik mooi neergezet, net als het moment dat ze het Harry verteld. De onderlinge relaties zijn zoet. Af en toe zie je een intiem moment tussen Harry en Hermoine, wat vaak weggeveegd wordt door een jaloerse Ron. Toch is de chemie met beide heren zichtbaar. Mooie dansscène met Nick Caves zijn 'Oh Children'.

De special effects zijn geweldig en wat dat betreft zie je bij elke nieuwe film een enorme groei. Huiself Dobby heeft vele harten weten te veroveren, en ik zal vast niet de enige zijn die een traantje over haar wang voelde rollen op het moment dat hij stierf.
De actie is niet telkens aanwezig, af en toe kakt het een beetje in en sommige scènes voelen 'onnodig' aan, zeker als je het boek hebt gelezen, maar wanneer er dan actie is stelt het niet teleur.

Toch waren er ook enkele minpunten. Waar was Hogwarts? Waarom hebben we Snape maar 3 minuten gezien? Met magie heeft het amper meer iets te maken, het is een bijzaak geworden, Op sommige momenten lijkt het alsof je naar een vernieuwde Lord of the Rings kijkt, waarbij 3 uitverkorenen de wereld moeten redden van het kwaad. De Order of the Phoenix komt ook niet of nauwelijks in beeld. Jammer, want zij vormden een 'veilige' sfeer. Je kunt echt zien dat dit een soort 'opwarmingsfilm' is voor een veelbelovend en spetterend einde van deze franchise.

Ook van het einde werd ik niet echt blij. Dit is toch geen cliffhanger? Had er iets meer mee gedaan, een spannender en onheilspellender gevoel achtergelaten, dan was het allemaal net ietsje meer geweest. Al met al ben ik wel tevreden met dit deel. Het voldeed niet helemaal aan mijn verwachtingen, het was niet mindblowing, maar je hebt weer wat antwoorden op vragen gekregen en daardoor is het een goede voorbereiding op Part 2, die vast en zeker nog heel wat emoties zal weten los te maken.

Pure magie.

De laatste Harry Potter film, ik moest en zou hem zo snel mogelijk zien. Ik herinner me dat ik op de middelbare school zat toen de eerste Harry Potter film uitkwam. Mijn beste vriendin was helemaal fan er van, maar eigenwijze Elien wou er niks van weten. Harry Potter was een stomme kinderfilm, waarom zou je willen kijken naar een nerderig joch met een bril die met een toverstafje zwaait? Toen het tweede deel uitkwam heb ik, na veel aandringen, toch maar de eerste film geleend van mijn toenmalige vriendin, en ik herinner me nog dat ik in die week wel 6 keer de film gekeken had. Eline was verslaafd. En toen begon het....

De boeken, de films, ik kan ze bijna allemaal dromen. Harry Potter is een deel van mij en ten tijde van mijn middelbare school en mijn vervolgopleiding ben ik er mee opgegroeid.

Ik ben gaan houden van de personages, dat realiseerde ik me gisteravond tijdens het kijken van de laatste film pas goed. Ze zijn elk leuk op een eigen, authentieke manier. Je hebt ze leren kennen, leeft met ze mee en hoopt het beste voor ze.

Het was gelukkig niet al te druk in de zaal en er was een goede sfeer. Gelukkig ook maar, want niemand moest proberen om dit moment voor me te verpesten. Vanaf de openingsscene heb ik op het puntje van mijn stoel gezeten en ik viel van de ene emotie in de andere.

Of het nou de dialogen zijn, de flashbacks, de gevechten.. Alles is tot in detail uitgewerkt en het is puur genieten. Niet alleen het visuele aspect maar ook de muziek, de sfeer, alles. Het komt zelden voor dat ik zo opgewonden vol spanning in de bioscoop zit.

Enkele keren heb ik het niet droog kunnen houden. Vanonder mijn stomme 3D bril (ja, toch maar) zag je regelmatig een traantje over mijn wang glijden waarop die vervolgens liefdevol weg werd geveegd met de vraag: 'ach, gaat 't schat?' Ja, het ging wel, maar ook weer niet.

Ik heb niet zitten huilen als een die-hard fan maar het liet me dus ook niet koud. Het is toch een einde van iets waar ik mee op ben gegroeid.

Ik heb het boek gelezen maar toch wist de film me te verrassen. Natuurlijk gaat het soms in een sneltreinvaart en wordt er geen tijd genomen om stil te staan bij dingen die er gebeuren, maar dan zou je een film van 5 uur hebben. Je kunt goed zien dat er is geprobeerd dicht bij de kern te blijven en niet teveel uit te wijden wat betreft zijlijntjes.

Ik ben best verdrietig dat we geen nieuwe Potter verhalen krijgen, maar het is mooi geweest. Het einde, waar ik in het boek al om heb moeten huilen, heeft me geraakt. Het was een mooie afsluiter, precies zoals de meeste fans het gewild zouden hebben.

Ik ben nog steeds onder de indruk, heb het gevoel dat ik eigenlijk geen zinnig woord er over te zeggen heb want mijn gevoel hierbij is nog steeds een wirwar van emoties. Snel een herziening plannen.

Voor nu krijgt deze laatste Potter sowieso de volle mep, kan ook niet anders wanneer dit voor mij het beste deel is.

I'm speechless, ookal zou je dat niet zeggen na bovenstaand gebrabbel.

5.0* en snel de boeken weer uit de kast halen.

Ik kwam er pas na Twilight achter dat Pattinson hierin meespeelt, was me eerder nooit opgevallen. Qua verhaal vind ik dit de meest interessante film, maar het einde maakt alles zeker goed. Erg indrukwekkend en ook zeer mooi neergezet. Wel erg leuk om de groei van de acteurs te zien, als je deze film vergelijkt met bijvoorbeeld deel 1.

Hoewel ik altijd zwaar anti-harry potter was, heb ik me toch een keer over laten halen om deze film te bekijken.. en ja hoor.. ik was om. Direct na de film ook het boek gelezen, gevolgt door de andere delen..

Dit deel is een mooie opstart voor de rest van de films. Dat deze nog niet zo dark & twisty is maakt me niet zoveel uit, de acteurs zijn nog jong, en naarmate ze ouder worden en meer films komen wordt de spanningsboog toch opgevoerd. Prima eerste deeltje waarin je goed kennis kunt maken met de magische wereld.

Hier kunnen mensen dus serieus om lachen? Echt? Dit is toch de titel komedie niet waard...

Homoseksuelen die op de Grinder tour gaan? En dan te zwijgen over het personage van Egbert Jan... Te cliché. Georgina die tijdens de seks tieten, kutje en andere vulgaire woorden er uit gooit, om zich daarna door een paar vuilniszakken te rollen? En eigenlijk vanaf dat moment nóg vervelender wordt?

Waarom zijn dit soort films altijd zo walgelijk voorspelbaar? Nou vooruit, ook iets positiefs. Het was verdraagzamer dan voorgaande Nederlandse romantische meuk. Kenzari was wel leuk, Bracha ook. De berichten en de opbloeiende romance tussen die twee waren soms best snoezig. Eigenlijk zonde van dat blik bekende Nederlanders die ze open hebben getrokken, zij voegen verder nauwelijks iets toe.

Je werd doodgegooid met de trailer van Hasta la Vista in de Euroscoop, soms zelfs wel twéé keer per avond. Maar toch, de trailer heeft me nooit kunnen overtuigen dat deze film een bioscoopbezoekje waard was. Was het sowieso wel een kijkbeurt waard? Ik kon er maar niet over uit. De trailer zelf was nogal flauw en zoutloos. Het enige wat wél meteen opviel, was het camerawerk.

Enfin, toch maar besloten de film een kans te geven. En zoals verwacht moest ik me even door het begin heenworstelen. De kennismaking met de heren verliep niet geheel soepel. Het acteerwerk was zwaar er over, dat was even wennen. Met name Robrecht Vanden Thoren (Philip) was een irritatiefactor, totaal geen sympathieke vent. Gelukkig was Gilles De Schrijver (Lars) wel erg prettig om naar te kijken en erg lief, dat maakte het een beetje goed. De wisselwerking tussen hem en zijn zusje Yoni was aandoenlijk, klein krengetje maar stiekem ook een schatje. Sowieso petje af als je dit soort rollen kunt spelen, is toch niet het gemakkelijkste.

Maar dan toch, na een half uur zat ik helemaal in de film. Ik wilde niet meer stoppen met kijken, ookal moest ik verschrikkelijk plassen en had ik honger als een paard. Het werd gewoon steeds beter. De dialogen, de sfeer, de situaties waarin ze terecht kwamen.. Grepen me bij mijn strot. Goede balans tussen humor en drama, maar vooral dat laatste wist me erg aan te grijpen. Kon ook niet anders dan mijn traantjes laten stromen tegen het einde van de film.

Erg mooi. Zo zie je maar weer dat je niet alleen op die 'vervelende trailer'af moet gaan, maar dat er veel meer achter schuilt.