Opinions

Na 'Magic Mike' te hebben gezien was ik wel erg nieuwsgierig geworden naar Alex Pettyfer en of hij meer was dan alleen een knappe vent. Zodoende kwam ik bij I Am Number Four uit, waar tot mijn verrassing ook nog Dianna Agron en Beau Mirchoff Want ik dacht dat hij een grote rol speelde, niet dus. nog geen minuut, meh!) meespeelden. Vanavond meteen gekeken.

Opvallende soundtrack, erg goed. Fijne songkeuzes. Verhaal zelf, mwoah. Niet zo mijn ding, maar wel beter dan verwacht. Het highschoolsfeertje deed 't hem. Maar, toegegeven, ik heb vooral gedaan waar ik goed in lijk te worden: Zwijmelend kijken naar Alex Pettyfer. Wat een leukie is dat toch. Dianna vond ik een stuk sympathieker dan in Glee, wat meer 'down to earth'. Leuk stel ook samen, goeie chemie. Alle personages vond ik goed, op de Mogadorians na. Vond het eerder lachwekkend dan intimiderend. Callan McAuliffe, ook een lief joch, deed het prima als sidekick Sam. En tja,die hond hé. Te lief. Ook de band tussen John Smith en zijn guardian was redelijk, maar voelde niet bijzonder 'hecht' aan. Ik vind hem wel een goede kop hebben voor een film als deze. Bleef me wel telkens afvragen waar ik Timothy Olyphant nou van kende, aan het einde van de film viel het me in: Scream 2.

Jawel, aardige film. Goede actiemomenten, geen knijpende spanning maar het is boeiend en de film geeft je genoeg redenen om door te blijven kijken, al kakt het soms wel behoorlijk in. Romantisch verhaaltje is standaard, maar wel zoet.

Beter dan verwacht.

Is er trouwens iets bekend over een evt vervolg? Komt dat er?

Hé, een nieuwe poster zo te zien. Leuk.

Michelle Pfeiffer wordt leuker met de jaren. Niet alleen leuker, ook mooier zelfs. Voor een vrouw van 44/45 jaar ziet ze er nog heel goed uit.

Paul Rudd is gewoon cute. Sinds Friends vond ik hem al een grappige acteur, maar ook zijn films vallen niet tegen. Ook de chemie tussen de twee zit wel goed. Leuk verhaaltje voor een druilerige avond op de bank, die simpel weet te vermaken.

Ik vond de intro al niet grappig. Toch heb ik doorgekeken. Ik had eigenlijk ook helemaal geen zin in een ontiegelijk domme, platte, oversekste en oppervlakkige film over sneue kerels die dachten met pielemans in plaats van met hun hersenen. De personages roepen bij mij dan ook afkeer op in plaats van enige affectie.

Platte humor, leuk hoor. Doe mij maar een American Pie'tje of een Scary Movie'tje. Maar dit? Neh. Verder heeft het niks te maken of je als persoon wel humor 'in je hebt', want ik begrijp heel goed dat veel mensen dit gewoon prul van de bovenste plank vinden, net als dat ik kan begrijpen dat bepaalde mensen dit he-le-maal geweldig vinden. Ieder zijn mening, maar bij mij zorgt het ervoor dat mijn libido tot diep in de grond zakt. En het neemt mijn humor met zich mee. Oh wacht, of had ik dat sowieso al niet...

Ik blijf dit een lekker genre filmpje vinden. Leuke acteurs en actrices, een prima verhaallijntje en over de sfeer valt ook niet te klagen. Zeker voor die tijd was het goed te doen, en nog steeds koester ik fijne gevoelens bij deze film. Nee, eng is het nergens en helaas kun je deze film ook niet meer kijken zonder aan Scary Movie te denken.

Leuk teenslashertje die zeker niet mag ontbreken in mijn collectie. Hij krijgt een ere plekje naast de Scream trilogie en de Scary Movies.

Lindsay is mijn tienercrush. Vond haar vroeger een ontzettend knap en leuk meisje, de laatste jaren helaas iets minder. De trailer leek leuk, de film zelf helaas minder. Had meer in kunnen zitten, met name enkele plotwendingen en het acteerwerk waren ondermaats.

Film probeert ook op rare momenten 'opwindend' te zijn door sexscènes toe te voegen terwijl het kant noch wal raakt. Jammer, beetje makkelijk willen scoren op die manier. Lindsay is verleidelijk, maar de manier van dat in beeld brengen was niet zo schitterend.

Het is 'goed' genoeg om uit te kijken en ik wilde het ook tot de laatste minuut zien, maar ik had gehoopt meer spanning te voelen. De trailer belooft meer dan dat je daadwerkelijk krijgt.

'' Dries, groeien jouw teennagels ook zo snel? ''

Deze film is zooo verschrikkelijk fout, dat ie eigenlijk weer grappig is. René de Wit en Rikkie de Wit spelen hun rol zo goed dat je werkelijk denkt dat het echt zo'n vieze, asociale mensen zijn. Wat dat betreft zijn ze geloofwaardig, al kunnen ze natuurlijk voor geen meter acteren.

Dries doet wat ie altijd doet, een beetje ''''''mooi'''''''' zitten zijn. Vooral de sexscenes bezorgen je een hoog bah-gevoel, maar verder is het best een grappig filmpje. Stiekem.

Ookal schaam je je een beetje dat je hem überhaupt uitgekeken hebt.

God, wat heeft deze film een hoog Albert Verlinde meets Gerard Joling gehalte zeg.

Het lijkt allemaal zo onwaarschijnlijk, maar het is nog een waargebeurd verhaal ook? Relnichten, luxe, de ene ontsnapping na de andere en hier en daar nog wat oplichtingspraktijken? Zijn behoorlijk wat ingrediënten voor deze film.

Carrey en McGregor doen het overtuigend als homoseksuele geliefden, en de momenten van humor en drama worden goed afgewisseld. Er hangt een onbevangen sfeertje, en het gaan van kleurrijke, vrolijke momenten naar grauwe en sombere momenten.

Wat zou je doen om bij je ware liefde te kunnen zijn? Alles? Echt álles? In deze film is dat ook werkelijk zo. Grappige momenten hebben de boventoon, en het acteerwerk van beide heren is prima.

Hayden Panettiere is een beauty. Wat een mooie vrouw. Echt een snoepie. Zij is dan ook het hoogtepunt van de film te noemen.

Het begon al met een tenenkrommende speech die niet veel goeds beloofde. Dan start een aaneenschakeling van clichés, maar er zitten ook herkenbare situaties in. Het voelt alsof alle andere bekende soortgelijke films in de blender zijn gestopt en dit er uit kwam.

En het meest storende, die hoofdrolspeler... moet die nou serieus doorgaan als iemand die afstudeerde? Zou me niks verbazen als die vent al tegen de 30 aanloopt, want het leek echt in geen geval op een jonge kerel.

Niet echt heel grappig, maar wel redelijk onderhoudend genoeg om uit te kijken. Gelukkig hadden we Hayden nog.

''Now gently remove your tampon and try again.''

Paul Rudd, I love that guy! Zeer grappige kerel met een leuk, onschuldig hoofd. Hij was ook de reden dat ik deze film wilde zien, en het is niet tegengevallen.
Hoewel ik niet echt van de komedies ben, vond ik deze goed te pruimen. Heb me weten te vermaken en heb redelijk vaak kunnen lachen.

Ookal is het voorspelbaar, zeker de moeite waard om een keer gezien te hebben.

3.5*

Wat is het toch heerlijk om gezellig met je beste vriendinnetje op de bank neer te pleuren, dekentje over ons heen, genoeg cola light binnen handbereik en wat te snacken... en dan een film als deze kijken.

Kevin James ken ik voornamelijk van ''King of Queens''. Hij is een typische grappige dikkerd, met toch een goudeerlijk hart. Adam Sandler daarentegen is iemand die ik heb moeten leren waarderen. In het begin kon ik hem niet uitstaan, maar na enkele (recentere) films van hem kan ik toch zeggen dat ik hem best aardig vind. Ook hij speelt wel vaak hetzelfde rolletje: een kinderlijke, zelfingenomen man met vrij simpele humor. Wat de chemie betreft valt er niks te klagen. Ze spatten samen van het beeld.

Het is niet alleen genieten geblazen betreft de hoofdrollen, ook de bijrollen mogen er wezen. Steve Buscemi, Dan Aykroyd en natuurlijk.. Ving Rhames! Ook hij speelt een heerlijke boze, zwarte man die stiekem een klein hartje heeft. Ik heb er een zwak voor.

Het leuke aan deze film is dat de film toch anders uitpakt dan het lijkt. Geen film die telkens met het vingertje wijst naar de boze stoute mensen die een hekel hebben aan homo's. Natuurlijk worden de vooroordelen over homoseksualiteit wel naar voren gebracht, en ook de reacties van mensen die er achter komen dat twee hetero's plots een relatie hebben, maar het heeft uiteindelijk toch een andere boodschap: De vriendschap tussen twee mannen kan ontzettend diep gaan. In veel films wordt alleen de vriendschap tussen vrouwen in beeld gebracht, ontzettend leuk om eens de andere kant te aanschouwen. De platte, seksuele en droge grappen waren dan ook ontzettend amusant.

Ik hou er wel van!

'' You're sorry? It's just not good enough. ''

Laat ik vooropstellen dat ik het origineel niet ken en er zelfs nog nooit van gehoord had. Maar ookal had ik hem wel gezien, ik ben best een 'fan' van remakes. Ik vind ze vaak zo slecht nog niet. Een goed verhaal in een modern jasje hoeft niet per se slecht te zijn. Toch wil ik eerst deze film kijken, en daarna kan ik altijd nog het origineel opzoeken.

Jennifer (Sarah Butler) is een mooie meid om te zien met haar strakke lijfje, maar al snel heb je het gevoel dat je naar een naïeve doos kijkt zonder inhoud. Ze zoent de jongen die haar toilet komt repareren op de mond, ze laat haar mobiel in de toiletpot vallen en ze roept ook direct waar ze verblijft en dat ze alleen is. Niet slim, maar het zijn nou eenmaal clichés die je meer dan eens in dit soort films tegenkomt. Ook haar acteerwerk is niet altijd even sterk. Ze mist een bepaalde overtuigingskracht, met name in het eerste deel van de film komt ze niet goed uit de verf. Daarna herstelt ze zich uitstekend en in het tweede gedeelte is het treffend goed.

Vergelijkingen met The Last House On The Left zijn snel gemaakt. Stelletje asociale, vulgaire, ranzige kerels met een grote bek die elkaar opnaaien. De één heeft nog een lager IQ dan de ander. Ik heb een hekel aan dit soort mensen, en als vrouw zijnde is het normaal dat je bang wordt van een groep als deze. Zelfs tijdens het kijken van de film voelde ik een ongemakkelijk, opgejaagd en angstig gevoel. Vanaf de seconde dat ze haar huis binnendrongen zat ik op het puntje van mijn stoel. De dreiging was voelbaar en de 'shots' door de handcamera waren sfeervol.

Jammer dat het er al zo bovenop lag dat de sheriff ook niet deugt. Het spatte van de man af. Kan me dan ook niet voorstellen dat dit als een verrassing kwam.

De verkrachtingsscène ging me door merg en been. Je vraagt je telkens af hoe het komt dat er zulke zieke, gestoorde mensen bestaan en de wetenschap dat ontzettend veel van dit soort mensen vrij rondlopen is vreselijk. Op een gegeven moment werd het paniekerige geschreeuw me teveel en heb ik een paar keer mijn blik moeten afwenden. Ik vraag me af hoe actrices dit kunnen spelen. De gedachte er aan is al vreselijk, maar toch vreselijk knap wanneer je zo'n scène durft en kunt spelen.

Het tempo is traag, wat ik persoonlijk wel een plus vind. Het kabbelt voort, in het tweede gedeelte van de film komt er iets meer vaart in. De wraakscenes zijn vrij indrukwekkend en goor. Het enige waar ik een beetje tegenaan liep, was dat Jennifer zo snel 'hersteld' leek te zijn. Ze was ontzettend verzwakt en beschadigd, maar toch lijkt ze ten tijde van haar wraakacties in goede lichamelijke staat te verkeren. Terwijl dit volgens mij enkele dagen (dag of 2, 3?) na het vreselijke voorval was.

Afgezien van dat kritiekpuntje en het niet niet al te overtuigende acteerwerk in de eerste 45 minuten van de film, toch een dikke voldoende. Heb een paar keer moeten wegkijken en er zaten enkele misselijkmakende scènes in. Nee, dit is niks voor mensen met een zwakke maag.

Ik vond hem wel tof. Goed bevallen, mede dankzij de locatie en de setting. Werkt goed. Het verhaal zelf had iets strakker gekund, de overgang van de fotoshoot naar de gruwelijke situatie waarin ze terecht komt ging wat snel en niet altijd even logisch.

Toch is het luguber, erg zieke momenten krijg je voorgeschoteld. Ze is gelukkig wel aardig geloofwaardig, al is de tijd tussen de daadwerkelijke marteling en de wraak wel weer erg kort en niet ophelderend. Had graag iets meer uitdieping gezien op dat gebied, iets wat ik in deel een ook gemist heb.

Desondanks toch een goede film. Hoeft niet onder te doen voor het eerste deel.

Redelijke komedie. Leuk om een keer op een regenachtige avond te kijken, maar daar blijft het ook bij. Je valt niet van je stoel van het lachen en je aandacht wordt niet steeds vastgehouden. Op sommige mensen werd de film langdradig, en de grappen werden minder leuk. Ondanks dat heb ik me toch best vermaakt, maar ik zal hem niet snel een 2e keer opzetten.

2.5 *

Wat een misleidende trailer. Vreselijk.

Dat ik op het verkeerde been werd gezet is niet erg. Ik verwachtte dat mama voor operaties aan 't gezicht naar een kliniek ging en er een totaal andere vrouw die haar leven overnam terug kwam OF dat het is wel dezelfde vrouw was maar bezeten ofzo. Ja, niet dus. In plaats daarvan werd er zo'n fake ass psychologische,mindfuck twist er aan geven. Of dat werd geprobeerd. Want dan zie je eindelijk na teveel lange, saaie minuten hoe de vork in de steel zit (en dan heb ik de film ook nog in twee pogingen gezien, helemaal vermoeiend dan): Een van de twee jongetjes leeft niet meer, is gestorven en leeft wel nog in de fantasie van zijn broertje.. En mama is gewoon mama maar heeft geaccepteerd dat haar ene zoontje dood is en dus de tafel niet meer voor hem gedekt. En mama wordt daarom dus door dat ene jongetje gemarteld.. Ja, juist ja.

Kon het niet helpen om met een 'wat een onzin' gevoel achter de blijven. Had een film a la 'Mama' verwacht maar kwam bedrogen uit. Al die verkondigingen dat het "de engste film ooit is", hou op met me hoor. Dan ben echt niks gewend.

Wat een teleurstelling.

God, wat heb ik me vreselijk geirriteerd aan dat wijf zeg. Ze is echt tenenkrommend en slaat de plank vaak volledig mis. Beetje hetzelfde gevoel dat ik kreeg toen ik 'Fat Amy' zag. Ze hoort zogenaamd grappig te zijn, maar ik wil haar het liefst met een hogedrukreiniger uit de weg spuiten.

Dit is echt werkelijk cliché na cliché na cliché. Totaal niet verrassend. Elke situatie kon je van 8 km afstand aan zien komen. Echt herkauwde zooi dat uitgespuugd is geworden om vervolgens nog een keer op je bord te krijgen.

Bateman en Favreau gaan inderdaad nog, maar dat mens is echt onuitstaanbaar. Vooral dat mierzoete en walgelijke einde van de film wat ze je door de strot proberen te douwen. Verschrikkelijk. ''Kijk, ze is wél een goed mens hoor!!!!!''

Blegh.

Niets voor mij. Ik had ontzettend veel moeite om door te blijven kijken. Al snel voelde ik de behoefte hem vroegtijdig af te zetten, maar ik hield een stille hoop dat het beter werd. Niet dus. Het was geen plezier om naar te kijken. Ik vind kinderfilms op zijn tijd best genietbaar, maar dit was veel teveel van hetzelfde en op een vervelende manier in beeld gebracht waardoor ik me al snel ging irriteren aan het vogelmeisje. Stapel deed het enigszins redelijk, maar die moeder... brrrr.

Snel vergeten, want ik krijg er nog jeuk van als ik er aan denk.

Ik heb deze film een aantal jaren geleden voor het eerst op dvd gezien. ‘If Only’ was in Nederland nooit in de bioscoop te zien maar verscheen direct in de winkel.

Omdat ik Hewitt een leuke actrice vind, heb ik de film toen gekocht.

Er zitten veel herkenbare situaties in, bijvoorbeeld dat Samantha graag gewaardeerd wil worden door haar geliefde. Zij heeft me in deze film ook een andere kant laten zien. Hewitt schittert hierin niet alleen om haar acteer talent maar ook om haar zangtalent, ontzettend mooie soundtracks.

Je ziet in deze film een diepere betekenis van liefde. Als je de kans krijgt, moet je die aangrijpen om je fouten te verbeteren. Veel drama, emoties maar ook grappige momenten volgen elkaar op in deze film. De eerste keer dat ik hem zag heb ik dan ook regelmatig een traantje moeten laten.

Gisteren heb ik hem op tv niet gekeken, omdat het op zo'n raar tijdstip was, maar zal hem zeker binnenkort nog eens herzien op DVD.

Leuke vent om te zien, die Johnathon Schaech. En dat is ook meteen het hoogtepunt van de film.

Erg voorspelbaar, niet altijd even geslaagde grappen, veel clichémomenten en zoals alec al zegt, op momenten erg over the top. Schaech is inderdaad de drager van de film en hij doet het ook nog best goed. De overige acteurs en actrices zijn aardig, maar niet meer dan dat.

Er stond met koeienletters op de dvdcover: 'In de sfeer van Sex and the City' en kreten als 'Een heerlijke romantische komedie'. Dat heb ik allebei niet teruggezien in de film, duidelijk probeerden ze het weer mooier te maken dan het werkelijk is.

Ach, voor een dvd van 1 euro kun je je niet in de buik bijten. Hoewel de film iets te lang duurde, heb ik me er best mee vermaakt.

Ik had me voorgenomen om wat meer verschillende animatiefilms te kijken, zodoende kwam ik uit bij Igor.

Ik ben er niet echt enthousiast over. De personages bleven aan de vlakte, de introductie was veel te lang en ook vond ik de humor niet altijd even sterk aanwezig. Ook op visueel gebied wist het nergens te overtuigen. Dit is toch wel een van de minder mooi gemaakte animatiefilms.

Het verhaal zelf is zo oud als de weg naar Rome, de moralen worden je bijna opgedrongen en de oversentimentele zoetigheid is ook aanwezig. ''Accepteer jezelf zoals je bent'' en nog meer van dat geneuzel.

De stemmencast wist het nog enigszins naar een wat hoger niveau te tillen. Dit en een enkele leuke scène maken het dan ook de moeite waard om uit te kijken, omdat het soms een tikkeltje langdradig aanvoelt.

Voor de jonge doelgroep is dit beslist leuk, maar voor volwassenen is het niet om over naar huis te schrijven.

Moet bekennen dat ik gisteren tijdens de herziening op tv, weer helemaal in de film zat. Ik had hem sinds 2008 niet meer gezien maar heb er echt van genoten. Angela was schitterend, en je viel van de ene gekke verbazing in de andere. Verhoog hem met een half punt.

3.5*

Als eerste; Ik stem niet zo laag omdat het een slechte film is, dat zou ik namelijk niet weten. Denk dat het voor de liefhebbers heerlijk vermaak is. Ik stem puur op gevoel. Dit was totaal niet mijn soort film. Ik had niks met het verhaal, niks met de personages en het kon me niet snel genoeg voorbij zijn. Ik heb me zitten ergeren. Ik wou weglopen, maar dat vond ik weer lullig voor mijn vriend. Maargoed, ondertussen zat ik wel mijn e-mails en tweets te checken tijdens de films, kun je nagaan hoe interessant ik het vond.

Dit was een lange zit. Ja, actie. Ja, het was best mooi gemaakt en ja, sommige kerels zagen er goed uit. Maar verder vond ik het een zooitje ongeregeld bij elkaar. Ik zat niet op te letten dus geen wonder dat ik het niet volgde, maar toen ik in zombie-modus naar het beeld staarde vielen mij de dialogen op. Niet veel soeps hè. Maargoed, draait het daarom bij een film als deze? Ik weet het niet. Ik ben geen fan van films als deze. Ik kijk ze alleen als het 'moet'.

Goed, om toch nog iets positiefs te noemen; Mickey Rourke was wel oké.

Mijn eerste Miike. Ik heb Audition en Ichi nog steeds liggen, maar op de een of andere manier vind ik nooit de tijd, rust en/of zin om daar voor te gaan zitten. Mijn eerste kennismaking met deze man, die zo te zien niet vies is van marteling, was dan ook door 'Imprint'. Toegegeven: Imprint bevindt zich vaak op het randje. Af en toe kneep ik mijn ogen wel even tot spleetjes en kon ik nog net een 'gatverdamme' onderdrukken. Interessant blijft het wel, door de af en toe verrassende plotwendingen.

Ik struikelde, net als vele anderen zo te lezen, over het acteerwerk en het feit dat hierdoor de ongeloofwaardigheid van hoog niveau was. Visueel is het prachtig, maar dat mocht voor mij niet baten. Ik dacht dat ik 'gewone' japanners al lastig te volgen vond, maar Engels sprekende Japanners zijn helemaal niks voor mij.

Mijn eerste ingeving was een 2, maar ik gooi er nog een halfje bovenop.

Ik kwam er erg moeilijk in. Had geen band met de personages, het tempo lag laag en ik ging me na een half uur behoorlijk vervelen. Ik had waarschijnlijk te hoge verwachtingen, zat te wachten op het beklemmende en onderhuidse wat ik voelde bij bijvoorbeeld Eden Lake. Maar ik kon lang wachten, want dat bleef uit.

Wat er met de personages gebeurde boeide me steeds minder. Ik vond ze.. tja, hoe beschrijf ik dat het beste..behoorlijk apathisch eigenlijk. Totaal geen chemie of what so ever.

Ik weet niet of ik het nou niet begrepen heb (al weet ook niet er niet te begrijpen valt) of dat ik het gewoon niet zie. Lang bijblijven zal deze film me dan ook niet.

Aardige film. Niet echt bijzonder, maar wel vermakelijk genoeg om uit te kijken. Op een gegeven moment begin je zelf mee te denken hoe de vork in steel zit, maar je blijkt steeds op een dwaalspoor te zitten. Ook erg leuk dat Lacey er in zit, wat een mooie verschijning is dat meisje toch.

Verder is het niet heel spannend, maar wel onderhoudend. Er gebeurt genoeg. In het begin lijkt het een woensdagavond RTL 4 film te worden, maar gelukkig trok dit gevoel snel weg.

Fijn acteerwerk, niet altijd even hoogstaand maar wel prima en geloofwaardig. Deze film zal toch nog wel een tijdje blijven hangen, mede dankzij het interessante onderwerp.

Seyfried? Iew! Timberlake? Mwoah. Wilde? OH YEAH BABY, I'M IN!

Het leek me wel wat, deze film. Interessant plot. In Amerika werd je compleet doodgegooid met de trailer, en dat sprak me wel aan, dus ik had besloten deze film in Nederland in de bioscoop te gaan zien. Zo gezegd, zo gedaan.

Olivia Wilde is smoking hot. Jezus wat een mooie verschijning. Timberlake vind ik niet in elke film waar ik hem in gezien heb even goed, maar in 'In Time' doet hij het zeker niet slecht. Wel frapant dat hij meteen al de held uit gaat hangen, niet meteen de meest logische beslissing, maargoed, anderzijds is het wel prettig dat er meteen al actie komt in de film, wat zorgt voor een vlot tempo.

Wel jammer dat de knapste vent (Matt Bomer) er na een kwartier al uit is, verdomme. Maar gelukkig hadden we Johnny Galecki nog, wat een leuke vent! Goeie kop, zorgt voor een komische noot, iets wat een film als deze wel kan gebruiken. Helaas gaat het na een minuut of twintig bergafwaarts met het tempo. Niet meer vlot, maar meer tijd voor uitleg en 'uitdieping' van nieuwe personages.

Cillian Murphy blijft voor mij de dude van 'Batman', altijd als ik hem zie moet ik daar aan denken. Best vervelend eigenlijk, dat het me moeite kost om dat 'los' te laten. Zelfde met meisje Seyfriend. Ik vind haar een beetje een vissenhoofd hebben er kan er maar niet aan wennen, die ogen.. Nee, haar hele verschijning spreekt me niet aan. Alsof ze elk moment 'blub' kan zeggen.

Halverwege de film was ik mijn aandacht kwijt. Het boeide me niet meer en het duurde me allemaal te lang. Beetje zuchten, beetje gapen en ik zat al met mijn gedachten bij de boodschappen van morgen. En zo ging het eigenlijk door tot aan het einde. Geen herpakking meer.

Niet slecht, maar ook zeker niet wat ik er van verwacht had.

Nee. Dit was 't hem niet voor mij. Teveel grappen die zwaar niet leuk waren. Vooral die gast met zijn bloempotkapsel kon ik al snel niet uitstaan. Eigenlijk vond ik alle vier de jongens totaal niet leuk, dan is het eigenlijk al onbegonnen werk om door te kijken, wanneer je alle hoofdpersonages zwaar vervelend vind. Erg stereotype allemaal, totaal niet vernieuwend.

Flauwe, makkelijke grappen. Kreten als 'Ga zitten brillenjood' vind ik ook niet grappig. Niet mijn soort humor. Na een half uur was ik het al behoorlijk zat. Maar op een of andere manier had ik mijn verstand zodanig uit kunnen schakelen dat ik de rest van de film ook uitgezeten heb. Vraag niet hoe, maar het is me gelukt. Weliswaar met enige tegenzin.

Ik dacht dus echt een American Pie te krijgen, maar het hele gevoel wat ik er bij had was anders. Ik kreeg maar geen lach op mijn gezicht. Misschien zou het beter zijn geweest met andere, minder tenenkrommende personages. Zou voor mij veel verschil hebben gemaakt in ieder geval.

'' Mommy you blinked, I won. ''

Het begin van de film bezorgde me een glimlach, en nog een grote ook. Het lieve aandoenlijke kereltje samen met zijn mooie mama. De band die moeder en zoon hadden is sterk en het spat van het beeld. Al snel neemt het schattige een nieuwe wending en de film gaat een andere richting op. We zien een huwelijk waarbij de twee echtgenoten langs elkaar heen leven, één van de twee krijgt een affaire met een ander. Dit gebeurt, je ziet het dagelijks, overal komen dit soort dingen voor.

In één klap je man en kind kwijt zijn. Niet zomaar kwijt, maar door het noodlot uit je leven gerukt. Geen kans gehad om afscheid te nemen, een laatste knuffel, een zoen.. Geen enkele mogelijkheid om de dingen die je altijd hebt willen zeggen maar nooit hebt kunnen zeggen nog te delen met een ander. Vreselijk. De scène van de aanslag komt dan ook flink binnen en je voelt de onmacht en de angst. Je vergeet direct dat zij degene was die haar echtgenoot bedroog met een ander, je voelt als het ware haar pijn.

Toen de ballon van het kleine jochie de lucht in vloog, had ik ook moeite om mijn tranen te bedwingen. Ik kan er niet tegen, wanneer kinderen iets overkomt. Dat is het meest vreselijke wat je je kunt bedenken. Onschuldige kindjes die nog een heel leven voor zich hebben. Het komt ook extra hard aan omdat je dit kleine jochie vrij rap hebt 'leren kennen' en je om hem bent gaan geven. En dat zonder dat je de naam van kind of moeder hebt geweten. Het is pakkend en aangrijpend.

Daarna zie je hoe de jonge vrouw kapot gaat aan haar schuldgevoelens en steeds verder wegzakt in een depressie. De zoektocht naar de daders en het rouwproces van de jonge vrouw zijn twee verschillende verhaallijnen die niet altijd even soepel in elkaar overvloeien. De kracht van de film ligt dan ook voornamelijk in de emotionele diepgang. Wat dit betreft zetten de acteurs een geweldig staaltje acteerwerk neer. Michelle is zeker oscarwaardig in deze rol. Prachtig hoeveel verschillende kanten deze vrouw laat zien: ongelukkig, nieuwsgierig, sensueel, sexy, kwetsbaar, depressief en vol zelfhaat. Ik ga deze vrouw steeds meer waarderen, wat heeft zij een overtuigingskracht. Prachtig.

Jammer dat het hele thrillergebeuren niet altijd even goed uit de verf komt en het hele 'whodunnit' een beetje misplaatst voelt wanneer de journalist probeert te achterhalen wat er gebeurt is, omdat hij ook een schuldgevoel heeft. Ook dit blijft aan de dramatische kant, het wordt nergens spannend of thriller-waardig. Ondanks deze kanttekening is het een van de betere films die ik de laatste tijd heb gezien. Gevoelig, aangrijpend en echt.

En dat voor een 1 euro film uit de rommelbak..

'' Don't you want to take a leap of faith? ''

Ik heb hier een wisselend gevoel bij. Tijdens de pauze in de bioscoop liet ik de eerste helft even bezinken. Het wist me niet 100% te boeien en ik bleef me maar afvragen waarom. Er was in principe niks mis mee, het is een uniek concept. Was het dan gewoonweg niet mijn soort film? Was het Ellen Page die me irriteerde? (Ehm, ja! Sorry, kan haar nog steeds niet uitstaan.)

Ik betrapte mezelf er af en toe op dat ik wenste een afstandsbediening te hebben, waarbij ik de film een beetje kon doorspoelen. (Denk aan die scène in de sneeuw). Maar helaas, dat zouden de andere mensen in onze bomvolle zaal niet zo leuk hebben gevonden.

Vooruit, de film begint goed. Ik hou er wel van als je als kijker zijnde in het diepe wordt gegooid zonder teveel informatie. Het dream-sharen wordt daarna keurig uitgelegd. Langzaamaan leer je ook de kwelgeesten van Mr Cobb kennen, die Ariadne goed weet te ontrafelen. Oke, dat is vrij interessant om te zien. Je ziet Cobb worstelen met zijn demonen uit het verleden en hij probeert telkens het juiste te doen. Tegen beter weten in. Goed staaltje acteerwerk van Marion trouwens, thumbs up!

Het is lastig om bij een film als deze meegezogen of betrokken te raken. Je voelt de hoop dat Cobb op een dag terug naar huis kan keren, maar verder heb je weinig binding met het verhaal en/of de personages. Want waar draait het nu feitelijk om? Is het hele idee niet opgezet om er één of andere zakelijke winst uit te halen? Dat zorgde er voor mij uit dat ik het niet zo belangrijk vond of de missie wel of niet zou slagen. Het enige wat telde was de gunfactor. Cobb heeft genoeg geleden en moet terug naar zijn kinderen. That’s it. Verder zou het je een worst wezen of het, wel zeer vermakelijke team, er in slaagt. De overige teamleden hebben er weinig tot geen belang bij. Het is niet zo dat het levensbedreigend is als ze deze klus niet aan zouden nemen. Dit gegeven maakt het geheel al wat vlakker.

Gelukkig was Joseph Gordon-Levitt wel van de partij. Wat een heerlijke vent. Waar Leonardo soms op een opgeblazen paddenkop lijkt, steelde deze vent toch wel flink het eye-candy gehalte weg. Ook zorgde hij voor (een van de weinige) komische noot. Cute.

En ja, ook de actiescenes en de special effects stellen niet teleur. Enkele scènes zullen je verder ook goed bij blijven, denk aan de zwaartekrachtscène in het hotel, de val van het busje en natuurlijk de ‘’MC Escher’’ scènes.

Het is een mooie, ingenieuze en intelligente thriller geworden. Maar een meesterwerk? Nee… Helaas. Ondanks de ingewikkelde constructie, de heldere uitgevoering, de fantastische cast en de sterke cinematografie kies ik toch voor een 3.5* momenteel. Verhoging naar een 4.0* kan nog volgen, maar voor nu even niet.

Zoals al eerder gezegd is deze film inderdaad een herkenbaar kat-en-muisspel. Een beetje horrorliefhebber kan al een hele waslijst maken aan de hand van films waarin misvormde geïnteelde een grote rol spelen. Toch weet deze film zich te onderscheiden, want het is vlot, heeft onderhuidse spanning en zelfs het acteerwerk is de moeite waard.

De vrouw in kwestie maakt een mooie transformatie door. Dat ze de nodige survival skills beheerst is duidelijk. Het is wel eens verfrissend om niet het standaard domme grietje te zien, die de ene stommiteit na de andere begaat. Ook de flashbacks zijn weer prima en soms vrij heftig. Creepy sfeertje door het maanlicht en de geluiden die je hoort.

Verrassend.

Ik ben wel een fan van de Vlaamse cinema. Zie het toch altijd wel graag.

Koen acteert voortreffelijk, wat een charismatische en lekkere vent is dat toch. Axel Daeseleire is oud geworden joh! Wel leuk om hem weer eens te zien, hij was toch wel een van mijn favo's in Flikken.

De film duurde op sommige momenten te lang. Te trage stukken en ik had het gevoel dat het allemaal wel wat ingekort had kunnen worden, om het wat vlotter te maken. Bepaalde scènes voelden als overbodig en 'opvulling' aan waardoor het zich voortsleept en regelmatig inkakt.

De ontknoping van het verhaal was best wel boeiend, en inderdaad was het gedurende de film vrij onvoorspelbaar hoe de vork in de steel zat, maar ergens is het ook een beetje 'too much'.

Toch zeker een voldoende waard.