Opinions

Mooi.

Vanaf het begin was ik al aan de buis gekluisterd. Toepasselijke muziek, goede opbouw van het verhaal en sympathieke personages. Goede sfeer, vanaf de openingsscène. Wanneer je Katie voor het eerst ziet praten met Lexie, heeft ze je hart gesloten. Wat een chemie. Spat van het beeld. Ook Alex weet direct je hart te stelen. dat is wat ik graag heb bij een film, personages die je direct aanspreken en je intrigeren.

Het kabbelt rustig voort, er gebeurde niet veel maar dat hoeft ook niet. De trage opbouw geeft je de kans om de personages en het verhaal te leren kennen. Door flashbacks kom je steeds meer te weten. De scènes op het strand met de kids zijn heel erg lief. En jezus, wat is Julianne toch een prachtige vrouw. De uitstraling die ze heeft valt niet te beschrijven.

Naar het einde toe wordt het steeds iets beter. Het zoete en lievige wordt dan steeds duisterder. De spanning wordt opgebouwd en je hoopt op de best mogelijke uitkomst. Je weet ergens wel hoe het af gaat lopen, dat zie je van een kilometer afstand, maar wanneer het dan ook daadwerkelijk zo is ben je blij voor ze.

Zoetsappig? Ja. Voorspelbaar? Ja. Sentimenteel? Ja. Vernieuwend? Nee. Indrukwekkend? Absoluut.

Het wist me vast te houden en te boeien. Dankzij Josh en Julianne en de twee kids wordt een voorspelbaar verhaal interessant om naar te kijken.

Lief! Paar traantjes moeten wegpinken aan 't einde.

Best aardig, maar had er meer van verwacht. Heb de trailer meerdere malen voorbij zien komen in de bioscoop en dat schepte goede hoop. Reynolds vind ik een lekkere vent en Denzel is toch wel één van die acteur waarvan ik vrijwel elke nieuwe film waarin hij speelt kijk.

Het acteerwerk is dan ook prima, het ziet er allemaal goed verzorgd uit, fijne actiescènes, ijzersterke dialogen, voldoende spanning.. Maar toch is het allemaal nét niet goed genoeg om echt binnen te komen. Komt misschien ook omdat ik er in het begin van de film niet lekker in zat, moest echt blijven opletten hoe de vork in de steel zat, want ik vond het vrij chaotisch allemaal.

Standaard, maar onderhoudend genoeg. Eigenlijk vind ik 3.5 een beetje aan de hoge kant, maar met name vanwege het spel van Washington laat ik dit cijfer staan.

Ik doe het niet vaak, maar héél af en toe waag ik me eens aan een Aziatisch werkje.

De film begint goed: Je wordt al vrij snel als kijker er middenin gegooid en krijgt te zien waar het om gaat. Daarna kakt het helaas een beetje in. Met het acteerwerk is niks mis, en met name de ''lady in red'' wist me soms flink op de kast te jagen, maar écht heel eng wordt het nergens.

Mooie locaties, het camerawerk is prima, de muziek is meer dan goed... en toch is het het allemaal net niet. Dialogen zijn soms een beetje suf en stoffig maar wordt naar het einde toe wel beter.

Ik weet het niet, ik kan hier weinig mee. Je blijft met dubbele gevoelens achter. Zonde.

Voor nu een kleine voldoende, omdat ik spookvrouwtjes creepy vind en dat wel goed in beeld is gebracht.

Haha, het klopt inderdaad, wat het DVD menu betreft! God, zoiets had ik nog in elkaar kunnen knutselen. Binnen 10 minuten zelfs.

En toch was het een leuk gegeven: '' Zijn eerste zes slachtoffers zijn de ogen uitgestoken, de tweede zes zijn de oren afgesneden en van de laatste vier is de tong uitgerukt. '' Het leek me wel lekker creepy. Maar dit was het niet. Er wordt ook niet geprobeerd om het spannend te houden, want binnen de eerste 10 minuten heb je in feite alles al gezien en valt er niks meer te raden. Ook pretendeert de film 'hip' te zijn door het gebruik van luide, opzwepende muziek, maar dit werkt averechts. Echte sfeer is er niet, mede door deze ontzettende B-acteurs die soms tenenkrommend slecht zijn.

Gruwelfilm. Maar niet in positieve zin.

Wel aardig.

Had niet al te hoge verwachtingen van dit 'onderwater filmpje', ondanks de naam James Cameron, maar vaak wanneer ik geen hoge verwachtingen heb, ben ik daarna positief verrast. In dit geval is dit niet helemaal zo.

Een slechte film is Sanctum niet, maar hij zal je ook niet lang bijblijven. Tuurlijk is het mooi gefilmd, fijne shots en een claustrofobisch sfeertje zijn dan ook pluspunten te noemen. Helaas is dit niet genoeg om de film naar een hoger niveau te tillen. De personages zijn vrij vlak en niet allemaal even boeiend, de vader-zoon relatie voelt een beetje cliché aan en het script is ook niet altijd even sterk.

Van echte spanning is dan ook geen sprake, je kijkt en je ziet het verder allemaal wel. Toch is het niet teleurstellend of slecht genoeg om er een onvoldoende van te maken, nipte 3.0*

Om maar alvast in de kerstsfeer te komen, heb ik vanochtend met de kindjes van het werk deze film gekeken. Persoonlijk hield ik niet van dit soort films, ik heb ze dan ook altijd weten te vermijden, maar het viel me goed mee. Ik heb deel 1 nog nooit gezien, dus ik ging zonder iets te weten over deze film deel 2 in. Tim Allen zet een leuke, grappige kerstman neer. De sfeer van de film is erg leuk, geen klef gedoe, maar wel boordevol actie. Je ziet de Kerstman, de Noordpool, de elfjes, de rendieren, speelgoed en cadeautjes.. en de strenge directrice die de leerlingen de stuipen op het lijf weet te jagen met haar autoriteit. Leuk dat deze rol gespeeld wordt door een van mijn favoriete Lost personages!

De kinderen hebben zich vermaakt bij deze film, en ik ook! Misschien me toch maar eens aan deel 1 wagen.

Amateuristisch is inderdaad een goede benaming. Het is niet zo boeiend en het lijkt op een film die een paar leden van de scouting hebben geschoten vanuit het plaatselijke buurthuis en omgeving. Zo voelt het, zo klinkt het en zo ziet het uit. Het acteerwerk valt nog wel mee, dat is niet het beroerdste (Al ben je halverwege de film wel op ze uitgekeken), maar er zit weinig vooral in het begin tot geen vaart of spanning in de film. Naarmate de film vordert wordt het iets beter, maar nog steeds weet het nergens boven de middelmaat uit te stijgen.

Kon me niet bekoren. De sfeer, de setting.. ik kwam maar moeilijk 'in' de film. Nu had ik eens geen last van de taalbarrière, maar waren er weer andere dingen waar ik over bleef vallen. Akkoord, het acteerwerk was prima, maar de echte spanning en nieuwsgierigheid bleef voor mij uit.

Misschien sprak de grote lijn in het verhaal me al niet aan, het voelde te traag en weinigzeggend aan. Het Middeleeuwse gebeuren is sowieso al niets voor mij, maar ik had gehoopt dat er toch een frisse draai aan gegeven werd. Helaas, in plaats daarvan voelde het saai en vaag aan. Jammer.

'' I don't give a crap if you covered yourself in peanut butter and had a 15 hooker gang bang! ''

Een film met een bescheiden budget, die zoveel succes heeft gehad en die mensen zwaar geshocked heeft... Daar moeten we er meer van hebben. Het is toch wel uitgegroeid tot een culthit van de laatste jaren.

Saw roept 2 soorten gevoelens op. Fascinatie en afkeer. Voor mij was Saw een frisse, vernieuwende film waar ik volkomen onwetend instapte. De eerste keer dat ik hem zag heb ik er best vervelend door geslapen. Ik bleef met een benauwd en beklemmend gevoel achter. De meeste spanning zit dan ook in de flashbacks die je als kijker te zien krijgt. Je probeert zelf de puzzel passend te maken, terwijl je af en toe de stuipen op het lijf wordt gejaagd door de ijzige en koelbloedige Jigsaw.

Er zijn maar weinig films die een bloedstollende sfeer weten te creëren en dit van begin tot eind volhoudt. Ondanks het kleine budget weten de makers ook een aantal zeer realistisch ogende scènes neer te zetten, iets wat bij andere horrorfilms al snel cheap en ongeloofwaardig kan lijken. De martelingen zijn dan ook zeer inventief.

Acteerwerk is ook prima, je ziet gewone mensen die in een vreselijke fucked up situatie zijn terecht gekomen en die letterlijk vechten voor hun leven. Kracht van Saw blijft wel dat er - in tegenstelling tot de andere delen - veel oneliners in zitten. Denk aan '' I'm having a blast! This is the most fun I've had without lubricant! '' en '' My name is Very Fucking Confused; what's your name? '' Dat geeft de film soms nog enigzins een ''luchtig'' momentje, wat absoluut welkom is tussen de ranzigheid en de gore door.

Het is misschien geen klassieker, maar absoluut een fris en origineel horrorfilmpje. Toch wel één van de betere sinds Se7en. Deze regisseurs -die overigens best ziek zijn (of moet ik zeggen briljant?) als ze eventjes zoiets verzinnen, en dan ook nog miljoenen verdienen- hebben echt potentie. Chapeau.

‘’ You wanna know the only thing that's wrong with killing you, Jill? I can only do it once. ‘’

Finally. Na al die tijd weet ik eindelijk wat met Dr. Gordon gebeurd is na Saw 1. Dat was voor mij toch wel een van de grootste filmraadsels van de afgelopen jaren. Het puzzeltje viel in elkaar. Ergens had je het kunnen weten. Die ‘Jigsaw’ die de cape droeg, die hinkte met zijn voet, alsof hij hem flink bezeerd had. Ook zijn er genoeg verwijzingen geweest naar ‘chirurgische traps’, denk aan alle verstopte sleutels e.d., (wie kan dat beter dan een chirurg?), en natuurlijk hadden we al eerder gezien dat een slachtoffer zijn hulpje was geworden.

Enfin, de film begint goed. Goede openingskill, niet direct te spannend. Het wordt langzaam opgebouwd. En dan begint het. Ik vond ik het erg spijtig te zien dat die debiel van een Mark Hoffman het overleefd had, eind deel 6. Maargoed, ergens viel dit ook wel te verwachten. Ik wist sowieso dat hij te zien zou zijn, maar ik hoopte in de flashback-manier. Niet dus.

En toen kwam Bobby. Ik was verrast te zien dat Sean Patrick Flanery deze rol speelde, wist ik niet. Toch moest ik aan zijn personage wennen. Ik had direct een ‘afstandelijk’ gevoel bij deze man. Later werd dit wel minder, toen hij zichzelf moest ‘bewijzen’ en zijn geliefde moest proberen te redden. Heavy.

Wel fijn om weer wat flashbacks te zien naar eerdere kills, en de personages die deze overleefd hebben. Ook weer een handjevol (prominente) nieuwe personages, zoals Gibson (Chad Donella) die zijn rol zeker niet onverdienstelijk neerzet. Verder is het acteerwerk wisselend. Enkele personages weten goed te overtuigen, anderen lijken weggelopen van een of andere amateur toneelclub. Vooral dat laatste gevoel blijf ik houden bij Mark Hoffman. Wat is het nou precies met deze man? Is hij een psychopatische maniak of een buitengewoon slimme moordenaar? Je ziet hem de meest gruwelijke traps verzinnen, en anderzijds is het ook een ordinaire moordenaar die met een mes en/of pistool zwaait om mensen uit de weg te ruimen. Vervelende etter.

De traps waren weer prima. Het was weer even goor als altijd. Die van Evan, Chester uit Linkin Park, was schitterend. Hier zat ik toch wel even met dichtgeknepen oogjes te kijken. Ik hoopte ergens dat het hem zou lukken, maar helaas. Cool om weer eens zoveel mensen tegelijk in één trap te zien, in plaats van een persoon die zichzelf of een ander moet redden. Wel werd ik er een beetje moe van dat er wéér een sleutel in iemand zijn buik/middenrif was verstopt. Dit hebben we toch al 2 á 3 keer eerder gezien? Toegegeven: het is weliswaar op een andere manier gebracht, het blijft onsmakelijk, dat geef ik toe.. maar waren ze een beetje door de verfrissende ideeën heen? Ook viel het me op dat véél meer reddingspogingen mislukten. De trap van Joyce, dat ze levend aan het verbranden was, zag er ontiegelijk smerig en realistisch uit. Bij de trap van Jill daarentegen, moest ik even lachen. Misschien omdat ik die trap ook al 3 keer eerder heb gezien, maar die tong die zo hond-achtig erbij lag.. tsja.

Wat het einde betreft van de film: het duurde behoorlijk lang voordat Gordon in beeld kwam. Dat zorgde er ook voor dat het einde afgeraffeld leek. De vragen zijn grotendeels beantwoordt, maar er zijn ook weer nieuwe bijgekomen. Marks my words, er komt nog een deel. This isn’t over.

Vandaag maar weer eens herzien. Saw II bevat meer 'blood and gore' dan het eerste deel, en is ook ziekelijker en smeriger dan zijn voorganger, maar de nieuwigheid is er wel af. Waar je bij deel 1 in je stoel zat geklemd en telkens verrast werd door de gore en gestoorde moorden, zit je er nu in feite op te wachten. Maar dat is niet erg. Dit deel heeft een groter budget, meer schokkende passages en er zijn meer mensen in dit dodelijke spel.

De scènes en de moorden worden visueel gezien een stuk beter in beeld gebracht, en ook de wisselwerking tussen het in beeld zien van de moordenaar Jigsaw en de pop met de huiveringwekkende stem is prima. Waar hij in het eerste deel amper te zien was, heeft hij nu een veel prominentere rol. Bell zet zijn rol dan ook overtuigend neer als meedogenloze, koude psychopaat.

De sfeer is prima, daar valt niet over te klagen. Het grote minpunt is dan toch wel de oppervlakkigheid van de karakters, op geen enkele manier leef je met ze mee of wil je ze redden. Ze zijn allemaal zo vlak en cliché, dat het zelfs een beetje storend is. Het zoontje van de detective is nog enigzins iemand waarvan je hoopt dat hij het overleeft.
Ander minpunt is toch wel dat de moorden wat minder betekenis hebben. Eerder zat er bij de moorden een achterliggende gedachte en een moraal bij. Nu kruipt een man ergens in en wordt levend geroosterd. Dood. Een ander opent de deur met een sleutel, dood.

Al met al een zeer degelijk vervolg, die zeker voor de liefhebbers van psychopatische, gore en weerzinwekkende spelletjes een must is om te zien.

'' Where is he, you junkie bitch? ''

Na deel 2 te hebben herzien, gaan we natuurlijk verder met dit derde deel. Inhoudelijk is het een stuk minder dan zijn voorgangers, we weten ondertussen wel dat die intrigerende psychopaat morele levenslessen wil leren door middel van zieke spelletjes waar de overlevingskans zeer klein is, maar de echte horrorliefhebber kijkt ook niet alleen voor het verhaal. Want dat is er wel duidelijk. Wederom zie je waarom de slachtoffers zorgvuldig zijn gekozen en waarom zij in het spel passen.

Je zit met afkeer te kijken naar de martel- en sterfscènes. Denk even terug aan dat geweldige apparaat waar de rechter dreigt te verdrinken in gepureerde varkenskadavers. Wie verzint zoiets vraag je je dan af.. Mensen met een zwakke maag vinden dit niet om aan te zien, en sommige martelingen zijn zó gruwelijk dat zelfs een doorgewinterde horrorliefhebber het liefst even de oogjes dicht wil knijpen.

Darren Lynn Bousman heeft duidelijk gekozen voor wat sneller en rauwer camerawerk, wat een zeer goede keuze blijkt. Je kunt de botten horen kraken en het vlees open gereten zien worden.

Nog steeds zeer vermakelijk, een goed derde deel, maar toch ietsje minder dan de eerste twee films. Wellicht puur omdat we toch telkens weten wat komen gaat. Op naar -de herziening van- deel 4 dan maar weer.

Weet je wat het is met dit soort films... Als je eenmaal de eerste delen hebt gezien, wil je automatisch ook de andere delen zien, vaak tegen beter weten in...

Saw IV begint hoopvol. Je krijgt een zeer goede blik op de autopsie van Jigsaw te zien, en ik denk dat dit menig kijker al misselijk wist te maken in de eerste minuten. Helaas verscheen al snel de ontiegelijke rotkop van Detective Hoffman in beeld. Die vent is perfect gecast, wat een onsympathieke, donkere en twisted uitstraling heeft die man zeg. Niks om in een donker steegje tegen te komen. Toch mist hij iets. Als je Jigsaw ziet, lopen de rillingen je over je rug en voel je je als kijker zelfs bijna angstig. Hoffman is eerder een overweight agentje met een iets te chagrijnig hoofd, maar hij weet geen echte angst in te boezemen.

Wel krijg je antwoorden op enkele vragen: Wat gebeurde er met Matthews die aan het einde van deel 2 achterbleef? Wat zijn de beweegredenen geweest voor Jigsaw? Waarom kiest hij telkens deze mensen uit?

In tegenstelling tot de vorige delen hebben de personages minder diepgang, en boeit het je weinig wat er met ze gaat gebeuren. Wel mooi om te zien is wanneer Rigg telkens moet kiezen of hij de slachtoffers zal redden of dat ze zichzelf moeten redden, die tweestrijd is duidelijk van zijn gezicht af te lezen.

Verder is het nog steeds een aaneenschakeling van gruwelijke, smerige scènes, krakende botten, bloederige taferelen en weerzinwekkende martelwerktuigen.

Het vierde deel blijft een ''leuk tussendoortje'' als je nieuwsgierig bent naar opheldering waarom deze man en zijn kompanen mensen aan deze vreselijke tests laten ondergaan. Toch zal het veel kijkers een worst wezen waarom hij dit allemaal gedaan heeft, het enige wat ze willen zien is veel bloed, gore en ingenieuze vallen. En dat krijgen ze te zien.

Ik hou dr van.

'' No it's not Jigsaw, he's dead. Haven't you watched TV lately? ''

Het vijfde deel van deze serie.

Zijn de inventieve martel/moordmachines er nog? *Check!*

De puzzelrijke scenario's die de kijker probeert aan het denken te zetten? *Check!*

Een hele hoop bloed en ranzigheid? *Check!*

Een verrassend einde wat de kijker nieuwsgierig moet maken naar meer? *Check!*

Alle ingrediënten voor een nieuw SAW-deel zijn weer aanwezig. En dat is ook precies wat we willen zien. Om het verhaal hoef je al een tijdje niet meer te kijken, want de geloofwaardigheid zakt bij elk deel. Wat wél prettig is aan deze reeks, is dat de delen er elkaar fijn opvolgen. Zo zit er maar een korte periode tussen Saw IV en Saw V, en ook in de vorige delen was dit het geval. Gelukkig hebben de makers -nog- niet gekozen voor een: ''One year later'' verhaal.

Het acteerwerk gaat op den duur meer en meer storen, en je denkt zelfs dat je met afschreven soapacteurs te maken hebt. Gillen en smeken om hun leven kunnen ze wel, maar veel meer dan dat hebben ze niet te bieden. Is dat een gemis? Nee, eigenlijk niet. Maar net als in het vorige deel interesseert het je al niet meer of ze het wel of niet overleven, maar zit je stiekem eigenlijk een beetje vol sadistische afschuw te hopen dat ze sterven. En dan zo vies en akelig mogelijk graag. Wat dat betreft weet elke Saw film wel te slagen.

Live or die. Make a choice.

Wat een vreselijk ranzige openingsscene weer! Het niet durven kijken begon al snel, gatverdamme zeg! Niet goed voor mijn maag! Je eigen buik of armen eraf snijden. Die dikkerd had wel genoeg overtollig vet,. maar dan nog. Fijn om nog even de flashback te zien naar deel 5, want ik weet ondertussen al bijna niet meer wat er in de laatste 3 delen gebeurde. Ik heb alle delen tot nu toe gezien, maar als je deel 6 gaat kijken zonder de voorgaande gezien te hebben is het allemaal erg ingewikkeld en complex.

Minpunt aan deze film is de nieuwe hoofdrolspeler, Costas Mandylor. Wat een staaltje slecht acteerwerk! Gelukkig kunnen de anderen wel overtuigen. Het is in mijn ogen nog steeds een filmreeks die te graag 'intelligent' wil zijn, maar de echte fans die kunnen dit laatste deel, dat zeker beter is dan sommige voorgangers, wel waarderen.

Ook mevrouw Jigsaw is weer aanwezig en is een goeie partner in crime, of moet ik zeggen, in the game? De traps zijn dan ook weer schitterend.. en goor. Ik zou zelf niet eens de moeite doen om te ontsnappen denk ik, ik zou hopen op een snelle pijnlijke dood. Misschien heb ik net wat teveel van dat soort (mislukte) traps gezien.

De scene waarbij de vrouw en de zoon van William toekijken is echt gruwelijk. Het zou je maar overkomen! Nog een reden om nooit te gaan roken denk ik zo! Grappig dat ze laten zien dat Smokey Smokerson eerst nog even in zijn broek plast. Leuk detail bij deze scene.

Goed aan deze film was dat de spanning zich op bleef bouwen. De scene waar William moet kiezen wie er opgehangen wordt is in mijn ogen dan ook erg spannend! Zijn keuze is echter wel voorspelbaar, maar wel schitterend om te zien hoe bang de vrouw van middelbare leeftijd is. Zo overtuigend dat je je bijna voor kunt stellen dat je er zelf hangt.

De ene ranzige trap is nog niet voorbij of de volgende dient zich al weer aan. En ja, ik hou er van! Beetje cliché is wel dat er regelmatig dezelfde dingen worden verzonnen, we weten immers allemaal waar de sleuteltjes verstopt worden, en dat is in deze film ook niet veel anders. De traps zelfs worden wel steeds origineler. De makers moeten inderdaad een sick mind hebben. Welk normaal mens verzint een carrousel-marteling? Daar moet je wel een beetje ziek voor zijn in je hoofd.

Het einde van de film vind ik persoonlijk schitterend. Echt het spreekwoordelijke koekje van eigen deeg! Maar toch weer een open einde, zou het dan toch niet voorbij zijn? Dit laatste (?) deel zorgt voor een heleboel antwoorden, waar we al 5 delen lang op zitten te wachten.

Voor mij was het een van de betere Saw's, waar ook nog een soort van politieke boodschap in zit. Voor nu een 3.5*

'' Look, if it's about that time I puked green slime and masturbated with a crucifix, it was my first keg party, Bobby! ''

Voor mij is dit de Koning onder de parodieën op bekende (horror)films. Ik heb geluk dat ik alle originele films al had gezien, daardoor heeft het meteen zo'n goede indruk op me achter gelaten. Films als 'Scream', 'I Still Know What You Did Last Summer', 'The Blair Witch Project', 'The Matrix' en 'The Sixth Sense' vind ik dan ook stuk voor stuk goeie films. Om ze in een parodie langs te zien komen is dan natuurlijk hilarisch, zeker als het goed gedaan wordt. En ja, dat was het geval.

Denk aan Miss Mann En de geweldige memorabele scène waar Brenda naar de bioscoop gaat: ''Hello? Hey girl! Ah, I'm in the movies! Uh-huh, yeah Shake-a-speare in love! Ohh-ohh! You lying! You lying! ''

Ja, dat soort meligheid is wel mijn humor. Het acteerniveau is wat je mag verwachten in een tienerkomedie. De acteurs spelen eigenlijk even slecht (of juist goed?), aangezien ze allemaal parodieën spelen op karakters uit andere films.

Scary Movie blijft een uitschieter in zijn soort: Het is een heerlijke, komische en pretentieloze komedie.

''Cindy, the news is on! Another little white girl done fell down a well. Fifty black people got they ass beat by police today, but the whole world gotta stop for one little whitey down the hole.... Ehm Ciiiindyyyy, the TV's leaking! ''

Scary Movie 3 is beter dan het vorige deel. Meer humoristische scènes dan op platvloersheid, al blijft het vaak toch nog een beetje onderbroekenlol. De films die het meest op de voorgrond staan zijn ‘Signs’ en ‘The Ring’. Toch is er genoeg ruimte over voor ‘8 Mile'. Signs vind ik minder, maar The Ring is absoluut goed gelukt. Dat kind is écht een creep zeg, zelfs in deze film. Zij bezorgde mij ook een aantal keren een grote glimlach op mijn gezicht. Neefje Cody was de uitschieter in deze film. Leuk joch, maar alles om hem heen is puur leedvermaak. Zelfs al hou je niet van dit soort films, zijn scènes zijn behoorlijk grappig.

Maar de award voor meest grappige scène gaat toch naar: Cindy, this bitch is messin' up my floor! Get up you little ugly bitch. C'mon, let me see what you got. What you gonna do? That's all? Oooh, I'm whippin' her ass, Cindy! Yeah, wassup? Nou, je kon me oprapen.

We weten het allemaal: dit soort films zijn pretentieloos, simpel en plat vermaak. Scary Movie 4 is in zekere zin een kopie van War of the Worlds en voegt af en toe een handjevol elementen van andere films toe.

De aanwezigheid van The Grudge en Saw vind ik grappig, zeker aangezien het de aandacht een beetje af weet te leiden van het vervelende W.O.T.W en nog erger: The Village. Je ontkomt er natuurlijk niet aan dat er bij dit soort films andere films op de hak worden genomen die je niet leuk vindt, maar dat kwam de film voor mij niet ten goede. Toch is het niet helemaal slecht.

Het grappigste moment is dan ook die scène waar Tom Ryan op de bank zit bij Oprah. Het originele moment is tenenkrommend, maar van deze scène kreeg ik een brede glimlach op mijn gezicht. Net als bij de scène tussen Dr. Phil en Shaquille O'Neal. Dit soort dingen maken de film de moeite waard. Ook met de dialogen tussen Cindy en Tom is niks mis. Cindy blijft lekker doen waar ze goed in is, en Tom is op sommige momenten zo grappig en onhandig dat je bijna plaatsvervangende schaamte krijgt.

Lekker popcornvertier en lachen om de herkenning van de films die vrij simpel te parodiëren zijn. Het persifleren blijft overduidelijk het uitgangspunt van deze film, en het is maar weer wachten op een nieuw deel.

Thank GOD, dat ik hiervoor niet naar de bioscoop ben gegaan. Dit heeft echt niks meer met 'Scary Movie' te maken. Het is ook gewoon niet hetzelfde zonder Cindy en Regina. Zij waren toch wel de basis van de SM reeks.

Het is een hele slechte parodieenfilm, waarin ik hooguit twee keer moest lachen (Vooral met het Evil Dead gedeelte eigenlijk) en de rest van de tijd met een verveeld gezicht zat te kijken. Ik kan normaal best wat flauwe humor hebben, maar nee. Tegen dingen aanlopen, kinderen 'per ongeluk' pijn doen en poepen-op-de-wc-grappen zijn écht niet meer leuk.

De openingsscène zorgde er bijna voor dat we 'm afgezet hadden. Mijn vriend keek me aan en vroeg: Vond je dat nou grappig? Nee, verschrikkelijk. Het hele 'Mama' slash 'Paranormal Activity' (Dat kennen we nu wel) gebeuren was ook erg jammerlijk.

Nee, dit was 'm echt niet. Vreselijk.

Ik begreep er niks van in het begin. Waar zat ik nou naar te kijken? Waar is Corbin Bleu? Clown, welke clown? En toen *poef* keek ik plots naar een stel jappies. En toen (ja, het duurde even) viel het kwartje eindelijk. 5 korte films in één 'film' gepropt. Aha! Op die fiets....

Ik was er zonder al teveel voorkennis ingegaan. Ik had de poster gezien en een plot gelezen over een vleesetende clown. Dat was genoeg voor mij om de film direct een kans te geven, al heb ik een grote fobie voor clowns. Ik, als echte bikkel, was toch nieuwsgierig geworden. Helaas dus wel totaal anders dan verwacht. Ik had een soort Wrong Turn achtige film verwacht maar dan met clowns. Oeps, niet dus...

Verhaal een en twee waren niet echt iets voor mij, maar niet slecht te noemen. Ik kwam gewoon niet lekker in het verhaal. Het derde verhaal vond ik leuk. Nouja, 'leuk'... Goed. Sfeervol en duister. Maar nummer 4 was natuurlijk waar ik op gewacht had. Corbin Bleu. Beetje vreemd, maar vond dat verhaal tot dusver de beste van allemaal, ookal was het ook niet bijzonder spannend. Maargoed, dat waren ze geen van allen. Verhaal 5, tja... ik kon er niet veel mee, was al voorbij voordat het begon.

Niet slecht, ook niet heel goed.

Normaal absoluut niet mijn ding, zo'n flauwe Nederlandse film waar een paar marokkanen een beetje met straattaal elkaar afzeiken..

maaaar na het zien van deze film heb ik mijn mening toch bij moeten stellen. Aardige film, kijkt lekker weg.. Zitten best een paar grappige momenten in. Vooral Tygo zet weer een geweldig personage neer, en het is ook leuk om te zien hoe het bij die marokkaanse familie aan toe gaat.

Een film over duelleren met "7 Evil Exes" . Goh, het lijkt wel alsof ik mijn dagboek open sla.

Nah, even serieus. Ik heb deze film vannacht -na veel aandringen van iemand hier, ik noem geen namen ) toch maar een kans gegeven. En ik ben positief verrast. Ben ik nu ook een 'nerd' omdat ik dit soort films kan waarderen? Ik was vroeger wel verslaafd aan mijn Sega, dat is nog steeds jeugdsentiment, en toen ik wat ouder werd is hij vervangen geworden door een PS2 waar ik best wat avonden mee doorbracht.

Waar te beginnen.. Scott Pilgrim vs. the World is een over de top visueel spektakel met een heerlijke soundtrack. Ik vond dat er best een goede onderliggende gedachte bij deze film kwam kijken. Natuurlijk heeft het een hoog entertainment gehalte, maar het is ook vrij serieus. Een nieuwe relatie brengt vaak moeilijkheden met zich mee, of op zijn minst wat spanningen. Denk aan jaloerse of niet afgesloten relaties met exen, de mening van familie en ouders over je nieuwe partner, etc. Dit vond ik toch wel een prettige afwisseling tussen al het popcorn vermaak door.

De cast is wel perfect. De cynische Wallace (Kieran Culkin, is dat de broer van?) wist me te verrassen met zijn rol. Hij steelt echt de show en stiekem verheug je je op het moment dat hij weer in beeld is. Micheal Cera is natuurlijk perfect gecast, over hem kan ik geen kwaad woord zeggen, maar toch blijft het geen acteur waarvan ik de behoefte heb meer werk te zien. Als ik het toevallig tegenkom, prima, maar hij doet verder weinig met me. Mary Elizabeth Winstead, lekker excentriek, viel me ook reuze mee. De grappen en dialogen waren ook prima.

Er zijn enkel een paar puntjes waar ik over 'viel'. Ramona is echt helemaal niet aardig voor Scott. Ze is niet lief of sympathiek, terwijl hij alles voor haar doet. Dat stoorde me af en toe een beetje. Dit hangt samen met de lange speelduur van de film. Bij ex nummer 4 zat in stiekem een beetje af te tellen: '' Oh, er komen er nog drie, oké.'' Het feit dat ik niet alles begreep, ik ben nou eenmaal geen doorgewinterde gamer en mijn kennis hierover is dan ook niet zo groot, ervaarde ik niet als minpunt.

Sommige dingen worden niet uitgelegd, maar dat hoeft voor mij ook helemaal niet. Het blijft prima te volgen, ook als game n00b.

Ik twijfel tussen een 3.5* en 4.0*, maar vanwege het visuele genot, de goede setting, de uitstekende cast en de goeie dosis humor gaat ie lekker op de 4.0*.

Wes Craven. Op een of andere manier hou ik van die man zijn werk. Ik kan niet altijd alles even goed waarderen, maar hij heeft een fijne, eigen stijl en weet er toch een authentieke draai aan te geven. Wanneer je zijn films kijkt, voel je dat de beste man een grote liefde voelt voor 'zijn' genre. Scream is een film met een enkele bibber, en af en toe een lach.

Deze film heeft dan ook één van de leukste, nouja, leuk is niet het juiste woord.. meest boeiende prologen die ik ken. De aandacht is meteen gevestigd en de toon is gezet. Hoewel het nergens het platte en kinderlijke niveau van Scary Movie heeft, neemt de film zich nergens echt serieus, en dat is een verademing. Een flinke portie ironie is dan ook aanwezig en de knipogen die gegeven worden zijn zeer vermakelijk.

De personages zijn niet allemaal je-van-het, het acteerwerk is niet altijd even sterk, maar gelukkig is dit nergens storend. De originaliteit maakt veel goed, zeker voor die tijd. Inmiddels zijn er tientallen soortgelijke films gekomen, spoofs, parodieën etc, waardoor ik het kan begrijpen dat je, wanneer je nu deze film voor het eerst ziet, het niet zo goed kunt waarderen. Gelukkig was mijn eerste kennismaking met Scream in de jaren '90, toen ik zelf nog een kleine gup was. Ik draag de film nog steeds een warm hart toe, ondanks dat ik 'm niet meer kan kijken zonder tegelijkertijd Scary Movie en I Still Know What You Did Last Summer in mijn hoofd af te spelen....

Aardig vervolg op het eerste deel. De film begint zeer aardig met de premiereavond van 'Stab'. Wanneer het jonge koppeltje in de bioscoop afgeslacht wordt, is de toon direct gezet en Woodsboro staat weer op zijn kop. Weer een moordenaar die achter Sidney Prescott aanzit. Zij heeft haar leven ondertussen weer opgepakt en heeft inmiddels een nieuwe vriend (Jerry O'Connell) en is ook nog goed bevriend met Randy (Jamie Kennedy ).

Het horrorgenre wordt wederom niet serieus genomen. Heerlijke verwijzingen naar andere sequel films. Blijft een feest van herkenning en de zelfspot is tof.

De kracht van het verhaal blijft toch Sydney. Het meisje lijkt echt en het is makkelijk om met haar mee te leven. Ook de bijrollen zijn noemenswaardig: Sarah Michelle Gellar, Rebecca Gayheart, Jerry O'Connell en Liev Schreiber doen het prima.

Jawel, ik blijf fan.

'' It's my movie. And it's called: "Sarah gets skewered like a fucking pig!" ''

Wat een belachelijk laag gemiddelde voor dit derde deel. Het begint al direct sfeervol, wanneer Cotton machteloos in de auto zit in de wetenschap dat een serialkiller in zijn huis is. De spanning is om te snijden en de gebeurtenissen die volgens houden je eventjes op het puntje van je stoel.

Sydney is klaar met vluchten, finally, en ze besluit terug te keren naar Woodsboro. Dit deel heeft dan ook meer spanning dan het tweede deel, en de combinatie met humor is ook weer fijn. Ook de andere 'horror-ingrediënten' zijn aanwezig en het stelde me dan ook niet teleur. Het enige wat van mij niet zo had gehoeven, was de overleden moeder van Sydney, ons dat laken. Was net een beetje too much, maar ach, ik begrijp de toegevoegde waarde wel. Het moest het geheel een beetje creepier maken.

Grote plus: Patrick Dempsey! Leuk om hem in dit soort rol te zien. Hij doet het ook zeker niet onverdienstelijk. Ik kan niet wachten op deel 4, echt een hele grote must-see-in-de-bioscoop. Ben benieuwd of ik weer zo'n mooi cijfer mag uitdelen. Nog even geduldig zijn...

'' The unexpected is the new cliche. ''

Scre4m is een heerlijke hommage aan de drie vorige delen. Ik ben een sucker voor deze films. Ik vind ze heerlijk, de kills, de humor, de sfeer en vooral de fijne balans tussen komische scènes en spannende scènes.

De openingsscène, ik werd er al op gewezen dat deze erg leuk zou zijn, viel dan ook niet tegen. Heerlijk begin van de film, de toon was direct gezet. Neem de scène van de twee tieners die kibbelen over Saw 4 en hoe slecht deze wel niet is, dit toont aan dat de film geen moeite heeft om andere films te bekritisteren, en tegelijkertijd bevatten deze scènes ook veel zelfspot. Gelukkig nemen de makers zichzelf nergens serieus en wordt er schaamteloos kritiek geleverd.

Persoonlijk vond ik deze cast ook erg fijn. Veel bekende namen, Hayden Panettiere (love her), Kristen Bell, Anna Paquin, Alison Brie, Marielle Jaffe.. aan vrouwelijk schoon geen gebrek. Oh ja, we hebben Emma Roberts natuurlijk ook nog, maar ik vond haar eigenlijk vanaf het begin al vrij irritant. Nu is het ook lastig om op te boksen tegen beauty's als Hayden en Marielle natuurlijk. Dewey daarentegen leek wel 100 jaar ouder te zijn geworden in plaats van 10, en Gail had beter de botox kunnen laten staan en beginnen te eten, want wat is die vrouw akelig mager zeg. Van 'Monica' is in ieder geval niets meer te zien. Jammer. De kilootjes die zij verloren was, heeft Sydney er blijkbaar bijgekregen. Helaas kon ik in deze film weinig met haar, wat jammer is omdat ze film toch rond en om haar draait. De bijpersonages wisten mij meer te intrigeren. Neem ook de deputy mannen Perkins en Hoss ( ) , zij weten het luchtig te houden. Het personage waar ik me het meest aan stoorde was Deputy Judy Hicks. Wat een vervelend mens zeg.

Call me crazy, maar ik zag niet aankomen wie de daders waren. Van één had ik het wel verwacht, maar van de ander (Jill) niet. Ik heb dan ook regelmatig een schriksprongetje gemaakt of met open mond zitten kijken. Zelfs op de spannende momenten worden er nog verwijzingen gemaakt over andere films, dat hield mij in ieder geval geprikkeld. Zodra hij op DVD is nog maar eens herzien, kijken of hij dan weer zo goed bevalt.

Ik heb genoten!

Best een interessant filmpje. Er komen behoorlijk wat thema's aan bod, soms wat teveel, maar het is wel fijn dat dit de wat 'serieuzere' punten aanhaalt. Het is dan ook meer een familiedrama te noemen dan een horrorfilm.

Goede cast, met name echtgenote Anne weet te overtuigen in haar rol. Tienerdochter Amy vond ik daarentegen weer irritant, maargoed, tieners zijn wel vaker irritant en doen dingen die ze eigenlijk helemaal niet moeten doen, waardoor ze het ongeluk en het drama over zichzelf heenroepen. Elliot Gould blijft voor mij altijd de stiekem rokende, gecondenseerde melk drinkende papa van Monica. Lastig om hem van deze rol los te weken. Dit heb ik ook bij andere films waar hij in speelt, bijvoorbeeld de Oceans-films.

De achtervolging in de auto vond ik creepy te noemen. Wel leuk om mijn droomautootje voorbij te zien komen. Haar spel in deze scène was erg sterk, de angst en wanhoop droop van haar gezicht. Dit soort scènes gaan je meer onder de huid zitten dan de standaard 'bloedvergieten', maar die waren hier sowieso niet aanwezig.

Al met al een zeer aardig filmpje, die nergens boven de middelmaat uitkomt, maar wel vermaakt van begin tot einde.

Nee, ik kon er ook weinig mee. Beter goed gejat dan slecht verzonnen, maar in dit geval is het een gevalletje: 'Slecht gejat en de rest is nóg slechter verzonnen'.

Ik vond het niet zo heel grappig. Nee beter gezegd, ik vond het totaal niet grappig. Moet dit leuk zijn? Serieus? Is dit humor? Niet de mijne in ieder geval.

Ik keek ook eigenlijk alleen voor Adam Pally, die ik in 'Happy Endings' wel leuk vond. Maar hier.... nee. Misschien komt dat inderdaad omdat velen de Hangover reeks al hebben gezien, maar zelfs zonder die films was het niet de moeite waard geweest om deze film tot het einde uit te zitten.

Poor girls. Wat zij moeten doorstaan is weerzinwekkend.

Hoewel er weinig gesproken wordt is het nergens saai. Het grauwe kleurgebruik, de machteloosheid en de wens dat iemand de meiden uit hun lijden komt verlossen maakt het tot een beklemmende sfeer. De lichamelijke maar ook de geestelijke pijn spat van het beeld, al leken sommige meiden al in het hiernamaals te verkeren. Alle hoop leek verdwenen.

De scène waarin ze eindelijk wraak neemt is schokkend, maar je kunt niet anders dan blij zijn dat ze het heeft gedaan. Je gunt haar haar vrijheid terug.

De wetenschap dat dit gewoon echt de dagelijkse realiteit is voor vrouwen is om koude rillingen van te krijgen. Het smerige krot en de nog smerigere kerels zijn afschuwelijk.

Sterk neergezet, al is het acteerwerk niet altijd even denderend, de film laat wel een walgelijke indruk achter.

Ik voel me vies.