Opinions

De trailer, waar je mee dood werd gegooid in de Pathé, wist mijn aandacht te trekken. Het leek me een lieve, grappige film en Ben Stiller zijn personage was aandoenlijk.

Walter is een personage die vanaf de eerste seconde leuk is. Een beetje vreemd, awkward, maar ook onschuldig en boeiend. Een zachtaardig persoon, een goedzak. Iemand die zichzelf wegcijfert om anderen te plezieren.

Gelukkig bevat de film genoeg komische momenten. Niet alleen de vele "zoned out" momenten, maar bijvoorbeeld ook de Benjamin Button scène en de karaoke scène zijn leuk.

Het verhaal valt te raden, maar ach, wat zou het. Naar aanleiding van de trailer, die al heel veel weggeeft, weet je toch in grote lijnen wat er te gebeuren staat. Geeft niet, want het kijkt goed weg. Redelijk vlot en toffe actie momenten. Ook het romance gebeuren ligt er gelukkig niet te kwelerig bovenop. Lief, maar niet te geforceerd.

De beelden zijn erg mooi, met name de landschappen. Groenland, Ijsland, Afghanistan, erg indrukwekkend.

Ja, leuk. Fijne personages, vermakelijk verhaal en goed geschoten.

Niet teleurgesteld.

'' I don't respond well to intimidation. Makes me feel *icky*. ''

Een gescheurde ochtendjas, warrig haar en een grote, zwarte uilenbril (Die krengen zijn nu trouwens weer hartstikke hip).. en nog is die man onweerstaanbaar. Ook in deze psychologische thriller schittert hij. Die man kan werkelijk allerlei soorten rollen aan en wordt nergens ongeloofwaardig. Hij weet grotendeels alleen deze film te dragen.

Veel charmepuntjes in deze film: perfecte timing, vreemde plotwendingen en de cast is om te zoenen. Een echte hoogvlieger is het niet, maar wel een zeer aangename kijkervaring. Het grimmige sfeertje is al snel aanwezig en dit komt de spanning zeker ten goede.

Om af te sluiten met een belangrijke quote uit de film...

'' You know, the only thing that matters is the ending. It's the most important part of the story, the ending. And this one... is very good. This one's perfect. ''

Sarah blijft lastig los te zien van haar rol in Modern Family. Ze draagt de hoofdrol in deze film, iets wat ze goed zou moeten kunnen maar wat totaal niet uit de verf komt. Zo'n vreemde, stoffig aanvoelende film doet haar geen goed. Ze kan niet laten zien wat ze kan, wat ontzettend zonde is.

De emotionele momenten in deze film slaan niet aan en de sfeer blijft te bedrukt. De schamele 'grapjes' idem dito (de gay boyfriend, zucht). De familie perikelen hebben teveel losse eindjes. Het is inderdaad verre van normaal te noemen, maar er werkt weinig in hun voordeel. Ik kreeg totaal geen binding met welk personage dan ook.

Gelukkig voor mij was er nog wel wat 'eye-candy' te spotten: Beau Mirchoff daagt ook even op. Dat was meteen het hoogtepunt van de film, verder was het de luttele 80 minuten echt niet waard.

Deliver us some evil!

Deze film heeft veel verschillende verhaallijnen door elkaar, waardoor het soms nogal een wirwar kan lijken.. de meeste horrorsfilms hebben één verhaallijn en vanuit daar zien we grappige/gruwelijke/gore gebeurtenissen.

De film zit vol met grappen en grollen. Meestal ligt het er ontzettend dik bovenop, een enkele keer is het wat subtieler. Leuk vind ik wel dat Glen (of Glenda;)) ingesproken wordt door Billy 'Pippin' Boyd. Erg leuke scene waarin pa en ma proberen uitsluitsel te geven over hun kind, is het een Glen of een Glenda?

Echt eng wordt het nooit. Ik heb me zeker vermaakt en met een grijns op mijn gezicht deze film gekeken, maar daar blijft het ook bij. Chucky is een geweldig personage, waar veel meer uit gehaald had kunnen worden bij 'Seed of Chucky'.

Ik heb me vrij goed vermaakt met deze film, en ik blijf in ieder geval Chucky fan.

Het ingetogen acteerwerk zorgt ervoor dat deze film naar een hoger niveau wordt gebracht. Michael Douglas en Kiefer Sutherland zetten prima overtuigende rollen neer, en ook de dames doen het zeker niet onverdienstelijk.

Dit niet de eerste politieke thriller die we zien, die complotje in het Witte Huis kennen we allemaal wel dus het is allemaal niet zo vernieuwend, toch waait er een fris briesje door deze film. Basinger bewijst op haar leeftijd nog steeds sexy te zijn, en Longoria is natuurlijk een bloedmooie vrouw. Ook Douglas en Sutherland zijn in perfecte conditie en hun leeftijd zou je ze niet geven, met name Douglas niet.

Het heeft niet bijzonder veel om het lijf maar het is een prima film.

''Pulling a trigger is like ordering a takeout.''

Totaal niet mijn 'ding' die martial arts/actie films, maar toch een kans gegeven. Hoewel het veel van hetzelfde is, eigenlijk alleen maar, heb ik me best vermaakt. De gevechten zijn bruut en soms vrij expliciet, een aantal mensen zijn maar niet dood te krijgen en je hebt bijna geen tijd om te ademen tussen het geknok door. Non-stop actie is wat je krijgt. De locatie is wel erg vet, zorgde direct voor een sterke sfeer. De camera speelt met de kijker als het ware, zodat je niet anders kan dan blijven volgen wat er allemaal gebeurd. Elke kaakstoot of schop onder de gordel krijg je te zien.

Het fijne voor mij was dat de vele brute gevechten ook een doel hadden, het was niet 'zomaar' een stel kerels die elkaar verrot slaan en schoppen. Het was overleven. Jezelf redden, je buddies redden, terugkeren naar je familie. Het had een doel, en dat doel was zeer duidelijk voelbaar.

Een romantische komedie met een verhaal wat we allemaal al meerdere keren gezien hebben. Heeft deze film een zoetsappig, happy ending? Natuurlijk, dat weet je bij een film als deze. Het stoort ook niet, je weet wat je krijgt, maar niet hoé je het krijgt. Waar sommige films moeite hebben met het overbrengen van geloofwaardigheid en chemie, zijn Kate en John ontzettend leuk samen en goed op elkaar ingespeeld. Toch hadden ze nog wat vaker ''samen'' mogen zijn, maargoed.. dan was het wel een ander soort verhaal geworden.

Voorspelbaar? Tuurlijk. Middelmatig? Ook. Vermakelijk? Jazeker, voor de romantische zielen onder ons die wel van een flinke dosis klefheid houden, is het zeker een aanrader.

Plus: Wat is Kate een betoverend mooie vrouw.

Ik vond deze film helemaal geweldig vroeger! Heb als kleine meid een keer stiekem deze film gekeken, heb er een week niet van geslapen omdat ik bang was dat mijn mama ook een moordenaar zou worden. Ik vond het in ieder geval absoluut géén komedie!

Heb hem een tijdje geleden nog eens herbekeken, dan sta je er natuurlijk wel heel anders tegenover. Ik vond het inderdaad zoals al vaker gezegd, een beetje over the top hier en daar, maar dat maakt deze film juist tot wat het is: vermakelijk.

Ze hebben in ieder geval niet veel moeite gedaan om interessante personages te verzinnen, wat een stereotype karakters zeg. Weinig tot geen empathie of betrokkenheid. Het schijnt een slasher te zijn, maar ik zou hem die titel absoluut niet geven. Ik vond de martelscènes verre van spannend en of boeiend. Misschien omdat ik, zoals ik eerder schreef, niet gegrepen werd door het verhaal en dat ik het niet intrigerend vond.

Het aanwezige politieke en culturele ondertoontje is ook niet geheel geslaagd. Tuurlijk, we zien schuldgevoelens, verantwoordelijkheidsgevoel, en het feit dat iedereen zijn of haar leven op eigen wijze wist te vertroebelen.

Wat het camerawerk betreft was ik niet zo dol op de close up telkens. Het voelde allemaal een beetje onnodig aan. Nog een teken dat de makers hiervan niet goed wisten wat voor een soort film ze nou eigenlijk wilden maken. Moet je nou sympathie hebben voor de zieke lerares, of juist niet?

Nee, niet mijn ding.

'' The good ones screw you, the bad ones screw you, and the rest don't know how to screw you. ''

Helaas blijft dit eerste deel toch stukken minder leuk dan het tweede deel. Kan natuurlijk aan het feit liggen dat ik deze op DVD heb gezien en het tweede deel in de bioscoop heb gekeken met vriendinnen, dat doet toch wel iets aan het ''gevoel'' wat je er bij krijgt.

Ik ben nooit een fan van de serie geweest. Ik vind Sarah Jessica Parker een onaantrekkelijke vrouw en zelfs een beetje vervelend om naar de kijken. Toch is het een leuke vriendinnengroep, en de verschillende vrouwen zijn zeker interessant. We kennen ze natuurlijk binnen no-time wel, want je ziet direct wat voor een vrouwen het zijn.. Carrie, Samantha, Miranda en Charlotte. Met name Samantha is een zeer uitgesproken persoon. Zij is dan ook wel een beetje mijn favoriet.

Verder is het natuurlijk allemaal groots, duur en vooral zeer opvallend. De dames lopen in kleding rond waarin menig vrouw niet eens dood gevonden zou willen worden, maar het hoort bij het totaalpakket. Hoewel ik begrepen heb dat het hier in de serie vooral om draaide, vond ik dat deze film meer de nadruk legde op de verschillende problemen die de hechte vriendinnen hebben, en hoe ze hier mee om gaan. Er komen verschillende thema's aan bod, zoals vreemdgaan, angst voor het huwelijk, relatieproblemen, kinderproblemen en ga zo maar door. Dit maakt het dan ook voornamelijk een echt vrouwenfilmpje, máár.. wat de humor betreft zit het soms best goed. Er worden een aantal harde -mannelijke- grappen gemaakt die het geheel wat vlotter maakt.

Een film over vrouwen, sex, liefde en mode. Leuk dat Jennifer Hudson ook te zien is, wat een prachtige verschijning is het toch! En ze doet het nog leuk en overtuigend ook.

Hoewel ik de serie bewust altijd links heb laten liggen, moet ik bekennen dat het best prettig vermaak was. De one-liners van Samantha zijn moeilijk uit je hoofd te krijgen: '' Hey dick-wad, I'm speaking. '' en '' She's married and she's not growing a national forest. ''

You go, Samantha!

Ik ben absoluut geen fan van de serie, laat staan van SJP... maar deze film viel me goed mee! Gisteravond samen met 2 vriendinnen en een andere meid naar deze film gegaan, en we hebben ons goed vermaakt tijdens onze girls night out.

Regelmatig toch in een deuk gelegen, en genoten van de heerlijke mannen die in beeld kwamen. Abu Dhabi Doo! Ook Liza Minelli als Beyonce was hilarisch. Dat kan ook komen omdat ik het normaal een kut nummer vind.

In de film komen verschillende thema's naar voren zoals het huwelijk, vriendschap, kinderen hebben en cultuurverschillen. Vooral dat laatste levert leuke scènes op. De controversiële levensstijl van de dames staat wel telkens op de voorgrond, en de 183 keer dat ze van kleding hebben gewisseld ook.

Waarschijnlijk kan ik de film zo goed waarderen omdat ik er zelf met meiden/vrouwen was waar ik veel van houd en een innige band mee heb. Dat maakte het toch net allemaal wat specialer.

Grappige film, voorspelbaar, maar wel leuk om een keer gezien te hebben.

Kijkt prettig weg, acteerprestaties zijn redelijk, je stoort je er in ieder geval niet aan.

Leuke rol van James Marsden.

Begon best leuk, maar valt snel in voorspelbare clichés. Helaas is het ook niet grappig. De hoofdrolspelers winnen je niet voor zich, ze zijn gewoonweg niet sympathiek genoeg. Snapte ook niet goed waarom ze de dingen deden. Totaal gebrek aan zinnig na (kunnen) denken. Jack Black en de coke snuiver waren dieptepunten. Zonde.

Best vermakelijk. Niet hoogstaand, het acteerwerk is tenenkrommend te noemen, spanning is er niet en toch bleef ik met een klein glimlachje verder kijken.

Meer omdat ik ook echt zin had in een crappy horrorfilm, en ik had de juiste keuze gemaakt. Die neger werkte me duidelijk op mijn zenuwen, maar dat vond ik eigenlijk best leuk. Had ik iemand om af te zeiken. Vooral omdat zijn handelingen to-taal onlogisch waren en tegen het belachelijke aan.

Grootste tegenvaller voor mij was echter dat ik de personages totaal oninteressant vond, en nog niet eens knap. Zet een paar goodlooking guys en een paar bimbo's er in joh, veel leuker om die een vreselijke dood tegemoet te zien gaan.

Ach ja,al met al heb ik me aardig vermaakt.

Tsja, wat moet je hier nou over zeggen. Hoog RTL 4 woensdagavond gehalte, maar helaas stukken interessant dan andere drama's. Hoewel Hayden stukken minder een houten klaas is, blijft hij toch ergens het hoge nerd-gehalte houden. Steve Zahn daarentegen vind ik wel een leuke vent, ookal speelt hij vaak dezelfde rollen.

Wat bij mij ontbrak was een verklaring, een motivatie. Waarom? Enkele plottwists houden het interessant, maar ook ik ben van mening dat er meer uitgehaald had kunnen worden. Na het zien van deze film, wist ik niet goed wat ik er mee aanmoest. Snel ergens in een hoekje van de kast zetten, want hij komt voorlopig niet meer er uit.

Na jaren herzien. Iets minder grappig dan ik herinnerde, maar nog steeds leuk. Ik kon Simon Pegg eerst niet luchten of zien, maar wonder boven wonder vond ik hem juist het leukst. Het was Ed die me nog geen glimlach kon bezorgen. Grappig hoe smaak kan veranderen in de loop der jaren.

Tegen het einde aan was ik wel klaar met de manier hoe ze zombies afmaken (al is dat juist de grap, 10 keer schieten en 10 keer missen) en met enkele nevenpersonages zoals die Harry Potter lookalike. Tempo gaat het laatste half uur vlug, misschien iets té zelfs.

Paar geslaagde humoristische scènes, maar wel iets minder enthousiast dan tijdens de eerste kijkbeurt.

Tsja.. wat kan ik hierover zeggen? Ik vind dit nogal uitgekauwde films. Normaal gesproken kun je mij wel plezier met platte en/of droge humor, maar deze film was het niet voor me. Waarschijnlijk omdat ik weinig tot geen binding had met de personages. (Plus, ze hebben irritante hoofden.) Ze boeiden me gewoonweg niet. Dat er genreclichés in zitten is dan nog niet eens zo erg, maar ze wisten me niet te overtuigen, laat staan te amuseren.

Helaas, als ik 3 keer een klein glimlachje krijg in een film van 104 minuten verdient het voor mij niet de naam komedie.

'' ...and when I close my eyes, I see you for who you truly are, which is UUUG-LAY. ''

Amanda Bynes... I love her! Dit is gewoon een héérlijke komedie. Voor ieder wat wils. Toegegeven: je hoeft geen Einstein te zijn om te kunnen voorspellen hoe het verhaal zal verlopen maar nergens is het vervelend cliché. Het feit dat deze film niet uitblinkt qua diepgaand en spectaculair script had je sowieso kunnen verwachten.

She's the man zit vol met ontzettend leuke humor. Amanda is grappig, schattig en een plaatje om te zien. We kennen ze natuurlijk allemaal wel, die tienersterretjes.. maar Amanda is anders. Zij is écht en blijft zichzelf. Het is dan ook ontzettend leuk om zo'n spontane verschijning op je beeldscherm te hebben. Zelfs als kerel is ze leuk. ''I can do this. I am a dude. I am a hunky dude! I'm a badass hunky dude!''

Een lekker fris filmpje waar ik in ieder geval geen genoeg van kan krijgen.

Thank you Guy Ritchie!

Hoewel ik Sherlock altijd maar saai en stoffig vond, heeft deze film me absoluut weten te verrassen! Knaller van een openingsscene, ik hou er wel van als de kijker meteen in het diepe wordt gegooid en meteen weet waar hij of zij naar kijkt. In dit geval een mooie en krachtige openingsscène waar we Holmes en Watson een moord zien voorkomen. De montage van de beelden viel me al meteen op, mooi snel werk, goede sfeer (de donkere straatjes en het duistere gevoel dat er vrij komt).

Chapeau voor Downey Jr! Wat een geweldige Holmes. Die man geeft zoveel veelzijdigheid aan zijn personage, zonder het storend te maken. Ik voelde dan ook vanaf de eerste minuut sympathie voor hem. Sarcastisch, egoistisch, grimmig, introvert, intelligent, extrovert.. We kunnen alle kanten van hem zien. Geweldig samenspel met zijn partner Watson, die neer wordt gezet door iemand waar ik normaliter niet veel mee heb: Jude Law. Hij is voor mij dan ook een grote verrassing. Wat een goede rol zet hij neer. Iets wat voor mij misschien nog wel beter is dan het acteerwerk is de gehele setting. Visueel is het allemaal een plaatje. De kostuums, de omgeving, de special effects... Het zorgde ervoor dat ik in de 19e eeuw getrokken werd, alsof ik het zelf meemaakte. De soundtrack van Hans Zimmer maakt het geheel af.

Het is een heerlijke film met veel actie uitgevoerd in een hoog tempo, (erg fijn dat het zich niet vooruitsleept maar lekker vlot doorgaat!) geestig acteerwerk (de interactie tussen Watson en Holmes is schitterend) en decors, interieurs en kleding om door een ringetje te halen. Tot nu toe is dit de verrassing van 2010 voor me! Ik hou van het sarcasme dat beide heren bij zich dragen.

Vanwege alle bovenstaande positieve punten, vergeef ik Rachel McAdams dat zij de enige was in deze film die me niet wist te boeien.

Na eergisteren te hebben genoten van Robert Downey Jr. in The Avengers en net het teleurstellende The Vow met Rachel McAdams te hebben gezien, leek Sherlock Holmes 2 me wel een waardige volgende film. Vooral nieuwsgierig naar Noomi Rapace, maar ik vond deze rol niet echt geschikt voor haar. Komt denk ik vooral door The Girl with the Dragon Tattoo, waar ze écht indruk op me had gemaakt. Daardoor is het wellicht in deze film wat.. flauwtjes.

Verder wat ik al verwacht had: Lekkere actie, opzwepende riedeltjes, paar sterke oneliners en goede chemie tussen Robert en Jude. Vooral die eerste weet toch altijd een lach op mijn gezicht te toveren met zijn charisma. Wel vond ik hem oud, vermoeid en mager uitzien in deze film. Het mysterieuze en het flitsende was er wel een beetje vanaf, maar ondanks dat blijft het een aardig vervolg. Jammer van het einde.

Huiveringwekkende Stephen King verfilming waarin de sfeer goed behouden blijft. Een fascinerend aspect van de film is de spanning tussen de psychologische en paranormale interpretaties van het verhaal. Het cynistere en macabere van deze film joeg me de stuipen op het lijf. Een betere acteur als Jack voor deze rol is er in mijn ogen dan ook niet. Dit is dan ook zijn beste film.

De muziek speelde een grote rol, dat maakte het geheel zo duister en onheilspellend.. voel nog de rillingen over mijn rug!

Superieure horror!

Oef, lange zit, en nog niet eens een leuke ook. Dit leek wel uren te duren. Na 40 minuten kijken had ik al het gevoel alsof ik 1,5 uur keek. Als het nou ook nog eens ergens over ging, maar het is ronduit vervelend. De personages zijn rondom stom en irritant, de dialogen houterig en lijken wel afgelezen uit het script, en die constante close ups zodat we de sproetjes, pukkels en mee-eters konden zien was ook niet mijn ding.

Ik heb Pokémon afleveringen gezien die interessanter waren dan dit. Snel vergeten.

Redelijk filmpje. Ik behoor niet echt tot de doelgroep, dat merkte ik vaak genoeg, maar storend was het niet.

Kat Dennings was leuk. Mooi, apart meisje om te zien en haar spel is ook goed. De jonge cast speelt vol energie en overtuiging, maar op momenten was het me een tikkeltje te druk.

Krokodillen, slangen, niets is te gek. In het verhaal zelf zit niet echt veel vaart, de humor is te kinderlijk om grappig te zijn maar door de korte speelduur kijkt het redelijk vlot weg.

Best aardig.

Voorspelbaar filmpje, wannabe funny.... niet echt helemaal mijn stijl, heb hem wel uit weten te kijken.. maar dat was eerder uit verveling dan uit vermaak.

Robert is zeer oké, eddie vind ik 10 keer niks.

Hoewel ik me even door het begin heen moest worstelen, ben ik blij dat ik hem afgekeken heb. De speelduur is tenslotte vrij kort, en ondanks het slappe begin werd het steeds beter. Gelukkig maar, want halverwege de film zat ik aardig geboeid te kijken.

Voor mij ligt het grootste struikelblok bij de acteurs. Ze zijn niet overtuigend,laat staan geloofwaardig. Je hebt ook niks met ze, de journalisten zijn oninteressant. Ze zijn eigenwijs en hardleers. En ja, ze doen domme dingen. Maargoed, kan dat een kritiekpunt zijn? Of is dat ook een stukje realisme? Want stel nou dat ze alles volgens het boekje deden en zich gedroegen als verstandige jonge mensen, had je ook een ander soort film gekregen. Een veel kortere, dat sowieso.

Toen Lydia, of Lidia, in beeld kwam werd het iets veelbelovender en sfeervoller. Misschien door het Poolse gebrabbel tussendoor en de dreigende onheil.

Bij de 'ontknoping' wist ik niet goed of ik nou moest lachen of geschokt moest zijn, maar ik kon een gniffel niet onderdrukken. Ik kreeg allemaal Scary Movie scènes in mijn hoofd Ja, het exorcisme gedeelte en dat hielp nou niet bepaald mee aan de spanning.

Al met al wel een aardige film, die mijn inziens net iets spannender en bloederiger had mogen zijn. Maar het is in ieder geval een tikkeltje intelligenter dan het 'standaard lopende band werk' wat vaak gepresenteerd wordt in dit genre.

Oef, lange zit.

Kevin Spacey weet de film te dragen, en is met stipt de uitschieter. Williams viel me tegen, ik irriteer me snel aan hem en ook hier kon ik dat gevoel amper onderdrukken. De rest van de cast doet het aardig, niet heel goed, maar wel voldoende boeiend. Aan het acteerwerk ligt het dus niet, het is voornamelijk het script dat teveel rare bijzaken aan bod laat komen en niet lijkt te weten welke richting het nou uit wil gaan. Af en toe een tikkeltje traag, sommige momenten zijn niet interessant en de speelduur voelt net iets te lang aan, waardoor je je op een gegeven moment gaat afvragen wanneer de aftiteling komt.

Acteerwerk + , Script - .

'' Which would be worse - to live as a monster, or to die as a good man? ''

Ik weet niet waarom, maar elke keer als ik Shutter Island kijk val ik al vrij snel in slaap. Niet omdat ik de film niks vind of omdat hij saai is, integendeel, maar het lijkt een vloek. Gisteravond een poging gewaagd om de film op blu-ray te herzien, na een half uur in slaap gesukkeld en vanochtend afgekeken. Op blu-ray is het nog mooier, beter en indrukwekkender dan ik me herinnerde.

De sfeer is zó sterk, om nog maar te zwijgen over het script. Scorsese is een van de beste directors die er op deze aardbol rondloopt, dat bewijst hij maar weer. Hij maakt er zo'n indrukwekkend, intrigerend en adembenemend werkje van dat hij je bij de aftiteling beduusd achter laat. Het kruipt onder je huid, iets wat niet veel films lukt.

Leonardo zet -voor mij- waarschijnlijk de beste rol van zijn carriere neer. Het wordt tijd dat ik meer films van hem ga kijken, want hij is allang niet meer de aandoenlijke 'Mr Babyface' van Titanic. De manier waarop hij de kijker meetrekt in zijn verhaal, ons kennis laat maken met zijn personage en zijn verleden en hoe hij voor interactie zorgt met de andere personages is subliem. Nu scheelt het wel dat met name Ruffalo en Kingsley zich niet in de schaduw laten drukken, zij zetten ook erg goede personages neer. Tel daarbij op dat de soundtrack ontzettend sterk is, de donkere, onheilspelllende en creepy soundtrack bezorgt je op sommige momenten kippenvel, en je hebt een geweldig stuk cinema.

Ik kan dan ook niet anders dan met lof over deze film spreken. Iets negatiefs kan ik dan ook niet bedenken. Een film die zo'n sterk verhaal heeft, een ijzersterke sfeer weet over te brengen, prachtig geschoten is (Die shots bij de rotsen en de vuurtoren, adembenemend!) en ook nog eens acteurs heeft die zó overtuigend spelen kan niet anders dan een geweldige kijkervaring zijn.

Leuk.

Ik vond de babysitter echt een leuke meid, zo.. normaal. Geen poespas, gewoon een simpel en alledaags meisje. Had al direct iets met haar, in tegenstelling tot haar zeer vervelende verloofde, wat een eikel was dat zeg.

Film wist me te blijven boeien, vanaf de eerste stappen die Lucy in het huis zette tot aan de aftiteling. Typisch babysitter gedrag ook, beetje het huis verkennen, stiekem foto's kijken en naar hartenlust zingen en dansen op haar muziek met de babyfoon in haar handen. Leuke scène, alsof ik mezelf zag staan. Dit soort dingen maakten het wat 'echter'.

Het was ook totaal niet storend dat er eigenlijk pas iets gebeurde na dik 45 minuten. Vanaf dan tot eigenlijk 10 á 15 minuten voor het einde is het het spannendst. Zodra de politie er eenmaal is gaat het bergafwaarts. Einde was dan ook erg voorspelbaar en zelfs grappig te noemen.

Maar toch, ik heb met plezier en aandachtig gekeken. Dit soort films wil ik meer zien.

Potdomme! Na dik een half uur kijken begon er pas een belletje te rinkelen. Verrek, ik ken Ida ergens van. Na heel lang nadenken, viel het me pas bij de aftiteling in. MAY! Dat is MAY! En ik altijd maar opscheppen dat ik zo goed ben met gezichten. Niet dus.

Angela Bettis is geweldig. Natuurlijk is Sick Girl niet echt horror te noemen en is het ook niet bijster origineel. Het is een liefdesverhaal waarbij één van de tortelduifjes gebeten wordt door een beest. En dan volgt een transformatie. Dit gegeven ken ik o.a. uit Ginger Snaps, al was daar het beest anders en daarbij ging het ook niet over een liefdesverhaal. Naast Bettis doet ook Brown het prima.

De humor is lekker zwartgallig en een tikkeltje sarcastisch. De meiden zijn vrij apart en lijken zelfs een tikkeltje contactgestoord, wat best verfrissend is, om niet de 'standaard' typetjes te zien.

Vermakelijk.

Het feit dat we het allemaal al eens gezien hebben neemt niet weg dat het een fijn, maar standaard filmpje is. Eng is het niet, maar het verhaal is wel goed genoeg om het uit te kijken. Plus dat er af en toe een plotwending plaatsvindt waardoor je nieuwsgierig wordt naar de moordenaar. Als tussendoortje is het een fijne wegkijker, de boog hoeft tenslotte niet altijd gespannen te staan. Ik heb me vermaakt.