Opinions

Grappig. Ik heb me best vermaakt met Snatch. Al is dat voornamelijk vanwege het feit dat er een blik bekende acteurs open is getrokken, want het verhaal zelf is niet al te schitterend. De verhaallijnen zijn wel leuk, maar op een gegeven moment was ik er ook wel klaar mee. Gelukkig is er best een dosis humor aanwezig dat het geheel luchtig houdt. Met name Jones en Pitt zijn uitschieters. Vinny & Sol (?) zorgen ook nog regelmatig voor een lach op mijn gezicht. Maar wat nou de échte charme is, waar de meesten zo laaiend enthousiast over zijn, ik zie het niet..

O jee, o jee, o jee.. Wat een troep. Het amateurisme spat er in de eerste minuut al vanaf, vooruit, dat hoeft niet per se slecht te zijn.. maar jawel hoor. Slecht is precies het woord wat deze film als stempel mag krijgen. Vreselijk acteerwerk, werkelijk tenenkrommend 'ik-krijg-zin-om-mijn-haar-uit-te-trekken' verwerpelijk. Afschuwelijke muziek, telkens die vervelende, aanzwellende deuntjes die totaal niet bij de situatie passen.. Spanning? Nee joh. Meer komedie.

Dat pak van 't Snow Beast is nog enigszins leuk voor carnaval, maar nee, ik vraag het me echt af. Waarom? Dit is om te huilen. Meer woorden ga ik er niet aan vuil maken.

Iedereen die mij een beetje 'kent' hier op de site weet dat ik een zware antipathie voel voor madam Stewart. Ik mag haar niet. Haar uitstraling geeft me jeuk. Dat is een van de redenen waarom ik SWATH heb geskipped in de bioscoop, want op groot doek leek het me nog ondraaglijker. (Ja, ik heb de laatste Twilight in de cinema gezien dus ik weet waar ik over praat).

Waar ik wél erg naar uitkeek waren de rollen van Chris Hemsworth en Charlize Theron, en zij stellen gelukkig niet teleur. (Al moet Chris oppassen dat hij met zijn monotoon stemgeluid niet telkens op de automatische piloot schiet.) Maar wat zijn ze toch knap. Kan ook moeilijk anders als je naast Kristen staat, maar enfin. En wat is McShane toch leuk! Ik wil ook een dwerg.

Het verhaal an sich was best te doen, al heb ik de film tijdens de eerste kijkbeurt na 40 minuten afgezet omdat ik moe was en niet de behoefte voelde om verder te kijken. Ik zat er nog niet echt in, er was te weinig gebeurd om mij betrokken te maken. En dat kapsel van broederlief telkens in beeld maakte het er ook niet beter op...

Vanochtend heb ik 'm wel direct weer aangezet om verder te kijken, en gelukkig kwam er toen wat meer vaart in, toen the Huntsman eindelijk in the picture was. (Well hello cutie. ) De overacting stoorde me persoonlijk niet echt, dat vond ik er wel bijpassen. De film duurt, naar mijn mening, wel te lang. Op veel momenten is het té langdradig waardoor het zich behoorlijk voortsleept.

De belangrijkste oorzaak voor mij is dan het gebrek aan medeleven/binding met Snowwhite. Ik was uiteraard één van die mensen die hoopte op een leuke twist, dat ze opgegeten zou worden door kraaien ofzo, maar helaas. Het werkt gewoon minder goed wanneer je het hoofdpersonage, waar de hele film om draait, niet kan uitstaan. Wanneer ze haar zinnen zonder ook maar enig gevoel en overtuigingskracht opdreunt, is het nog net een gradatie erger.

Toch viel er nog best wat te genieten hoor. De dwergen. Hemsworth. Het visuele aspect van de film, dat er mooi uitziet. Op momenten riep het inderdaad een soort 'Lord of the Rings' sfeer bij me op, en dat is natuurlijk héérlijk.

Tja. Veel minnetjes, een aantal plusjes. Ik vraag me af of de film beter zou zijn geweest met een andere Snowwhite, ik neig naar 'Ja'. Ik had liever een type a la Emily Browning in deze rol gezien, maar helaas heb ik het niet voor het zeggen. (Volgende keer moeten ze me even bellen voordat ze gaan casten, voor goed advies.)

Ik vond hem best leuk. Natuurlijk slaat het helemaal nergens op en is het voorspelbaar, maar ik heb me er prima mee vermaakt. De kills vielen tegen, maar er was (ja, serieus) toch voldoende spanning. Acteerwerk was natuurlijk afgrijselijk, al was Eric Roberts wel leuk als papa, maar ondanks het amateurisme was het nergens storend. Ik vond het zelfs wel grappig gebracht. Oke, horror was het niet, op sommige momenten meer een komedie te noemen vanwege een te hoog ridicuul gehalte, het moet je ding zijn.

Ik was er wel voor te porren in ieder geval.

Ik vind Jesse Eisenberg vervelend, irritant, vreselijk, lelijk en hij heeft een hoofd waar ik een stomp op wil geven. Dit was mijn voornaamste reden om The Social Network lang te laten liggen. Hype van 2010? Lekker boeiend, het trok me helemaal niet aan en de drempel om hem te bekijken was metershoog.

Nu had ik vandaag sowieso al een redelijk slecht humeur, dus een prima dag om deze film op te zetten. De eerste vijf minuten was ik al geïrriteerd naar het beeld aan het staren, wat een irritante vent is dat zeg. Zou het nog geen minuut met hem uithouden. Vervelend stemgeluid (wedstrijdje 1000 woorden per minuut?), betweterig, vermoeiend.. ''You're an asshole.'' Indeed he is.

And let the hacking begin. Hij laat ons door middel van zuckonit goed zien waar hij mee bezig is, en nog steeds vind ik hem vervelend. Dat snelle gebrabbel van hem wordt vlug storend. Wanneer de vleeskeuring begon, toen was ik nog geen kwartier aan het kijken geloof ik, voelde ik al de behoefte om te gaan stoffen en dweilen. (En dat zegt toch wel iets). Maar nee, doorzetten Eline, je zet een film niet na 15 minuten al af.

En ja, het werd er wel iets beter op. Cinematografisch gezien is het allemaal prima in orde, de dialogen zijn sterk, het acteerwerk is prima.. en toch mist er iets. Ik werd niet meegesleept, ik voelde geen spanning, geen empathie, geen nieuwsgierigheid. Het hele Facebook gebeuren vind ik sowieso al niet interessant, de film ook niet. Rechtzaakje dit, procesje dat, privacy zus, onderlinge strijden zo... Wow, entertaining zeg.

Ik kan wel begrijpen dat andere mensen hier lovend over zijn en wild enthousiast raken van een film als deze, maar ik zie het gewoon niet. Andrew Garfield en Timberlake waren voor mij de lichtpuntjes, evenals de aftiteling.

Nee, speciaal vind ik The Social Network niet. Voor mij is het een film over een botte zak die over de rug van andere mensen bakken met geld verdiende. Wat is er leuk aan een film kijken over iemand die je niet kan uitstaan? Niet veel. Simply boring.

Tsja. Ik zie Douglas normaal gesproken wel graag. Ik vind hem een geloofwaardig en veelzijdig acteur, hij kan veel verschillende rollen aan, maar hier kon ik niet veel mee. Ik vond het lastig om binding te voelen met zijn personage en kwam ook maar lastig in het verhaal. Tuurlijk is dit ook wel deels realiteit, sommige mannen bewandelen dit pad inderdaad, maar ik stoor me hier al snel aan, zeker wanneer het maar blijft voortduren.

Ik dacht sowieso dat het genre, of een van de, komedie was. Dit zag ik dus nauwelijks terugkomen. Als dit al een komedie is.. Ook de balans tussen drama en komedie is niet even sterk. Matig script, dan kun je er sowieso al niet veel meer mee.

Nah, dit was niks voor mij. Wanneer ik me al zo rap stoor aan een film en de personages, moet er wel iets heel krachtigs gebeuren wil ik toch nog geboeid gaan kijken. Helaas niet het geval bij deze film.

Toch voornamelijk een mannenfilm aan de reacties hier en die van mijn vriend te zien. Ik vond het niet echt indrukwekkend allemaal, wellicht omdat het hele verhaal me al niet echt aansprak. '17e eeuw' is voor mij al genoeg om te gaan gapen, uitzonderingen daar gelaten. De voorspelbaarheid vond ik vooral storend. Ik moet toegeven dat ik de film maar met één oog gevolgd heb maar ik kon van begin tot eind dingen voorspellen. Ik vond de sfeer ook niet denderend, toch waren er hier en daar een paar actiemomenten die wel aardig waren. Telkens die gemiste kansen zorgden bij mij voor een lange zit. Nouja, lange lig eerder, maar dat klinkt ook nergens naar.

Ik vroeg me in het begin echt af wat jeroentjuhhhh me nu weer aangesmeerd had, wat moest ik hier nou mee? Nou, als eerste: verstand op 0, drankje erbij, snacks en kijken. En dat werkte wel.

Een van de dingen die meteen opvielen: lekkere muziek. Sprak me aan, deed iets met me, maakte me vrolijk en ik kreeg meer zin in deze film. Scored dus. Goede cast ook, met name Ariel Gade (met Karen Black op de tweede plaats) sprong er voor mij toch wel uit. Heerlijke donkere, zwartgallige humor, precies waar ik van hou. Eindelijk ook weer eens een script waar met liefde aan gewerkt is, want het klopt. Alles. Goede grappen, fijne dialogen, leuke kills.. tsja, en de cops natuurlijk he. Entertainment pur sang. Fijne verrassing.

Al moet ik toegeven, ik heb de trailer gekeken nadat ik de film gezien had, en ben blij dat ik klakkeloos op de fantastische (slijm) filmsmaak van Jeroen heb vertrouwd, want na het zien van de trailer was ik waarschijnlijk afgehaakt.

3.5*

Matig.

Ashley is een mooie, spontane verschijning, maar haar acteerwerk is belabberd slecht. Het lijkt alsof ze het script opleest in plaats van acteert, en dat haalt de film behoorlijk omlaag. Over Hugh kan ik beter niet teveel woorden vuil maken, want hij kan beter. Al is dit natuurlijk wel al een film die 10 jaar oud is, het was dus enigszins fijn om te zien dat hij wel een groei heeft doorgemaakt.

Het verhaal hangt aan losse draadjes aan elkaar en je zit te wachten op het moment dat een touwtje knapt en de film volledig in de soep valt. Uiteraard gebeurde dit, en vanaf dat moment bleef het vrij ergerlijk. Zeker de momenten waarbij ze in de stoel zit bij Dr Kline, tenenkrommend.

Het wordt tijd dat ik weer eens wat betere films uitkies om te kijken, want ik begin het idee te krijgen dat ik teveel lage cijfers aan het uitdelen ben en moet dit genre anders maar even laten voor wat het is.

Toch wel anders dan ik verwacht had. Gisteravond heb ik Sonny Boy gezien met een vriendin, en na afloop zeiden we tegen elkaar dat het sowieso een lange zit was, het voelde alsof we 3 uur hebben gekeken, maar ook dat er zoveel in één film is gestopt dat je met gemengde gevoelens achterblijft. Er gebeurt gewoon teveel, het gaat allemaal zo snel dat er nauwelijks tijd is om de karakters uit te diepen, laat staan de gebeurtenissen zelf.

Ik vond de chemie tussen Rika en Waldemar niet overtuigend, dit had ik graag anders gezien. De verliefdheid die ze zogenaamd moesten voelen voor elkaar kwam op mij niet goed over. De dialogen tussen deze twee waren ook niet altijd even sterk, sowieso rammelt het op dit gebied aardig.

Hoewel het verhaal an sich tragisch is, ben ik pas op het einde van de film echt ontroerd geraakt. Jammer, want er waren kansen genoeg om mij als kijker te raken. Toch is er een aardige sfeer, mooie locaties en de kleine Sonny Boy weet af en toe nog een lach op je gezicht te toveren, wat een aandoenlijk jochie. Marcel Hensema is perfect gecast, die man heeft gewoon al een griezelig hoofd en straalt woede en macht uit. Koole weet nog enigszins emotie over te brengen, iets waar haar mannelijke hoofdrolspeler niet altijd in slaagt, hij komt eerder kinderlijk over dan als een jonge man die in sneltreinvaart volwassen wordt en allerlei problemen voor zijn kiezen krijgt.

Al met al heeft Sonny Boy wel indruk gemaakt, al vraag ik me af of ik niet beter eerst het boek had kunnen lezen. Nu moet ik wel zeggen dat het neerschieten van Waldemar mij wel even met grote ogen naar het beeld liet staren, 'mooi' moment.

Als ik na twee minuten al denk: 'Mens, hou alsjeblieft je mond', voorspelt dat niet veel goeds.

Het zal best dat dit 'uit het leven gegrepen' is en herkenbaar voor (huis)moeders wiens relatie in een sleur is gekomen en waarbij de borsten niet meer zo stevig zijn als vroeger, maar ik kon er niet veel mee. Nu vind ik hoofdrolspeelster Lies sowieso geen prettige verschijning. Maar hè, je kunt het waarschijnlijk wel raden, weet je wie ik wél een prettige verschijning vind? Juist, Dan Karaty. Ja, ik ben wel één van die vrouwen die gecharmeerd is van hem. In dat opzicht ben ik waarschijnlijk niet meer dan een kuddedier, die een mooie man kan waarderen. Is hij knap? Bij lange na niet, eerder een hoog 'koetsjiekoetsjie gehalte', maar hij heeft ook iets charismatisch. In ieder geval genoeg charisma om door te blijven kijken (Naar die kleine sekskabouter, zoals Fedja hem noemde, die trouwens érg oud geworden is).

Ik heb niets tegen burgerlijke truttigheid, ik ben zelf ook behoorlijk burgerlijk, maar Soof is echt het opperhoofd van die groep. Wat dat betreft is ze waarschijnlijk wel perfect gecast, inclusief haar steenkolen Engels. Cursusje 'gezag' zou haar ook geen kwaad doen, want ze heeft haar kinderen totaal niet onder controle. Sowieso vind ik het hele gezin maar raar. Ik hoop niet dat ik er over een jaar of 15 ook zo bij zit, anders moet ik tegen die tijd ook maar op zoek naar een Amerikaan die mijn leven opfleurt. Maar hè, ik heb nog een paar jaar om te zorgen dat ik niet in een dergelijk huwelijk terecht kom. Jottem!

Ik werd halverwege de film behoorlijk kriegelig van alle stereotype personages. De vervelende tweeling, de puberale tienerdochter die zichzelf aan het ontdekken is, de man wiens werk op één staat, de vrouw die het allemaal niet geregeld krijgt en zichzelf wegcijfert, totdat.... juist.

Ook de situaties waarin ze zich bevinden zijn gewoon niet zo leuk. Dat hij binnenkomt met een pakketje terwijl zij zit te poepen. Ik weet niet of ik plaatsvervangende schaamte moet voelen of gewoon diep moet zuchten op zulke momenten.

Ben ik nou zo negatief? Neem ik het allemaal te serieus? Ja, vast wel. Ik vind dit typische (no offense) wijvenfilms. Dat gezanik van die vrouwen altijd. Ik begrijp de term 'feelgoodmovie' hierbij ook niet. Ik zou eerder kinderen afzweren en nooit meer willen trouwen, na het zien van deze film.

Aan het einde van de film was ik klaar om te gillen. Serieus, dit is toch gewoon niet leuk? Of wel? Ik snap sowieso niet hoe iemand met welk personage dan ook kon meeleven, maar de aanloop naar het einde was gewoon bagger. Een bij elkaar geraapt zooitje voorspelbaarheid om de kijker na alle doffe ellende toch nog iéts van een 'feelgood' gevoel te geven, iets wat er bij mij vooral voor zorgde dat ik zwart op wit vast ga stellen dat ik deze films, met het oog op mijn bloeddruk en verhoogde hartslag, links laat liggen.

P.s: Het ergste van alles is nog dat je aan het einde van de film pas beseft dat Dan Karaty waardeloos was aan deze film, het enige wat je nog een béétje op de been hield tijdens deze film valt dan ook in duigen. Even mijn therapeut bellen.

Phoe, wisselend filmpje. Ik kon een schaterlachje even niet onderdrukken bij dat lente liedje. Oh my god.. En ik voelde al een gigantische drempel bij Koreaanse films. Ach ja, verder was het niet alleen maar kommer en kwel hoor. Maar je moet een liefhebber zijn, denk ik. Toegegeven: de kleuren zijn prachtig, het is mooi gefilmd, maar die liedjes wisten meer ergernis te bezorgen dan goed te doen. Jammer, want het acteerwerk vond ik dan wel weer goed. Maar echt geraakt geworden ben ik niet. Spijtig.

Stel je eens voor dat je bijna 2 uur lang moet luisteren naar iemand die klinkt alsof hij 1: een zware verkoudheid heeft,2: een wasknijper op zijn neus heeft en 3: ook nog eens klinkt alsof hij een serieuze kick in the nuts heeft gehad. Lijkt dat je niks? Dan is dat al één reden om deze film over te slaan.

En verder, tsja.. Deze hele film is gewoon niet mijn ding. Het sleepte zich maar voort, zonder dat ik ergens geboeid was en/of geënthousiasmeerd. Het enige pluspunt was dat het allemaal wel mooi uitzag, de special effects waren prima in orde. Opvallend dat Cage het voor mij nog het beste deed, hij was de reden waarom ik er een beetje tegenop zag, maar het grote irritatiepunt bleek Jay Baruchel. Nee, deze film zal ik snel vergeten, en dan hoef ik er nog niet eens moeite voor te doen ook.

Oh boy, driedubbel gaap. Dit was echt een lange, slaapverwekkende zit. Geen enkel personage voegt ook maar iets toe aan de film en ik had ze dan ook een snelle, pijnlijke dood toegewenst, gewoon maar om van ze af te zijn. De killer is van bordkarton, echt ontzettend saai en TOTAAL niet creepy. Tuurlijk weer een paar titty-shots, maar zelfs deze waren niet de moeite waard.

Het hele nachtmerrie gebeuren in het begin hing me al snel mijn strot uit en ik vloekte ik mezelf dat als er niet snel iemand dood zou gaan, ik de film af zou zetten. Uiteindelijk niet gedaan maar toch door blijven kijken. Ik weet dat vrouwen soms hysterische en rare wezens kunnen zijn, maar moeten ze nou echt ZO dom zijn? Die hoofdrolspeelster irriteerde me ook mateloos, en niet alleen maar omdat ze me herinnerde aan mijn pa 30 jaar geleden. Niet dat hij er zo vrouwelijk uit zag, maar zij was echt een halve vent. Zal wel vaker voor zijn gekomen in die tijd denk ik, bij die truttige burgermiepjes.

Na het zien van deze film weet ik weer waarom ik over 't algemeen een 'remake girl' ben.

Hè, toch jammer!

Ik vond het begin erg leuk. De openingsscène gaf me een ''Scream'' gevoel (Waarschijnlijk omdat het een complete rip-off leek te worden, gok ik zo) en daar was ik wel voor te porren. Helaas, na de tweede moord met de bijen werd het minder. Vanaf dat punt ging het snel bergafwaarts, helaas. De meiden waren wel erg appetijtelijk, en zelfs het acteerwerk was beter dan verwacht.

Niet zo slecht als de meesten beweren, maar na een 45 minuten slaat het de plank wel (te) vaak mis, waardoor het cijfer drastisch daalt.

Ik heb deze film gisteravond gekeken.. en Eline is wel in voor een filmpje vol bloedmooie meisjes!

Moordwapen vond ik inderdaad ook niet zo schitterend, de killer enigzins vergezocht (maar wel originele verrassing).

Het origineel ken ik niet, maar er zitten vast niet zulke chickies in als in deze film. Echt spannend is het nooit, maar het werkt je zeker niet op je zenuwen. Kijkt vlot weg, en ookal is het een standaard 'slasherfilmpje', ik vond hem toch leuk om een keer gezien te hebben!

Had ik al gezegd dat er hele mooie vrouwen in de film zitten? Bij deze!

3.0*

Een leuke komedie met 2 zeer goede acteurs in de hoofdrol. Het verhaal is niet heel erg diepgaand en hier en daar wat voorspelbaar, maar dat maakt het zeker nog niet vervelend om naar te kijken. Ik heb veel gelachen om de opmerkingen die ze naar elkaar én naar anderen maakten, en de 2 heren kwamen absoluut geloofwaardig over.

4*, voor een van de betere komedies van de laatste tijd!

Phoe. Het enige wat door mijn hoofd spookte, was dat het me verschrikkelijk lijkt om Larry te zijn. Ik werd er helemaal naar van, en dan was ik nog toeschouwer ook.

Het is een heel ander soort film, maar het ingetogen en gekwelde sfeertje weet wel te boeien. Natuurlijk zit het boordevol cliché's, maar dat neemt niet weg dat het interessant is om een gebroken man te volgen, die langzaam maar beetje de grip op de realiteit verliest. Hoe kun je functioneren wanneer je dit hebt?

Het is geen slasher, niks bovennatuurlijks, geen moordlustige wezens of dieren, maar een normale man die steeds verder in de put raakt. Je blijft je verplaatsen in zijn situatie en je wordt echt kriegelig van de geluiden. De makers zijn er goed in geslaagd om de kijker er zoveel mogelijk in te betrekken en om empathie op te wekken voor Larry. Hoewel het soms ook een echte creep kan zijn, begrijp je het ergens wel. Een mens zou van minder doordraaien.

Traag, tsja.. Ik snap dat mensen het hier en daar langdradig kunnen vinden, maar zelf had ik er geen problemen mee. Vond het wel prettig dat de tijd werd genomen en dat niet direct alle kaarten op tafel lagen.

Larry zijn vrouw vond ik wel vreselijk irritant. Fijn dramafilmpje voor tussendoor.

Heerlijk, na een lange werkdag op de bank ploffen, in mijn huispakkie, iets te drinken en te snacken erbij, pup die ligt te slapen op mijn schoot en dan een film kijken die ik toch wel graag wou zien. Lovely.

Ik zie Jake graag, niet alleen vanwege zijn leuke koppie maar vooral zijn acteerprestaties. Ik heb hem nu in verschillende rollen gezien en hij wist me altijd te overtuigen. Zo ook in deze film.

Hoewel ik bang was dat 'het beste van de film' al weg was gegeven in de trailer, ben ik toch regelmatig verrast.

Fijn opgebouwde chemie tussen Jake en Michelle. Fijne karakterontwikkeling, langzaamaan leer je ze beter kennen. Ook een pluspunt is dat je vrij snel betrokken raakt bij het verhaal, je bent nieuwsgierig naar de dader en denkt zelf ook mee. Alsof je zelf in de trein zit.

Fijne actiescenes, vlot tempo en het zorgt ook wel voor een vleugje spanning.

Aardig gemaakte film die alle nodige ingrediënten bevat voor een dergelijke actiefilm.

SpangaS op Survival... Ik ken de tv serie omdat ik hem vaker heb gezien met kinderen van het werk, en de afleveringen die ik heb gezien vond ik wel oké. Toch ook de film maar eens een kans gegeven, en het was precies wat ik er van verwacht had. Voor kinderen van die leeftijd komt er veel herkenbaars in voor, dit maakt het een geschikte film voor die doelgroep. Voor volwassenen is het natuurlijk voorspelbaar en soms een tikkeltje irritant, maar ik vond hem best goed te doen.

Mooie titelsong wel.

2,5*

God, wat een film. Ik weet nog steeds niet wat ik er nou van moet vinden. Na 'Dance Flick' opnieuw gezien te hebben, vond ik Spanish Movie wel een goede volgende.

Echt gelachen heb ik niet (al was die Faun best oke), en eigenlijk is het écht heel erg lame, maar toch bleef ik kijken en was ik nieuwsgierig naar hoe het verder zou gaan. Ramira is mooi, het meiske is creepy en de moeder is weird. Behoorlijk wat 'Mar Adentro', die ik nog steeds in de kast heb staan, moet maar eens vaart maken met die opzetten. Al begon het hele zelfmoordgebeuren me in deze film wel lichtelijk te irriteren.

Het is een onsamenhangend geheel. Dat is wat me het meest stoorde. Weinig vaart, minimale grappen die de moeite waard waren en vaak net iets too much.

Niet een van de leukste parodieën die ik gezien heb, maar hij was goed uit te kijken.

Na de herziening verhoog ik hem met een half puntje. Deze film is verre van een standaard Hollywood productje en kent hier en daar toch een paar flinke plotwendingen, al moet ik toegeven dat ik me kan voorstellen dat sommige mensen dit als vervelend hebben ervaren. Het leuke aan deze film is dat je het als kijker zelf maar moet uitzoeken, ze houden je niet aan het handje door je alles voor te kauwen. Goede rol van Kilmer, en leuk om ''Al Bundy'' ook nog voorbij te zien komen, al blijft het lastig hem los van die rol te zien. Mijn eigen recensie van januari 2009 teruglezend, moet ik bekennen dat ik hem nu meer waardeer dan de eerste keer dat ik hem zag. Misschien omdat ik nu toch nog grotendeels wist wat er komen ging.

'' It happened. There's no avoiding it. No forgetting. ''

Kristen Stewart. Ik ben geen fan. Ik vind haar een iel, breekbaar, uitdrukkingsloos dood vogeltje. Maar laat dat voor dit personage nou net een grote plus zijn, want ze past prima in deze rol. Er komt niet veel uit haar. Geen emotie, geen woorden, geen non-verbaal gedrag. Ze lijkt een paspop. Toch maakt dit haar personage best interessant.

Van het 'onderliggende thema's' (de verkrachting en de gevolgen hiervan) was ik al op de hoogte, dus ik wist vanaf de eerste minuut al wat er aan de hand was, helaas.

De film kent enkele mooie scènes. Voor mij was de mooiste misschien wel de scène waarbij ze 's avonds/ 's nachts over de brug liep. Mooi in beeld gebracht. Op dat moment leefde ik eventjes echt met haar mee. Helaas worden er ook een aantal scènes geïntroduceerd waar vervolgens niet echt iets mee gedaan werd, zoals bijv. in het ziekenhuis. Binnen een vingerknip was het over.

Verder vooral voorspelbaar. Als het hoge woord er eindelijk uit is zijn de reacties te raden. Vreemd ook dat die ommekeer echt zo plots komt, van een grote hekel hebben aan en pesterijen tot 'we steunen haar'. Ging me iets te gemakkelijk allemaal. Hoelang duurt dat schooljaar eigenlijk, is dat binnen enkele weekjes voorbij? Ging wel héél snel om, dat jaar. Beetje vreemd, of ik heb iets gemist.

Lief personage van Zahn ook. Vooral tijdens het einde. Lieve leraar.

Verder een vrij hoog RTL 4 woensdagavondfilm gehalte, maar zeker niet slecht te noemen.

“I don't see what's so great about being an adult.”

Men. Miles Teller, vond ik leuk in That Awkward Moment. Shailene Woodley, eergisteren gezien in The Fault in Our Stars waarin ze mijn hart gestolen had en Kyle Chandler, de knapste acteur boven de 40 in één film? ZIEN!

En ja, lief hoor allemaal. Wat een schattig stelletje. De chemie is zeker voelbaar. Toch is het allemaal erg braaf. Wanneer je je na een dik uur afvraagt: 'Wat is er nu eigenlijk allemaal gebeurd?' moet je concluderen dat dat vrij weinig is. Het kabbelt allemaal voort, met een zeer rustig tempo en weinig 'spectaculaire' gebeurtenissen. Op zich niet erg, want de personages zijn dan nog leuk en je ziet hoe ze veranderen door elkaar.

Het laatste half uur gebeuren er naar mijn smaak iets teveel geforceerde dingen. Ook raakte ik de binding kwijt met Sutter. Zijn overmatig drankgebruik, zijn hele attitude, plots begon het me een beetje tegen te staan. Als je niet kan beloven om niet dronken op je werk te verschijnen, wat ben je dan wel niet voor een lambal? Bezopen achter het stuur telkens, spring dan gelijk van een brug. En dat vanwege daddy issues. Huilie huilie, no one loves me, etc. Toen was hij me kwijt. Behoorlijk shit, zo'n kwartier voor de aftiteling.

Meer van gehoopt, helaas een beetje teleurstellend.

Ik heb volgens mij de afgelopen jaren al 3 keer op deze film gestemd, maar ze lijken telkens te verdwijnen... Vreemd.

Speed was, voornamelijk vroeger, een erg vermakelijk actiefilmpje waar ik vooral graag naar keek vanwege Bullock en Reeves.

Bij herziening vond ik het flinterdunne verhaallijntje soms een beetje irritant en bepaalde scenes vond ik ook erg onrealistisch. Dit met een korreltje zout genomen, bleef het wel amusant. Het acteren is prima en er zit de nodige spanning in.

Beduidend minder dan deel 1, die goed te pruimen was. Jammer dat Bullock zich hier voor leende, maar heb gelezen dat ze er achteraf zelf spijt van had. Deze film was zijn geld niet waard en ik zal hem niet meer snel uit de kast pakken, maar voor een keer gezien te hebben was het vermakelijk. Het zat boordevol clichés en het acteerwerk was ook niet je-van-het, maar als ik deel 1 heb gezien, wil ik deel 2 ook zien. Jammer.

Ik vraag me af wat mensen die hier een 3,5^of hoger voor stemmen, dan een slechte film vinden..

BTW... ik was vroeger altijd Victoria, dat was mijn favo spicegirl. Emma vond ik niks aan, omdat zij het favorietje van iedereen was.. en die andere 3 weirdo's... ach... laten we het er op houden dat het toen voor jonge meisjes (waaronder ik) heel leuk was als je op school met je klasgenoten moest optreden. Het heeft leuke foto's *kuch* opgeleverd.

De film had ik op VHS, die ik een paar jaar geleden snel naar een rommelmarkt had gebracht.. waarschijnlijk heb ik er iemand anders héél blij mee gemaakt.

Heftig.

Ik heb de meeste Carry Slee wel gelezen, en nog steeds lezen de boeken fijn weg, zelfs nu ik al 25 ben. Spijt heb ik een aantal jaren geleden gelezen, maar er was me meer van bijgebleven dan ik dacht.

Ik wilde heel graag de film zien, omdat het 1. één van mijn favo Slee boeken was, en 2. het onderwerp mij ontzettend aangreep: Pesten. Aan de ene kant omdat ik zelf werk met kinderen en anderzijds omdat ik vroeger (Tijdens mijn basisschooltijd) zelf gepest ben. Dat het emotioneel zou worden, wist ik al op voorhand.

En inderdaad. Ik heb het tweede deel van de film regelmatig mijn tranen weg moeten vegen. Het was ontroerend, triest en het kwam dichtbij.

Het begon rustig, met een introductie waarin al snel duidelijk werd dat Jochem het pispaaltje was -en zou blijven-. Jochem, het stille dikkerdje. Een jongen die niet voor zichzelf op durft te komen. Koos vriendloos. Het ideale slachtoffer. Erg goed neergezet, je kunt niet anders dan medelijden met hem hebben en hem (en zijn schattige hond) het beste gunnen. Kom toch eens voor jezelf op, man! Maar zo makkelijk is het niet, helaas.

Kinderen zijn gemeen. Ze weten precies wie ze moeten kiezen om het leven zuur te maken, vooral tijdens de middelbare school leeftijd. Wat je ziet in 'Spijt' zijn dingen die in werkelijkheid ook gebeuren. Niets is ontzettend over the top of ongeloofwaardig. Iedereen kent ze wel. Iedereen heeft pestkoppen zoals deze drie gekend. De meeste mensen zullen ook wel een 'Jochem' kennen. Ik was een vrouwelijke Jochem, al is het bij mij nooit zo ver gegaan als bij hem, gelukkig.

Ik heb gelezen dat veel mensen de zelfmoord te plots vonden, te abrupt. Ze zagen het niet aankomen. Moet dat dan? Denk je dat mensen die écht zoiets van plan zijn, het maanden, weken of dagen van tevoren gaan aankondigen? Nee. Zoiets komt altijd als een donderslag bij heldere hemel. In 'Spijt' vond ik het ook heel mooi, en toch ook wel een beetje spannend, in beeld gebracht. Wat is er voorgevallen na dat klassenfeest? Op dat moment zullen de alarmbellen bij de niet-boek-lezers wel gerinkeld hebben.

Het acteerwerk was niet bijster goed. Dat TVOH grietje en die wannabe rapper mogen van mij plaatjes blijven zingen, maar acterend hoef ik ze niet te zien. De pestkoppen wekken behalve irritatie ook de behoefte op om ze goed een lesje te leren. Wat dat betreft zijn die personages dus wel goed gelukt, want je wil ze écht iets aandoen. Etterbakken.

Jochem en David, dat waren de twee die overtuigend speelden. David, zoontje van knappe-vent-ik-vond-hem-al-leuk-in-All-Stars Bossevain, de grote onbekende, stelde niet teleur. Maar goed, de meeste mensen zullen sowieso wel geen al te hoge verwachtingen hebben van het acteerwerk bij een Carry Slee verfilming.

Mooie, emotionele en trieste film over wat pesten kan aanrichten. Wanneer ik straks mijn afstudeerstage ga doen in groep 7/8 van het basisonderwijs, weet ik zeker dat ik een middag deze film met de kinderen ga kijken. Ik ben benieuwd wat deze film zal doen met de jongere doelgroep. Ik hoop in ieder geval dat het net zo'n indruk zal maken als het bij mij deed.

P.s: Ik wil die hond adopteren.

Wat een vreselijke film.. pure tijdverspilling!

Acteren: slecht

Verhaal: slecht

Humor: nauwelijks

In plaats dat het leuk is, irriteert de film al snel. Met name Paul de Leeuw, en dan nog wel twee keer..

Tsja, je moet er van houden?

Ik dus niet.

Het eerste wat ik me afvraag is: What were you thinking?? Half mens, half dier. Een meisje met een staart (en niet in haar haren!) en een verticale streep over dr hoofd? Ogen die op de plek van de oren zouden moeten zitten? Why? Nee, serieus, ik bedoel... Why?

De kracht van Splice zijn de hoofdrolspelers Elsa en Clive. Goede chemie, geloofwaardige spanningen en puik acteerwerk. Adrien Brody en Sarah Polley laten zien dat ze deze film prima kunnen dragen.

Het sci-fi sfeertje is absoluut voelbaar, maar nergens wordt het echt spannend. Dit ligt echter niet aan de special effects, die zijn overtuigend genoeg. Maar wat is Dren nou eigenlijk voor een mormel? Is het een vogel achtig iets? Een muis? Is het een mislukte pokemon? De ene keer is ze eng, dan weer schattig en lief, om vervolgens weer heel zielig en kwetsbaar te lijken. Ik werd in ieder geval nerveus van dr.

Al snel kweekt Elsa moedergevoelens voor Dren en alsof dat nog niet gek genoeg is zorgt het 'kindje' ook nog eens voor seksuele spanning bij Clive. Blijft een aparte verschijning trouwens, die Adrien. Wel knappe rol van Delphine Chanéac zeg. Je moet het maar kunnen. Ze heeft er wel het geschikte muizenhoofdje voor. Vroeg me alleen een beetje af waarom ze haar geen pruik op hadden gezet. Maar toegegeven: ik heb vrouwen gezien die minder aantrekkelijk waren dan Dren.

Het einde lijkt wel alsof het een compleet andere film wordt, minder subtiel en niet passend bij het eerdere verhaal. Al met al toch beter dan ik verwacht had. Nette voldoende dus.