Opinions

Eindelijk weer eens een film die compleet de hele zaal plat krijgt van het lachen! Schitterend!

Natuurlijk voorspelbaar, je weet wat er gaat komen.. maar toch blijft het grappig.

Heigl is een geweldig veelzijdige actrice, ze kan zowel serieus, sexy als grappig zijn. Dat matcht goed met haar tegenspeler, de charmante en charismatische Butler.

Goede chemie, leuke grappen..voor mij een van de betere komedies van de laatste tijd!

Redelijk filmpje, niet echt horror, want eng is ie niet.... maar ik had niet de neiging om de film af te zetten, wou zien hoe ie afliep.

Uncertainty. Fijn filmpje. Ik ben de laatste tijd wat meer into Joseph Gordon-Levitt omdat ik hem een hele constante acteur vind. Heb nog niet bijzonder veel van hem gezien, maar daar waar ik hem in zag, was gewoon goed. Daarbij is hij ook niet vervelend om naar te kijken natuurlijk (zeker in geel tshirt ). Lynn Collins is ook een mooie verschijning, sensueel en sexy. Ze hebben ook geweldig chemie samen.

Een drama vs. een thriller verhaal, best leuk gedaan. Romantiek en actie zijn natuurlijk nog belangrijke subgenre's, en hierdoor is het een mix van verschillende stijlen door elkaar. Het acteerwerk is overtuigend en echt en nergens storend. Als je het plot leest, verwacht je een heel ander soort film. Tenminste, ik wel. Gelukkig viel het me 100% mee.

Mooi gefilmd en de de sfeer is prima en spannend om je vanaf de eerste minuut geïnteresseerd te houden.

Leuke verrassing van Lynn en mijn liefde voor JGL groeit.

Herzien en halfje extra gegeven. Blijft een vermakelijke film. Vlot tempo, genoeg actie en de acteurs zijn ook de moeite waard. Enige puntje van kritiek is dat er wel erg veel geschoten werd, met name door de vampieren. Had ze af en toe liever zonder al die wapens willen zien, maar meer echte vampieren actie. Verder goed te doen. Kate is echt een plaatje. Ben benieuwd naar de volgende delen.

Niet zo slecht als verwacht. Ik kon me de voorgaande delen niet meer precies herinneren, maar dat bleek geen probleem, je zit al vrij snel in de film en hoewel het verloop vrij voorspelbaar is, is het toch boeiend genoeg om door te kijken. Al is het maar voor de mooie Kate Beckinsale en het jonge grietje, die het overigens best aardig doet. Aardig wat actiescènes, die trouwens mooi vormgegeven waren, en nu is mijn nieuwsgierigheid weer gewekt naar de film die hiervoor waren. Binnenkort maar weer eens een kans geven.

Niet geweldig, maar ook niet slecht. Oké, het monster/gedrocht/beest achtig iets is om te huilen, maar verder was vooral de eerste helft vrij vermakelijk. Dat het verhaal vol gaten zit, daar kom je helaas snel achter en de beweegredenen van de personages blijven ook onduidelijk. Sheriff Annie Flynn (Emmanuele Vaugier) vond ik een soort 'Michelle Rodriquez' dametje en zij viel me dan ook reuze mee. Het subplot rondom haar personage kwam echter niet zo goed uit de verf. Haar aardig vinden lijkt niet te lukken, ookal probeer je het.

Ondanks enkele donkere shots, waarbij duidelijk een aantal scènes direct minder worden omdat je geen steek ziet, is het wel een redelijke wegkijker.

Een film van Morgan Freeman is meestal wel goed, deze film ook. Ik ben geen fan van JLO en vroeg me dan ook af hoe zij dit personage zou neerzetten, maar het is me goed meegevallen.

"What's fat and white and red all over? Ken in a blender. "

Ik vond het ook wel verrassend. Ik hou hier van, films over cyber / social media onzin. De personages waren nog niet eens zo heel irritant, iets wat ik normaal gesproken snel vind. Wel stereotype natuurlijk, maar het oogt vrij natuurlijk. Hoewel de voorspelbaarheid van het verhaal vrij hoog is, is er toch een aardige spanningsopbouw ondanks dat het nergens eng wordt. Het tempo is gelukkig vlot en de kills houden je aandacht er bij. Het 'Never have I ever' deel was erg sterk. Dat het vrij ongeloofwaardig is allemaal, zeker naar het einde toe.. ach, dat neem je wel op de koop toe.

Na Sucker Punch te hebben gezien en ik ontzettend onder de indruk was van Browning, moest ik The Uninvited nog maar eens herzien, want ik heb altijd het gevoel gehad deze te laag gewaardeerd te hebben en een nieuwe kijkbeurt was dan ook een must.

En gelukkig viel het me mee. Fijne sfeer, redelijk goed acteerwerk (de vader vergeten we even voor het gemak) en aardige plottwists. Tijdens een herziening ga je meer letten op dingen die je de eerste keer niet zijn opgevallen en dat maakte me telkens nieuwsgierig naar meer. ''Hoe zat dat ook alweer?'' vroeg ik mezelf dan regelmatig af en als een echte speurneus probeerde ik alle puzzelstukjes tijdig in elkaar te laten vallen. Dat zijn voor mij wel echt de soort films die mijn aandacht vast weten te houden en me blijven intrigeren.

Kleine verhoging.

Tsja, waar te beginnen? Het begon best aardig. Ik kwam er wat moeilijk in en vond het allemaal vrij afstandelijk en op de vlakte. Het hele ongeluk zelf kon me dan ook niet echt bekoren. Ook het hele proces daarna, de flashbacks, de onmacht, de frustratie... het voelde telkens alsof ik het al eerder heb gezien. Nu heb ik inderdaad wel vaker films gezien omtrent persoons/identiteits verwisselingen, maar ik kon me maar niet herinneren aan welke film me dit nou telkens liet denken. Best vervelend. (Achteraf viel me in dat het wel eens de Bourne films geweest kunnen zijn).

Na drie kwartier vond ik het nog langdradiger worden en begon ik al eens langzaam in mijn oogjes te wrijven. Ja, het acteerwerk was prima, ik zie Neeson altijd wel graag, maar het verhaal.. slappe koffie. Vlotheid ontbreekt, en daardoor lijkt het verhaal wat oninteressant. Het zal allemaal wel. Is het een complot? Prima. Is hij gek geworden? Ook goed.

Misschien heeft het er ook mee te maken dat ik op een spoiler gestuit was die vrij belangrijk was, want nu was ik constant daar op aan het letten. Weinig verrassend dus meer. Het einde vond ik een beetje jammer, toch wel een kleine anti-climax.

Weinig memorabel en weet zich niet te onderscheiden. Gemiste kans.

Normaal ben ik niet zo van de actiefilms, maar deze heeft me positief verrast! De hele film bleef ik geboeid, en verbaasd. Knap staaltje acteerwerk in deze film, zeker de moeite waard om nog eens te kijken.

Op zich een erg mooi gegeven, maar helaas op veel punten toch typisch een gevalletje: 'net niet'. Het acteerwerk is vrij solide, je gelooft de personages en hier en daar voel je zelfs wat sympathie en empathie, maar anderzijds bleef ik ook een bepaalde kilte voelen, een afstand.

Het thema is natuurlijk al vrij zwaar, daar moet je van houden, maar op een gegeven moment voelt het een beetje té wanhopig aan. Het probeert op sommige momenten zelfs te fors de balans te behouden tussen drama en thriller, waardoor het juist een ongemakkelijk geheel wordt. Jammer.

'' I think there's something wrong with my corpse. ''

Aardige dertien-in-een-dozijn horror. Ziekenhuizen zijn sowieso al niet de favoriete 'place to be', met alle zieke en stervende mensen, lijken, bloed.. De meeste mensen hopen er dan ook weer snel weg te zijn. Voor een film is dit dan ook een prima, onheilspellende locatie.

Ik weet niet hoe het in werkelijkheid gaat, maar die scène waar ze de lijken uit het water vissen, je weet wel, waar alle lijken op elkaar zijn gekwakt in één grote bak, en die sarcastische en seksistische neger vervolgens met een soort vishaak er eentje uithaalt, is al een moment waar je met flinke opgetrokken wenkbrauwen toekijkt.

Overigens is dit niet de beste film om te kijken als je ziek bent. Ik kan best wel tegen gore, maar af en toe had ik het er wel even moeilijk mee, terwijl het nog niet eens echt ranzig was. Wel blijft het spannend en vraag je je telkens af hoe het gaat eindigen.

De muziek is vanaf het begin af aan erg prettig aanwezig, en wordt naar het einde toe ook steeds krachtiger en thematischer.

Ja, fijn filmpje. En Brian is een ontzeeettend knappe gozer!

Een film die het vooral moet hebben van de aangrijpende openingsscène en het sterke acteerwerk van Garcia en Kartheiser.

Vooral de laatste meneer weet goed zijn verschillende kanten over te brengen, enerzijds een sympathieke jongen waar je medeleven voor voelt, en anderzijds een getraumatiseerde creep. Een prima onderhoudend psychologisch thrillertje.

Ik heb jaren langs een spoorweg gewoond. Ik heb dus heel wat treinen gezien en gehoord. Om de 2 minuten kwam er wel zo'n geval langs. Zelfs 's nachts hoor ze je nog, al dan niet die bulderende vrachtwagons. Zo maak je ook vanalles mee als je bij het treinspoor woont. Van stilstaande treins op de spoorweg, tot spoorwegbomen die niet open willen tot mensen die probeerden hun leven te beëindigen. Om dan in mijn vrije tijd ook nog een film te kijken waar je telkens treinen ziet, was dan misschien niet zo slim.

Het 'race tegen de klok' principe kennen we ondertussen wel. Vernieuwend is het niet, maar de film wordt goed gedragen door Pine en Washington. Vooral die laatste zie ik graag. Goed staaltje stuntwerk, het is gewaagd zonder ongeloofwaardig te worden. Ook het camerawerk is ingenieus en met vlagen best boeiend, maar daar blijft het bij. Echt 'gegrepen' ben ik niet geworden. Af en toe kakt de film flink in en wordt het langdradig. Misschien komt het omdat we om 22.30 naar deze film gingen en ik al vrij moe was. De liefdesverhaaltjes waren erg cliché en zoetsappig en hebben uiteindelijk niet veel toegevoegd aan het verhaal. Maar het hoort er nu eenmaal bij.

Tsja, ik twijfel tussen een 2.5 en een 3.0, maar voor nu toch de nipte voldoende. Dankzij Denzel en Pine.

Ik weet niet goed wat ik van deze film moet vinden. Ik had er al het een en ander over gehoord, en er werd me verteld dat dit een vrij schokkende thriller zou zijn met af en toe gruwelmartelingen. Daardoor had ik in mijn hoofd een soort 'Hostel' gecreëerd maar dan in een ander jasje. Je weet natuurlijk dat er dagelijks martelingen voorkomen tijdens verhoren, maar dan komt het morele vraagstuk: Kan dat wel?

De film opent dan ook met een constante discussie of het te ver gaat of niet. Hoe moet je Yusuf zien, als gevaarlijke terrorist, of als mens? Mag je zo ver gaan om de waarheid uit iemand te krijgen? Dit duurde voor mijn gevoel allemaal net te lang. Het eerste uur vond ik dan ook niet heel interessant, al kon ik het acteerwerk van beide heren zeker waarderen. Samuel is niet altijd even realistisch en geloofwaardig, maar ik vind hem, in tegenstelling tot wat ik hierboven las, niet miscast. Samen met Sheen weet hij de film te dragen, waardoor de andere acteurs en actrices een beetje flets er naast afsteken. Vooral Carrie-Anne Moss vond ik niet altijd even super, wellicht had ik liever een ander soort vrouw gezien voor die rol. FBI Agent Vince vond ik dan wel weer leuk, maar meer zijn uitstraling dan zijn personage.

Persoonlijk voelde ik die 'tweestrijd' niet tijdens het kijken van de film. Ik geloofde het allemaal wel. Ik keek naar een terrorist waar de waarheid uit moest komen, en echt tot nadenken werd ik niet gezet. Zo 'Unthinkable' vond ik het allemaal niet. Het moment waarop hij zichzelf door het hoofd schoot vond ik dan ook best een domper.

A cyber killer has finally found the perfect accomplice: You.

Gisteravond deze film maar weer eens herzien.

‘Untraceable' is een beetje van hetzelfde: niets wat we nog niet eerder voorbij zagen komen in andere films waar jacht wordt gemaakt op een seriemoordenaar die de politie telkens een stapje voor is.

Hoewel ik haar rol saai en weinig zeggend vond, is Diane Lane toch het lichtpuntje in deze film, ookal is het erg cliché. Ze is een alleenstaande moeder van een dochter, en zij stort zich op deze zaak om hem op te kunnen lossen.

De vergelijking met films als 'Saw' en 'Hostel' snap ik wel, het is inderdaad een hoop ziek gemartel. Maar voor een politiethriller had er meer uitgehaald kunnen worden. Het is dan wel niet constant voorspelbaar, waardoor je blijft kijken, maar je blijft absoluut niet met een 'wow, wat heb ik een goeie film gezien' gevoel achter.

Leuk voor een keertje, misschien zelfs twee, maar meer ook niet.

3.5* -> 3*

Normaal ben ik wel te porren voor films met een cynische toon, maar Up in the Air deed het hem toch niet helemaal voor me. Het is een leuke satire met hier en daar een grappig moment, maar toch ontbrak er iets voor me. Wat precies, daar kan ik de vinger niet opleggen. Misschien dat het af en toe een tikkeltje langdradig aanvoelde? Dat ik Clooney niet echt vond schitteren?

Het komediegehalte kwam niet altijd tot zijn recht, mede dankzij het sterk aanwezige moralisme. En toch zijn veel mensen ontzettend enthousiast over deze film. Zien zij iets wat ik niet zie?

Misschien dat ik hem tijdens een herziening meer zou waarderen.

''You should check her pulse, she's been like that for years. ''

"Urban Legend" sluit mooi aan op het succes "Scream" en "I Know What You Did Last Summer" maar echt vernieuwend is het niet. Toch voor een film met een beperkt budget, is het absoluut niet slecht.

Wat mij het meeste bij is gebleven van deze film is de openingsscène.
De film begint direct met een moord en als kijker krijg je meteen al een beklemmend sfeertje te zien. Hoevaak ik niet zo in de auto zit 's avonds laat, vrolijk zingend.... Voortaan altijd even de achterbank checken. Hoewel de moorden niet ranzig of eng zijn, springen er hier en daar toch wat momenten uit die zeker de moeite waard zijn. Mensen die de film gezien hebben herinneren zich vast de slaapkamer moord. Het zou je maar gebeuren.

Ik hou wel van standaard teenslashers. De (bekendere) cast weet zeker te overtuigen, neem een Jared Leto, Rebecca Gayheart, Joshua Jackson en Tara Reid. Niet allemaal de meest geweldige acteurs, maar in dit soort films is het absoluut niet storend. Ik heb er goede herinneringen aan.

Ook ik kan niet anders dan deze film het laagste van het laagste geven. Dit is gewoon niet grappig. Zelfs een kleine glimlach kan er niet vanaf. Integendeel, het is zó irritant dat je jezelf op zit te vreten tijdens het kijken. Als je het haalt tot de aftiteling, verdien je een medaille. Voor de meeste mensen zijn wc-papier grappen, 'per ongeluk slaan' of de zoveelste 'onhandige actie' gewoon niet leuk meer. Ushi is een vreselijk personage, wat in deze film nog duidelijker wordt.

Wat een gedrocht van een film, als je het zo al mag noemen.