Opinions

Leuk. Echt een fijn zondagmiddag filmpje. Op de bank, dekentje erbij en Rabat kijken.

Niet echt hoge verwachtingen zorgden toch wel voor een kleine verrassing. De drie mannen waren minder irritant en oppervlakkig dan verwacht, maar Nasrdin Dchar vond ik toch wel het leukst. De andere twee heren, Achmed Akkabi (Schitzelparadijs?) en Chico Kenzari (Loft?) deden het ook niet onverdienstelijk, maar wel iets minder. Zij waren ook minder serieus natuurlijk. '' Heb je hondjes gedaan man!'

Leuke culturele verschillen komen aan bod, goed sfeertje, fijne muziek. Ja hoor, lekker filmpje voor tussendoor. Natuurlijk is het niet hoogstaand, maar de zelfspot en de relativerende humor is wel een plus. Het enige minpuntje vond ik de dame, zij was verre van overtuigend en ik vond haar ook niet prettig om naar te luisteren.

Verder wel een zeer leuke roadmovie, zolang je je niet stoort aan 'vakantie Engels'.

Traag voortkabbelend filmpje, maar dat is niet erg. Het thema vraagt ook niet om een vlotte film met strak getimede scènes en een hoop actie. Het verliezen van een kind lijkt me het meest verschrikkelijke wat je kan overkomen, het is life-changing en meestal lopen huwelijken daardoor ook stuk omdat beide ouders anders met het verdriet omgaan.

Fijne cast, verrassend om Sandra Oh te zien, maar helaas had ik wel moeite met Aaron Eckhart. Niet vanwege zijn acteerprestaties, die waren bovengemiddeld, maar vanwege het feit dat ik hem altijd ben blijven zien als 'Harvey two face'. Kidman doet het voortreffelijk, de pijn is van haar gezicht te lezen en iedere emotie die ze toont is overtuigend.

Hoewel met name Kidman 'ver' weg voelt, leef je direct met haar mee en begrijp je haar, zeker op momenten dat ze snauwerig is en kil overkomt. Mooi in beeld gebracht hoe mensen samen maar ook los van elkaar om gaan met intens verdriet, pijn en hoe ze moeten leren verder te gaan. Dialogen zijn sterk, de muziek is passend en het is minder dramatisch dan je zou verwachten.

Mooi verhaal over verlies, verdriet en verder gaan.

Ik vond deze film ontzettend pakkend. Ik heb hem samen gezien met 2 kindjes van het werk, en het was een film die lekker wegkeek. Normaal bij NL films ben ik geneigd snel mijn aandacht te verliezen, maar bij deze film bleef ik kijken. Marius heeft goed geacteerd, net zoals Yara. Hopelijk is deze film een 'eye-opener' voor meisjes van die leeftijd die denken dat ze mager moeten zijn om leuk gevonden te worden.

Vannacht de eerste helft gezien, vanochtend de rest afgekeken.

Aan gore en absurde (lees: belachelijke) scènes geen gebrek in ieder geval. Door de korte speelduur is het goed te doen en het tempo is vrij vlot, waardoor ik me niet verveelde. Oke, behalve het feit dat ik halverwege in slaap viel dan.

Soms een tikkeltje onsamenhangend en van de hak op de tak, maar nergens storend. De personages waren echter wel vervelend, maar ik had niet anders verwacht. Het ergerlijke gekrijs en gegil ging me soms wel door merg en been en ik hoopte dat -vooral de vrouwen- snel het zwijgen opgelegd zouden krijgen. Maar hè, af en toe is een film waarbij je de personages een pijnlijke dood toewenst ook wel grappig.

Gelukkig waren de kills soms echt hilarisch. Groot pluspunt van deze film. Totaal, op geen enkele manier serieus te nemen. Hoe verzinnen ze het? Alleen daarom al een voldoende.

ik vond het zeer vermakelijk. Veel punten van herkenning, maar daar zat ik niet zo mee. Ik vond Rachel en Jesse wel erg leuk samen. Hoewel de gevoelens zich -vooral van zijn kant- erg snel ontwikkelden zag ik wel een bepaalde chemie. De vriendjes van Jesse waren vrij stereotype en niet half zo dreigend of beangstigend als wat de bedoeling was, maar gosh wat waren het klootzakjes. Omdat je weet wat er gaat gebeuren leef je wel naar het moment toe. Ik was nieuwsgierig hoe het vormgegeven zou worden, het belachelijk maken van Rachel met alle gevolgen van dien. Dat viel gelukkig niet tegen, zaten toch een paar aardige scènes tussen. Lekker tussendoortje.

Alles is een cliché zo te horen. En true, het meeste is al eens eerder gebruikt.. maar ondanks dat vond ik het een heel schattig filmpje. Ik draag dit filmpje toch nog altijd wel een warm hart toe, voornamelijk omdat ik toendertijd, in 2004, in één klap verliefd was op zowel Duff als James.. Maar er is inderdaad meer dan alleen naar een stel knappe koppies kijken. (Zelfs Sloan vond ik cute!) De muziek was ook zeker niet slecht. Hier en daar een hitje van Duff erdoor, maar ook genoeg Maroon 5 en Keane. (Denk aan het emotionele We Might As Well Be Strangers)

Ja, dit is gewoon leuk.

Raising Helen is een lieve, aandoenlijke film. Goede afwisseling tussen humor en dramatiek. Iedereen kan zich natuurlijk wel voorstellen hoe moeilijk het is wanneer je plots de zorg van 3 kinderen op je bordje krijgt, maar de manier van vertellen in deze film is erg mooi. Alles is goed in beeld gebracht.

Ik vind het verbazend dat zo weinig mensen hier iets geschreven hebben, is dit zo'n onbekende film dan? Kate Hudson doet het zoals gewoonlijk weer erg leuk. John Corbett is ook een fijne verschijning. Hayden Panettiere en Abigail Breslin zijn ook schatjes. Hoewel...

Leuk filmpje.

'' Stay in school, eat your veggies, and burn all the books that ain't Shakespeare. ''

Rango. Ik keek ontzettend uit naar deze film, voornamelijk vanwege Gore Verbinski en (de stem van) Johnny Depp. Blijkbaar ben ik na het zien van de trailer met te hoge verwachtingen er in gegaan, want ik was niet heel enthousiast toen ik de zaal uitliep.

Ik vind het voornamelijk jammer dat iets wat al heel vaak gebruikt is in dit soort films, namelijk een groepje dieren die moeten samenwerken om weer water te krijgen, ook zo duidelijk de nadruk krijgt in Rango. Het is dan wel in een western-achtig jasje gestoken, maar ook dit weet niet helemaal te bevredigen. De film bevat weliswaar veel knipogen naar spaghettiwesterns en alles wat daarbij hoort, maar dit komt niet altijd even goed uit de verf. Het voelt zelfs een tikkeltje cliché aan.

Wat ik achteraf gezien ook gemist had, was scherpe humor. Tuurlijk zitten er wel wat momentjes in waarbij je je mondhoeken opkrult tot een flauw glimlachje, maar echt lachen doe je niet. Er had sowieso meer met 'Rango' gedaan kunnen worden, het bleef allemaal zo braaf en dit dier komt daardoor ook niet over zoals het zou kunnen. Een kameleon heeft tenslotte zoveel mogelijkheden, waarom is hier amper gebruik van gemaakt?

De dialogen zijn vaak van een volwassen niveau en daardoor ook minder toegankelijk voor kinderen. Sowieso voelt de film na een dik uur behoorlijk 'zwaar' aan en lijkt de vaart er een beetje uit te zijn. Het had dan ook best een wat kortere speelduur mogen hebben.

Toch is het niet alleen maar negatief, want op visueel gebied is Rango prachtig. De verschillende dieren voelen soms bijna menselijk aan en zijn tot in detail in orde. Ook de actiescènes zijn goed in beeld gebracht en de amfibieën en reptielen weten deze scènes ook naar een hoger niveau te tillen.

Toch is het in veel opzichten een 'net niet' film. Beoordelen is dan ook lastig, sowieso een voldoende, maar neig ik dan meer naar de 3.0* of toch naar de 3.5*? Ik laat dit cijfer vooralsnog even staan, laat de film even bezinken en wie weet spookt hij me morgen nog steeds door mijn hoofd -of juist niet- en denk ik er wel anders over.

Ik ben positief verrast! Ik was geboeid van begin tot einde, voelde de nodige spanning en vond de gothische sfeer erg beklijvend.

Ik was niet echt bekend met Edgar Allen Poe, maar vond Cusack erg sterk acteren. (Cusack, de man die ik wel ken en vaak gezien heb maar waarbij ik geen enkele filmtitel kan bedenken.) Vleugje mafketel, scheutje knettergek en een snufje lieverd. Ik vind dit soort types altijd wel leuk, de sarcastische zatlap, voornamelijk in het begin was Edgar Allan Poe zo, na een tijdje was dit compleet van de baan, na het bal eigenlijk al. Luke Evans was de grote verrassing. Charismatische vent, geloofwaardig in zijn rol, maar dat 'Waar ken ik hem ook alweer van?' gevoel bleef knagen. Hij leek op iemand, maar we konden niet er achter komen op wie precies. Vervelend.

Het hele liefdesverhaaltje eromheen kon me gestolen worden (Ik vond die blonde toch maar vervelend), de speurtocht naar de serialkiller vond ik daarentegen reuze interessant. Ik zei al meteen tegen mijn vriendin dat het een aparte kruising was tussen From Hell (Johnny!), Sleepy Hollow (Ook Johnny!), Silence of the Lambs (Anthony!) en Sherlock Holmes (Robert!), en daar was ik wel voor te porren.

Het is met name een thriller dat af en toe lichte horrortrekjes heeft. Nee Marly, ik zal niet op MovieMeter vertellen dat je je bijna gillend in je bak druiven verstopte (Ja mensen, zij eet echt druiven in een bioscoop, zoiets verzin je toch niet?) bij de scène waarbij de schrijver gehalveerd werd. Ik zat met een smerige grijns te lachen en zij vond het geloof ik een béétje smerig, maar zover ik weet heeft ze er geen trauma's aan overgehouden.

Ik vond de verhalen van Edgar Allan Poe interessant en de manier hoe het vormgegeven is was prima. Het zag er erg sfeervol uit, de sombere, regenachtige en donkere locaties, de kostuums, de oude gebouwen, de mannen te paard.. Ik had echt het gevoel alsof ik in 1849 terecht was gekomen.

Deze 'whodunnit' film was een welkome verrassing. Fijn.

Van die films waarvan je na enkele minuten plots denkt: 'Hè, dit heb ik al eens eerder gezien!'. Ja, inderdaad. Ik had het eerder gezien, alleen nooit afgekeken. Waarom ik na +- 20 minuten gestopt was met kijken weet ik niet meer, maar ik vond het nu het afkijken waard.

Het eerste half uur was het makkelijk doorkomen. Wat een kracht en pit hebben die 'wijven' (ja, meisjes of vrouwen vond ik even niet op zijn plaats, want ze vechten als bezeten wijven), they know how to kick ass. Op sommige momenten was ik even blij dat ik niet in zo'n kerkertje zat, mijn hemel het ging er af en toe bruut aan toe.

Maar wat ik al verwacht had: op een gegeven moment werd het toch allemaal veel van hetzelfde. De dialogen werden steeds minder en de vrouwen boeiden me steeds minder. Naar het einde toe werd het gelukkig weer iets beter. Het verhaal leek wat meer 'body' te krijgen dan alleen maar meppen en incasseren, en tja.. doodgaan.

Je ziet de strijd- en vechtlust maar het bleef voor mij lastig om met de vrouwen mee te leven en te hopen dat ze het er levend vanaf zouden brengen. Ze hadden natuurlijk allemaal andere redenen om te willen overleven, maar ik was er al snel klaar mee. Door al het geweld en de bruutheid die er bij kwam kijken veranderden de vrouwen in beesten. Begrijpelijk, de overlevingsdrang was groot, maar op die manier zit je naar monsters te kijken en niet naar vrouwen die kost wat kost willen overleven. Een diepere boodschap hoef je hier dus niet in te zoeken, dit is alles wat je krijgt.

Ik hou van de boeken van Carry Slee, en de films vind ik ook altijd wel leuk. Vanavond heb ik dan ook eindelijk 'Razend' gekeken, en toevallig had ik dit boek niét eerst gelezen.

Roosmarijn is een mooi meisje om te zien (Kende haar nog van SpangaS), en zelfs haar acteerwerk is prima in orde. Ik heb me in ieder geval niet aan haar als hoofdrolspeelster gestoord. Ook niet echt aan Sven (al was hij wel beduidend minder dan Roosmarijn), maar vooral de scènes samen met zijn vader waren overtuigend, wat dan weer grotendeels komt door Sander de Heer als agressieve zatlap.

Thijm Römer, lekkere vent, was een creep. Hoewel zijn acteerwerk ondermaats was en er eigenlijk op 2 á 3 korte momentjes iets gebeurde, had ik toch echt medelijden met Roosmarijn. Voornamelijk door het feit dat ik me kon voorstellen hoe zoiets moet zijn, daardoor leefde ik met haar mee.

Toch voelde het grotendeels aan als een 'zijlijntje'. De film weet niet goed wat het nu precies wil. Het is een verhaal over kindermishandeling, dit zie je bij zowel Sven (erg duidelijk) maar ook in zekere vorm bij Roosmarijn. De balans voelt niet prettig aan. Ik begreep de personages ook niet goed. Die moeder van Sven bijvoorbeeld, HALLO? Ik weet dat het in de realiteit soms ook zo gaat, maar ze probeerde dus werkelijk niks. Zelfde verhaal bij Roosmarijn, waar zijn haar ouders geweest?

Ik vond het breekmoment tussen vader en zoon erg zwak uitgewerkt. Kwam er nogal makkelijk vanaf. De reden van de mishandeling, tsja, ik zou het niet direct ongeloofwaardig willen noemen, maar geloofwaardig was het ook niet. Beetje jammer.

Leuk! Ik wilde deze film graag in de bioscoop zien, mijn vriend niet zo zeer. Toch ging hij natuurlijk braaf met me mee. En stiekem vond hij hem veel leuker dan hij verwacht had. Ik wist het wel, ik heb gewoon een goede smaak.

Ik keek uit naar deze film door Jackman en Lilly. They are cute. Maar nóg schattiger was het jonge jochie. Ik weet het niet wat het is, maar ik hou van films als deze, waarin een volwassene een krachtige band opbouwt met een tiener ondanks alle hobbels en obstakels.

Toch moest ik er in het begin inkomen. Even wennen aan het hele 'robotboxen' gebeuren. Anderzijds vind ik het wel zielig voor de robot wanneer die af wordt gemaakt door een dolle stier. Ik ben een raar meisje, ik vond het sneu voor de robot. Inderdaad. Zeg maar niks.

Jackman's personage is in het begin een echte hork. Vervelende vent die zich totaal 0,0 verantwoordelijk voelt of zich interesseert voor iets wat geen betrekking heeft op zichzelf. Alsof Max een speeltje is die je pakt wanneer je er zin in hebt. Oppervlakkig en natuurlijk kun je al van 14 kilometer afstand ruiken hoe dit verhaal zich gaat ontwikkelen.

Over 14 kilometer gesproken, het geluid stond zo hard en was ZO aanwezig dat je 't op flinke afstand nog kon horen. Erg vervelend. Het waren al allemaal van die knoerharde herrie deuntjes, was soms veel te nadrukkelijk aanwezig.

De scène op het stort was mooi, goed gefilmd en goed gespeeld. Net als de dans scène in het park, geweldig.

Voorspelbaar? Ja. Sentimenteel? Ja. Stereotype personages? Ja. Maar who cares. De gevechten zijn tof, het verhaal kijkt prima weg (hoewel beetje aan de lange kant) en ik vond de clichés niet ergerlijk.

Ik moest zelfs stiekem een beetje huilen tijdens het eindgevecht, toen Max vol bewondering naar zijn pa keek en ik Bailey zag huilen. Ja, dan vraag je er om natuurlijk, dan hou ik het ook niet droog. Tikkeltje genant omdat er nog andere mensen in de zaal zaten maar ach, ik hield het stilletjes.

Ondanks het feit dat mijn gehoor permanent aangetast is heb ik me goed vermaakt met deze film. Positief verrast.

Ik wil ook een robot. Niet om te vechten, maar gewoon. Als roommate ofzo.

Hoewel ik geen hoge verwachtingen had van deze film en ik geen fan ben van Zeta-Jones, heeft deze film me weten te verrassen. Wat een fijne wegkijker!

Hoewel het plot wel al vaker gebruikt is vond ik The Rebound een verfrissende film. Vaak zie je de oudere mannen die vallen op jongere meiden, maar nu waren de rollen eens omgedraaid. Leuk om te zien hoe het iemand 'overkomt'. Ookal sta je er niet voor open, het kan je overvallen, met alle onzekerheden van dien. De chemie tussen Zeta-Jones en Bartha vond ik dan ook erg leuk, ze hebben er duidelijk plezier in. Fijn om eens een film van dit genre te zien waar het er allemaal niet té dik bovenop ligt. Natuurlijk is het hier en daar cliché, maar het is nergens overdreven klef.

Zeta-Jones is een prachtige vrouw, en haar tegenspeler zou ik ook wel als oppas willen.

Voor mij was dit een van de leukere komedies van de laatste maanden. 3,5*

'' Frank, I never thought I'd say this again. I'm getting the pig! ''

Red, Ik wist niet wat te verwachten van deze film, maar het feit dat Morgan Freeman er in speelde was voor mij genoeg reden om deze film een kans te geven. Toegegeven: Bruce Willis weet ook altijd mijn aandacht te trekken, dus dat kwam mooi uit.

Direct weet je dat je naar een actiekomedie kijkt, want de verdeling is snel zichtbaar. Toch is het meer actie dan komedie, want de goede oneliners zijn verdwenen en de humor is niet altijd even scherp.

Het plot is chaotisch en niet alle acteurs komen even goed tot hun recht. Freeman had meer uitgediept kunnen worden, Willis lijkt 'het' kwijt te zijn en Mary Louise Parker probeert het te erg en legt het daardoor veel te dik er boven op.

Het stijgt nergens boven de middelmaat uit, en dat is zonde. De dialogen stellen soms een tikkeltje teleur, maar ach, het blijft vermakelijk. Ergens vrees ik dat hier ook wel weer een tweede deel van zal komen, dat hoeft wat mij betreft niet zo.

3.0*, voor nu.

Wat heeft Dr Lector toch een heerlijke sarcastische kop. Met zijn manipulatieve gedrag is het een intrigerend personage. Hij is voor mij dan ook een van de meest boeiende (film)seriemoordenaars.

Ik kan nu een hele lofzang gaan houden over Anthony Hopkins, maar iedereen weet wel dat deze man verschrikkelijk goed is. Mijn lof gaat deze keer dan ook uit naar Emily Watson en Ralph Fiennes. Watson zet een krachtige rol neer als de blinde Reba en Fiennes weet direct je aandacht te verkrijgen. De psychologische diepgang is een aanwinst voor deze film.

Red Dragon heeft een goede dosis zwarte humor. Veel minder bloed en gore dan 'Hannibal', maar aan sfeer geen gebrek (Dit mede door de fantastische soundtrack van Danny Elfman). Ook prachtig camerawerk, denk aan de scène waarbij de camera zweeft boven het symphonie-orkest, op zoek naar Lector.

Niet zo goed als SOTL, maar ook zeker geen slechte prequel. Dr. Lector blijft geweldig.

Vertraging, turbulentie, een vervelend persoon naast je in het vliegtuig.. allemaal frustrerend. Laat staan wanneer je een gestoorde psychopaat naast je heb zitten die weet wie je bent, waar je heen gaat, en die je dwingt om dingen te doen.

Cillian Murphy heeft een geschikt hoofd hiervoor. Hij heeft iets duisters en mysterieus. Rachel McAdams, de beauty, zet ook een prima rol neer als ietwat naïeve girl next door, met een hele belangrijke pappie.

Het scenario is het grootste minpunt. Het hangt aan een zijden draadje aan elkaar, is nergens echt spannend en de minimale cast weet het geheel ook maar net te redden. Uitdieping van de karakters zit er verder ook niet in, waardoor Cillian een tikkeltje ongeloofwaardig wordt.

Typische dertien in een dozijn thriller.

Erg vermoeiend vooral. Gebeurde weinig tot niets boeiends (Erg langdradig), matte dialogen en ik vond sommige personages ook weinig toevoegen. De Niro heb ik beter gezien, snap ook niet goed waarom hij zich voor deze film leende. En dan ook nog zo matig acteren, jammer. De reden waarom ik keek was tenslotte toch de cast, die mij nieuwsgierig maakte. Dit stelde teleur.

Het duurde daarbij ook erg lang en de uitwerking is vrij slordig. Jammer.

Verrassing!

Lage verwachten, maar toch zeer meegevallen. Vanaf het begin al een aardige sfeer, beetje oppervlakkig maar niet té. Eigenlijk gaat het al vrij snel mis, wanneer de jongens eenmaal gevangen zijn komt er een hoop religieus geneuzel wat naar mijn gevoel soms net iets te lang duurde, maar enfin. Toch een paar aardige wendingen in het verhaal. Goede dosis actie, af en toe wat vreemde humor maar daar hou ik wel van. Leuk om Kyle Gallner weer eens te zien, had ook gehoopt dat zijn personage het zou overleven, maar helaas.

Al met al bleef de spanning wel aanwezig, en bleef ik nieuwsgierig hoe het nou af zou lopen, de 'terroristen' vs. de politie.

Oh gosh. Deze mensen zijn nog vervelender en dommer dan de gemiddelde Geordie Shore twat. Hebben deze mensen überhaupt wel eens een acteerles gevolgd of zijn ze zo van de straat geplukt? Het laatste zou me niets verbazen.

Hier was ik weer eens ouderwets voor 'Team Killer' en kon ik niet wachten totdat hij iedereen te pakken zou krijgen. En dat terwijl de killer alles behalve angstaanjagend is; hij ziet niet uit en, laten we eerlijk zijn, hij is vrij saai. De personages waren niet alleen vreselijk dom (Echt, dommer zou bijna niet kunnen) maar ook nog eens stuk voor stuk irritant. De kills en de gore zijn zwaar ondermaats en het overduidelijk low-budget sfeertje is triest.

Pure tijdverspilling.

Ik vond er eigenlijk niet zoveel aan. Ik ben echt niet vies van dit soort werkjes, maar deze was zelfs een beetje vervelend af en toe. Acteerwerk was zeer matig, nergens een spannend sfeertje voor mijn gevoel en het sleepte zich allemaal maar wat voort. Nu had ook niet echt een overweldigend plot verwacht hoor, maar hier had je veel meer uit kunnen halen. Soundtrack was wel een klein pluspuntje.

Mwoah. Deed me niet veel. Het ultra saaie begin en de nietszeggende personages doen de film eigenlijk de das om. Na dik drie kwartier kreeg ik de neiging om hem af te zetten, en toen begon het enigszins 'spannend' te worden. Jammer dat een film als deze pas de moeite waard wordt tijdens het laatste half uur, daardoor was het een lange, vervelende zit. Hadden ze het beginstuk ingekort en wat sneller tot actie overgegaan, was het een ander verhaal geweest. Maar helaas.

Misschien is dit gewoon niet mijn soort film. Open Water vond ik, voor zover ik me kon herinneren, ook een verschrikking. Na meerdere keren de naam Black Water (2007) te hebben gelezen hier zit ik me af te vragen of het voor mij de moeite zal zijn om die film een kans te geven, of dat ik het hier beter bij kan laten. Misschien een keer kijken wanneer ik echt niks te doen heb, een boze krokodil lijkt me toch best grappig.

Vond hem nog niet eens zo heel slecht. Was niet bijzonder spannend, maar wel goed genoeg om hem af te kijken. Inderdaad zoals al eerder gezegd; een fijne middenmoter.

Leuk voor een keertje, als je zin hebt in een niet al te zware film waarin toch genoeg gebeurd.

'' I'm glad you're happy being alone in your library with all your piles of books. But I want.. I want a career, and a wife, and a girlfriend, and a divorce, and a mid-life stalking episode, and an erectile dysfunction. ''

Wow. Wat een sterke openingsscène! Ik had het zien aankomen, maar nog schrok ik en zat ik met open mond te kijken. Vooral omdat het op een locatie is waar ik me 's avonds altijd een beetje bang voel. De angst in de moeder haar ogen.. onbeschrijfelijk. Ja, in de eerste minuut heeft de film me al geraakt.

And there he was... Robert Pattinson. Ik kan niet anders dan toegeven dat ik hem ook zeer zeker cute vind. En al helemaal als hij niet zo akelig bleek is maar lekker wat kleur in zijn gezichtje heeft. Helaas wordt hij ontzettend gestigmatiseerd door de Twilight hype.

Gelukkig laat hij met deze film zien een bredere doelgroep aan te kunnen spreken dan alleen verliefde tienermeisjes. Leuke scène als hij een vaas aanziet voor een asbak, dat gezicht van hem... priceless! Pattinson heeft een heerlijke nonchalante bravoure en een diepe, intense blik. Hiermee weet hij zijn personage Tyler diepgang te geven en geloofwaardig te maken.

Opvallend goede rol van het kleine zusje Caroline. Dit personage wordt uitstekend neergezet door de 11-jarige Ruby Jerins, die met haar slimme uitspraken de kijker zo nu en dan weet te verrassen.

Emilie.. Ze was stukken minder irritant dan ik dacht. Normaal kan ik niet erg lang naar haar accent luisteren, maar dat viel in deze film ontzettend mee. De chemie tussen haar en Pattinson spat ook heerlijk van het beeld. Veel beter dan Pattison ooit met zijn Twilight tegenspeelster zal hebben. (Oké, en nu zijn we klaar met de vergelijkingen.)

Het verhaal van Remember Me is mooi, gevoelig en dankzij de goede acteurs raakt het je ook echt. En nog belangrijker: Het sleept je mee, en je gelooft het.

The cinematography is poetic, music enchanting and the overall effect highly satisfying.

Een film over de gevolgen van de controversiële Amerikaanse anti-terrorismewet.. Ik heb hem een aantal maanden geleden voor de helft gezien, en vanavond weer eens uit de kast gepakt om te herbekijken. Absoluut geen luchtig filmpje en ik ben er dan ook maar eens goed voor gaan 'zitten' (lees: liggen). Er zitten een aantal gruwelijke momenten in die zeer geloofwaardig in beeld werden gebracht. Knap staaltje acteerwerk ook, met name dat van Douglas (Gyllenhaal) en Anwar (Omar Metwally).

Een film met een duidelijke boodschap die beide kanten laat zien, de terroristen worden niet alleen maar afgeschilderd als de bad guys, maar ook de Amerikanen worden onder de loep genomen. Het einde vond ik goed, het was een mooie afsluiting waardoor ik met een goed gevoel de dvd terug kon stoppen in het doosje. Ja, deze film heeft me weten te boeien.

3,5*

Geweldig begin van de film. We wanen ons in 2025 en maken kennis met de gevatte Jude Law die onder het genot van het opzwepende nummer ‘Sway with me’ een man zijn buik opensnijdt en een chirurgisch werkje verricht alsof het dagelijkse routine is. En dat lijkt dus ook zo te zijn.


En toen viel ik bijna van mijn stoel. Hij heeft een gezin, natuurlijk, zo gek is dat niet.. maar met Carice van Houten als vrouwlief! Dit was toch wel een zeer aangename verrassing! Wat een moordwijf is Carice toch, knap dat een vrouwtje als zij het toch tot dit soort films heeft geschopt.
Ik wist weinig over deze film, dus heb me van begin tot einde laten verrassen. Na 10 minuten heb je wel door hoe de vork in de steel zit en wat de rode draad van het verhaal is. Geweldige chemie en interactie tussen Forest Whitaker en Jude Law. Zeer goed op elkaar ingespeeld en niet te beroerd voor een lolletje hier en daar. Ze zijn wel zo sadistisch als maar kan, daar moet je van houden.

Veel actie en bloed en als je misselijk wordt van chirurgische ingrepen kun je dit beter aan je voorbij laten gaan. Het geweld is spectaculair, maar het verhaal an sich is natuurlijk ongeloofwaardig. De komische noot is dan ook een welkome toevoeging.

Wanneer Remy zelf slachtoffer wordt van het systeem zijn de rollen omgedraaid. Zijn nieuw verkregen perspectief is interessant, maar vanaf daar lijkt het ook bergafwaarts te gaan. Het vlotte lijkt er een beetje uit en de dialogen zijn plots ook minder sterk.

Het einde daarentegen was wél weer een plus. Ik snap de kritieken hierboven, maar ik vond het juist wel iets weghebben van de stijl van.. God hoe heet die vent ook alweer..

*googled even*

..M. Night Shyamalan. (Onlangs Devil nog gezien, maar die naam onthouden, pff..)

Sterk begin, middelmatige twee helft, goed einde.

Herzien.

De Resident Evil reeks opnieuw bekijken, jottem! Met name de eerste delen waren ver weggezakt, zo erg dat ik me niet eens herinnerde dat girlcrush Michelle meespeelt. Ik was dan ook blij om haar te zien, fijner om naar te kijken dan naar het hoofd van Milla (om te zwijgen over haar flashbacks, yawn).

Het begint vrij goed, direct actie en een hoop spektakel. BAM, je zit meteen er in, al weet je nog van niks. Dat hele Hive gebeuren blijft vrij vaag. Langzaamaan wordt het duidelijker, maar voor mij was de interesse toen al gezakt. Ook wel beter, nu kon ik gewoon naar hersenloos vermaak kijken.

Want Jesus, dit was me toch een armoedig verhaaltje vol droeftoeters van personages zeg. Ik snap die lui nooit. "Kom, er is stront aan de knikker, we gaan op ons gemak de situatie verkennen en dan allemaal rare fratsen uithalen!" Ja top man. #snapikniet

Zelfs badass chick Michelle acteert op automatische piloot. Meh. Zijn er in Hollywood cursussen "overtuigend acteren"? Zo ja, dan schrijf ik bij deze Milla in.

Die zombies zien er uit om te huilen, ik weet dat het 2002 was en dat we inmiddels al veel verder zijn, maar dat leek met vlagen carnaval. En dat gedrocht aan het einde... Gosh. Lelijk ding. Maar hè, ook dat zorgt voor (waarschijnlijk onbedoeld) leuke momenten. Stiekem toch redelijk vermaakt.

Met de PS2 games van RE in de kast, die nostalgie zijn voor mijn wederhelft, hoop ik dat ik daar iets meer plezier uithaal. Eerst de overige films nog maar eens herzien.

Wel aardig.

Leuk om 'Michael Scofield' nog eens voorbij te zien komen in dit actiespektakel. Ik had sowieso al geen hoge verwachtingen van deze film, maar wel zin in een 'licht verteerbaar' filmpje waarbij ik mijn verstand eens lekker uit kon zetten. Mooie gevechten (visueel goed in orde, fijne slow motion scènes op de juiste momenten), goede soundtrack en zelfs het acteerwerk is prima te noemen. Flinke dosis girlpower, I like that.

Weinig memorabel verder, een typisch tussendoortje die je op het moment zelf vermaakt maar weinig indruk achter weet te laten.

Dat soort films mogen er ook zijn, gelukkig.

Met de verf in de haren onder de kap zitten bij de kapper en recensies tikken, oh vrouwen kunnen zo goed multitasken.

Ik vind het juist een betere film dan deel 1. Betere setting en locaties, personages kon ik beter verdragen en nu was er zelf iets wat er voor zorgde dat ik nieuwsgierig werd naar meer. Zelfs Milla was minder onuitstaanbaar, scored!

Grote pluspunt was ook dat er iets mee humor in zat, de neger (excuus, donkere man) was hilarisch. Echt een leuke vent. Ook Carlos vind ik een toevoeging voor het verhaal. Kijk nu toch uit naar deel drie.

Phoe, beetje saai. Nouja, beetje? Ik had meer verwacht van Swank en het verhaal an sich, dat veel te mager bleek. Het hele 'griezelige obsessie' gebeuren klonk interessant, maar ze hadden het eerste woord best weg kunnen laten.

Het tengere lijf van Swank komt inderdaad meer dan eerst (half)naakt in beeld, wat verder geen toegevoegde waarde heeft want vrolijk word je er niet van. Althans, ik niet. Een paar keer uit de kleren en we hebben weer wat kijkers er bij moeten ze gedacht hebben.

De cinematography is mooi, fijne kiekjes, goed kleurgebruik.. en toch komt de film niet goed uit de verf. Er mist iets, een bepaalde intrige, spanning, nieuwsgierigheid. Je kijkt er naar en gelooft het allemaal wel, zonder ook maar een moment in het verhaal te worden gezogen.

Jeffrey Dean Morgan is dan ook het enige hoogtepunt in deze film. Hij maakt het nog enigszins de moeite waard om de film uit te kijken. Puik spel. Hilary Swank, Academy Award winnaar, zou zich beter bij andere genre's houden, want thriller is niets voor haar. Fijne melodramatische filmpjes daarentegen weer wel.

Jammer.

Zeer degelijk vervolg. Het verhaal gaat verder waar het eerste deel gestopt was, en ik vond het ook erg prettig om veel dezelfde acteurs weer terug te zien. (Denk aan dat verschrikkelijke gezin). Net als in Rest Stop vond ik ze creepy en angstaanjagend. Gelukkig bevat deze sequel opnieuw enkele prima gorescènes en zitten er genoeg spanningsmomenten in die de kijker geboeid weten te houden. Op de special effects zijn goed te pruimen en de ondersteuning van de muziek stelt ook niet teleur. Als je een liefhebber bent van folterconsoorten is dit zeker geen slechte film. Dat het verhaal iets minder is dan het eerste deel, vergeet je dan ook snel.