Opinions

Laat ik voorop stellen dat er niets mis is met de acteerprestaties van de twee jonge hoofdpersonen. Ze doen het meer dan prima. Mia net wat beter dan Henry, maar enfin. Toch ontbrak er iets. Ik kan het niet precies aangeven wat het nou is, een bepaald.. gevoel. Ik ervaarde de film grotendeels als vermoeiend, traag en.. leeg. Kleurloos, bijna. Toch heeft het me af en toe wel wetend te ontroeren, en heb ik hem ook tot aan de aftiteling afgekeken. De sfeer is met vlagen melancholisch en enkele dialogen zijn ook de moeite waard.

Toch viel het me in zijn totaliteit allemaal wat tegen. Ik had verwacht een sterkere band te krijgen met de twee jonge mensen, maar dit bleef uit. Ik voelde me geen enkel moment in de film gezogen, maar keek toe vanaf een ruime afstand.

Waarschijnlijk is het simpel gezegd niet mijn soort film.

Vreselijk. Niet doorheen te komen. Bij de eerste kill zakte de moed me al in de schoenen. Doorkijken was een echte kwelling. Ik heb het dan ook niet tot het einde volgehouden. Vreselijk amateuristisch, beroerd acteerwerk en de moorden waren tenenkrommend slecht. Jammer, want de verwachtingen waren best hoog, tenminste afgaande op het poster en het plot.

Deel 1 is al heel ver weggezakt in mijn geheugen, maar is het écht nodig om die eerst te kijken wil je deel 2 begrijpen? Nee joh, vast niet, dacht ik.

Het begon al heel slecht. Dat hele 'Laat ik nu het mysterie eens oplossen voor mijn overleden zus' gebeuren is saai. Wat er daarna gebeurde werd steeds belachelijker en vervelender. De personages waren onuitstaanbaar, wat een vreselijke lui. Desmond spande de kroon. Het verhaal rondom het standbeeld was ook totaal niet boeiend. Typisch een voorbeeld van een film die je op fast forward zou willen kijken, maar zelfs dan duurt het eigenlijk te lang.

De SE zijn echt vreselijk, die scène waarin die vrouw haar gezicht afvalt, of waar die vent uit elkaar wordt getrokken? Awful. Ik begrijp de bedoeling er van ook niet. Is het humoristisch bedoeld? Of moet je het juist eng of ranzig vinden? No clue wat ze er mee wilden.

Natuurlijk moet er ook nog wat (lesbische) seks ingegooid worden en wat blote tieten in beeld, en voor veel mensen zal dat ongetwijfeld het hoogtepunt van de film zijn, want meer heeft het ook niet te bieden, in geen enkel opzicht. Of je moet een liefhebber zijn van liters bloed en godsgruwelijk vervelende personages die bedreigd worden en misschien, als je geluk hebt, snel het loodje leggen.

Tja, wat kan ik hier nog over zeggen wat niet al gezegd is. Redelijk niemendalletje, nergens echt spectaculair maar boeiend genoeg om verder te kijken. De opbouw is traag en soms moeizaam door de vele dialogen en de weinig spannende gebeurtenissen. Tegen het einde aan komt er pas meer vaart in.

Acteerwerk is redelijk, hoewel de hoofdrolspeelster me telkens herinnerde aan Michelle Rodriguez. Stem leek heel veel op die van haar. De heer in kwestie doet het ook prima, maar helaas worden ze nergens echt interessant of komen ze tot leven.

Voor een zombiefilm komen de zombies weinig aan bod, maar dit stond ook niet centraal in deze film. Had misschien iets meer aan bod mogen komen om de spanning en de dreiging beter voelbaar te maken, maar enfin.

Het einde zag ik enigszins wel aankomen. Zei op een gegeven moment: dit krijgt een The Mist einde. En inderdaad, die richting ging het inderdaad uit.

Best benieuwd naar een eventueel vervolg, als dat er zou komen.

Ik vond hem eigenlijk helemaal zo slecht nog niet. Abigail en Parker zijn prachtige vrouwen om te zien, met name van Abigail was ik gecharmeerd omdat ze toch een wat stevigere donkere meid is, met een gezonde dosis zelfspot en perfecte styling (wat een leuke outfits draagt ze, ze mag dan wel wat dikker zijn maar ze weet de ogen wel op haar gericht te houden).

Natuurlijk is het vrij over-the-top, maar toch zit er genoeg herkenbaars in. Iedereen kent tenslotte wel een 'Caitlyn', en god, wat haten we haar. Enkele fijne grappen, sommige subtiel, anderen weer lekker overdreven, maar dat zorgt juist voor een fijne balans.

Best leuk voor een meiden-avondje met vriendinnen. We vonden het in ieder geval een aardige komedie.

Ja, niet zo schitterend. Voorspelbaar, flauw en de acteurs sloegen te vaak te plank mis met hun "grappen". Hart kan ik niet goed uitstaan, hij heeft iets wat er voor zorgt dat ik hem een mep wil verkopen. Heel irritant, hij wil te graag grappig zijn maar dat lukt vaker niet dan wel.

Het verhaal was simpel en de twists waren te raden. Niet origineel en niet vernieuwend. Kan achteraf ook geen enkele keer opnoemen dat ik, op een flauw glimlachje na, heb moeten lachen. Niet mijn humor.

Vannacht heb ik weer eens ouderwets tot in de late uurtjes film gekeken. Zo ook deze. En ik moet zeggen, na een nachtje slapen gooi ik er nog een dikke halve ster bovenop. Dit is zeer zeker dé aflevering van deze reeks, die mij het langst bij zal blijven.

Right to Die gaat je onder je huid zitten. Niet letterlijk, gelukkig, want we hebben allemaal gezien wat dat voor een taferelen oplevert. Fijne, menselijke thema's komen aan bod. Vreemdgaan, wraak, innerlijke worstelingen betreft het maken van de juiste keuzes.. en dit maakt het allemaal net wat persoonlijker. De film zit vol met zwarte en komische duistere humor, zonder dat het ergens lachwekkend wordt. Er is een mooie balans tussen humor en spanning gevonden.

Er zitten een paar schokkende scènes in waarbij je toch een dubbel gevoel hebt. Natuurlijk is het met vlagen ranzig en wil je liever je ogen tot spleetjes knijpen, maar omdat de mensen die het overkomt zo vervelend en naar zijn, doet het je weinig.

Ik vond de climax juist wél fijn en verrassend. Ik had er tijdens het kijken totaal niet aan gedacht dat een dergelijke twist ook nog zou kunnen. En ik was blij verrast. Hele fijn ontknoping, erg goed einde voor een uitstekend filmpje.

Beetje een tegenvaller. Ik had sowieso moeite om te wennen aan de stemmen van de personages, want hoe dan ook zag ik telkens Anne Hathaway en Jesse Eisenberg voor me, en laten die nou allebei in mijn top 5 van meest ergerlijke acteurs en actrices staan.. Zelfs de stemmen kan ik niet uitstaan, blijkt maar weer.

Toegegeven, het is kleurrijk vormgegeven en op visueel gebied heb ik ook niks aan te merken op de film. Maar, ja, er is een maar, ik vond hem gewoonweg niet zo grappig. Beetje zouteloos zelfs. Voor mij was het een typisch geval waar de leukste dingen in de trailer zijn gestopt en verder weinig verrassingen bovenuit springen. De sfeer wisselt voor mij ook te erg, van vrolijk naar bedrukt, en het leek geen vaste rode draad aan te kunnen houden. Neem bijvoorbeeld de zang en dans scènes, voor een keer wel leuk, maar vaker gaat het onnodig ophouden en vertraagt het de boel. De voorspelbaarheid, tsja, daar kan ik moeilijk over gaan klagen want dat is iets wat je op voorhand al kon raden, dat het niet mindblowing vernieuwend zou zijn.

Nee, helaas was dit niets voor mij, te tam en te kinderlijk. Jammer.

Ik was al niet zo enthousiast over deel 1, dus mijn verwachtingen voor deel 2 waren niet al te hoog. Toegegeven: Visueel blijft het schitterend. Kleurrijk, oog voor detail, het sprankelt. Gelukkig ook iets meer humor, dat vond ik wel erg prettig. Verder blijf ik het een typisch kinderfilm vinden, iets waar ik verder niet veel mee heb. Ook de papegaaien zelf vind ik niet zo schitterend. Ze zijn niet schattig, grappig.. nee, ik was ze al snel zat eigenlijk.

Ik mis ook een soort structuur in deze film, en helaas is het ook niet altijd even boeiend om naar te kijken. Te vaak had ik een 'Nu weet ik het wel, ga eens verder' gevoel. Vooral als er gezongen werd. Voor kinderen schitterend, maar het kan mij niet bekoren. Jammer.

Tja, tja.. Wat moet ik er mee? Het was geen complete bagger, maar om nou te zeggen dat ik er van genoten heb... nee. Ik weet er waarschijnlijk te weinig vanaf, waardoor het voor mij allemaal zwaar over the top gebracht werd. Ik kon ook helemaal niks met de protagonist, hij kon me maar niet overtuigen en -wat wel goed was- ik vond hem een onuitstaanbare etterbak die ik het liefst een stoel tegen zijn smoel had geslagen.

Het sprong iets te vaak van de hak op de tak en na het zoveelste gewelddadige incident zwakte ik wat verder in mijn stoel. De vele bloedvergieten waren soms echt too much.

Maar enfin, ik ben dan ook een meisje. Het hele hooligan- en drugswereld gebeuren spreekt me dan ook niet direct aan. Voor mij had het allemaal wat minder gemogen.

Er kwam vanavond een meisje met een behuild gezichtje en rode wangetjes de zaal uitgelopen..

..dat meisje was ik.

Wat een intense filmervaring. Ik had de trailer gezien en had hoge verwachtingen. Achteraf bleek dat de trailer vrij misleidend was. (Voor mij althans).

De film draait de eerste helft voornamelijk om de band tussen Caeser en zijn 'papa'. Vanaf de eerste seconde dat Caeser in beeld was, was ik verkocht. Ik fluisterde tegen mijn vriend dat ik 'm wou hebben. Je ziet Caeser opgroeien en begint van hem te houden, zijn menselijkheid is aandoenlijk. Alsof je de ontwikkeling van een mens versneld volgt. Caeser en zijn gezinnetje zorgden ervoor dat ik een warm gevoel van binnen kreeg.

Helaas bleef dat warme, huiselijke gevoel niet aanhouden. Vanaf het moment dat Caeser groter werd en weg moest, veranderde de sfeer. Plots was het stukken grimmiger. De scene waarbij hij alleen achter wordt gelaten en van achter het glas toekijkt, was voor mij een behoorlijke binnenkomer. Mijn vriend schrok een beetje toen ik zachtjes snikkend zijn schouder aan 't bevochtigen was met mijn tranen, maar ach, hij weet dat ik gister ook huilde bij Big Mommas 3 dus hij is wel iets van me gewend.

Ik kan niet goed tegen dit soort films, ik word er in meegezogen alsof ik van een afstandje toekijk, en dan word ik tot tranen toe geroerd. Het tweede huilmoment volgde dan ook snel, toen Caeser zijn slaapkamerraam op de muur van zijn cel tekende. Prachtige scene.

En natuurlijk ontneem ik jullie mijn derde (en ja-ha, tevens laatste) huilmoment: Het einde van de film. Ik vond het niet leuk, had stiekem op iets anders gehoopt maar ik begreep het wel. Het was goed zo, ik had er vrede mee, dus dan mag het.

Ik heb weinig op deze film aan te merken, hoogstens misschien dat de trailer andere verwachtingen schept. Ik dacht dat 't voornamelijk draaide om de 'outbreak' maar dit betrof echter maar een klein gedeelte van de film. Voor mij als emotionele doos totaal niet erg, ik heb genoten van de film. Ik heb er dan ook weinig op aan te merken.

Ik wist dat het visueel wel goed zou zitten, maar het was nog mooier dan ik hoopte. Sommige scenes zijn werkelijk schitterend en de apen zijn prachtig realistisch. Ik heb de film niet in 3D gezien maar soms leek het alsof je ze bijna kon aanraken. Schitterend.

Ik ben onder de indruk, flabbergasted, voldaan, maar vooral heb ik ontzettend genoten van deze film.

Caeser is geweldig. Had ik maar zo'n aapie.

Een film die al meteen met seks begint. Tsja. Daar kun je zo je vooroordelen over hebben. En terecht.

Hier is duidelijk veel jatwerk verricht uit andere films. Tijdens het kijken zie je veel onlogische dingen. Een road train besturen terwijl je slaapt, bijvoorbeeld. Zonder ongelukken zelfs. Knap hoor, ik doe 't hem niet na. Hè? Wat? Ach, zo... Ja, duidelijk. Niet dus.

De film zit vol rare, ongeloofwaardige wendingen die het verhaal alleen maar weirder maken. Werkt deels wel, want ik werd nieuwsgierig en wilde weten hoe de vork in de steel zat, anderzijds werkte het ook op mijn zenuwen. Ik kreeg vaak een 'Wat nu weer?' gevoel.

Gelukkig waren de personages fantastisch. Oké, dat is bullshit natuurlijk, ze bakten er niks van. Vooral de twee dames waren zeer amateuristisch. Maar, ja, er is een maar.. Toch viel het geheel me wel redelijk mee. Niet een film die je nogmaals zou willen zien of die je lang bij zal blijven, maar toch net goed genoeg om uit te kijken. Middelmatig dan maar?

2.5*

Een historische actiefilm, daar loop ik normaal gesproken niet echt warm voor en het zijn dan ook vaak films die ik oversla. Maar wanneer ik de naam Ridley Scott bij een film zie staan, en dan ook nog acteurs als Russell Crowe en Cate Blanchett, is het wel een kansje waard.

Gelukkig heb ik me ook aardig vermaakt, met de mooie sets, goede muziek en het visuele aspect is ook zeker in orde. De sfeer is ook prettig voelbaar, dit dankzij de mooie kostuums en de goed gekozen muziek. Toch is het niet genoeg om je de gehele 148 minuten geboeid te houden. Het voelt al snel langdradig aan, de humor is niet overal even sterk en ook de dialogen zijn soms onder de maat. Waarom duurt de film zo lang? De vaart wordt er behoorlijk uitgehaald op sommige momenten. De actiescènes en de gevechten duren soms ook net een tikkeltje te lang, waardoor je al snel met een 'nou weet ik het wel' gevoel zit te kijken.

Het is een streling voor het oog, het ziet er allemaal gelikt uit en je zit ook wel in de film, maar toch blijkt er iets te ontbreken. Er mist iets. Toch een bepaald soort humor wat ontbrak? Ik weet het niet..

Seann William Scott, Elizabeth Banks en Paul Rudd in één film? Lachuh!

Het lijkt me fantastisch werk wat Danny en Wheeler moeten doen. Het is een ontzettende uitdaging om probleemkinderen dagelijks te vergezellen en een band met ze op te bouwen. De opbouw hiervan is ook mooi neergezet. Natuurlijk gaat dit niet binnen één dag, en er komen genoeg tegenslagen op je pad, maar de vraag is hoe je hier mee om gaat en blijft doen wat het best is voor het kind.

Jane Lynch zet een leuke en interessante rol neet als ex drugsverslaafde die nu de (hoofd)leidster is van het Sturdy Wingscentrum. Ze is wel een tikkeltje over the top, maar nergens storend. Ze kan de twee hoofdrolspelers goed bijbenen. Scott en Rudd zijn aan elkaar gewaagd en hebben ook chemie samen. Scott speelt, zoals 9 van de 10 keer, de rol die hem op het lijf is geschreven: de oppervlakkige partydude. Rudd daarentegen is een cynische loser die baalt dat hij nog niet veel heeft bereikt. Toch zie je hem gedurende de film groeien. Hij wordt volwassener en een beter mens. Wheeler ook wel, maar dat blijft toch de grappen-automaat. Gooi er een kwartje in en er floept een (al dan niet seksistische) grap uit.

Christopher Mintz-Plasse en Bobb’e J. Thompson waren voor mij de grote onbekenden, maar oh boy, wát een heerlijke jochies! Vooral de grofgebekte Ronnie wist mijn hart te stelen.

Hoewel het een vrij platte komedie is, is Role Models toch iets volwassener en heeft het een diepere boodschap. Er zit natuurlijk een moraliserende ondertoon in en die boodschap willen de makers ook overdragen: Koester je vrienden, wees niet bang om anders te zijn, ga op zoek naar jouw doel in het leven, laat je hoofd niet hangen wanneer het tegen zit.. etc, etc.

Jawel. Dit is een fijne, hartverwarmende komedie over vriendschap, tegenslagen en je eigen ik ontdekken.

Katie Holmes, Josh Duhamel, Anna Paquin, Malin Akerman, Adam Brody, Dianna Agron, Candice Bergen én Elijah Wood? Sounds nice!

Wat is Elijah trouwens een griezeltje in deze film, hij had zich beter permanent laten transformeren tot Frodo.

Bij deze film draait het voornamelijk om de personages en de onderlinge relaties, en niet zozeer om het verhaal. En dat is te merken. Na een half uur begon mijn interesse al weg te zakken, het acteerwerk was onder de maat, de dialogen slecht en het verhaal werd steeds minder. Ik zat te wachten op een gebeurtenis die mijn aandacht weer een beetje er bij zou houden, maar die bleef uit. Bij een film als deze is het bijna een 'must' om mee te leven met de personages en het leven dat zij leiden. Helaas lukt dit niet, ze zijn te vlak, zwelgen in zelfmedelijden en soms zelfs irritant. Neem Katie Holmes haar speech, in het bijzijn van al die mensen, dat is werkelijk een tenenkrommende scène. Met name haar acteerwerk viel ontzettend tegen. Nu heb ik volgens mij nog niet veel rollen gezien waarin ik haar overtuigend vond, maar hier sloeg ze de plank volledig mis. Jammer.

We hebben een interessant plot, een vrij korte speelduur, een bekende cast met o.a. Cam Gigandet en Leighton Meester. Dat klinkt leuk!

En dat was het ook. Het begon al vrij aardig. Knappe meiden die elkaar beter leren kennen en een band opbouwen samen. De eerste eigenaardigheden ontdek je al snel, waardoor het intrigerend wordt.

De film is zeker onderhoudend genoeg en heeft aardig wat te bieden. Een redelijk vlot tempo, enkele spannende scènes en het acteerwerk is ook prima. Af en toe is Meester behoorlijk freaky: die scène met de oorbellen, bijvoorbeeld. Creep! Ik greep even naar mijn eigen oorlelletjes. Dat lijkt me echt 10 keer niks, maar ik ben dan ook een schijtluis wat dit soort dingen betreft. En het werd nog erger. Ik ben niet echt een kattenliefhebber, totaal niet, maar dit vond ik zielig! Het komt niet vaak voor dat ik tegen de tv wil gillen. Wat een geraffineerd kutwijf! She's one sick puppy!

De spanningsopbouw is prima, zelfs het vrij voorspelbare einde is vermakelijk en nergens storend. Hoewel ik in eerste instantie had verwacht dat ze uit het raam zou vallen, dus zo voorspelbaar is het ook weer niet.

Goede onderhoudende film, met een prettige cast. Minka Kelly was de enige die ik niet echt kende, maar het is zeker een leuke verschijning om te zien. Verder fijn bijrolletjes van Alyson Michalka, Danneel Harris, Billy Zane, en zelfs Katerina Graham en Nina Dobrev huppelen nog eventjes door het beeld.

Geslaagd!

Nou, ook maar eens een stukkie typen over deze krankzinnige film. Het begon zo veelbelovend. Die speech van die politie agent, werkelijk een top scène. Maar daarna...

Het eerste kwartier zat ik in mezelf te mopperen. Wat is dit voor een film, degene die me dit aangeraden heeft zal het wel te horen krijgen, dit slaat toch helemaal nergens op! !@#$%^&* en nog wat verder... en toen... kwam het konijntje (ach gossie) in beeld en ging ik plots weer rechtop zitten.

Het gegeven is vrij standaard. Je neemt een road trip, je voegt daar een verliefdheid aan toe en manieren om te zorgen dat je de politie af kunt schudden. Klinkt je bekend in de oren? Natuurlijk, wanneer we dit zinnetje lezen denken we aan een knappe blonde stoot, een sullige kerel die haar achterna reist op zijn trip door de USA en in de problemen komt. Vergeet blondie, vergeet de sul en beeld je dan een autoband in die dit allemaal meemaakt. Juist ja.

De toeschouwers werden gelukkig ook steeds leuker en van de ergernis die ik het eerste kwartier voelde, was niks meer te zien. Ik zat te genieten en was weliswaar nieuwsgierig geworden. Hoewel het best wat korter had gekund, was het wel vermakelijk. De eerstvolgende keer dat ik een band moet verwisselen, zal ik hem heel goed controleren en checken. Enge mormels!

Dus. Johnny Depp is mijn ideale man. Wát een lekker ding. Films waar hij in speelt wil ik gewoon zien, ongeacht of het verhaal me aanspreekt of niet. Ik heb zelfs die film gezien waar hij met Angelina Jolie speelt, kun je nagaan hoe gek ik op die man ben. Ik praat soms zelfs tegen hem, als ik daar zin in heb. Niet dat hij me hoort of wat dan ook, maar hè, een vrouw moet een hobby hebben toch?

Dus. Johnny, Johnny, Johnny toch.. Ik vind je ontzettend veelzijdig, dat heb ik nu wel door na bijna 30 films van je gezien te hebben. Wil je nu dan a.u.b. stoppen met dit soort films? Het is gewoon niet.. Johnny. Ik mis de Johnny die me aan het lachen maakt ('Pirates of the Caribbean'), de Johnny die me intrigeert ('Donnie Brasco'), zelfs de Johnny die moorden op wil lossen ('From Hell' en 'Sleepy Hollow'). Maar dit soort films.. Nee. Niet meer doen. Daar ligt je kracht niet.

Enfin. Het verhaal zelf. Oersaai natuurlijk. Het mist een scherp randje, durf, vaart, humor.. elke poging om mij als gekke fangirl bij de kraag te grijpen mislukte. Jammer! Zelfs de mooie Amber deed 't hem niet voor me. Het grootste probleem is en blijft het zoutloze script.

Jammer. (Maar ik hou nog steeds van je Johnny!)

Had meer in kunnen zitten. Een handjevol goede grappen maar vooral veel ongeloofwaardigheid. Jennifer blijft 'Rachel', ook in deze film is het ontzettend lastig haar van deze rol los te weken. Ze doet nou eenmaal telkens hetzelfde. Mena Suvari is of schattig, of ze haalt je het bloed onder je nagels vandaan. Dat laatste is bij deze film van toepassing.

Op romantisch gebied valt het allemaal ook erg tegen. Chemie is er nauwelijks, maar toegegeven: Mark Ruffalo doet het leuk. Toch niet leuk genoeg om de film naar een hoger niveau te tillen. Hierdoor blijft het middelmatig en weinig verrassend.

Nee, hier werd ik ook niet echt vrolijk van. Ik had geen hoogstaand acteerwerk verwacht maar dat het zo teleurstellend was ook niet. Met name de vrouwen waren tenenkrommend slecht. De verkrachting zelf was.. tsja, hoe omschrijf ik dat het best.. 'flauw' is ook zo'n rare woordkeuze maar wel het eerste wat bij me op kwam. Misschien zat ik wel te zeer met films als 'I spit on your grave' in mijn hoofd, waar deze film dus absoluut niet aan kan tippen. Vrij saai, geen gevalletje 'zo slecht dat het leuk is' en niet onderhoudend en verrassend genoeg om de kijken te plezieren.

Wat een draak van een film.

Een saai, clichématig flut verhaal, geen spanningsopbouw en er gebeurde gewoon werkelijk niks wat de moeite waard was. De acteurs en actrices lijken er zelf ook geen zin in te hebben.

Affleck is totaal mislukt als badass en Timberlake zijn personage zal je ook je kont roesten. Gemma dient alleen als eyecandy, "staan en mooi zijn", verder is ze volkomen inwisselbaar.

Paar plottwistjes die je gelukkig maar van mijlenver aan zag komen maakt het geheel er niet beter op. Et wordt geen moeite gedaan om de clichés te omzeilen. Gevolg: steeds dieper in je stoel zakken en al gapend de tijd in de gaten houden omdat je hoopt dat de aftiteling snel komt.

What a snoozefest. Het is half acht en ik wil na het zien van deze film al van ellende in bed kruipen.

De meeste meisjes houden doorgaans niet van F1. Surprise! Ik ook niet. Ik heb er weinig mee, maar omdat mijn wederhelft wel een fanboy was (nadruk op was) van deze film toch meegegaan. Zijn enthousiasme werkte aanstekelijk.

Gek genoeg was het F1 gebeuren het minste wat mij stoorde. Waar ik meer tegenaan liep waren de te lang uitgesponnen, weinig toevoegende scènes. Daar tegenover staan juist weer de races, die kort en afgeraffeld werden. In het saaie, nietszeggende gebeuren waar twee 'ego' mannetjes de concurrentie met elkaar aangaan, worden er binnen vingerknippen dingen geintroduceerd die nauwelijks een seconde of 10 in beslag nemen.

*Knip* Getrouwd. *Knip* Een race in weet-ik-veel-waar gewonnen. *Knip* Hè, nu heeft zijn concurrent gewonnen bij een andere race. *Knip* Een paar boze woorden worden heen en weer gesmeten. Hebben we trouwens al gezien hoe knap Hunt is, en hoe zeer Lauda op een rat lijkt? Nee? Dan moet dat nog even benoemd worden! *Knip* 'Nouja zeg, ook de derde, vierde, vijfde én zesde wedstrijd zijn al verreden! Dat waren 40 mooie seconden zeg.

Gelukkig werd het na dik 80 minuten iets beter, al bleef ik de interactie tussen de twee maar mager vinden en vond ik Hunt nog steeds niet al te geloofwaardig. Lauda daarentegen verdient, eerlijk is eerlijk, wel wat kudo's. Al blijven het allebei zwaar onsympathieke figuren natuurlijk.

Als je eindelijk aangekomen bent bij het wereldkampioenschap, helemaal trots op jezelf dat je het zo lang volgehouden hebt en je nog steeds in je stoel zit (Lees: hangt) wordt het dus iets beter. Ik moet toegeven dat de manier hoe dit vormgegeven is mooi is. Hoewel ik nog steeds moeite heb met het feit dat hij na amper 4 weken al die helm op zijn zwaar verminkte hoofd wurmt en daarna gewoon weer gaat racen. EN JA, ik weet dat het gebaseerd is op de realiteit, dat had ik tijdens de film ook al 3 keer vernomen toen ik zat te miepen.

Vanwege het iets betere einde toch een nipte 2.5*.

De eerste Rush Hour, blijft voor mij nog steeds de beste.

De snelgebekte Tucker en de charismatische Chan vormen een leuk team. Veel chemie tussen de twee en dit stralen ze gelukkig ook uit. Typisch Amerikaans, veel over the top actie, zwarte en soms een tikkeltje grove humor, en de grappen zijn ook flauw. Máár, melig wordt je er zeker van.

De actiebeelden zijn flitsend, snel en interessant om te zien. Natuurlijk zit je wel eens met het gevoel; 'Tuuurlijk joh!', maar wel met een grote lach op je gezicht en niet met een chagrijnige blik.

Je blijft een 'lief' buddy gevoel houden, maar naarmate de film vordert zie je Chan's personage ook een bepaalde groei doormaken. Nice!

Haha ja, wij zaten ook steeds: 'Kijk, weer een reclamebord van Hawai Five O!' Die serie heeft dus blijkbaar veel reclame nodig.

Ik had Rush Hour 3 al een hele tijd geleden gezien, en hij was precies zoals ik me herinnerde. Hersenloos actievermaak met een dosis humor. Wel vond ik Chan stukken leuker dan eerst. Ik weet het niet, het lijkt alsof mijn gevoel voor hem een 'groei' door moest maken. Ik vond hem deze keer zelfs leuker dan Tucker, die normaal mijn voorkeur had bij deze film(s).

De show werd natuurlijk gestolen door de taxi chauffeur. Heerlijke vent die ontzettend overtuigend in zijn rol zat. Op twee manieren nog wel! Een van de leukste scènes is dan ook die met zijn vrouw.

Het is allemaal ontzettend over the top, zonder storend ongeloofwaardig te worden. Vond het wel apart dat ze eerst deel 3 uitgezonden hadden, en daarna het eerste deel. Aparte volgorde.

Oh ja, de scène in die kung fu club, was ook hilarisch. En die met de non. En die scène waar Tucker ziet dat zijn kersverse crush een pruik draagt.

Ik gooi er gewoon nog eens een halfje bovenop.