Opinions

Ben niet erg enthousiast, maar om te zeggen dat geen leuk vermaak was.. nee. Grootste minpunt voor mij was dat het zo langdradig was, er leek geen einde aan te komen. Paar goede actie momenten, maar nergens wordt je omver geblazen.

Nu ben ik sowieso niet van dit soort films, ik kijk er waarschijnlijk toch anders naar dan een actie liefhebber, maar toegegeven: leuk om eens gezien te hebben.

Paar dingen vond ik erg jammer, bijv. Channing Tatum, dat vond ik allemaal maar afgeraffeld. Zonde.

Normaal gesproken is dit totaal niet mijn ding, ik hou niet zo van dit soort films en deze stijl, ze weten me dan ook lastig te (blijven) boeien. Ponyo on the Cliff by the Sea deed dat wel. Nu moet ik bekennen dat ik nog niet veel van dit soort filmsheb gezien en dat ik ze nodig eens een kans moet geven om er écht over te kunnen en mogen oordelen. De westerse animatiefilms kijk ik tenslotte ook.

Het is schitterend geanimeerd, mierzoet en ontzettend schattig. Het verhaal kabbelt rustig door, soms wat té rustig, maar de prachtige beelden houden je tevreden. Het is wederom een gevalletje: de strijd tussen goed en kwaad, maar gelukkig is dit niet de rode draad van het verhaal, het draait meer om Ponyo en Sosuke en dit is erg mooi in beeld gebracht. De flink aanwezige educatieve boodschap die overgebracht wordt is niets nieuws, maar het kent wel een verfrissende manier van vertellen. In het begin moest ik regelmatig denken aan 'De kleine zeemeermin', waar het natuurlijk ook geïnspireerd door is, maar dan in een nieuw jasje gestoken.

De muziek is vrij surrealistisch en maakt het geheel tot een waar sprookje. De warme, vertrouwde sfeer zorgt voor een waar kijkgenot.

Wat krijg je als je Jeroen van Koningsbrugge, John Jones, Beau van Erven Dorens, Yes-R, Georgina Verbaan en als laatste maar zeker niet de minste, Cahit Ölmez in één film stopt.....

.....een film die Eline nieuwsgierig maakt.

Ik ben absoluut geen fan van zijn muziek, maar ik moet bekennen dat ik die Yes-R altijd wel een grappig mannetje vind. Toch was ik bang dat deze film een beetje het ''Spion van Oranje'' niveau zou hebben, een bedroevend slechte film van Nederlandse bodem. Toch klinkt het best vernieuwend: een film over het hiphopcircuit in Nederland.

En nee, het is geen kunstwerkje, het is zelfs niet eens een goede film te noemen... maar toch heeft hij iets. Verwacht geen komisch hoogstandje, maar het multiculti niveau is best vermakelijk te noemen. Dat de Nederlandse pers dit soort films afkraakt is dan ook geen verrassing. (Was Yes-R trouwens geen marokkaan? En nu speelt hij een halve turk...)

De chemie tussen Yes-R en Turk is goed zichtbaar, en het samenspel zorgt voor een paar grappige momenten. Vooral omdat ze allebei zo'n dubbel gevoel achterlaten: Enerzijds heb je iets van: Hou je bek, en anderzijds vind je het stiekem toch grappig als ze weer iets onhandigs doen of (te) gladde praatjes hebben.

Aan het acteerwerk ligt het niet. Ze hoeven weinig moeite te doen om een geloofwaardige ''gangsterboy'' inclusief accent neer te zetten, dus wat dat betreft zit het wel goed. Aan onze multiculti vriendjes ligt het dus niet. Er zitten wel enkele storende factoren in. Neem de politieagente. Ik ken haar uit SpangaS, een puberserie, dus het was wel heel dubbel om haar in deze rol te zien. Helaas voor haar was haar geloofwaardigheid al weg voordat ze überhaupt een kans kreeg. Ook Georgina Verbaan blijf ik de irritantste actrice van Nederland vinden. Het was dan ook geen verrassing dat zij aan dit soort films meedeed.

En daar bleef het niet bij, een stroom van bekende Nederlanders volgde. Ik kan me voorstellen dat veel mensen dit absoluut niks vinden, dat die zogenaamde BN-ertjes zich ook even willen laten zien. Denk aan die scène tussenAchmed, die zo heerlijk op een TV staat te schelden: ''Je gaat toch niet vechten voor een man, je bent gek in je kop geworden man, alcoholist! '' en '' Wat hoor je als een turk van een gebouw afvalt? KE-BAB! '' Echt té flauw, maar ik vind het leuk. Om maar te zwijgen over die scène als ze in die spuuglelijke auto zitten en een Peter R de Vriesje ontdekken.

Als je niks hebt met overdreven allochtoonse accenten, gladde praatjes, brede loopjes, en een grote dosis poep- en plas grappen, kun je deze aan je voorbij laten gaan. Het ''wil je vechten man!'' niveau is erg hoog.

Dankzij de chemie tussen de hoofdrolspeler, het acteerwerk van Cahit Ölmez (Geweldige vent) en de leuke manier van de cultuurverschillen neerzetten is het voor mij in elk geval een geslaagd filmpje. Vandaar een voldoende.

3.0*

Ik ben niet zo enthousiast. Vervelende, totaal niet grappige personages. De humor was te 'makkelijk' voor mij, totaal niet origineel of verrassend. Beetje obvious ook wel. Dat het een B-film is spat er uiteraard vanaf, dat heb je in de eerste minuut al door. Hoeft inderdaad niet slecht te zijn, maar het weet zich nergens te onderscheiden. Waarschijnlijk had ik gehoopt op een soort 'Death Valley' (tv-serie) achtige film, maar helaas. Ik heb ook niet veel met dat hele Engelse gedoe, vandaar dat het me wellicht al snel op mijn zenuwen werkte.

Niets voor mij, maar als je van zombie's, overdreven Engelse accenten en makkelijke humor houdt is dit een goede film.

Zondag. Rustdag. Behalve als je werkt met kinderen. Het begon met een obsessie voor de smurfen. Daarna kwamen Kuifje, Samson en Gert en Bassie en Adriaan. Nu is de nieuwste interesse Mega Mindy. Marathonnen, dus. Verplicht meekijken. In bovenstaande gevallen vind ik dat totaal niet erg, graag zelfs! Maar Mega Mindy... Je doet me er geen plezier mee.

Niet denderend, maar ook niet vervelend. Stoorde me lichtelijk aan Yolanthe, what else is new, en aan Mega Toby. Eigenlijk waren alle personages niet echt leuk voor de volwassen kijker. Grapjes op kinderniveau die voor volwassenen lastig te pruimen zijn.

Maar toch, er zijn ergere kinderseries. De korte speelduur is erg fijn en de tijd vliegt om. Ik zal er ook aan moeten geloven om de andere films mee te kijken, hopelijk zijn die beter.

'' Mijn bekkenbodem wordt langzaam uit elkaar gescheurd terwijl jij daar gezellig met een lesbo over kroepoek zit te lullen! Jezus Christus, maar verder gaat het allemaal prima hoor! ''

Oke.. laat ik beginnen met te zeggen dat Carice best een mooi lijfje heeft zeg, dat was me nooit eerder opgevallen! Heb je die billen gezien? +1 hoor! Ach, gelukkig bleef het voornamelijk bij de beginscènes met het verplichte naakt en seks, ze moesten tenslotte wel een baby maken. Storend was het dus niet. Wel leuk trouwens dat iemand binnen 6 minuten, 9 maanden zwanger kan zijn.

En tsja, Carice. Ik vind haar leuk. In tegenstelling tot veel anderen die haar een ijskonijn vinden, vind ik haar een warme, grappige verschijning. ''Ja doei, ik ben gekke Henkie niet!'' Die kennen we nog van Alles is Liefde natuurlijk.

Waldemar daarentegen vond ik altijd weinig aan. Naarmate de film vorderde vond ik hem ''groeien''. In het begin bleef het allemaal een beetje vlak. Al was zijn reactie op het moment dat zij haar eerste weeen kreeg, wel grappig. Leuk verhaal voor de kleinkinderen zullen we maar zeggen.

Ik denk dat de bevallingsscène veel zwangere vrouwen flink van streek hebben gemaakt. Ik zat al van.. '' WTF? Ik neem nooit kinderen! '' Godsamme, het zou je maar gebeuren zeg. De nachtmerrie van elke moeder. Niet gek dat er gescholden, geroepen en getierd werd. Zware scène, maar gadverdamme, wat overtuigend en intens voelbaar in beeld gebracht zeg.

Je moet er van houden. Die grove, recht-door-zee humor. Ook de dialogen zijn voor een film van Nederlandse bodem eens NIET tenenkrommend slecht. Het acteerwerk blijft echt en ingetogen. De timing is perfect, genoeg afwisseling tussen dramatiek en humor. Knap hoe Carice het ene moment een levenlustige spontane vrouw kan spelen, en het volgende moment een verwarde vrouw die ten onder gaat aan haar psychose. Af en toe gooit ze een botte one-liner en door maar bovenal verstopt ze haar kwetsbaarheid. Ze moet natuurlijk wel sarcastisch en egocentrisch blijven.

Mooi hoe ze er mee leert omgaan. Ze leert haar medepatiënten kennen en krijgt nog begrip voor hun situaties ook. Knap van een dergelijk narcistisch vrouwtje. De patiënten zijn grappig en weten je te verrassen en te boeien. Gelukkig wordt het nergens té zwaarmoedig. Lekker vlot tempo gedurende de hele film. Prettig. Enige kleine minpuntje is dat ik de rol van Beau graag wat meer uitgediept had gezien, maar ach. Dat zal in het boek vast wel het geval zijn geweest. Je kunt tenslotte niet alles in 100 minuten proppen.

Een film die blijft bekoren, heerlijk. Hoeft absoluut niet onder te doen voor ''Komt een vrouw bij de dokter''. Thumbs up voor dit regiedebuut van Antoinette Beumer.

Tja, eens met gauke. Het begin voorspelde al niet veel goeds. Al speelt het voor mij ook mee dat ik de twee acteurs moeilijk uit kan staan. Ferrell vind ik zelden grappig en zijn uitstraling vind ik vervelend, Hart daarentegen is té druk voor mijn smaak en slaat de plank vaak mis door zijn hoge "over the top" gehalte.

Veel scènes zijn te plat. Ik kan er niet om lachen als een volwassen kerel een grote boodschap doet op een emmer terwijl hij gitaar speelt. Is dat humor? De "black" vs "white" grappen (lees: racistische opmerkingen en veel gevloek) vliegen je om de oren, voorspelbaarder zul je ze niet snel vinden. Jammer, nergens wordt het leuk. Af en toe zie je een bekend gezicht (John Mayer, wat deed jij daar nou?) maar ook zij voegen niet veel toe.

De tweede helft gaat een iets andere kant op, niet meer zozeer meer het "voorbereiden op" maar het "voorkomen dat". Ook dat gaat volgens een vast stramien dat we al vaak gezien hebben. Maar ja, uiteindelijk komt het natuurlijk allemaal weer samen. Het grote "wat heb ik nu geleerd" komt om de hoek kijken. Dat kennen we nu wel...

Hoewel het niet zo irritant was als gedacht is het ook zeker geen positieve verrassing gebleken.

'' Your brain is full of lollipops, rainbows, and cheese. ''

Dit is weer zo'n film waar de bijrollen leuker zijn dan de hoofdrollen. Jonah Hill en Russell Brand waren de reden dat ik de film eigenlijk wou laten liggen. Ik vind het vreselijk irritante kerels die me ontzettend op mijn zenuwen werken. Hill straalt niks uit, behalve het feit dat hij een rond tonnetje is zonder nek. Brand is over the top en probeert leuk te zijn, waar hij niet altijd in slaagt. Wat mij betreft mogen de complimenten dan ook naar Sean Combs. Ook niet de meest geweldige acteur maar op een of andere manier weet deze man wel een lach op je gezicht te brengen, in tegenstelling tot het geforceerde acteerwerk van Hill en Brand. Chemie tussen deze heren is ook ver te zoeken.

Leuk om 'Draco Malfoy' nog even voorbij te zien komen. Van dit soort zeldzame momentjes moet de film het hebben. Wellicht ben ik gewoon niet het type voor dit soort films, die telkens zwaar overdreven zijn, vooral wat gezichtsuitdrukkingen en mimiek betreft. Beetje teveel expressie naar mijn smaak. Onderbroekenlol, ranzigheid en wat gekots en geschijt.. Nee bedankt. Niet voor herhaling vatbaar.

''There’s nothing worse than a sad clown, unless it’s a clown bleeding internally and coughing it all over your money.''

De toon was gezet.

Want jeeeetje. De muziek (hééérlijk), montage, kleurgebruik... prachtig! Geweldige sfeer, vanaf het begin af aan al. Mede door de fijne voice-over, waardoor je direct een band krijgt met het hoofdpersonage. Ik wou hem knuffelen, gewoon, omdat hij grappig was.

De hele setting was prettig om naar te kijken, evenals de chemie tussen Gibson en het kleine ventje. De eerste 45 minuten gebeurde er misschien niet bijzonder veel maar de hele gevangenis sfeer was boeiend. Naar het einde toe werd het wel steeds krachtiger. Fijne actiemomenten! Lekker bruut allemaal, zonder ongeloofwaardig te worden. Een vrij simpel verhaal dat toch ontzettend weet te vermaken, ondanks de voorspelbaarheid hier en daar.

Gibson is back, en hoe!

Waar deel 1 nog vrij vernieuwend en grappig was, beek dit deel een complete herhalingsoefening, maar dan minder leuk.

Begon best aardig, die donkere man was een mooie, charismatische verschijning, maar al snel begon de voorspelbaarheid me te vervelen. Weinig humor, tenminste, ik kan me niet herinneren gelachen te hebben.Dacht toch dat er in het eerste deel wat meer scherpe, sarcastische humor aanwezig was. Het verhaal is erg standaard en iets wat al 100 keer eerder is gebruikt, op zich niet erg, mits de uitwerking goed is en dat was niet het geval. Rammelend script, niet al te best acteerwerk en de bad guy vond ik ook niet boeiend.

Middelmatig.

Ik herinner me de openingsscène nog alsof ik hem gisteren heb gezien. Ik heb deze film in 2002 op VHS gekocht (toen was ik een jaar of 14) en ik moet bekennen dat ik het toch wel een schokkende scène vond. Hierdoor is het me ook altijd bijgebleven.

De makers van 'Ghost Ship' hebben veel aandacht besteed aan de set. Het decor is mooi maar angstaanjagend, en de donkere en sobere belichting is een pluspunt. Visueel heb ik er weinig op aan te merken.

Helaas blijft het hier bij. Na de sterke en originele opening heb je vrij hoge verwachtingen, maar die worden helaas niet waargemaakt. Het acteerwerk is ook niet voldoende. Het lijkt wel of de meeste acteurs voor de verkeerde rol zijn gecast, want ze komen alles behalve overtuigend over.

Dankzij de sfeer krijgt deze film nog net een voldoende, die ik vooral vroeger toch erg kon waarderen.

Het eerst half uur kwam ik er maar niet in, ik vond het langdradig, saai, totaal niet boeiend.. maar daarna begon het verhaal een beetje op gang te komen. Ik heb McConaughy nu net iets te vaak in dit soort rollen gezien, daarom stond het me ook niet meer zo aan.

Doordat ‘Ghosts of Girlfriends Past' gebaseerd is op het enorme uitgemolken verhaal van Scrooge, verwacht je enige voorspelbaarheid. Je weet voordat je de film gaat kijken al precies welke geesten er komen, en natuurlijk weet je ook dat hij op 't einde zal veranderen in 'the good guy'.

De grootste teleurstelling van deze film vond ik toch Garner. Zij heeft me geen enkele keer aan het lachen gekregen, of nieuwsgierig gemaakt. Zelf vond ik ook dat er weinig tot geen chemie tussen de hoofdrolspelers was. Ze werden ook een beetje overschaduwd door de andere spelers.

Hij zal me niet lang bijblijven, en zal hem ook niet snel een tweede keer opzetten. Ik heb dit soort films te vaak gezien.

Behoorlijk muf. De film komt moeizaam op gang en wordt nergens boeiend. Jammer, want het had zeker potentie. De personages deden me ook weinig. Bateman acteert aardig maar is niet zo overtuigend als gehoopt.

Niet zo spannend als verwacht.

Ginger snaps.. Heb hem jaren geleden voor het eerst gezien en was meteen onder de indruk. Op een boeiende manier zie je welke invloed de puberteit op een tiener heeft, er komen veel verschillende punten aan bod, lichamelijke veranderingen, ontluikende seksualiteit, de hormonale disbalans.. en alles in link met weerwolven. De verandering van tiener naar weerwolf die Ginger doormaakt staat symbool voor de verandering van kind naar volwassene in de puberteit. Dat maakt Ginger Snaps een film met een knipoog, maar wel een knipoog die je snel moet maken, omdat je niks wilt missen en dus beter beide ogen open kunt houden. Vanaf het allereerste moment van de film zit je gevangen in spanning en afwachting van wat gaat gebeuren. De film heeft een goed tempo en de special effects zijn waanzinnig goed. De veranderingen die Ginger doormaakt worden prachtig gefaseerd weer gegeven en komen geloofwaardig over. Een zijdelings thema in de film is de -letterlijke- bloedband tussen twee zusjes en in welke mate die intense band het gedrag beïnvloedt. Ginger Snaps is zeker een aanrader voor de horrorliefhebber.

'' Dr. Brookner, if she doesn't shut up, I swear I'll make her drink her piss... again. ''

Ginger Snaps was natuurlijk een heerlijke horrorfilm, waardoor de verwachtingen voor deel 2 minder waren. Zou dit deel minstens even goed worden? Ja hoor, niks mis met dit vervolg! Het gaat verder waar het eerste deel gestopt was, en we zien het kleine zusje Brigitte nu vechtend tegen haar lichamelijke veranderingen. Erg mooi om te zien hoe ze dit doet: om het tegen te gaan gebruikt ze een drug, waar ze verslaafd aan raakt. Als ze dan ook nog eens in een afkickkliniek terecht komt, breekt de hel natuurlijk los. Knap staaltje acteerwerk van deze actrice. Ze laat een duidelijke groei zien en zet haar rol zeer volwassen en geloofwaardig neer.

Het tweede deel is iets minder dan het origineel maar het einde geeft de film wel een verrassende draai. Het steekt in positieve zin boven de middelmaat van teenager horrorfilms uit.

Ik vond Ansiedad (Wat een naam) eigenlijk direct een vervelende wijsneus. Meisjes van die leeftijd die denken dat ze volwassen zijn en zich ook zo gedragen, althans soort van, vind ik vervelend. Het hele 'ik-ga-mama-telkens-bashen' (My mother never finished high school. She was seventeen when I ruined the party.) gebeuren was ook zo oud als de weg naar Rome. Het kind zit vol opgekropte woede en probeert dat op een semi sarcastische manier te uiten terwijl mama, die graag 18zou blijven maar dat al lang niet meer is, probeert haar dochter wat minder serieus te krijgen. Mama is het kind, dochter is de volwassene. We've seen this before.

Het coming of age gebeuren breekt al vrij snel aan. Ook dat kon me niet bekoren. Ik wil, ik wil, ik wil. Alles draaide om haar, en haar overweight vriendinnetje die vanaf de zijlijn toekijkt en af en toe mag helpen, om vervolgens afgezeikt te worden. Ook het verhaal van moeder sprak me niet aan.

Aan de cast valt niet veel op te merken, het had aardig wat potentie. Wat het verhaal betreft schort het alleen te erg bij mij. Dat rebellerende, het geldnood probleem, alleenstaande moeder die het moet zien te rooien, etc. Allemaal al te vaak gezien, en beter.

**

Jezus. Plaatsvervangende pijn op sommige momenten. Het idee dat dit waargebeurd is maakt me misselijk.

Het begon rustig, vrij saai zelfs, maar wanneer het na een dikke drie kwartier 'begint' gaat het van kwaad tot erger. Zodra ze in de kelder zijn slaat de hele sfeer om. Nog sadistischer en ziekelijker. Niet alleen de moeder maar ook de neefjes en de andere kinderen die alles van begin tot einde willen aanschouwen zijn gestoord.

Het einde, waar David actie onderneemt, was dan ook een verademing. Op dat moment had ik lang gewacht. De jonge acteurs, met name Meg en David, doen het erg overtuigend. De enige die er nogal negatief uitsprong was het kleine zusje, totaal niet geloofwaardig dat meisje. De neefjes,hoe jong dan ook, zijn al even sadistisch en verdorven als hun moeder. Akelig.

Jammer van ietwat te trage eerste helft, maar de rest van de film wist een behoorlijke indruk achter te laten.

GEEN TIETEN? Potverdropjes! Schande. Dan kijk ik hem dus al niet!

De openingsscène was even wennen. Aan de ene kant omdat ik onder de indruk was van de schoonheid van Carla Gugino, anderzijds omdat mijn oog direct viel op Zachary Quinto, die ik voornamelijk ken als 'übergay' uit de serie American Horror Story. Het heeft me even moeite gekost om hem los van die rol te kunnen zien. Helaas vond ik de dialogen ook niet bijzonder indrukwekkend of interessant.

De eerste paar minuten waren dan ook tenenkrommend saai, maar ik bleef doorkijken, want was erg benieuwd naar de rest van de cast. Neem een Kevin Zegers, Josh Hartnett, Alexis Bledel, Rosario Dawson, Danny DeVito en Emmanuelle Chriqui. Daar zou toch wel iemand tussen zitten die mijn aandacht wist te trekken in deze film, of zelfs wist te entertainen?

Na 5 minuten begon ik mijn wenkbrauwen te fronsen. Na 10 minuten begon ik een beetje onderuit te zakken op de bank. Na een kwartier kwam er een vermoeid zuchtje. Na 20 minuten begon ik te gapen. Na 25 minuten deed ik al het bovenstaande tegelijkertijd.

Wat een vervelende voice-over ook, helpt niet bepaald mee. Zat al amper vaart in de film, dus dan is zoiets ook erg overbodig. Mooie vrouwen? Yes. Vervelende personages? Yes. Ik vond de rollen, die op zich aardig wat potentie hadden, niet goed of grappig genoeg uitgewerkt om echt aan te komen bij de kijker. Je krijgt veel gezichten te zien maar krijgt niet de kans om iets voor ze te voelen. De muziek is niet passend, althans, dat vond ik niet en het camera werk is zoals eerder genoemd.. een beetje vreemd. Erg amateuristisch eigenlijk.

Het heeft me niet weten te vermaken en ik ben drie keer zo moe als voordat ik de film gekeken heb. Jammer. Gelukkig waren de dames wel knap. Ondanks het feit dat je geen enkele tiet zag, alleen maar zwarte balkjes. MEH!

Gisteren gezien, lang naar uitgekeken.

Rooney Mara is een kei van een actrice, al zag ze er natuurlijk wel verschrikkelijk onaantrekkelijk uit. Met vlagen leek ze zelfs op een kerel. Niet erg, juist heel erg goed. Dat ze dat weet te brengen met een soort vrouwelijke kwetsbaarheid, maar de 'kracht' bij zich draagt van een man. Zij is het meest intrigerende personage van de film en ook, samen met enkele zeer krachtige scènes, de reden waarom ik toch door wilde kijken en me door een paar langdradige scènes heen worstelde. Craig viel me wel weer enigszins tegen, ik vind die man altijd (te) weinig emotie uitstralen en daardoor lijkt het soms alsof hij op de automatische piloot staat. Maar dat is mijn persoonlijke mening, hij deed het zeker niet onverdienstelijk. Maar enfin, naast Rooney ben je al snel de 'mindere'.

Ook de moord/verdwijning van Henrik's lievelingsnichtje en het jarenlange mysterie hieromheen was interessant en nodigde de kijker uit om mee te denken wat er met Harrietje gebeurd was. In het begin had ik wat moeite met de vele verschillende namen die plots aan bod komen, maar omdat niet alleen de twee hoofdpersonages centraal staat maar iedereen genoeg kans krijgt om te schitteren werd dit na verloop van tijd minder en kwam ik beter in het verhaal.

Wat ik jammer vond was dat het duo pas na een minuut of 90 samenkwam. Had er graag wat meer schot in gezien want nu bleef ik me maar telkens afvragen hoe de twee verhalen in elkaar zouden gaan vloeien. Wat is de band of wat gaat de link worden tussen de sociaal gestoorde Lisbeth en de speurneus? Voor de liefhebber valt er wel genoeg te genieten: prachtige locatie's, allemaal zeer stylistisch geschoten en ook de (vele) dialogen zijn prima in orde.

Toch had ik, ongeduldig als ik ben, toch graag weer die 'ontzichtbare afstandsbediening' gehad waardoor ik de film door had kunnen spoelen, het duurde me soms écht te lang en het bleef, vooral in de eerste helft, soms zo vaag dat het bijna een beetje vermoeiend werd. Mijn vriend gaf het voor de helft al bijna op en zei telkens dat hij er niks meer van begreep. Ik kon het hem om dat moment ook niet uitleggen omdat ik zelf het spoor bijster was en geen idee had hoe en wat.

Misschien had ik de film sowieso beter niet kunnen kijken na een werkdag van 08.00 tot 18.30, maar enfin. Dat was mijn eigen keuze, ik moest en zou die film zien. Denk dat mijn gebrek aan concentratie en vermoeidheid er voor heeft gezorgd dat ik deze film niet hoger beoordeeld heb. Wie weet een herziening?

'' Just when you thought it was safe to go topless.. ''

Zes bikini 'babe's'. Uiteraard zijn de meiden zo irritant dat ze je al snel het bloed onder de nagels vandaan halen. Uiteraard spant de grofgebekte 'haantje de voorste' blondine de kroon.

Zuipende, geblondeerde dellen en snobby brunettes die voornamelijk schaarsgekleed of topless rond lopen. De ene is werkelijk nog dommer dan de andere. Net wanneer je denkt dat het niveau niet lager kan gebeurde er weer iets waardoor je de neiging kreeg flink met je ogen te rollen en eens lekker diep te zuchten.

Het gedoe tussen dikke, vadsige Jared en die 'babe' met haar rode haar irriteerde me mateloos. Gelukkig vond de moordenaar dat ook, eindelijk was ze stil. Hallelujah!

De meiden hadden mooie slanke lijfjes, en kleine borstjes. Bijna kinderlijfjes. Had de dames graag wat rondborstiger gezien, vooral in een film als deze. Rebecca had trouwens wel iets weg van Tara Reid, maar dat terzijde. Dat ze niet kunnen acteren kon me niet schelen, het enige wat ze moeten doen is 'mooi' zijn, maar ook dit was mijn inziens niet helemaal gelukt.

De 'humor' is niet echt aanwezig, af en toe kon er wel een minuscuul glimlachje vanaf, maar echt humoristisch was het nergens. Vooral niet op momenten dat een jongen zichzelf voor de spiegel 'een handje helpt' maar blijft doortetteren. Geen wonder dat het niet lukt, vriend.

Die killer is trouwens ook maar een wandelend cliché hoor, met zijn masker, Roodkapje cape en zijn bijl. Totaal niet angstaanjagend, eerder lachwekkend. Al zijn sommige kills best aardig. Helaas had het 'eindgevecht' (In huis) tussen de dames en de killer een veel te hoog 'Scary Movie' gehalte, maar dan op een zwaar onleuke (en meer bloederige) manier. Buiten was er daarentegen weer veel teveel gelul. Jammer. Beetje leentjebuur gespeeld bij films als Scream, wellicht?

Waarschuwing: Dit gaat een heel lang, fangirly verhaal worden.

Ik had nooit iets met Glee. Het leek me kinderachtig, stereotype en die liedjes...? Nee, het was niks voor mij. Ookal liepen vriendinnen, klasgenoten, nichtjes en zelfs leerlingen van me er mee weg. Toch bleef ik eigenwijs: Eline de horrorchick gaat toch niet naar Glee kijken? Komaan zeg, dat past toch helemaal niet bij mij? (Lekker bevooroordeeld ja.) Als ik vlagen op tv zag, zapte ik snel door. Ik heb een keer, een aantal maanden geleden, met één oog de pilot gekeken en ik heb het ook weer vroegtijdig afgezet. Nee, het was niks.

Toch bleef Glee maar opduiken, waar ik ook keek. Nog steeds waren meiden me aan het overhalen om het nog één kans te geven. Je moest even door het begin heen, en dan zou je het omarmen. Vooruit, nog één kans. De laatste. En BAM! Binnen minder dan twee weken tijd heb ik drie seizoenen gekeken, als een verslaafde, geobsedeerde fangirl. Ik mag mezelf nu dan ook trots lid noemen van de #Brittana en #Klaine shippers.

Gisteren wees catdog er mij op dat er ook nog deze film/documentaire was. Helemaal vergeten! Goed voor de afkickverschijnselen! En vanavond dus meteen gekeken, lekker vanuit bed in mijn pyjama, in mijn uppie en genieten maar.

Al na 3 minuten realiseerde ik me dat ik kramp in mijn kaak kreeg, omdat ik met een hele enge, verontrustende big smile zat te kijken. Bijna alsof mijn mondhoeken gingen scheuren. Horrorchick Elien was diep gezonken.

Hoewel ik moet toegeven dat ik de liedjes niet eens 'de kracht' van Glee vind, soms is het net een liedje teveel naar mijn smaak, had ik wel kippenvel tijdens de openingstrack 'Don't stop believing'. Ik had zin om te huilen. Misschien ook omdat ik ongesteld ben. *zoekt excuus* Ik was ontroerd, ontspannen en gespannen tegelijk.

Liedje 2; 'Empire State Of Mind', een liedje dat ik een warm hart toedraag en waar ik veel herinneringen aan heb, mede door mijn vakantie naar NYC. Elke keer als ik het hoor, doet het iets met me. Zeker als je Brittany en Mike ook zo ziet swingen op dat podium, MEN, die kunnen dansen joh! Ook fijn dat Mercedes het liedje grotendeels zong, erg prettig stemgeluid.

En oh gosh, Brittany dr 'I'm a slave 4 u' performance. Dat meisje ziet er zo anders uit als ze haar Cheerios pakje thuislaat en haar haren niet draagt in een kaarsrecht geknipte pony! Als je dr zou zien zou ze niet echt opvallen, maar wanneer je dr ziet dansen, of gewoon haar ding (lees: dom) ziet doen.. Petje af.

Puck is cute. Lekker ding, goeie kop, goed lijf, bad guy met een klein hartje.. alleen jammer dat ik 'zijn' liedjes nooit echt boeiend vind. Maar enfin, genoeg leuks om naar te kijken.

Zelfde geval met Rachel. Ontiegelijk mooi meisje, zelfs met haar imperfecties. Maar haar liedjes zijn ook niet altijd aan mij besteed.

Mike Chang. Cute. Leuke vent om te zien, geweldige danser. Beetje ondergewaardeerd. Zou voor mij wel wat meer screentime mogen krijgen. Misschien niet de beste zanger out there, maar in combinatie met zijn natuurlijke manier van performen, alsof hij het al 40 jaar doet.. Respect.

Artie. Ja, schatje natuurlijk, met zijn brillie en zijn rolstoel! Heerlijke zelfspot, goede humor (Bleek ook wel weer in deze docu) en hoewel hij niet zo op de voorgrond staat (Dat staat Rachel natuurlijk altijd en overal ) is hij wel onmisbaar. Ook erg leuk om hem te zien dansen.

Mercedes. Heerlijke, gevulde donkere dame met een dijk van een stem. Persoonlijk hoor ik haar liever zingen dan Rachel. Die vrouw hoor je van 2 km afstand nog zingen en dan nog roep je; wauw! Wat een bereik!

Finn. Ik heb niet zoveel met hem. Sure, hij en Rachel horen bij elkaar, maar verder? Niet echt een van de boeiendste personages voor mij. Ook zijn zang doet me niet veel.

En toen begon ik, als een echte fangirl betaamt, hevig in mijn handen te klappen en te gillen. SANTANA MET VALERIE! Dat is sowieso al mijn ultieme 'Zing-ik-in-de-douche-en-tijdens-het-autorijden'-liedje, maar haar uitvoering.. Oké, ze is geen Amy, maar jeetje! Lekker hoor. Swingt de pan uit. Ja, ik ben stiekem een beetje verliefd op Santana.

Over verliefd gesproken, dat kleine jochie (aziatisch kereltje) die helemaal gek van Blaine was. Mijn hart smolt. Wát een heerlijk kind! Met zijn stropdasje tot aan zijn knietjes. Leuk om te zien wat Glee doet met mensen, van jong tot oud. Of je nou asperger hebt, dwerggroei hebt, homoseksueel bent of nog bezig bent met potty-training. Het maakt niets uit. Glee is voor iedereen. Dat blijkt maar weer uit deze docu.

Kurt is mijn held. Hij is lief, grappig, en knuffelbaar. Hij heeft iets onschuldigs over zich, waardoor je aan zijn lippen hangt. Samen met Blaine is hij echt geweldig. Mooi stel.

Quinn en Sam. Mooie mensen, maar beide niet echt boeiend. Tenminste, het is lastig om te vallen als je naast andere personages staat die meer te bieden hebben.

En ja hoor. Gwyneth. Moest even wennen aan haar in de serie, maar erg leuk dat ze nog even in deze docu verscheen. Wel erg jammer dat Emma en Will nergens te zien waren. En Sue natuurlijk. Groot gemis.

Heerlijke aftiteling (hoewel het zonde was dat het al voorbij was) maar het aziaatje was weer terug, dus ik smolt weer opnieuw. Mijn vriend doet me wat als ik mijn kinderen dat later leer, maar ach, ik heb nog een paar jaar om hem ook om te toveren tot een 'Gleek'.

Als het zelfs gelukt is met mij...

Call me crazy, maar ik heb me kostelijk vermaakt met deze 'Gnomeo and Juliet'. Ik ben duidelijk niet de doelgroep (Hoewel...) maar ik vond het een leuke film.

Vanaf de eerste seconde zie je al duidelijk dat het zichzelf nergens serieus neemt, er wordt namelijk al geopend met een opsomming van cliché's die voorbij zullen gaan komen. Voor volwassenen is dit direct een vette knipoog, en dat is prettig.

Het luchtige en vermakelijke sfeertje is de hele film aanwezig waardoor de film geen moment saai wordt. De ene na de andere grap wordt op je afgevuurd, evenals woordspelingen en simpele 'hints'. De computer is namelijk niet van 'Apple', maar in plaats daarvan staat er een banaan op. Bij het reclamespotje van de ;'Terrafirminator', een verwoestende grasmaaier die niemand in zijn bezit zou willen hebben, wordt tussen neus en lippen door gezegd: '' Niet geschikt voor huiselijk geweld.'' Dit zijn voorbeelden van grappen die kinderen niet zouden begrijpen of zelfs opvallen, maar volwassenen des te meer. En zo gaat het de hele film door.

Het hele Romeo en Juliet verhaal is natuurlijk al ontzettend uitgemolken, maar in deze komische animatiefilm is het zelfs verfrissend te noemen, de manier hoe om wordt gegaan met dit liefdesverhaal. Niets is de dol, zelfs een 'levend' standbeeld van William Shakespeare himself komt aan het woord.

Ook nog een fijne lading aan cameo's komen voorbij, zelfs de man die garant staat voor de muziek, Elton John, wordt even op de hak genomen. Ik hou wel van dit soort Britse humor.

Leuk!

Grote katten, kleine katten, witte katten, zwarte katten, rode katten.. Ik hou niet van katten. Ik vind ze eng en ze grijpen elke kans aan om me open te krabben. Ze voelen dat ik ze liever niet in mijn buurt heb, en uiteraard komen ze dan juist even 'knuffelen'. Ik kan wel zeggen dat ik bang voor ze ben.

Ideaal voor een lekker eng filmpje toch? Nouja, eng.. het bleek enigszins spannend te zijn. Inderdaad een vrij rustige opbouw, af en toe een boeiend momentje maar de film kabbelt rustig voort. Enkele schrikmomentjes, het acteerwerk was prima te doen en ik begin persoonlijk ook steeds meer te 'wennen' aan Aziatische films, iets waar ik vorig jaar nog een flinke barrière voor voelde.

Middelmatig filmpje.

Ik heb hem vanavond maar weer op gezet voor herziening.. Het was tenslotte al 6 jaar geleden dat ik hem had gezien, en het viel me eerlijk gezegd wel mee. Ik had hem veel slechter in mijn hoofd dan dat hij eigenlijk is. Het is nog steeds geen hoogstaand filmpje, maar wel vermakelijk. Ietwat voorspelbaar maar ik had absoluut geen moeite om hem uit te kijken.

Verhoging naar 3*

Blij dat ik het bioscoopbezoek over heb geslagen voor deze film. Wat een teleurstelling.

Niet alleen komt Godzilla zelf niet uit de verf, die andere monsters zijn helemaal frikandellen. Ik kon er niks mee, wat een aanfluiting. De dreiging vond ik ook niet goed voelbaar. Ze proberen het wel, maar nergens werd ik meegezogen in het verhaal, me afvragend wat ik zou doen in zo'n situatie. Het stond kilometers ver van me af, deze torenhoge monsters.

En what the hell hebben die aardappels van het leger aan een sniper? Alsof dat ook maar enigszins verschil uitmaakt. Daarbij vond ik het ook maar lelijk uitzien hoor. Nu had ik geen beauty contest winners verwacht, maar overtuigend zien ze niet uit.

Overtuigend, ja, dan kom ik bij de hoofdpersonages, want die hebben geen kaas gegeten van overtuigend acteerwerk. De personages lieten me volledig koud en de acties waren frustrerend. Het zijn mensen die alles doen wat ze juist NIET moeten doen en waarvan je als kijker denkt: dat gaat hem niet worden. Totaal gebrek aan binding met die mensen, zodat het je een worst zal wezen wie overleeft en wie niet.

Geef mij dan maar een film met sprekende apen waarin de personages iets meer diepgang hebben dan dat van een geplette druif zoals die mensen in deze film, en waar de gevechten je niet het gevoel geven dat je nog liever een pen in je oog steekt dan naar die onzin te moeten kijken.

Eerste wat ik dacht toen ik de cast zag: '' Het is mij, Robert. '' Ja, ik blijf Gieske als Robert zien, na al die jaren in Goede Tijden Slechte Tijden. Toch was ik zeer benieuwd naar hem, los van dat personage. En Huub Stapel zie ik ook graag.

Begin van de film vond ik niet zo sterk. Voelde niks voor de personages en vond het allemaal wat te druilerig. Het is een zwaar beladen, emotioneel en verdrietig onderwerp, maar het wist me -nog- niet te raken. Het maakte niks bij me los. Misschien komt dat omdat je eerst de 'nabestaanden' leert kennen en de persoon in kwestie niet ziet. Daardoor voelde het voor mij wat afstandelijker. Ook daarna, toen Gieske wel in beeld was, deed het me vrij weinig. En dat zette me aan het denken.

Ik ben iemand die al huilt als Pikachu Ash kwijtraakt. Als een man zielig zit te huilen bij Dr. Phil. Als ze een reclame ziet van zielige zwerfhondjes. Hoe kan het dan dat dit zo ver weg voelde? Dat het verdriet van die mensen me niks deed, dat ik geen band met ze voelde? Wat niet wegneemt dat het natuurlijk verschrikkelijk is voor iedereen die er mee te maken krijgt.

Aan het acteerwerk heeft het niet gelegen, want dat was best goed. Misschien ben ik gewoon van steen. Misschien begrijp ik de 'kracht' van deze film niet. Misschien zou het mij meer raken wanneer ik zo'n situatie zelf zou hebben meegemaakt.

Ik weet niet waarom het me niet veel deed. Ben benieuwd of ik de enige ben die het zo ervaarde.

Vanmiddag heb ik deze film gekeken bij een vriendin thuis, en hoewel mijn eerste reactie was: Oh nee, niet een rip-off van American Pie, betrapte ik mezelf er op dat ik deze film toch wel grappig vond! Zitten een paar zeer vermakelijke scene's in, en o zo voorspelbaar, maar toch wist hij me te vermaken. Voordat de 'Cowboy' zorgde voor grappige momenten.

Echt geen hoogvlieger, maar als je van road-movies houdt is deze leuk om een keertje op een druilerige zondag te kijken.

Flauw, saai, cliché en met vlagen beschamend vulgair. Niet omdat het zo schokkend is, maar omdat het zo misplaatst en plat is. En dan ben ik normaal gesproken ook nog wel een voorstander van leuke toespelingen wat betreft seks en relatiegrappen, maar dit was ronduit ordinair. De vele scheldkanonnen zijn ook hartstikke overbodig.

Alle bijbehorende clichés worden niet uit de weg gegaan. Een afstandsrelatie? Telefoonseks. Gut gut, wat een lol. Niet dus.

Bij een romantische komedie zou je toch mogen verwachten dat er chemie is tussen de hoofdrolspelers. Ik zag meer chemie tussen Garrett en zijn glas bier, dan tussen hem en Erin. En dan nog te bedenken dat die twee in real life ook nog een stel zijn!

De vele slechte grappen halen het niveau duidelijk omlaag. Veel lust, hevig gemis, maar voornamelijk erg saai en een lange en net iets te vaak een vervelende zit.

Ik vond Seyfried nooit bijzonder. Ik vergelijkte haar qua uiterlijk steeds met een vis. Maar ik moet zeggen, in deze film is ze soms zelfs mooi te noemen.

Film begint een beetje mwoah-mwoah, maar vanaf het moment dat ze er achter komt dat haar zus weg is, begint er een redelijk spannend sfeertje te komen. Eenmaal in het politiebureau zag ik ook nog eens Shane van The L Word. waar ik vroeger een ontiegelijke crush op had, dus het beloofde veel goeds.

Helaas bleek dit een valse belofte, want de film zakt daarna behoorlijk in tot een zwaar middelmatig rtl 4 filmpje. Het kon me maar niet boeien wat er met haar was of waar haar zus was. Die hele zoektocht duurde me ook veel te lang en werd te zweefkezerig op een gegeven moment. Helaas nam de voorspelbaarheid ook aardig toe. Tsja, jammer. Had best aardig kunnen zijn.

‘’ Bitches love the cheddar. ‘’

Artistiek. Authentiek. Grimmig. Fascinerend. Wie had dat kunnen denken van Ben Affleck? Het is tenslotte een acteur die zijn meeste ‘succesrollen’ mag danken aan zijn uiterlijk en niet aan zijn knappe acteerprestaties. Bij deze film blijkt dat Mr. Affleck zich prima weet te redden aan de andere kant van de camera.

Vanaf de openingsscène voelt de film natuurlijk aan. Natuurlijk denken de meeste mensen aan de zaak Madeleine McCann, maar op het feit na dat het een jong en blond meisje is, zijn er weinig overeenkomsten. Wat niet wegneemt dat het natuurlijk een verschrikkelijk iets is, de ontvoering van een kind. Er zijn weinig mensen die niet meeleven met een situatie als deze.

Toch is een goed verhaal niet genoeg om de aandacht vast te houden. Het mooie en krachtige spel van de acteurs is het grootste pluspunt van deze film. De jonge Affleck heeft bewezen niet onder te hoeven doen voor klasse acteurs als Morgan Freeman en Ed Harris. Casey is niet zomaar ‘het jongere broertje van’, maar stiekem mag je hem ook ‘het betere broertje van’ noemen. Nu maar hopen dat hij een minder wisselvallige carrière krijgt dan Ben. Ook het overtuigende acteerwerk van Amy Ryan mag niet vergeten worden. Ze zet een geloofwaardige rol neer als ordinaire en sletterige moeder van het verdwenen meisje. Zij steelt de show. Hoop nog meer van deze vrouw te mogen zien in de toekomst. Michelle Monaghan is de enige die me niet wist te raken. Ze had wat meer ‘’ballen’’ mogen hebben, in plaats van er als een geitenwollensokken type er maar wat achter aan te slenteren. Pas op het einde van de film laat ze enigszins zien wat voor een toegevoegde waarde ze nou had.

Het verhaal roept bij de geboeide kijker flink wat emoties op. Je hoopt mee dat het meisje levend gevonden wordt, je gaat door een wirwar van gevoelens betreft de moeder en je voelt de woede in je lijf als je alleen maar denkt aan de klootzak(ken) die zoiets doen. Dat je zo meeleeft en meedenkt is natuurlijk prachtig, maar deze film weet zich te onderscheiden. Gone Baby Gone is geen moralistische tranentrekker geworden vol met vlug bedachte plottwistjes. Het is een interessant misdaaddrama. Je krijgt prachtige beelden te zien van de ongure en gevaarlijke wijk Dorchester, die het gevoel dat het ‘echt’ is alleen maar versterken. Smerige appartementen, donkere steegjes, vieze clubs en café’s.. En natuurlijk de grote diversiteit van de Amerikaanse bevolking.

Drugs, corruptie, criminaliteit en pedofilie. Het zijn natuurlijk niet de lichtste thema’s om te verfilmen. Na een uur wordt de verrassende en spannende toon van de film pas echt gezet . Als je nog niet verpletterd was, werd je het hier wel. Een beetje filmliefhebber moet de creativiteit en de onvoorspelbaarheid van deze film zeker kunnen waarderen. Ik in ieder geval wel.