Opinions

Absoluut niet slecht, maar ook nét niet wat ik gehoopt had.

Er wordt tijd genomen om het verhaal te vertellen. Veel tijd, ruim 2,5 uur lang krijg je te weten hoe het huwelijk in elkaar steekt. Maar toch, zo plots halverwege de film, krijg je de belangrijkste twist al te zien. Vervolgens denk je dat je wel kunt voorspellen hoe het verder zal gaan, maar dat viel gelukkig reuze mee. De verschillende vertelvormen spraken me wel aan, het was fijn om beide kanten van het verhaal te leren kennen. Toch was ik na dik twee uur wel klaar met alle huwelijksperikelen en beide personages, hoewel het acteerwerk beter dan verwacht was, kwamen ze me wel mijn neus uit.

Het thriller gehalte komt niet altijd uit de verf. De kijker wordt wel meegezogen in het manipulatieve sfeertje, maar de drama kant neemt telkens de overhand. Echt spannend werd het nergens, omdat ik afwisselend afgunst voelde jegens Nick en Amy. Een aantal scènes vond ik ook behoorlijk jammer, zoals de seksscene en het verhoor toen Amy weer terecht was. Ze kwam er wel erg makkelijk vanaf, en dat terwijl er eindelijk twijfel was ontstaan. Na de twist kon ik het ook niet meer opbrengen om ook maar iets van sympathie voor haar te voelen. De chemie is helaas ook niet altijd even sterk, om over het einde maar te zwijgen. Het laatste half uur vond ik erg jammer, met als dieptepunt de laatste 10 minuten.

Waarschijnlijk kijk ik teveel Investigation Discovery, maar ik heb daar films/programma's gezien die spannender waren dan deze film. Had allemaal nét iets minder cliché gemogen.

Nee, komedie vond ik hier ook erg ver te zoeken. Ik stapte er dan ook met verkeerde verwachtingen in. Ik hoopte op iets 'luchtigs' maar in plaats daarvan zakte ik steeds verder weg in een romantisch drama vol... tsja, drama.

Het acteerwerk was inderdaad prima, maar ik vond het monotone stemgeluid van Wesley soms wel vervelend worden. Zijn 'worsteling' kwamen wel oprecht over en de gevoelens voor Lindsey ook. Wesley was sowieso wel een knuffelbeer, zeker als hij huilde.

Ik heb dit 'verhaal' gewoon iets te vaak gezien, gelezen, gehoord. Daardoor voelde het soms een beetje afgezaagd aan. Maar de liedjes vond ik dan wel weer leuk, vooral Richard Marx's ''Right Here Waiting for You''. Raakt me altijd. Wel een tranentrekkertje hoor, die scène en dan dat liedje. Vond het naar het einde toe sowieso steeds beter worden. Een stuk.. eerlijker. Oprechter. Gevoeliger.

Lastig begin, werd wel steeds beter. Twijfel tussen 3.0* en 3.5* maar door de betere 2e helft kies ik voor het tweede.

Ook in de sneak gezien, en deze film komt met stipt op de meest irritante bioscoopbezoeken EVER. Misschien komt het omdat ik een meisje ben, of omdat ik het verhaal gewoon totaal niet grappig vond en het werkelijk niets om het lijf had, op een paar platte grappen na en enkele irritante personages waar je totaal niks voor voelt. Ze zijn allen even plat, oppervlakkig en nietszeggend.

Ik ben echt niet vies van wat seks in een film, maar vanaf de openingsscène wist ik al dat dit het niet ging worden. Ik zakte steeds verder weg in mijn stoel en begon op een gegeven moment (de zaal was toch bijna leeg, shocking) maar van ellende mijn tweets te lezen. Veel interessanter dan die langdradige 'wannabe grappige o- wat- zijn- we- toch- oud- aan- het- worden- maar- we- willen- jong- zijn' zooi.

Ik heb welgeteld twee keer gelachen: Een keer door de film, de andere keer bij de aftiteling. Ik wist ook niet hoe snel ik de zaal uit moest komen. Ik ben blijven zitten omdat ik mijn vriend wel hoorde lachen af en toe, anders was ik na 20 minuten weggelopen. Gewoon al omdat het acteerwerk om te huilen was.

Lang geleden dat ik me zo geirriteerd heb tijdens een film.

Niet veel soeps.

Een weinigzeggend verhaal over een stukgelopen huwelijk, de veranderingen die bij een scheiding komen kijken en het vrijgezellenpad vol vrouwen en seks dat vader bewandeld. Het is vooral erg voorspelbaar en nergens grappig. Voor het hoofdpersonage, mij niet bekend, zou je ergens medeleven moeten krijgen maar dit lukt niet. Het is een levenloze, saaie man. Zijn vrouw is vervelend en zijn nieuwe scharrels al helemaal. Verhaal wil maar niet op gang komen, laat staan boeiend worden.

Misschien is dit wel leuk voor de rtl 4 moeders die met een kop thee en een breiwerkje op de bank zitten.

Ik ben geen fan van de serie, kijk het zelden tot nooit, Linda de Mol vind ik irritant en haar Gooische dinnetjes ook. Niet echt een film voor mij dus, maar bij gebrek aan beter toch maar opgezet in het vliegtuig.

Het viel wel mee. Het was minder storend dan gedacht. Nog steeds aan de platte kant, de humor komt niet goed uit de verf en het is vrij voorspelbaar, maar ach, ik kwam er wel redelijk doorheen.

Zou nog leuker zijn geweest zonder die Martin, maar hij hoort er nu eenmaal bij.

Best aardig. Had het veel erger verwacht. Sean blijft me altijd bij als 'die American Pie gast' en heb altijd moeite om hem los te koppelen van ' The Stiff Meister'. Toch zie ik hem altijd graag.

Het was entertainend en minder 'sportkomedie' dan ik dacht. Jay Baruchel zorgt voor de nodige vunzige grapjes, verder is het drama én actie gehalte hoog en met vlagen zelfs aardig bruut.

Zoals -P- al aangeeft krijg je niet echt binding met de rest van het team, blijft vrij vlak. Desalniettemin is het erg goed uitkijkbaar en weet vooral Sean het de moeite waard te maken.

Oh man, deze film brengt zoveel herinneringen naar boven. Niet alleen hoe ik meerdere malen alle Kippenvel boeken heb verslonden, maar ook het plezier dat ik had van de serie. Na schooltijd snel naar huis fietsen om de serie te kijken op Fox Kids, en god wat bleef zo'n aflevering je lang bij. Ik had dan stiekem ook erg veel zin in deze film.

Maar toen ik zag dat Jack Black R.L. Stine speelde had ik mijn twijfels. Ik herinner me R.L. Stine niet als een kleine dikke man met een guitig gezicht. Nu was Black ook niet guitig in deze film, en toegegeven: Ookal had ik hem nooit voor die rol gecast, hij doet het niet slecht. Eigenlijk best wel leuk, achteraf gezien.

De film begint luchtig, niets nieuws onder de zon met het hele verhuizen en high school gebeuren. Champ is aandoenlijk, Hannah is cute en Zach is een sympathieke knul. Na een half uur lijkt helaas het nostalgische gevoel verdwenen en is het Goosebumps sfeertje ver te zoeken, maar zodra Slappy zijn intrede maakt komt er weer een stijgende lijn in. Jeetje, wat was ik bang van hem vroeger. Voor de gnomes ook trouwens. Ik herkende nog veel monsters van vroeger, al waren ze in mijn herinnering natuurlijk nog nét wat enger.

Het grootste hekelpunt aan de film is toch de wisselvalligheid er van. Er zitten goede stukken in en erg saaie stukken. Het schommelt teveel. Daarbij duurt het ook best lang, waardoor sommige delen als opvulling aanvoelen.

Best jammer, de film is voorspelbaar van begin tot eind. Na een paar minuten had ik de hele film al voorspeld, tot grote ergernis van degene waar ik hem mee keek. ''Eline, zeg nou niettt!'' Meisje is zogenaamd dood, vriendjes verzinnen een complot om een bekentenis uit te lokken en dan is meisje weer springlevend Al moet ik zeggen dat ik de voorspelbaarheid in deze film niet storend vind. Natuurlijk weet je wat er gaat komen, en Lena Heady was inderdaad erg irritant, maar verder zaten er een paar vermakelijke scenes in. Leuk om een paar grote namen samen te zien. Joshua en Kate, James natuurlijk..

Het is een vermakelijk filmpje voor op een druilerige namiddag, maar absoluut geen hoogstandje. Geef hem net een voldoende, omdat hij me toch 90 minuten lang heeft geamuseerd.

Stuk saaier dan ik me herinnerde.

Ik wist ook helemaal niet meer dat Downey Jr meespeelde, dat was wel een welkome verrassing. Hij maakt samen met Berry de film de moeite waard. De eerste veertig minuten trekken zich weg lang waardoor je je interesse kwijtraakt. Ook de binding met het hoofdpersonage wil maar niet lukken, ondanks de goede acteerprestaties. Door het gebrek aan karakter uitdieping? Ja, speelt mee. Het suspense gehalte komt niet goed uit de verf.

De opbouw is op momenten onnodig verwarrend en de vele flashbacks halen de vaart er soms behoorlijk uit. Ze duren gewoonweg te lang en zijn vaak een herhalingsoefening. De gebeurtenissen zijn daarnaast niet altijd even geloofwaardig. Typische dertien in een dozijn productie.

Goeie film, blijft je aandacht vasthouden. Acteerwerk van Clint was super, wát een kerel.. Die zou ik ook wel als buurman willen.

Verder vond ik de rest van de cast ook prima acteren.. Behalve die neef van Tao, wat zou ik die graag een mep geven.. irritant gezicht!

3.5 *

Gelukkig heel anders dan ik me voorgesteld had, pakte véél beter uit dan gedacht. Ik had in mijn hoofd dat er á la Les Miserables veel gezongen zou worden. Nou, gelukkig niet.

Prachtig geschoten film vol mooie beelden, sterke scènes en uitmuntend acteerwerk. De kleine piccolo weet mijn zijn aandoenlijke snoetje je sympathie te winnen. De chemie tussen hem en Fiennes spat van het beeld. Dat is ook de grote kracht van de film, want het verhaal zelf heeft weinig om het lijf. Gelukkig is er hier en daar ruimte voor een luchtig grapje en zijn sommige dialogen ook niet al te serieus. De sfeer is heerlijk en sleept je gedurende de hele film mee.

Een welkome verrassing. Lage verwachtingen, maar flink genoten van de prachtige beelden, het speelse camerawerk en de topacteurs.

'' Monsters aren't real baby.''

Wanneer mijn vriend zegt: 'Niet kijken schat, waardeloze film.' wil ik hem meteen zien. Niet omdat hij een slechte smaak heeft in films, maar puur omdat ik dan nieuwsgierig word. En tsja, ik vind wel vaker 'waardeloze' films juist wél goed. Plus het leek me wel aardig wat potentie hebben, deze Grave Encounters.

Maar soms, heel soms... heeft mijn vriend gelijk.

Ik had het inderdaad beter over kunnen slaan. Ik dacht dat het wel lekker griezelen zou worden, maar helaas. Ik heb Pokémon afleveringen gezien waar meer spanning in zat. Wanneer het zogenaamd eng moest worden, vond ik het eigenlijk maar een potje irritant. Voor mij was het domper na domper na domper. Ze willen te graag, en dat werkt tegen. Jammer. Ook het 'leentjebuur effect' werkte me op mijn zenuwen, iets wat je al snel kunt verwachten bij een film als deze. Het blijft moeilijk om dingen uit bekendere en betere films te ontwijken.

Het idee is leuk, de uitwerking niet.

God... wát een film! Ik heb sommige momenten echt mijn lach niet kunnen inhouden.. Ken je die films, waar iemand al 8 keer is neergestoken maar nog steeds als een speenvarken ligt te krijsen en te kreunen? Dan is deze film een aanrader! De moorden zijn ook maar magertjes.. Nergens wordt het echt spannend. wat er voor zorgt dat je na een dikke 40 minuten al naar het einde uit zit te kijken. Ze gooien echter zoveel rare wendingen er in dat je op een gegeven moment zin hebt om de film uit te zetten, maar de koppige mensen (zoals ik) zullen toch stug blijven door kijken omdat ze nieuwsgierig zijn welk einde de film heeft. En helaas valt ook die tegen.

Slecht is het niet, het is fijn dat er steeds 2 mooie meiden in beeld zijn.. maar voor het verhaal hoef je het niet te doen.

Eindelijk, een film waarbij de 3D écht toegevoegde waarde heeft.

De film is vrij simpel, draait om twee mensen in de ruimte, en daar doe je het mee gedurende 1,5 uur. Gelukkig verveelt de eenvoud niet. Het is zelfs met vlagen spannend te noemen. De prachtige beelden zijn verbluffend en het acteerwerk van zowel Bullock als Clooney is dik in orde. Gelukkig zorgt die laatste voor een komische noot.

Ik hoopte écht op een goede afloop. Ik leefde met ze mee en het claustrofobische gevoel greep me echt.

I'm impressed.

De film is belachelijk mooi gemaakt, laat ik daar mee beginnen. De beelden zijn prachtig en ook de soundtrack is om te smullen. Een lust voor de ogen en de oren. Ik kan de Jay-Z muziek in ieder geval goed waarderen, het stoorde niet. Lekker vlot.

Het verhaal was anders dan verwacht. Erg mooi, romantisch en "bittersweet". De band tussen Gatsby en Carraway kreeg tijd om te groeien en werd goed in beeld gebracht. Ze hadden ook zeker chemie samen, erg geloofwaardig. De lovestory was prachtig, de manier hoe Gatsby naar zijn grote liefde keek was schitterend en inderdaad de droom van iedere vrouw. Een soort Romeo en Juliet verhaal volgt, met mierzoete momenten. Naar het einde toe wordt het helaas minder. Het gevoel dat er meer uitgehaald had kunnen worden blijft knagen.

Langere tijd wist ik niet wat ik met het personage Gatsby aan moest. Is hij oprecht, likeable, een goede vent? Of juist helemaal niet? Eigenlijk werkte dat best prettig, dat hield het nog enigszins interessant, want verder dan dat is het verhaal eigenlijk heel matig. Met het acteerwerk was niets mis, maar ze hadden te weinig ruimte om echt te schitteren. Dat is jammer.

Gemengde gevoelens. Vanwege de liefde van Gatsby die me echt wist te raken geef ik hem net iets hoger dan hij eigenlijk verdient.

'' It's not dying that you need be afraid of, it's never having lived in the first place. ''

Een gemaskerde misdaadbestrijder genaamd The Green Hornet? Wie, wat, hoe? Ik had er nog nooit van gehoord, en had ook geen idee wat ik moest verwachten van deze film. De trailer was wel aardig, maar ik had mijn twijfels. Zou de hele film vermakelijk zijn, of is het weer een gevalletje waarbij alle leuke stukjes in de trailer verwerkt zijn?

Grotendeels, maar er blijft genoeg verrassends over. Puike actiescènes, fijne vlotte montage en ondanks de speelduur van 2 uur kijkt het prettig weg.

De acteurs die ik het meest kon waarderen in deze film waren Christoph Waltz en Jay Chou (Met hem wil ik wel eens koffie drinken). Met Seth Rogen heb ik niet veel, al was hij in 'Knocked Up' wel aardig. Het begint met een feestende nietsnut die niets anders kan dan vrouwen versieren en dronken worden, het is wel erg clichè allemaal. Gelukkig heeft hij wel chemie met Chou en zijn de twee heren goed op elkaar ingespeeld. De leuke dialogen zorgen dan ook voor komische momenten. De bijrollen zijn aardig, neem een Edward Furlong, maar er zijn ook personages waar ik niks mee kon, neem de 'babe' die Cameron Diaz speelde. Wel weer fijn dat het vaak net 'er over' is en dat iemand zichzelf serieus neemt. Dit zorgt er wel weer voor dat het af en toe chaotisch aanvoelt. Maargoed, het is en blijft een actiekomedie, dus dat viel te verwachten.

Ik heb me wel vermaakt, ondanks veel negatieve berichten. Neem Seth met een flinke korrel zout, en je komt er wel aardig doorheen.

Dertien in een dozijn.

Ik weet niet wat ik met deze film aanmoet. Het ziet er mooi uit, het acteerwerk is prima.. maar er gebeurde te weinig. Het lijkt alsof de film wacht met de actie tot het laatste kwartier. Eén final battle, and that's it. Wat er allemaal omheen gebeurde is niet interessant genoeg om je de hele speelduur geboeid te houden. Het gaat ook allemaal véél te makkelijk op het einde, van een strijd was er amper sprake. Jammer.

Ook was de introductie te lang. Het personage van Reynolds is te cliche en de opgedrongen lovestory hebben we ook al tig keren gezien. Blake Lively is een plaatje om naar te kijken, Ryan ook, dus het is in ieder geval wel een mooi stel.

Had er ook wat meer sarcastische of spottende humor in willen zien, vond dit ook vrij tegenvallen.

Jammer.

Een film die 3 uur lang blijft ontroeren en boeien, is voor mij echt een top film. Klasse acteerprestaties van de hoofdrolspelers, elk personage in de film maakt indruk op je en je krijgt ook de kans om ze te leren kennen, wat de film in mijn ogen tot een hoog niveau tilt.
Zitten veel onvergetelijke scene's in, denk hierbij aan de 'mislukte' executie op de elektrische stoel.

Je gaat gaandeweg de film door een wirwar van emoties heen: humor, spanning, ontroering..

Prachtig, prachtig, prachtig........

Ik ben het -misschien wel voor het eerst- volledig eens met Onderhond.

Greenberg is enorm droge kost. Saai, weinigzeggend en absoluut niet boeiend genoeg om enthousiast te bekijken. Het sleept zich allemaal voort, en dat wordt op den duur vervelend. Je zit te wachten totdat er iets gaat gebeuren.. maar nee, zelfs dat niet.

Stiller zet absoluut geen slechte rol neer, maar het spreekt me totaal niet aan. Voelde dan ook niks van empathie of sympathie. Beetje jammer.

Ik kan er weinig mee. Helaas.

Ik had zin in een luchtige komedie, liefst met een acteur die ik altijd wel kan waarderen (Kevin James) en Grilled leek me dan wel een geschikte optie voor een 1,5 uur durende verstand-op-nul film.

Na zo'n 20 minuten had ik plots een hele, grote big smile op mijn gezicht. Omdat hij zo leuk was? Totaal niet, had amper gelachen, het verhaal was tot nu toe niet denderend en ook Kevin James was nog niet wat ik van hem gewend was. Gelukkig zat er nog een andere verrassing in die mijn positief stemde. Sofia Vergara! Het accent was genoeg om me op het puntje van mijn stoel te krijgen. Zou ze een grote rol hebben? Wat is ze leuk! Welk soort personage zal ze spelen?

En toen viel het me in. Ik ken die Ray Romano ergens van. Maar waarvan? Zijn stem klinkt bekend, zijn hoofd heb ik ook al eerder gezien. Welke film? Of was het een tv-serie? Na 3/4 film wist ik het dan ein-de-lijk. Everybody Loves Raymond. Well duh.

Eigenlijk is deze film niet eens zo heel leuk. Ik snap wel dat mensen hem op fast forward hebben gekeken, die behoefte voelde ik af en toe ook. Grappig is hij niet, dialogen zijn slecht, het verhaal rammelt langs alle kanten en dan ook nog eens een vervelende soundtrack. Gelukkig konden Kevin en Sofia me nog enigszins bekoren, anders was het cijfer nog lager geweest, want nu ben ik al aan de gulle kant.

Vandaag gekeken met mijn oudste (4,5 jaar). Was even bang dat de film vooral voor oudere kids zou zijn, maar ze heeft genoten. Ik vond het zelf ook erg leuk. Zelfs die irritante 'Valentijn uit GTST' (Daan) vond ik totaal niet storend. Geza deed het super, Bibi is een schatje en af en toe even moeten gniffelen om Tina. Het verhaal is flinterdun en tegelijkertijd erg overdreven (Mama, je hoeft toch niet echt naar de gevangenis als je slijm hebt?), maar wat verwacht je. Het is en blijft een film voor jonger publiek en die willen gewoon vermaakt worden en niet teveel hoeven nadenken. Gelukt hoor.

Het was de bedoeling om naar The Disappearance of Alice Creed te gaan. In de bioscoop aangekomen zagen we hem niet meer op het grote, mooie bord staan. En daar begon het dilemma.

' Nee, ik heb geen zin in Jennifer Aniston vanavond hoor. '
- 'Ja, maar ik ga niet 2 uur kijken naar een man die door de woestijn loopt! '
' Nou dan is de keuze snel gemaakt, Piranha's 3D! '
- ' NEE ELINE, dan ga je maar alleen hoor! '

Na een kwartiertje vrouwelijk gekibbel waren we toch tot een overeenkomst gekomen: Grown Ups. Ik vanwege Rob Schneider en Kevin James, mijn vriendin vanwege Chris Rock. Bij de kassa aangekomen bestelde ik met mijn suffe hoofd wel nog het kaartje voor zaal 6 (Piranha's 3D) om vervolgens te gaan gillen; Oh nee shit, zaal 3, zaal 3! Na een geërgerde blik van de jongeman achter de kassa liepen we vrolijk en vol goede moed naar onze zaal. Ja, toch nog de goede.

Een film vol ervaren komieken. Ik had al enkele recensies gelezen en de meeste waren niet zo positief. Gelukkig trek ik me daar niet veel van aan, want ik heb wel vaker dat ik uitbundig lachend in mijn stoel zit bij een film die door de meute niet zo positief wordt gevonden. En ja, ik hou er wel van hoor, dit soort films. Leg het er metersdik bovenop, gooi wat flauwe sex, poep- en pies grappen erdoor.. en Eline heeft het naar haar zin. Hoewel Grown Ups toch iets anders bleek dan ik had verwacht, ik dacht namelijk dat het over mannen ging die nooit volwassen zijn geworden, bleek het toch een fijne feelgood-movie te zijn. De verschillende personages wisten me te boeien, net als de verschillen in relaties, omgang met elkaar.. en zelfs de spuugirritante en verwende kids wisten nog een glimlach op mijn gezicht te toveren. Het leuke aan deze film is, dat het niet eens lijkt alsof de mannen veel moeite doen. Ze hebben plezier, dat straalt er vanaf.. Wat dat betreft ligt het qua acteerwerk juist niet dik er boven op. Het lijkt allemaal vrij natuurlijk, alsof je het zelf vanaf een afstandje meemaakt.

Alle mannen wisten mijn hart te stelen op hun eigen manier. Adam Sandler heb ik moeten leren waarderen, en ook in deze film deed hij het absoluut niet slecht. Schneider is mijn held sinds 'The Hot Chick' en komt het best tot zijn recht in ultra weirdo personages. (Speelt hij ook wel eens een normaal iemand?) Rock blijft me herinneren aan Madagascar, dat is een béétje vervelend, maar als echte 'black guy' mocht hij natuurlijk niet ontbreken. David Spade was de enige die ik nog niet zo goed kende. Leuke gast! Hij zorgde toch wel voor de meeste (goed getimede) grappen en zorgde voor een spontane noot. De vrouwen daarentegen waren ietsie minder boeiend, met name mevrouw Hayek.. Blijf een bitch, of wees er in eerste instantie al geen.. Waren worden die vrouwen toch altijd zo mild?

Enkele leuke 'details' in de film, neem nou de hond wiens stembanden door waren geknipt zodat hij lijkt op een kalkoen en/of een 18+ uil.. Om maar te zwijgen over onze 'mummy' Steve Buscemi. Jawel, ik vond het een fijne naturelle komedie die mij de volle speelduur heeft weten te amuseren. Lekker tussendoortje! Plots wat het feit dat Alice Creed niet meer draaide helemaal niet meer zo erg%u2026

Got milk, anyone?

'' There’s a raft in there? ''

Tof.

Hoewel het alweer een hele tijd geleden is dat ik Grown Ups heb gezien, had ik wel zin in het tweede deel. Het begon even twijfelachtig met de openingsscène, ik was enorm bang voor nog meer pies-grappen, maar gelukkig werd het daarna beter.

De cast past voor mij perfect bij elkaar, met name de mannen hebben zo'n natuurlijke interactie met elkaar dat je geen moment twijfelt aan hun vriendschap. De vier mannen hoeven niet voor elkaar onder te doen, ieder personage krijgt de kans om te stralen, hoewel Sandler toch iets meer op de voorgrond staat.

Toch blijf ik verrast worden door David Spade, die voor mij de meest onbekende van het stel is. Wat een leuke vent. Ook de twee agenten vond ik schitterend samen. Het is lang geleden dat ik tijdens het kijken van een komedie zo vaak gelachen heb. Eerlijk gezegd heb ik gedurende de hele film gelachen, er was geen enkel moment dat het in leek te zakken, het wist leuk te blijven.

De grappen zijn plat, voorspelbaar en vaak van hetzelfde, but who cares? Met een cast als deze, die zo loveable is, maakt dat echt niet uit.

Een ding weet ik wel, ik wil meer van Spade zien.

Bleke, enge kindjes met lang zwart haar. They give me the creeps!

Het is veel van hetzelfde, maar dan in een ander jasje gestoken. Dit keer is er gekozen voor een gezinssituatie. Jadie Hobson weet enigzins een goed staaltje acteerwerk neer te zetten en kan zo nu en dan zelfs de kijker ontroeren. De rest van de cast.. Tsja, misschien respectloos, maar ik vond ze geen knip voor de neus waard. Amateuristisch en verre van geloofwaardig. De schrikmomenten kun je kilometers van te voren aan zien komen, wat er dus voor zorgt dat het eerder vermakelijk is dan eng. ''Zie je wel, ik had gelijk!'' Wanneer de zoveelste luide knal komt of een bleek spookje voorbij komt, weet je het wel. Het is natuurlijk weinig vernieuwend, dat weet je nou eenmaal als dit het ''zoveelste deel'' van een reeks is.

Terwijl ik van de eerste delen lichte hartritmestoornissen kreeg, was dit bijna een tripje naar Disneyland. Typisch gevalletje van direct op DVD uitbrengen en proberen deze uitgemolken zooi toch nog zoveel mogelijk te verkopen. En ja, ook ik wil deze film zien na The Grudge en The Grudge 2 te hebben gezien. Je blijft kijken, tegen beter weten in. Ach, dan moeten we ook niet zeuren natuurlijk..

'' It never forgives. It never forgets. ''

Absoluut geen slechte remake. Ik heb ooit gelezen dat ze zoveel mogelijk hebben geprobeerd dicht bij het origineel te blijven.. Dezelfde regisseur, dezelfde originele sets.. en natuurlijk probeerden ze zo dicht mogelijk bij het oorspronkelijke verhaal te blijven. En ik moet zeggen: best goed gedaan. Ik ben zelf wel iemand die graag remakes ziet, wat dat betreft ben ik net een Amerikaan.. lekker in het Engels, dan krijg je me meer mee dan een taal die ik toch niet versta. En hoewel er vaak wordt geroepen dat de film niet eng is, moet ik toch bekennen dat ik het zeker in 2004 best een griezelig filmpje vond. Sarah Michelle Gellar zie ik altijd wel graag, en hoewel ik niet kan zeggen dat ze het slecht doet mist er toch iets. The Grudge schiet wat verhaal betreft behoorlijk tekort. Wel zijn er weer uitstekende audiotracks die je meeslepen en indruk weten te maken.

Ik heb een wisselend gevoel bij deze film. Misschien moet ik het origineel ook nog maar eens herzien, dan kan ik mijn mening altijd nog bijstellen.

Jack Black, ik kan die vent niet goed verdragen. Ik vind het een bolle, luidruchtige en vaak niet grappige man. De enige films van hem die ik best aardig kon waarderen, waren Shallow Hal en King Kong. Ik zie hem niet graag, en gezien hij het grootste gedeelte van de tijd in beeld is met zijn irritante hoofd, doet dat de film vaak ook niet veel goed.

Nouja, niet dat ik al te hoge verwachtingen had van Gulliver's Travels, dus teleurgesteld worden zou ik niet. Black viel me nog enigszins mee zelfs, ik had hem erger verwacht. Al hoef ik zijn bierbuik en zijn eeuwige gekke bekken niet meer te zien, daar ben ik ondertussen wel klaar mee. Gelukkig waren Amanda Peet en Emily Blunt ook nog van de partij, die zijn tenslotte een stuk prettiger om naar te kijken.

De film bevat weer de gebruikelijke poep- en pieshumor. Op sommige momenten is het tenenkrommend slecht en er lijkt maar geen vaart in te komen. Het einde is dan ook vervelend, waardoor je een vermoeid zuchtje niet kunt onderdrukken.

Het zou tijd worden dat Jack Black eens uit de peuterpuberteit stapt, en volwassen wordt. Misschien zou het dan nog eens iets worden met hem.

Jeetje. Ik was er best naar van. Wat een verschrikkelijke verkrachtingsscène. Het leek wel uren te duren. Zeer schokkend.

Ik vind het toch knap hoe in nog geen 2 zinnen zo'n 10 keer 'fuck' of 'fucking' gezegd kan worden. Ja, zo'n film is het dus. Vol met charmante uitspraken als; '' Yo, what the fuck? What the fuck is this? You fucking bitch! Fuck off!'' :') Vooral die achterlijke Steve kon er iets van, wat een misselijk figuur, ik zou hem zelf wel een bowlingbal tegen het hoofd willen smijten. En die Joey ook. Eigenlijk al die smerige kerels wel.

Geweldige kills. Die 69 kill Moest denken aan South Park's 'Ms. Choksondik' Best briljant. En dan die smerige kill van de tranny. Iew! Goed sfeertje ook, fijne bijpassende muziek, lekker kleurrijke beelden en toch een aardige spanningsboog. Had had einde wel enigszins geraden, niet helemaal, dus er was toch nog wel een beetje een verrassingselement aanwezig.

Ja, dit vond ik nou weer eens een verfrissende slasher, als ik de verkrachting even buiten beschouwing laat, want dat was te heftig. Plaatsvervangende pijn. (Dat meisje kon wel écht niet acteren trouwens, alsof ze het script van haar hand aflas.)