Opinions

Na K3 Dierenhotel (2014) te hebben gekeken was het daarna de beurt aan de Bengeltjes. Een stuk meer muziek in deze film, maar of dat positief is weet ik nog niet.

Ook hier vond ik Josje echt weer niks, ik heb niks met haar. Wel fijn dat het veelal in hun eigen omgeving is, hun appartement, het café etc. De gevolgen die ze moesten ondergaan als ze niet braaf waren, waren best grappig. Ze vormden gelukkig weer echt een drietal, iets wat ik bij Dierenhotel gemist had.

Het tijdperk van samen met mijn dochtertje (bijna 2 jaar) films kijken is aangebroken. Na 382 keer Frozen en Tangled te hebben gezien de laatste weken was mama wel toe aan iets anders. Het werd deze K3 film, want de serie van de drie dames wordt thuis ook elke avond verslonden. Mama ook blij, want Vermeire en Geubels toveren ook regelmatig een lach op haar gezicht.

Josje daarentegen blijft toch een stoorzender. Gelukkig maken Karen en Kristel veel goed en spelen ze 'zoals ik ze ken'. Ja, je bent opgegroeid met K3 of niet hè. Het verhaal zelf heeft weinig om het lijf maar kijkt goed weg. De dieren zijn ook wel leuk, soms ietwat flauw maar wat wil je van pratende beesten. Mijn kleine meid heeft zich vermaakt, en ik was allang blij niet weer de zoveelste "Let it go" te horen.

Tsja. Helaas toch een van de mindere Plop films. Normaal kijken ze vrij aardig weg maar dit voelde als een hele lange zit. Zelfs de kinderen konden moeilijk hun aandacht er bij houden, en dat terwijl ze normaal met open mond naar de televisie staren. Het hele Mik en Mak gebeuren vond ik niet echt geslaagd, het is leuk dat er ook andere kabouters geïntroduceerd worden en het niet binnen het 'vaste' groepje blijft, maar je kon weinig met die personages. De film zit uiteraard nog vol met 'wijze lessen' en een hoop moralen, maar ook dit voelt geforceerd aan. De kerstkabouter vond ik ook maar irritant, en dat waren de kids met me eens gezien ze telkens zeiden: 'Die is niet leuk!'.

Nee, deze film deed het hem niet. Hij wist de kinderen niet te boeien, en dat zegt al genoeg. Onlangs hebben ze nog 'Plop in de Stad' gekeken en daar zaten ze allemaal met open mond naar te kijken maar deze film mist een bepaalde 'magie'. Persoonlijk vond ik dit deel ook stukken minder leuk. Weinig humor, minder knipogen naar volwassenen zoals ik gewend ben van andere plopfilms en het voelde allemaal net iets te nietszeggend en langdradig aan. Pif en Paf waren buitengewoon irritant te noemen. Jammer.

Gisteravond deze film gekeken na een tip van iemand die dacht dat het wel iets voor mij zou zijn... en ik moet zeggen: het voldeed toch wel aan mijn verwachtingen.

Lewis vind ik vreselijk irritant. Al in de eerste minuten zorgde ze er herhaaldelijk voor dat ik een baksteen door de TV wou gooien. Misschien komt dit omdat ik in 'het echte leven' een schijthekel heb aan dat soort overenthousiaste, kinderlijke vrouwen. Pitt maakte veel goed. Zonder hem had ik de film dan ook veel lager beoordeeld. Kalifornia moet het echt hebben van Pott en Duchovny, de dames deden niet veel met me.

Het tweede gedeelte van de film is dan ook het sterkst. Toen begon ik iets van spanning te zien, wat ik in het eerste deel totaal niet had. Het plot zegt inderdaad al genoeg en dat wijst je ook de weg hoe je de rest van de film kunt voorspellen, en ik zat aardig dicht in de buurt. Het einde vond ik een beetje jammer, zoals HarmHanStegenga al zei had ik dat ook liever anders gezien, maar helaas. Voor het grote publiek zal dit een geschikt einde zijn. Voor mij in ieder geval niet.

3.5* voor Pitt, met zijn geweldige humor en Duchovny, hij verdient ook wel wat extra credits. Jammer dat ik me gedurende de film aan Lewis ben blijven storen, anders wellicht een half punt hoger.

God nee, dit is niet mijn soort film.Katja is mooi, as usual, Thijs is een knappe, stoere vent.. maar daar is verder alles over gezegd. Acteerwerk is natuurlijk 10 keer niks, en het verhaal.. tsja, het verhaal. Wat kun je daar nou voor iets zinnigs over zeggen? Ik las hierboven iets over een 'hilarische over the top performance', nou, over the top is het sowieso, maar hilarisch? Totaal niet mijn soort humor, terwijl ik een jeugdfilm meestal wel weet te waarderen.

Nee, snel vergeten dit.

Man man, wat een saaie zit was dit. Ik ben altijd wel te porren voor een Carry Slee (achtige) film, maar dit viel een potje tegen zeg.

De personages deden me niets, het verhaal wilde me maar niet boeien en naarmate de film vorderde leek de film voorbij te kruipen. Ik vond juist dat het acteerwerk ook regelmatig te wensen over liet, de boze/getergde/onschuldige blikken had ik al snel gezien.

Het voelt mat en dof aan, alsof het nergens tot leven wil komen. Ben ik niet gewend van de Slee verfilmingen. Dit is verreweg de minst boeiende die ik gezien heb. 1,5*

First things first: Wat is Jaden Smith toch een ontzettend leuk en aandoenlijk kereltje! Echt een klein charmeurtje, mijn hart heeft hij gestolen. Jackie Chan is een goede tweede.

- Laat ik voorop stellen dat ik de originele film nooit heb gezien, en dat deze remake dus mijn eerste kennismaking is met The Karate Kid. -

De film begint leuk, je krijgt een korte inleiding te zien over waar ze heen gaan en al snel zie je een pusherige mama die wil dat zoonlief de Chinese taal onder de knie probeert te krijgen. Dit zorgt meteen al voor een leuke grap:

- '' Dude, i'm from Detroit. ''

- '' Oh.... Whassup? ''

Veel mensen denken dat kinderen elkaar wel vinden, zeker als ze wat jonger zijn. Zet ze bij elkaar in de zandbak en ze zijn vriendjes. Helaas werkt dat vaak niet zo. Het is even lastig voor kinderen om geaccepteerd te worden dan volwassenen. Misschien nog wel moeilijker, want kinderen zijn onderling gemeen, zeker als ze al wat ouder zijn. Als je dan ook nog zo'n wereld van verschil hebt betreft de cultuur.. dan maak je het zo'n jongen helemaal moeilijk natuurlijk.

De opbouw is prima. Dré probeert langzaamaan vrienden te maken en doet zijn best, ondanks dat hij soms nog even ''het bijdehante mannetje'' uit wil hangen. Dat het verkeerd valt bij de ''chineesjes'' is dan ook geen verrassing. Als kind hoef je maar iets te doen wat niet goed is, en ze moeten je hebben. Zeker als nieuwkomer. Wat dat betreft is het zeer realistisch neergezet. Het is natuurlijk niet overal zo heftig als The Karate Kid wil doen lijken, maar je ziet het wel steeds vaker. Wat dat betreft is dit dan ook vooral een film voor de huidige generatie.

Jaden Smith weet ontzettend geloofwaardig over te komen waardoor je al snel een zwak voor hem krijgt en met hem meeleeft. Het is dan ook echt een talent, deze jonge acteur. Hij weet zijn emoties goed over te brengen waardoor je als kijker empathie voelt en hoopt dat hij die rotzakken een lesje zal leren. Het manneke heeft duidelijk een groei doorgemaakt sinds The Pursuit of Happyness.

Met het acteerwerk zit het sowieso prima. De personages hebben een prima karakteropbouw en ze spelen allemaal verrassend gedegen. De enige aan wie ik me lichtelijk stoorde was Taraji P. Henson, haar moederlijke rol wist me niet te overtuigen.

Chan is absoluut nog steeds een charismatische vent. Zijn eerste vechtscène, wanneer hij Dre redde van een stelletje boze chineesjes, stelde dan ook niet teleur en het smaakte naar meer. En dat kreeg je gelukkig ook. Prachtig hoe hij vervolgens rustig kan zeggen: ''Ga naar huis.'' Hij heeft maar weer bewezen dat hij ook de serieuzere rollen aan kan.

Over de chemie tussen Chan en Smith valt ook niet te klagen. De twee weten het realistisch neer te zetten en de gevechten zorgen voor prachtige beelden. Ook zorgen ze voor een flinke komische noot:

- "Waarom staat er een auto in uw woonkamer?''

- ''Tsja, slecht geparkeerd.''

Groot voordeel is dat de film niet alleen maar over gevechten gaat, maar er ook nog een diepere betekenis achter schuilt. Han poogt om de goedgebekte jongeman nog wat manieren bij te leren, zodat hij beter met zijn moeder om gaat. Dit maakt de film wat veelzijdiger en diepgaander, al kan ik er in komen als mensen dit zien als ''dramatisch geneuzel''. Ik vond het in ieder geval verre van storend. De groeiende band tussen Chan en Smith spatte dan ook van het beeld tijdens dit soort scènes.

Ookal weet je precies hoe de film zal eindigen, daar hoef je het origineel niet voor gezien te hebben, het blijft een hartverwarmende film. Harald Zwart heeft een uitstekend werkje neer weten te zetten. Je gelooft Dre, en je gelooft IN Dre.

'' I always wanted to say this. Say hello to my little friend! ''

Dat het geen gewone superhelden film was maar eerder een satire, wist ik van tevoren al. Kick-Ass blijkt een zeer vermakelijke actiekomedie te zijn.

Je zou toch denken dat het personage Dave Lizweski centraal staat, maar voor mij was dit niet zo. De vader-dochter relatie is het hoogtepunt van de film. Hit Girl en Big Daddy stelen de show. Goede dialogen, vlotte actie scenes en een goede dosis humor zijn absoluut aanwezig. De vele verwijzingen naar andere films houden je scherp en geboeid. Chloe zet een fantastische rol neer als grofgebekte en kont schoppende 11 jarige. Chapeau. Cage laat maar weer eens zien dat hij goed is in het spelen van maffe figuren.

De teenage love interest is niet echt heel interessant, maar het hoort er nu eenmaal bij. De kijker kijkt toch voornamelijk voor Hit Girl en haar paps. Alles wat daarbij komt kijken is aardig. Niet alles komt even goed uit de verf, zo vond ik de vrienden van Dave niet echt boeiend, maar het is allerminst storend.

En oh oh oh, wat is Lyndsy, of zal ik voor het gemak even gewoon haar personage Katie noemen, toch een schitterend meisje. Eye candy!

Vermakelijk, leuk, entertaining.

Hoewel deel 1 allang weer weg is gezakt, ben ik toch maar meegegaan naar Kick Ass 2. Ik verheugde me voornamelijk op Christopher, die ik sinds Fright Night behoorlijk komisch vind.

Helaas heeft de film niet aan de verwachting voldaan. Waar ik veel actie had verwacht, kreeg ik voornamelijk drama en tiener onzin voorgeschoteld. Op een gegeven moment dacht ik even dat ik Mean Girls 3 aan het kijken was. Beetje romantiek en het highschool sfeertje hoort er natuurlijk bij, maar het nam hier de overhand.

De personages zijn op zich wel aardig, al komen sommige niet goed uit de verf. De echte humor ontbrak ook. En enkel lachje kon er vanaf als Carrey in beeld was (schwans!) maar daar bleef het ook bij. Zelfs Christopher kon me niet bekoren. Vooral in het begin had ik moeite met The Motherfucker, puur vanwege het feit dat hij helemaal niet zo badass was. Tegen het einde aan lijken ze dit in te willen halen, door er wat harde actie momenten in te proppen. Zijn "leger" is alleen maar indrukwekkend vanwege dat afzichtelijke manwijf.

Het was mij teveel gelul en sentimenteel gezanik (Ik wil wel.. maar ik mag niet. Ik kan niet. Sorry. Huilie huilie) waar ik liever een vlot tempo en boeiende actie had gezien. Beetje teleurstellend.

Ik weet niet wat ik er van moet vinden. Het was rommelig, vond het acteerwerk te storend, de verhaallijnen spraken me totaal niet aan en de humor... tja, wat grappig moest zijn vond ik niet grappig. Het sleepte zich ook voort, er zat geen vaart in. Elk verhaal an sich leek uren te duren en telkens bekroop me het gevoel dat er méér mee gedaan had kunnen worden. Sommige wendingen in het verhaal raakten echter weer kant noch wal en ik vroeg me af wat de toegevoegde waarde er van was.

Wel leuk om Fernhout eens in een film te zien, ik ken hem voornamelijk van 'Ranking with the Stars' en daar vond ik hem wel sympathiek, maar dat verhaal van hem was natuurlijk echt niks. Kon ik dan ook moeilijk serieus nemen. Beetje onnodig in een film die een boodschap naar voren wil brengen.

2.0*, meer kan ik er niet van maken.

*Man ritst broek open en laat zijn klokkenspel zien*

Andere man: '' Holy Jesus, what do you feed that monster? ''

Juist ja.

Deze film was wel érrug gedateerd en 'stoffig'. Wie draagt tegenwoordig nog een GELE broek? Niemand hopelijk, behalve met carnaval. Ik moest even wennen aan het 'heppie de peppie' acteerwerk in het begin van de film, maar toch voelde het echt aan, alsof je echt naar twee blije kippen kijkt die samen een avondje op stap zijn. Vrouwen zijn nou eenmaal erg druk en aanwezig (lees: irritant) wanneer ze melig zijn, dus wat dat betreft was het vrij realistisch. Hoewel het meisje 16 is geworden, zou je haar geen dag ouder schatten dan 12. Best grappig, tegenwoordig is het juist andersom.

Zodra Tony in beeld kwam, zou bij ieder normaal mens alarmbellen moeten gaan rinkelen. Gladjakker met al even gladde praatjes. Na een tijdje hebben de blondies het -gelukkig- ook door. Je zou denken dat ze dan wat voorzichtiger worden, maar natuurlijk niet. Dit gegeven is al zo oud als de weg naar Rome, mensen nemen nou eenmaal graag verkeerde beslissingen wanneer er gevaar dreigt.

Wanneer zusjelief eenmaal ontvoerd is, is de spanning ver te zoeken. Een saai, langdradig zoektochtje is dan het resultaat. Af en toe worden er zijlijntjes uitgegooid naar andere gebeurtenissen maar geen van allen zijn interessant. Debbie lijkt het allemaal wel best te vinden en van verzet is weinig sprake. Waarom dan moeite doen om haar weer te vinden? Al is zusterlief ook wel met hele andere zaken bezig, dan met het vinden van haar kleine zusje....

Nee, dit soort films zijn niets voor mij.Gelukkig was het aapje nog enigszins leuk.

Oh My Goood, wat een irritante, domme, nutteloze personages! Vanaf het begin was het gewoon al slecht. Ik kan er best tegen als iets niet helemaal geloofwaardig is, maar dit was ronduit nep. Storend nep. Zo nep dat je niet weet of je moet lachen of huilen. De sterfgevallen zijn werkelijk te slecht om aan te zien (de lerares bijv.), ik denk dat de gemiddelde groep 8 leerling het nog overtuigender zou kunnen.

De special effects... tsja. Dieptriest en grappig. Vooral wanneer madammeke uit de spiegel komt.

Ach, al met al wel redelijk, heb hem uit kunnen kijken, ondanks dat het nergens spannend of boeiend is.

God, wat was dit voor iets? Begon traag, weinigzeggend en totaal niet boeiend, en voor het eerst heb ik me ontzettend gestoord aan het accent. De personages deden me werkelijk niks, geen van allen wist ook maar iets van 'gevoel' bij me los te maken, en ik hoopte na een half uur al dat iedereen een pijnlijke dood zou sterven, en toen wist ik nog niet eens hoe de vork in de steel zat. Toen ik dat wél begon door te hebben zakte ik nog wat verder in mijn stoel met een 'Oh god wat nu weer' gevoel.

Vreemd, ik had verwacht (mede door de hoge beoordelingen) dat ik dit wel zou kunnen waarderen, maar het was -in negatieve zin- totaal anders dan ik verwacht had. Dit was (voor mij) echt een van de slechtste films die ik de afgelopen weken gezien heb.

The horror, inderdaad. Maar dan net iets anders.

Niet zo erg als verwacht, maar ben ook niet positief. Domme personages (Moeten die acteurs echt tieners voorstellen?), tot daar aan toe.. maar als ze allemaal onuitstaanbaar zijn zoals in deze film, gaat je de zin wel over. Toegegeven sommige grappen zijn geslaagd, anderen totaal niet. Dat 'seks hebben met een kom yoghurt' gebeuren vind ik totaal niet grappig. Zuipen, schreeuwen, schelden, seksgrappen en oh ja, nog een paar kills. Het trage begin zorgde er bijna voor dat ik stopte met kijken, maar uiteindelijk toch door blijven kijken en daarna werd het gelukkig allemaal ietsje beter. Nog steeds niet goed, maar wel kijkbaar.

Redelijk.

Ik wou deze film eerst in Amerika in de bioscoop zien maar mijn vriendin wilde hem niet zien, dus dan maar wachten totdat hij in Nederland/België uit kwam. Toch had ik er wat meer van verwacht.

Fijne acteurs, een goed verhaal en genoeg actie. Toch was het niet helemaal bevredigend en verslapte mijn aandacht af en toe. De film wist me niet helemaal te boeien. Veel vaart, veel kogels.. en daarmee toch meer een 'mannenfilm'. Wel was ik erg blij om Dominic Purcell te zien, leuke vent, ookal was zijn personage een beetje.. dubieus.

3.0*

'' Unless you got a monster dick: not interested. ''

Als tip gekregen van jeroentjuhhhhh, die dacht dat dit wel eens een film kon zijn die ik zou waarderen. En inderdaad, het klonk leuk, die ging op de 2-see-list. Zo gezegd, zo gedaan: Na een verschrikkelijke nacht en minder dan 3 uur slaap verrot in je bed liggen en 'Killer Eye' op je nuchtere maag kijken. Best te doen hoor.

Mooie chicks, leuke kills, een belachelijk verhaal.. Ja hoor, dat maakt me wel enigszins vrolijk op de vroege ochtend. Zo fout dat het weer heerlijk vermaak is. Ik loop ook altijd in een te kort rokje en een bh rond als mijn vriendinnen er zijn. Maargoed, het zijn aantrekkelijke dames, dus who cares? Vooral Giselle. Damn!

Rustige opbouw, de eerste 40 minuten gebeurde er eigenlijk niks, behalve een paar blote borsten en billen, veel lesbische seksuele spanning en wat naar gezoem van de Killer Eye. Maar na de eerste kill wordt het echt vermakelijke onzin. Best aardig in beeld gebracht en de tijdens de kills door blijft de seksuele spanning hangen en het blijft entertainend genoeg tot de laatste minuut.

Erg leuke onzin!

Mijn 3e Casey Affleck. Ik was benieuwd. Stopte vol goede moed de film er in, maar na nog geen 10 minuten heb ik hem teruggespoeld. Zag ik dat nou werkelijk goed? Werd een meid zou afgeranseld met een riem, waarna ze nog geen 5 seconden later sex heeft met degene die haar dit aandeed? Leuk als iemand een fetish heeft, maar dit gaat een tikkeltje ver. Achteraf gezien 'grappig' dat ik dat al ver vond gaan. De toon van de verhoudingen geweld/lust is gezet.

Casey weet wederom zijn ijzige stem goed over te brengen in zijn kille en ijskoude rol van Lou Ford. Hij heeft een akelige stem die je op sommige momenten kippenvel bezorgt. Dat hij bezit over talent mag duidelijk zijn. Beangstigend hoe overtuigend mensen dit soort rollen weten neer te zetten. Hoe schakel je de knop om als je 's nachts in je bed ligt, zie je dan de scènes nog voor je of kun je dat uitschakelen? Het geweld tegen vrouwen in deze film is weerzinwekkend. Ik heb het in meer films gezien, maar toch bleef het walgelijk voelbaar. Minutenlang kijk je er naar en het voelt alsof je het zelf al uren meemaakt. Gestoorde sadomasochisme. Gruwelijk.

Over gruwelijk gesproken: wat een vervelende soundtrack vol opzwepende en fleurige 50's deuntjes. Na een tijdje begon met me echt te irriteren en het deed qua sfeer ook niet veel goed. De dik aangezette onheilspellende muziek op sommige momenten was ook nét iets er over.

Phoe, verder toch maar even laten bezinken. Weet niet wat ik hier mee moet. Af en toe kakt het flink in, anderzijds zitten er wel schokkende scènes in.. Heel veel duidelijkheid en antwoord op je vragen krijg je niet..

Tsja, cijfer aan vastplakken is lastig. Nog maar even niet.

Wat een belachelijk lage cijfers hier zeg. Dat zou dus betekenen dat er niks goed is aan deze film, en dat weiger ik te geloven. Je weet op voorhand wat je krijgt, als het je dan aanstaat ga dan niet zomaar met 0.5* smijten zonder enkele onderbouwing.

De film begint leuk. Iedereen heeft wel eens genante momenten meegemaakt met zijn ouders, zeker als ouders grapjes over jou beginnen te maken.

En Jeej, Richard uit Friends (Tom Selleck) speelt mee als de pa van Katherine, leuk! ''Safety is sexy''.

Weet je wat ook sexy is? Ashton Kutcher! Weet je wat nog sexier is? Ashton Kutcher, die Frans spreekt!

Killers is maffe actiekomedie met gekke bijpersonages (de ouders, de killers) en heerlijke slapstick.

Een beetje actie, een beetje humor en een beetje romantiek zorgt voor een leuke kijkervaring. De tijd vliegt letterlijk voorbij.

Katherine is een prachtige vrouw, laat ik dat voorop stellen. Toch vind ik het jammer dat ze telkens dezelfde rol lijkt te spelen. Ja, ze is grappig, ja ze is toegankelijk.. maar ze moet zich echt losweken van deze typetjes. Het karakter van het grappige, neurotische en onschuldige meisje kennen we ondertussen wel. Ashton slaagt er in om, mede dankzij de verrassende kwaliteit van de actiescènes, een andere kant van zichzelf te laten zien. Had hij ook niet meegewerkt aan deze film als producer? Ashton weet met zijn mooie, afgetrainde lijf geloofwaardig zijn rol neer te zetten. Damn you, Demi Moore!

Tijd voor deze twee hotties om eens nieuwe (serieuze) rollen aan te nemen. Ondanks dat het een vrij vermakelijk filmpje is, is er wat uitdaging betreft weinig te zoeken.

"Once you're in, there's no way out.''

Ik vond de film ook zeker niet tegenvallen. Dacht in het begin dat het een soort 'House of 9' zou worden.. en dat klopte ook wel op bepaalde punten. Ik was verrast om 'Abruzzi' te zien, een van mijn favo Prison Break personages. Hij maakte de film dan ook vanaf de eerste paar minuten al intrigerend. Tijdens het kijken van de film betrapte ik mezelf er op dat ik me regelmatig afvroeg hoe ik me zou voelen, hoe ik zou reageren en wat ik zou doen. Een teken dus dat ik mee werd gezogen in de film. Zou ik doordraaien? Zou ik me terugtrekken in een hoekje? Ik heb geen idee. Ik zou wel claustrofobisch worden denk ik. Beetje jammer van Clea, zie haar altijd wel graag.

Al met al een film die me af en toe met open mond heeft laten zitten omdat ik nieuwsgierig was wat er zou volgen. Concentratie? Ja. Was ik geboeid? Ja. Genoeg voor mij om een fijn filmavondje te hebben.

3.5*

God, het is wel de dag van de amateuristische DVDmenu's zeg. Eerst Carny, nu deze. Maargoed, daar reken je een film natuurlijk niet direct op af, maar het is wel een soort 'inleidende verwachting' van hoe de film zelf zou kunnen zijn.

Ik heb er gemengde gevoelens bij. Qua sfeer zit het allemaal prima. Veel gevloek, geweld, drugs en alcohol. Hoewel het begin van de film een tikkeltje traag is, is dit niet storend. Het kabbelt een beetje voort en er is genoeg tijd genomen voor de ontmoeting tussen Zed en Zoe.

En dan na dik 3 kwartier of what so ever, komt de overval eens aan bod. Tegen die tijd was ik wel al stukken minder geïnteresseerd. Het is het allemaal nét niet. Waarschijnlijk zijn er teveel betere films van dit kaliber, en weet het daarom niet te blijven boeien. Je ontkomt nu eenmaal niet aan vergelijkingen met de 'grotere namen', daardoor valt Killing Zoe in het niet.

Oh, en ik wou telkens roepen; ; '' Dudes, was jullie haar eens een keer, ransbakken! '' Maarja, dat heeft niet zoveel zin natuurlijk.

'' You have such perseverance Bertie, you're the bravest man I know. ''

Ik heb niet veel met het Koningshuis gebeuren. In eerste instantie leek de film me dan ook niet boeiend en vroeg ik me af hoe een twee uur durende film over een man die stottert, interessant kan blijven. Maar ach, met al die oscars op zak, zal er toch wel iets goed aan zijn, dacht ik.

Gelukkig kan ik achteraf toegeven dat mijn vermoedens over deze film onjuist waren. The King's Speech is een meeslepend drama die je op sommige momenten zelfs weet te ontroeren.

Het script is heel sterk, de dialogen zijn scherp en het acteerwerk... werkelijk subliem. Het redelijk zware onderwerp wordt nergens zwaarmoedig of overdreven sentimenteel. In plaats daarvan is er juist veel ruimte voor humor. Je leert de personages kennen en je ziet de opbloeiende vriendschap, wat werkelijk verbluffend overtuigend is neergezet. Deze twee heren dragen de film dan ook echt en zijn fantastisch. Het is niet alleen maar koek en ei tussen de Koning en zijn spraaktherapeut, je ziet ook de scherpe kantjes van beide mannen en de manier hoe zij samen een band opbouwen is ontzettend realistisch neergezet. Het sarcastische sfeertje en de dosis zelfspot die zowel Rush als Firth hebben houdt het luchtig.

De scènes waarbij Firth 'los' gaat en lekker vloekt en tiert, wisten mij dan ook het meest te raken. Bugger! De frustratie was van de man zijn gezicht te lezen en langzaamaan leerde je hem en zijn verleden kennen, waardoor je nog meer sympathie voor hem krijgt.

Mijn lage verwachtingen waren volkomen onterecht. Ik heb genoten van deze film en het ijzersterke acteerwerk. Dikke, welverdiende 4.0*, voor nu.

Een fijn, psychologisch thrillertje. De acteerprestaties (vooral die van de altijd sympathieke en kalme Morgan Freeman), de sfeer van de film en de opbouwende spanningsboog maken dit een aanwinst voor mijn collectie. Ashley Judd en Cary Elwes doen het ook prima. Er zit genoeg actie en spanning in, en qua voorspelbaarheid valt het allemaal reuze mee.

Ik blijf een fan van films over seriemoordenaars. En ik blijf een fan van Freeman.

1+1 =.... een heerlijk vermakelijk filmpje.

1,5 uur lang seks voor je kiezen. Op een gegeven moment was ik er wel klaar mee en ging het me storen, hoewel ik er best goed tegen kan. Al snel had ik het 'Ja, nu weet ik het wel' gevoel en daar kon ik niet meer van ontsnappen. Ik werd ook niet meer verrast, het kabbelt maar verder op dezelfde manier zonder dat er iets gebeurde. Ja, seks, zuipen en dansen. Qua verhaal vond ik het dan ook niet veel soeps. Had meer uitgehaald kunnen worden, mijn inziens. Beetje krols tegen een muur aanrijden en met je blote billen voor de camera poseren doet 't hem niet voor mij.

Isidora Simijonovic is inderdaad een prachtig meisje om te zien, en haar acteerwerk is veelbelovend voor de toekomst. Voor haar leeftijd doet ze het erg goed, weinig meisjes die het haar na zouden (kunnen) doen. Haar thuissituatie is redelijk goed in beeld gebracht. Het hele 'psychologische' aspect had voor mij dus iets beter uit de verf mogen komen, maar enfin.

Redelijk.

Hoe zeer ik mijn best ook deed, de film bleef oninteressant. Aan het begin van de film dacht ik al te kunnen voorspellen hoe de rest zou verlopen, en ik zat er niet ver naast. Het acteerwerk daarin tegen vond ik ook niet om over naar huis te schrijven. Het is een veelgebruikt onderwerp, waar ze veel meer uit hadden kunnen halen.

Geen aanrader, jammer van mijn knusse donderdagavond.

1.5 *

In 2010 heb ik de eerste 40 minuten van deze film in de bioscoop gezien, daarna helaas vanwege omstandigheden de bioscoop moeten verlaten. Daarna heb ik eigenlijk nooit meer de film afgekeken, tot vandaag. En dat had ik beter niet kunnen doen, want ik vond er weinig aan. Cruise werd met de minuut irritanter, maar nog steeds niet zo vervelend als Diaz. Nu heb ik al barweinig met die twee, maar wat me bijstond was dat het deel dat ik gezien had in de bioscoop, best aardig was. Niet dus. Het actiegehalte was ontzettend aanwezig maar de humor vond ik erg tegenvallen. Ondanks de actiemomenten vond ik het maar een saai geheel.

Niets voor mij.

Ik wou deze film graag zien omdat ik, als huge Grey's Anatomy fan, wou zien hoe Dr Izzie Stevens het er in een ander genre vanaf zou brengen. En god, wat doet ze ook dit weer leuk!

Hoewel ik had gelezen dat er eigenlijk andere vrouwen de voorkeur hadden voor deze hoofdrol, zoals Jennifer Love Hewitt en Anne Hathaway, vond ik de keuze voor Heigl erg geslaagd. Zij zorgde dan ook, samen met haar medespelers ervoor, dat ik herhaaldelijk hardop heb kunnen lachen. Goede balans tussen de 'drama' en de grappen. Hierdoor wordt het niet een al te zware film, maar een lekkere film die je blijft vermaken. Toch ontroerde hij me wel op sommige momenten, maar al snel worden er dan een paar one-liners achteraan gegooid waardoor je niet de kans krijgt om er depri van te worden.

Al met al een zeer vermakelijke komedie, met als hoogtepuntje het vermakelijke en overtuigende acteerwerk van Heigl.

'' Misschien zou je er een klein beetje aan kunnen wennen dat Bibi en Azim niet meer terugkomen. ''

Ik heb zelf geen kinderen. Ik kan niet weten hoe het moet zijn als je kinderen op deze manier bij je weg worden gerukt, maar het lijkt me verschrikkelijk. Kinderontvoering is een zwaar onderwerp waardoor je als buitenstaander natuurlijk direct meeleeft met de slachtoffers hiervan, en helaas komt het steeds vaker voor.

Toch heb ik een dubbel gevoel bij deze film. Het gegeven is verschrikkelijk, maar als je ziet hoe het thuisfront is gaan je wenkbrauwen ook wel omhoog staan. Haar huwelijk gaat stuk, en zelfs voor haar tweeling heeft ze amper aandacht. Het enige waar de nadruk op ligt is de wrede ex-man, die telkens uiterst zwart-wit wordt afgeschilderd.

Hoewel Karina Smulders geen slechte rol heeft neergezet, stoorde ik me wel ontzettend aan haar uiterlijke voorkomen. Absoluut geen mooie vrouw en zelfs een beetje vervelend om telkens naar te kijken. Hoffman en Ölmez worden ondanks de beperkingen die ze hebben in hun rol, toch de uitschieters van de film. Deze personages zijn eendimensionaal neergezet waardoor je er als kijker weinig mee kunt. Door de korte speelduur, 90 minuten, gaat het ook nergens de diepte in. De gebeurtenissen volgen elkaar netjes op en beetje bij beetje krijg je het verhaal voorgeschoteld, maar that's it.

De toon is in elk geval gezet. Je krijgt te zien wat een kinderontvoering met zich meebrengt, en het onderwerp wordt maar weer eens onder de aandacht gebracht.

Om jeuk van te krijgen.

Allemaal zo voorspelbaar en uitgemolken dat het haast niet meer leuk is om naar te kijken. Wanneer je jonger dan 8 bent is dit vast heel leuk, maar daarna kost het je grote moeite om je aandacht er bij te houden. Humor valt vies tegen, niet leuk voor volwassenen en zelfs voor de kleine kijkertjes niet echt geslaagd. Het stokstaartje zou je op een gegeven moment wel de nek om willen draaien, en ook de andere dieren weten je hart niet te stelen. Niemand schiet er echt bovenuit, het is vlak en nietszeggend.

Jammer. Had wel zin in een leuke animatiefilm, hoopte een beetje op Madagascar stijl maar helaasch...

Phoe, wat kan ik hier nou over zeggen? (Weinig zinnigs.) Als eerste dat we twee avonden nodig hebben gehad om de film te kijken. Halverwege de eerste kijkbeurt werden we moe, en we hadden allebei geen idee wat we nou precies gezien hadden. Enkele gruweldaden, uiteraard, maar waar ging het nou helemaal over? Wat het verhaal betrof hadden we geen flauw idee. En sowieso: Komedie? SERIOUSLY? Vroeg me echt af of ik wel de juiste film had gezien, want ik kon er vooral in het begin weinig komedie in ontdekken. Het is sowieso niet grappig, op momenten wel tegen het belachelijke aan, dat is dan komedie neem ik aan?

Enfin, dus toch nog maar een poging, want de film leek wel de moeite waard. Ergens toch een tegenvaller gebleken. Misschien juist door de 2 pogingen, of door het feit dat ik een ander beeld er van had. Toen ik hem opnieuw keek (klaarwakker deze keer) voelde het allemaal zo.. goedkoop aan. Makkelijk scoren ofzo. Nouja, gewoon niet helemaal mijn ding, maar ben wel blij dat ik 'm gezien heb, want dat verdient 'ie ook wel. Ofzo.