Opinions

Wat een ongelofelijke trip is dit zeg. Ik had hem, door de lange speelduur, bewaard voor een moment waarbij ik 'fris en fruitig' was. Vanochtend heb ik hem, nadat ik lekker lang geslapen had, opgezet. En de tijd vloog letterlijk om. Het is absoluut geen 'tussendoor' filmpje en ik ben dan ook blij dat ik er de tijd voor genomen heb.

Het onscherpe en korrelige beeld zorgde er wel voor dat ik af en toe mijn ogen een beetje dicht moest knijpen. Nu heb ik zonder bril en lenzen al het zicht van een blinde mol, dus dit was soms wel even lastig. Op kwalitatief gebied is dit natuurlijk hartstikke ondermaats, maar wat een sfeer brengt dit met zich mee. Toch wordt je aandacht vastgehouden en wordt het nergens storend.

Een lange, vreemde en bovenal vreemd fascinerende film is 'Inland Empire' geworden. De eerste scène waarbij Lynch mijn aandacht en interesse direct had, was die van de jonge, huilende vrouw die naar de TV staarde. Fascinerend, vooral omdat er telkens gewisseld werd wat beelden betreft. Het ene moment kijk je naar dit, het volgende moment naar iets anders. De tweede puntje-van-je-stoel-scène was voor mij de scène van de oude, vreemde en tikkeltje akelige vrouw. Ontzettend overtuigend neergezet en de close-ups gaven me wel de kriebels.

Dat je als kijker geen houvast meer hebt en niet meer weet wat echt of niet echt is, is voor de kenners van Lynch geen verrassing. Je weet dat je een surrealistische en vreemde trip kunt verwachten. Laura Dern lijkt ontzettend in dit plaatje te passen en is dan ook uitstekend gecast.

Is het nodig om bij deze film dieper in te gaan op het verhaal? Voor mij niet. Je wordt meegezogen door de beelden, de fascinatie die van het beeld spat, de muziek en bovenal de constant boeiende geluidseffecten. Dat het acteerwerk ook nog eens uitmuntend is, is mooi meegenomen. Tuurlijk zitten er enkele dialogen in die niet even sterk zijn, maar voor je de kans krijgt hier over na te denken, wordt de volgende geniale scène voorgeschoteld.

Absoluut een must-see, wanneer je interesse hier ligt. Ik kan goed begrijpen dat 'normale' filmkijkers dit een ellenlange, saaie film vinden waar te weinig in gebeurt. Toch is het jammer, wanneer je er open-minded ingaat en je laat verrassen, kan dit nog eens een hele fijne meevaller worden.

Al is het maar vanwege het einde, wat me met open mond en kippenvel naar het beeld liet staren..

Droge kost waar je moeilijk doorheen komt. Saai. De gesprekken zijn saai. De manier van filmen is saai. Muziek is saai. Veel 'O, o, o niemand gelooft me. Ik word gek. Ik word niet gek. Ik zag iets. Neeeee joh kan niet. Of toch wel. Misschien.'

Zoals Onderhond al zegt ; het acteerwerk is bedroevend slecht. Nergens overtuigend, nergens leef je met de personages mee en de klungeligheid spat van het beeld. Naar het einde toe wordt het verhaal beter, maar ook dat kan de film niet redden. Ofja, beter.. er gebeurde eindelijk eens iets waarvan ik weer een tikkeltje verwachtingsvol werd, maar helaas. Eigenlijk is dit niet eens horror te noemen.

Leuk geprobeerd maar helaasch..

I'm not really good in taking signals.
- Signals? What do you need, traffic lights?

Zweedse horror, laten we dat eens een kansje geven.

De film opent met een bekend gegeven: knap meisje zit in bad of staat onder de douche, hoort plots iets en na een tijdje weet ze dat er iets niet pluis is. Het hele foto-gebeuren is spannend, het creepy toontje is gezet.

De eerste paar minuten had ik moeite om er een touw aan vast te knopen. Ik had de beschrijving vooraf gelezen maar het leek totaal niet aan te sluiten bij wat ik zag. Ik wou veel te snel weten wie dat meisje van in het begin was, terwijl de kaarten vrij snel op tafel worden gelegd.

Gelukkig had Sarah geen last van triskaidekaphobia, want je mag 3 keer raden wat haar kamernummer was? Juist, 42. Nee, 13 natuurlijk. Lekker cliché. Dat David ook maar een rare kwieb is en niet deugt, is vanaf de eerste minuut al duidelijk.

Fijn 80's slasher sfeertje, ookal is het allemaal erg low-budget. Jammer dat er weinig tot geen introductie van de personages is. Wanneer er eentje dood gaat, boeit je dat ook niet veel.

Geen hoogvlieger, maar ook niet vervelend om naar te kijken. Net een voldoende.

In het begin had ik best goede verwachtingen van deze film, het verhaal sprak me wel aan en ik verheugde me om lekker warm onder mijn dekbedje te kunnen 'griezelen' met deze film. Helaas viel dat tegen, na een half uur vond ik de rommel op mijn bureau interessanter dan de film, waardoor ik ben gaan opruimen en met 1 oog de film ben blijven volgen.

Ik vond hem erg matig, in tegenstelling tot hierboven genoemde reacties vond ik hem niet origineel, eerder voorspelbaar. Er zullen vast genoeg mensen zijn die deze film kunnen waarderen, maar hij was niet aan mij besteedt. Jammer, want Jesse vind ik normaal erg prettig om te zien.

Klein meesterwerkje.

Ik kijk 'mijn' horrorfilms het liefst alleen. Lekker in bed of op de bank met een dekentje, iets te snacken en natuurlijk: het licht moet uit. Helemaal donker en stil. Zo keek ik vanavond ook Insidious.

Voor het eerst sinds lange tijd dacht ik achteraf even dat dit misschien niet de juiste keuze was, dat ik het beter in gezelschap had kunnen kijken en niet in mijn uppie 's nachts. Ik was en ben stiekem nog steeds een beetje freaked out. Maar wát een filmervaring was dit.

De eerste twintig minuten vond ik niet zo speciaal, maar daarna voelde ik de intense spanning. Ik begon zelf dingen te zien, te horen, ik werd helemaal paranoia. Het 'piepen' van mijn fles cola, het oplichten van het lampje van mijn mobiel, en had ik de deur wel op slot gedaan? Dat soort gevoelens en angsten worden bij mij opgeroepen wanneer ik dit soort films kijk. Eng, maar o zo sfeervol!

Ik geloofde elke scène, ik zat zo erg in de film dat het leek alsof ik er bij stond in het huis en van een afstandje kon volgen wat allemaal gebeurde. Zo overtuigend was het spel, de sfeer, de setting, de special effects en noem maar op. De introductie van het verhaal en het gezin was ook net lang genoeg, op een gegeven moment werd er tijdig over gegaan naar 'de kern' en toen had de film mijn volledige aandacht.

Gelukkig is dit een heel nieuwe film over dit onderwerp, geen standaard bezeten kindjes of spookhuisfilm. Hier had ik op zitten te wachten. Geen ladingen clichés. Ze zijn er natuurlijk wel, maar het is zó verfrissend in beeld gebracht dat je bijna vol bewondering kijkt. Geen ongeloofwaardige of houterige personages maar ijzersterk acteerwerk van de wanhopige ouders, en een spanningsopbouw om je vingers bij af te likken.

Het ritueel had makkelijk belachelijk kunnen worden, of zelfs bespottelijk, maar Wan weet dit met verve te brengen. Ik voelde de rillingen over mijn rug lopen. Het einde was helemaal mindblowing, ik betrapte mezelf er op dat ik me bij het eindshot nog net iets meer onder mijn deken verstopte.

Bah, ik ben nog helemaal van mijn apropos af. Ik slaap niet lekker vannacht, dat is een ding wat zeker is. Moet ik maar dicht tegen mijn waakhond (Lees: een pup van 12 weken) aankruipen, hoewel.....

Op het feit na dat ik stiekem gewild had dat ik op een andere dag/tijdstip deze film was gaan kijken i.p.v. een zaterdagavond, waar je gif op kunt innemen dat de zaal vol zit met mensen die denken commentaar te moeten geven op elke scène, lachen op de meest vreemde momenten en overspannen "Oh my God!" roepen tijdens schrikmomenten, heb ik wel genoten van de film.

In het begin zat ik erg met het feit dat het gezin, één dag na het einde van deel 1, zijn intrek neemt in het huis waar het allemaal begonnen was. Vind ik vreemd. Na een tijdje kon ik me hier wel van losschudden, simpelweg omdat ik geen tijd had om er over na te denken. Het tempo zit er al snel in en direct werd de toon gezet.

De opbouw van de film is uitstekend, het is vlot maar ook neemt het de tijd om dingen te verklaren voordat de kijker de draad kwijt raakt. Goed gekozen locaties, het huis van oma, het ziekenhuis en het huis van Parker zijn allen scary as hell. Sowieso een goed verhaal, het hele gebeuren rondom Parker en zijn ma. Freaky en intrigerend.

N.a.v. de trailer vond ik het jammer dat er bepaalde zaken al weg werden gegeven maar dit was niet storend tijdens het kijken. Even kreeg ik lichte flashbacks van The Shining en The Amityville Horror in gedachten, maar gelukkig bewandelde het dit pad niet (te vaak).

De enge momenten waren gelukkig niet vanaf een kilometer afstand voelbaar. De sfeer is beklemmend en onheilspellend en weer is het gelukt om mij, als doorwinterde horrorfanaat, te laten schrikken en mijn hart een slag over te laten slaan.

Het zou me niks verbazen als ik eng ga dromen vannacht. Ik weet al over wie, het "personage" die me de stuipen op het lijf jaagde met haar verschijning.

Brrrr, damn you Wan! You did it again.

Geen echte Wan, maar komt in de buurt. Bah. De Insidious films zijn een van de weinige (horror)films die me nog kunnen kunnen laten schrikken en die me onder de huid kruipen. I love it.

Hoewel het gelukkig iets minder voorspelbaar is dan ik had verwacht, liep ik wel tegen een paar cliché's aan, zoals de moeizame vader-dochter relatie. Het duurde ook even voordat ik binding had met de personages maar gelukkig fungeerde Elise als rode draad in het verhaal. Zonder haar was het toch een stuk minder "Insidious". Dermot en dochterlief doen het gelukkig ook niet slecht. Visueel ziet het er prima uit, grimmige sfeer en voldoende schrikmomenten.

Halverwege de film komen steeds meer verwijzingen naar deel 1 & 2, waardoor je steeds beter leert hoe de vork in de steel zit. Fijn. Het geheel is niet zo sterk als voorgaande films maar boeiend en onderhoudend genoeg om niet teleur te stellen. Ik slaap altijd minder fijn na het zien van een Insidious film en hoop ook dat ik niet 's nachts hoef te plassen of wakker word van een geluid. Wat dat betreft is de film meer dan geslaagd.

De laatste scene zorgt er ook altijd voor dat mijn hart een slag overslaat. Ben erg benieuwd naar het 'hoe nu verder'. Was het dit? Volgens mij niet.

Vrij voorspelbare woensdagavond RTL4 film. Begon vrij aardig, beetje als een typische politieserie, maar al snel komt er toch een dosis drama om het hoekje kijken. Niemand gelooft haar, ze heeft een zieke moeder, ze worstelt met zichzelf en met alle vreemde gebeurtenissen.. Jammer genoeg wil het nergens echt spannend worden. Geen 'puntje van je stoel' gevoel. Geen nieuwsgierigheid die opgewekt wordt. Helaas, want het acteerwerk is bovengemiddeld voor een film als deze. Jammer dat het script zo rammelt en vrij onorigineel is. Had meer in kunnen zitten.

"Some people just don't know what to wish for. Ugh."

Oh my, een jonge James Marsden. Of nee, een jongere Gary Oldman. Ik moest even twee keer kijken voordat ik door had dat hij het was.

Hoewel het best aardig begon dacht ik wel: 'Niet weer een verhaal over iemand die per se in de voetsporen van zijn dwingende vader moet treden, dat niet wil en zich vervolgens daar tegen gaat verzetten'.Maar gelukkig bleek dit niet het geval.

Het was leuk om te zien waar Neal allemaal tegenaan liep en in welke bizarre situaties hij terecht kwam. Marsden speelt zijn rol geloofwaardig, hij maakt Neal likeable. Het was ook totaal geen straf om twee uur naar hem te kijken.

De reis die hij af legt op zoek naar zijn 'levenswens/doel' is leuk om te volgen. Het is een avontuur vol fantasie, iets waar ik normaal gesproken vrij huiverig voor ben. Ik ben totaal geen fantasy chick, maar dit was heerlijk om naar te kijken. Dat komt grotendeels ook door de perfecte cast en de geinige cameo's. De film heeft meer 'lagen' dan je op voorhand zou denken. Leuk!

Mooie vrouw is die Sienna toch, jeetje. Echt een plezier om naar haar te kijken. Gelukkig ook maar, want Steve is nou niet bepaald eye-candy.

Ik heb het origineel jaren geleden gezien, maar herinnerde me er niet veel van. Een vriendin van me kwam aanzetten met een stapel DVD's die ze niet meer hoefde en daar zat deze 'Interview' bij.

Ik vond het allemaal maar een slappe hap. Het was niet intrigerend genoeg om te blijven boeien. Het begin was nog wel oké, tot aan het moment dat ze 't appartement binnenkwamen. Wel leuke verwijzingen hier en daar, zoals bijvoorbeeld de taxi scène, die vrachtauto waar met koeienletters VAN GOGH op staat enzo.

Toch uitgekeken, niet altijd even geconcentreerd, maar enkele scènes waren wel de moeite waard. 2.0*

Vanaf het interview met Eminem wist ik al niet meer wat ik moest verwachten. Maar al snel wist ik dat dit niet mijn film ging zijn. Franco kwam totaal niet goed over, alsof hij te hard werkte voor zijn rol en nog steeds de plank mis sloeg. Ik voelde de grappige vibe niet en vond hem ook niet het type grapjas. Zijn mimiek was volkomen over the top, tot het storende toe. Rogen vind ik sowieso al niet leuk, so I was screwed. Het verhaal is helaas niet om over naar huis te schrijven, dus er blijft weinig over wat de moeite waard is om bijna twee uur uit te zitten. Misschien alleen het snoetje van Lizzy Kaplan.

Na de zoveelste Lord of the Rings verwijzing was ik het zat. Het is gewoonweg niet mijn humor. De film heeft flink wat publiciteit gehad, maar of dat écht verdient was is een tweede.

Deze film wist me totaal niet te boeien.. ik vond het niet grappig, niet romantisch.. eerder 'storend'. Ik vind Clooney sowieso al niet prettig om naar te kijken, maar na een half uur had ik er dan ook genoeg van.

Aardig. Leuke locatie, maar ik kon er niet helemaal mijn ei in kwijt wat het verhaal en de spanningsboog betrof. Duurde me allemaal wat te lang en bepaalde twists zag ik al aankomen. Best een paar leuke kills, maar het geforceerde en ongeloofwaardige acteerwerk deed dat een beetje de das om. De eerste helft vond ik sowieso ronduit saai.

Leuk om eens gezien te hebben, maar daar blijft het bij.

" My husband is not my husband. "

Redelijk.

Hoewel Kidman blijkbaar in 2007 al bergafwaarts ging wat haar uiterlijk betreft, is haar spel wel zeer degelijk. Ze zet een overtuigende rol neer van een moeder die kost wat kost haar zoon wil beschermen. Daarbij heeft ze hulp van meneer Craig, maar oh-oh, is dat wel echt hulp? Beetje jammer dat de karakters weinig tot geen diepgang krijgen en totaal niet uitgewerkt zijn, maar a la. Dat vond ik nog niet eens zo heel storend. Wat wel gaat knagen is het gebrek aan een goed geschreven script. De sfeer is helaas niet om over naar huis te schrijven en van (onderhuidse) spanning hebben de makers ook geen kaas gegeten.

Het hele bodysnatchers principe is pover uitgewerkt. Het is er gewoon plots, oh-jee-pas-op-dat-je-niet-in-je-gezicht-gekotst-wordt, und finito. Er hoort hier toch een béétje angst aangejaagd te worden, bij een dergelijk concept? Het moet voor de kijker toch gedachten oproepen als: 'Wat zou ik doen?' en 'In die situatie hoop ik nooit terecht te komen!'. Nah, niet dus. Het deed vrij weinig met me.

Niet dat het nou één groot baggerfestijn was, maar goed is het ook zeker niet. Had véél meer uitgehaald kunnen worden.

Jammer. Ik kon niet veel met deze film. Ik kan er de vinger niet precies op leggen wat het nou was dat me stoorde. Misschien kwam het omdat ik het eerste deel al een hele tijd niet meer gezien heb, dat het daardoor moeilijk was om 'in' de film te komen, of dat het gewoon een te lange aanloop heeft naar een gebeurtenis. Ik heb Iron Man 2 afgelopen dinsdagmiddag gekeken, en vandaag herinner ik me er nog bitter weinig van. Veel indruk heeft het dus niet gemaakt, of ik was gewoon niet geconcentreerd genoeg.

Ik moest wel even twee keer lezen toen ik de naam 'Jon Favreau' voorbij zag komen. Toen zei ik nog tegen mijn vriend: Is dat niet die vent die altijd bijrolletjes speelt in komedies met Vince Vaugn en Kevin James e.d.? Dat maakte me toch wel enigszins nieuwsgierig.

Ik denk dat het verhaal gewoon niets voor mij was. Na een tijdje gaat het me vervelen en raak ik de rode draad kwijt, zeker wanneer ik niet mijn volledige aandacht erbij heb. Robert Downey Jr. is heerlijk, en ik heb genoten van de scènes waar Mickey Rourke in zat, maar verder vond ik het niet zo bijzonder. Aardige actiescènes, vlotte montage en het acteerwerk was ook prima, maar toch was het niet genoeg om het een prettige kijkervaring te maken. De grappen vond ik ook niet altijd even geslaagd, ik hou van Downey zijn droge, sarcastische humor maar vond het hier niet 100% uit de verf komen. Van de dames had ik ook meer verwacht, ik vond ze een beetje flets, maar dat kan ook komen omdat ik Gwyneth een saaie grijze muis vind.

Misschien moet ik ze, over een paar maanden, eens allebei achter elkaar kijken. Dan zit ik er wellicht wel lekker in en bevalt het stukken beter omdat er meer duidelijkheid is en ik niet constant hoef te vragen: Wie is dat? Wat gebeurde er nou?

Best aardig, maar niet meer dan dat. Voor mij moet de film het vooral hebben van Stark, want verder viel het tegen. De mandarin, die ik bleef zien als Najib Amhali, was minder dreigend dan de trailer deed vermoeden. Had er een compleet ander beeld bij en de twist vond ik niet zo nodig. De oneliners waren geslaagd, het meer persoonlijke aspect was ook wel oké maar bepaalde actie momenten vond ik zwaar er over. Beetje jammer. Verder wel best mee vermaakt, maar niet helemaal wat ik er van gehoopt had.

Obsessie. Niet kunnen loslaten. Waanbeelden hebben. Paranoia worden. Niet echt de meest prettige dingen waar je mee in aanraking wil komen. Maar hoe ga je om met het gevoel dat je gevolgd en bekeken wordt? Als dit blijft aanhouden, wordt je langzaamaan wel paranoia lijkt mij. Zeker als je een 'dader' op het oog hebt.

De film start dan ook prima. Mysterieus, mooie beelden, goed acteerwerk en er hangt een spannend sfeertje. Emily Blunt is een prachtige vrouw en doet het zeker niet onverdienstelijk. Susan Sarandon, niet mijn meest favoriete actrice, is overtuigender dan ik gedacht had. Ze zet haar rol prima neer en zelfs wanneer het onrealistisch begint te lijken, ga je je niet aan haar storen.

Al met al is Irresistible een deftige thriller geworden. Het heeft inderdaad wel iets weg van een RTL 4 film, maar toch heeft deze film net dat rauwe randje wat het geheel net dat beetje extra geeft. Dat het verhaal technisch gezien niet helemaal klopt, stoorde mij persoonlijk niet. Een voldoende dus.

3.0*

'' Er bestaan geen misdaden, alleen maar daden. ''

''God, wat is dit?'' was het eerste wat ik dacht bij het zien van de lichtelijk misselijk makende fimstijl. Het doel hiervan was echter zeer effectief: desoriëntatie en onheilspellendheid opwekken. Je zou er bijna claustrofobisch van worden.

Al vrij snel zat ik vol afschuw te kijken naar de brandblusser scène. Ik ben een bikkel, niet de ogen dichtknijpen, niet weglopen... Maar kijken. Ookal ging de scène werkelijk door merg en been, ik had ergens nog het vermoeden dat het niet erger kon worden dat dit. Mis. De zeer realistische verkrachtingsscène is een scène die me altijd zal bijblijven. Monica Belluci heeft bewezen een wereldactrice te zijn. Als je dit aandurft ben je echt heel sterk. Ik kan me geen andere actrice bedenken die dit zo zou kunnen neerzetten, chapeau. Telkens krijg je te zien wat voor een vreselijke dingen mensen kunnen doen. De boodschap is duidelijk: realisme is echte horror. Als je denkt dat je véél enge horrorfilms hebt gezien en jezelf daarom wel stoer vindt.. oh boy, als je dit hebt gezien piep je wel anders.

Alle personages weten op hun eigen manier gevoelens over te brengen. Er is dan ook niks ongeloofwaardigs of oppervlakkigs aan te ontdekken. Stuk voor stuk zijn ze interessant. Hoewel je misselijkheid voelt opkomen, blijf je kijken. Je wordt meegezogen, er is geen ontsnappen meer aan.

Dit is tevens het ''negatieve punt'' aan deze film. Door deze twee afschuwelijke scènes staat 'Irréversible' bij veel mensen in een slecht daglicht en worden kijkers van deze film voor gek verklaard. (Wat ik enkele pagina's terug nog las). Dat verdient een film als deze niet. Alleen al het cinematografisch gedeelte van de film en de omgekeerde vertelstructuur is de moeite waard.

Ergens ben ik blij dat ik deze film veilig in mijn eigen bed heb gezien. Zachtjes huilend keek ik naar de meest verschrikkelijke scène die ik ooit gezien heb. Telkens hoorde ik in mijn hoofd: ''Waarom is er niemand om haar te redden?'' Net toen ik een klein beetje gekalmeerd was, begon hij haar te mishandelen. Ditmaal zat ik wel met open mond te kijken, en begroef ik mijn handen voor mijn gezicht. Mocht ik deze film in de bioscoop gezien hebben, zou ik waarschijnlijk tot trillen toe vastgeklemd in mijn stoel hebben gezeten van angst en walging.

Ik denk dat niemand meer rustig in een (donkere) tunnel kan lopen, zonder aan deze film te denken.

Onlangs heb ik een artikel gelezen van en over Halina in de Viva. Hierin sprak ze over de voorbereiding op haar rol in de film 'Isabelle' en hoe ze in eerste instantie benaderd werd om auditie te doen voor 'de lelijke vrouw' in plaats van de knappe. Ik was flabbergasted toen ik las hoevaak zij de vraag kreeg of ze het niet erg vond dat ze niet knap was. Dat ze hierdoor tijdens haar carrière een 'Ben ik wel mooi genoeg' trauma heeft gekregen en dat ze dat nu achter zich probeert te laten. Welke vrouw zou dat niet hebben, wanneer haar gevraagd zou worden of zij de mismaakte vrouw wou spelen? Het is al lastig genoeg in het wereldje om op te boksen tegen de jonge, slanke en zogenaamde perfecte delletjes die pronken met een volle cup C en een volmaakt snoetje/lijf. Maar wonder boven wonder: Halina kreeg de rol van de mooie vrouw. Maar ze moest wel even 20 kg afvallen. Tuurlijk joh. Enfin. Ze had mijn respect, en mijn aandacht. Ook wat meer voor de film.

Dus heb ik 'Isabelle' opgezocht omdat haar verhaal me nieuwsgierig had gemaakt. Zo gezegd, zo gedaan. Ik ben normaal gesproken niet echt van de Nederlandse films, het verhaal moet mij al aanspreken, en laat dat nou juist het minste zijn wat mijn interesse wekte.. Ik keek voor Halina, en hoopte dat het geen platte, overgeacteerde film zou worden. Mijn verwachtingen waren niet hoog, toch wilde ik hem graag zien.

En ja hoor! In de eerste 2 minuten is er al een naaktscène. En niet zomaar eentje! Dit ging toch niet de hele film zo door he? Hoppa, vooroordeel. Maar het is wel waar: je ziet het uitgemergelde lijf en de vajayjay van Halina toch erg vaak in beeld.

Het verhaal kwam ietwat traag op gang, maar werd gaandeweg wel iets interessanter, wanneer de 'aftakeling' begint. Jammer dat ik het personage van Tineke Caels vervelend vond. Niet alleen de rol die ze speelt, want die hoor je als kijker te verafschuwen, maar ook haar manier van acteren en praten. Zo eentonig. Nauwelijks iets van psychologische uitdieping. Jammer.

Het grootste minpunt is dat het nergens spannend is en beide vrouwen je niet boeien. Met vlagen ook erg ongeloofwaardig. Het einde is enorm jammer en zelfs een beetje tegen het belachelijke aan. Nee, Halina blijf ik als persoon erg krachtig vinden, maar zowel haar acteerwerk in deze film als het verhaal en de uitwerking zelf is ondermaats.

Ik herinnerde me dus vrijwel niks meer van deze film, alleen dat ik hem vroeger dood eng vond. Tot mijn grote verbazing zag ik dat ik deze nog niet in mijn collectie had staan, dus snel besloten hem aan te schaffen.

Doordat ik vroeger stiekem It had gekeken -tot grote ergernis van mijn ouders die hem op VHS hadden- heb ik licht een clownfobie ontwikkeld. Ik vind ze nu nog steeds eng. Kinderfeestjes waar zo'n mormel rondliep gaven me dan ook de bibbers. Toen ik wat ouder was, was er maar één clown die nog enigzins OK was, en dat was Bassie. Die zat gelukkig niet in het riool.

Toch maar een kans gewaagd om It te kijken. Alleen. In het donker. In bed. Met mijn knuffelkonijn Nicky tegen me aangedrukt. En ik moet bekennen: na 3 minuten zat ik al op het puntje van mijn stoel. Je let nu natuurlijk op veel andere dingen dan vroeger. Nu valt het matige acteerwerk op, de tenenkrommende special effects en de vraag: Duurde ie vroeger ook zo lang? Maar er is 1 ding wat de film nog steeds heeft: sfeer.

De eerste aanblik van die vreselijke clown Pennywise, met zijn bloeddoorlopen ogen, witte gezicht en vreselijke tanden zorgde er wel voor dat ik mijn Nicky nog wat steviger tegen me aandrukte. Geef me de ranzigste horrors en martelpartijen, maar voor clowns schijt ik in mijn broek. Niet letterlijk, natuurlijk.

De film is ondertussen al 20 jaar oud, en vrij gedateerd. Dat is natuurlijk ook te zien, maar totaal niet storend. De afwisseling tussen de huidige tijd en de flashbacks is, ondanks dat het soms een tikkeltje amateuristisch over komt, verder wel een fijne toevoeging wat betreft het duidelijk maken welk kind welke volwassene nu is.

Ook de onderlinge banden die de jonge kinderen hadden zijn goed neergezet, het gepest van Ben, de lieve Beverly, de grootste etterbak van 't dorp Henri en de meelopertjes.. Allemaal hele herkenbare karakters. Toegegeven: de introductie duurt erg lang, op een gegeven moment begin je bijna te horen dat Pennywise weer eens voorbij komt, en het had allemaal iets korter en compacter gemogen.

Die scene waar Ben denkt zijn (overleden) vader te zien vond ik echt creepy! En vlak na die scene is er direct een overschakeling naar de volwassen Ben. Prima. De emotie droop van zijn gezicht af nu al die verdrongen herinneringen weer boven kwamen. Om maar te zwijgen over de scènes met de wastafel en het doucheputje. Vreselijk eigenlijk. Nee, bang was ik niet meer, ik wist zelfs een glimlachje op mijn gezicht te toveren.

Heb gelezen dat er een remake van zou komen, stiekem wel nieuwsgierig hiernaar, maar toch ben ik blij deze na al die jaren weer eens gezien te hebben.

Ik heb het overleeft, en Nicky ook. 3.5*

Poging twee. Beviel gelukkig een stuk beter dan de eerste kijkbeurt waarbij ik het niet langer dan 40 minuten volhield en het me niet kon boeien.

Nu eens rustig voor gaan zitten en met plezier gekeken. Dat komt echt voornamelijk door de losersclub. De 7 kids zijn leuk. Hoewel het ene personage iets beter uit de verf kwam dan de ander was er wel echt een groepsgevoel en had ik met elk personage wel "iets". Ook leuk om Finn (Richie) te zien, bekend gezicht voor mij uit Stranger Things. De film werkte ook mijn geval dan ook vooral door het verhaal achter de Losersclub (de pesterijen, thuissituaties etc) en niet eens zo zeer de "dreiging" van It. Wat eigenlijk wel jammer is.

De openingsscène was best heavy en de toon leek gezet, maar het ging niet op die voet verder. Pennywise zelf viel me dan ook wat tegen. Helaas werd het nergens eng en bezorgde hij me geen kriebels, iets wat ik me wel nog vaag herinner van de originele It. Toegegeven: ik was toen wel nog een stuk jonger. Misschien binnenkort nog eens herzien. Wellicht dat ik deze dan toch nog iets meer kan waarderen. Of hoeft niet.

Niet slecht, maar vraag me wel af waar ik nou naar gekeken heb want er gebeurde eigenlijk bitter weinig.

De spanningsopbouw begon goed, maar naarmate de film vorderde raakte het me kwijt. Ik hoefde niet eens zozeer te weten wat er allemaal speelde buiten de woning, maar binnen in het huis gebeurden dingen waar ik geen antwoord op heb gekregen en dat laat en onbevredigend gevoel achter.

Het voelt afgeraffeld aan. Een beetje alsof de eerste gelegenheid aan werd gegrepen om de boel te laten escaleren. Had liever gezien dat dit een iets langer tijdsbestek had gehad en de spanning tussen de families zo beter voelbaar zou zijn. Zelf had ik meer met de jonge familie. Misschien een soort "gun" factor, of het kwam door het feit dat ik het personage van de oudste zoon totaal niet kon peilen en hem maar een rare gast vond.

Het voelt als een gemiste kans. Waarschijnlijk ook omdat ik naar aanleiding van de trailer een ander soort film had verwacht, maar er zat sowieso meer potentie in. Nipte voldoende.

Apart. Één ding is zeker: de film blijft je nog even bij. Althans, mij wel.

It Follows is typisch zo'n film waar ik lang naar uit heb gekeken en waar ik (misschien wel te) hoge verwachtingen van had. Maar wat ik er precies van vind is lastig te beschrijven.

Het is origineel, wat tamelijk verfrissend werkt zeker bij het horror genre, en het kent zeker momenten dat de film je onder de huid kruipt. Het voelt aan als een aparte achtbaanrit, bij vlagen ontzettend vet maar ook momenten dat je denkt "ik ken dit nu wel".

Wat goed is (en misschien wel iets waar ik blijkbaar ook moeite mee heb) is dat de keuze gemaakt is om de kijker niet teveel uitleg te geven. Het hoe en wat werd eigenlijk heel minimaal uitgelegd, waardoor ik zat te 'puzzelen' hoe de vork nou werkelijk in de steel zat.

Door de sterke sfeer, de ijzingwekkende muziek (wauw!) en de goed gekozen locaties (lege parkeergarage, strandhuis, de schommels in het park etc) werd ik ook meegezogen. De acteurs daarentegen deden me niet veel. Ze waren niet slecht, wel inwisselbaar. De followers vond ik wel ontzettend eng en zij lieten me dan ook een enkele keer goed schrikken.

Het idee dat iets je achtervolgt (door seks nota bene), geen vast gezicht maar elke keer iets anders is ontzettend creepy. Dat je achter blijft met het gevoel dat er losse eindjes zijn en daardoor zelf gaat speculeren is misschien de kracht achter dit kleine concept. Was het net zo eng als ik gedacht of gehoopt had? Nee, dat niet. Maar dat hij zo 'under your skin' gaat is zelfs nog beter.

Geen origineel werkje, maar wel een heel leuk! We hebben natuurlijk al vaker gezien dat mensen van lichaam verwisselen, en ook dat mensen die elkaar niet kunnen uitstaan elkaar plots toch wel erg leuk vinden... maar de manier waarop het in It's a Boy Girl Thing aangepakt wordt is verfrissend! Leuke cast, vooral Kevin Zegers is een snoepje natuurlijk. Je ziet de standaard problemen voorbij komen waar tieners mee zitten, en ook dit is op een leuke manier neergezet. Voor mij absoluut een van de betere komedies, waar ik meer dan een keer een grote glimlach van op mijn gezicht kreeg.

Ik zag hem bij de MediaMarkt liggen bij de '6 voor €10,-' en zo op het eerste zicht leek hij me best leuk. Totdat ik hem een tijdje aan het kijken was, toen ging de lol er wel vanaf. Vervelende film. Geen spanning, liters bloed, vervelende personages en horror? Nee joh. Allemaal rare bijzaken komen aan de orde en krijgen veel teveel aandacht, waardoor het een langdradig en saai gedoe wordt. Voor een film die nog geen 1,5 uur duurt voelt hij aan als het dubbele. Misschien door al het wanhopige gejank en gesnotter.

Nee, zonde.

De film voldeed inderdaad aan wat ik al dacht: alle echte leuke momenten zitten in de trailer, maar dat maakt de film er niet minder op. Het is een standaard genrefilmpje vol met clichès, wat het verhaal van begin tot eind voorspelbaar maakt. Toch viel er genoeg te lachen, met name de schoonzoon van Jake en Jane zorgt voor komische momenten. Baldwin is ook goed op dreef in deze film en hij zorgt er ook voor dat je regelmatig een lach op je gezicht krijgt. Meryl zie ik persoonlijk liever in een drama dan in een komedie, maar samen met de 2 heren, Martin en Baldwin, straalt de lol er zichtbaar vanaf.

Bovengemiddeld rom-kommetje dat laat zien dat liefde boven de 50 jaar ook nog ontzettend ingewikkeld kan zijn.

Wat een fijne mix van drama en humor heeft deze film. Hoewel het thema zwaar lijkt, een depressieve tiener die zichzelf van het leven wil beroven klinkt nou niet echt als het meest lachwekkende en amusante thema dat je kunt hebben, toch is het nergens 'zwaar' maar juist erg luchtig. Dit is mede door het uitstekende spel van het hoofdpersonage, de depressieve tiener Craig. Wanneer hij terecht komt in de volwassenenafdeling van een psychiatrische instelling maak je als het ware een reis door samen met hem. Je volgt zijn ontwikkeling en krijgt samen met hem een andere kijk op het leven.

Zach Galifianakis is een acteur die ik steeds meer begin te volgen, en ook in deze film was het een plezier om naar hem te kijken. Emma Roberts is een mooi meisje, doet het ook zeker niet slecht maar soms oogt ze nog net wat te jong. Hopelijk maakt ze nog een flinke groei door, want ze heeft potentie om een waardig actrice te worden. Ook de bijrollen zijn genietbaar, met name Jeremy Davies (Smitty).

Fijne wegkijker, die je zeker niet met een depressief gevoel achter zal laten.