Opinions

Niet het beste deel van de 3, maar zeker geen prut. Het niveau blijft hetzelfde als dat van het eerste deel, alleen ze breien verder op iets wat je eigenlijk al een paar keer gezien hebt. Geen vreselijke film, maar ook geen hoogvlieger. Leuk om een keertje met de kids te bekijken, samen meezingen met de voorspelbare liedjes, en dan snel de film weer wegzetten.

Onder lichte dwang heb ik op mijn werk alle drie de delen van HSM moeten kijken, omdat het meisje waar ik mee werk tot over haar oren verliefd is op Zac Efron. En toegegeven: het is geen misbaksel om naar te kijken. Zij ook niet trouwens. Een standaard tienerfilmpje vol mooie mensen die de show stelen met leuke liedjes en dansjes. Zit er een verhaal in? Best wel, voor de gemiddelde tiener zijn er raakvlakken met hun eigen leven en de situaties waar de jonge mensen tegenaan lopen zijn erg herkenbaar.

Nadeel van deze film is alleen dat de liedjes je de godganse dag in je hoofd blijven zitten, in mijn geval zelfs 3 dagen nadat ik hem gekeken had nog.

Voor tieners erg leuk! Leuke afsluiter van deze filmreeks, en ook zeker de beste van de 3.

Minder dan het eerste deel, maar wel nog steeds een fijne horror om naar te kijken. De spanning is er nog steeds, de walging en gruwelijkheden ook, maar toch kijk je met een ander gevoel naar deze film als je deel 1 gezien hebt. Ik heb me niet verveeld tijdens het kijken, vandaar 3*

God, wat heb ik mezelf aangedaan... Dit bewijst maar weer eens dat remakes ook véél beter kunnen zijn dan het origineel. Na 10 minuten zat ik al met een chagrijnig gezicht naar de tv te kijken, maar omdat ik toch ergens nog hoop koesterde dat het beter zou worden zette ik hem niet af.

And god, had ik dat maar wel gedaan. Amateuristisch, irritant, slecht, belachelijk, ongeloofwaardig, tenenkrommend..

Oh, nu ben ik NOG een grotere fan van de remake. In de prullenbak er mee? Of gewoon als verjaardagscadeau geven aan iemand waar ik een hekel aan heb.. Is ie toch nog ergens goed voor. Bah.

Zaterdag of niet, warm of niet, ik was zo uitgeput gistermiddag dat ik op bed ben gaan liggen en deze film weer eens op heb gezet. En ik heb genoten van deze film.

Dit zijn echt mijn soort films, hier word ik blij van. Hoe cliché dan ook, ik zie het altijd wel graag. Zeker wanneer je ook echt mee kunt leven met de personages. Dat was voor mij in deze film zeker het geval. De scène waar de vader aan de boom vast zat en in brand werd gestoken, en de jongste dochter tegelijkertijd (bijna) verkracht werd door een gestoorde mutant, vond ik weer even indrukwekkend als de eerste keer dat ik het zag. Het is niet zo dat je de verschillende personages hebt leren kennen, maar je leeft met ze mee en het voelt op momenten alsof je er zelf bij bent en vanaf een afstandje toekijkt. Het voelt ook echt aan als een gezinssituatie, met alle positieve en negatieve dingen die daarbij komen kijken. Het lijkt 'echt'. Ook het dorp van de mutanten is prachtig in beeld gebracht. Bijna authentiek.

Dat je al snel ziet dat de personages wel hele domme keuzes maken, is in dit geval niet storend. Het voelt eerder aan als 'onmacht' dan als dom en vervelend gedrag. Emilie vind ik een heerlijk meisje, kleine broertje was ook tof en ookal zijn de personages vrij cliché (de sullige zoon, de opstandige puber, de stoere macho pa) weten ze je wel geboeid aan de buis gekluisterd te houden.

Fijne film!

Best tof. Ik ben hier wel voor te porren.

Nu moet ik wel bekennen dat mijn eerste, tweede én derde kennismaking met The Hills Run Red niet al te best was. Ik heb de film tot 3 keer toe opgezet, en zodra ik het hoofd van Tad Hilgenbrink zag wist ik niet of ik nou moest lachen of moest huilen. Hij blijft voor mij Matt Stifler, of nog erger: de prins uit Disaster Movie. Kortom, ik vind hem niet zo denderend, en dat is de reden waarom mijn aandacht telkens verslapte.

Vanavond toch maar even tijd gemaakt, doorgezet en gekeken, en gelukkig maar. Al was het maar voor Sophie Monk, aantrekkelijk meisje om te zien. Verhalenderwijs stelt het niet veel voor, maar met een dergelijke korte speelduur vliegt te tijd om.

Zelfs Tad, waar ik toch behoorlijk tegenaan hikte, viel me reuze mee. Vrij genietbaar filmpje.

Laura Breckenridge zal niet snel een prijs ontvangen voor 'meest overtuigende actrice in een horrorfilm'. Phoe, magertjes hoor. Letterlijk en figuurlijk zelfs.

Het is een in principe een uitgemolken gegeven, een aanrijding, maar er is een originele draai aan gegeven. Alleen jammer dat de uitwerking veel minder sterk is dan hij had kunnen zijn. Het is jammer dat de clichés zo vervelend zijn. De ouders zijn TOEVALLIG op vakantie (hoe kan het ook anders) en meisjelief maakt de ene domme beslissing na de andere. Wie gaat er dan ook 's nachts in het donker een beetje rondzwerven? Ook het 'slachtoffer' in kwestie, een brave leraar, lijkt maar niet dood te willen. Is hij bovennatuurlijk of gewoon een taaie?

Maar ach, op zijn tijd is een dergelijk filmpje best fijn. Verstand op 0, proberen om je niet te irriteren aan de ongeloofwaardigheden, het slechte acteerwerk en de zogenaamde 'spannende momenten' die ze maar al te graag door je strot willen douwen. Geen hoogvlieger, maar ook geen compleet gedrocht.

Wat een lekker tussendoor filmpje. Koude avond, joggingbroek aan, warm sweatshirt en een dekentje over je heen.. en dan kijken naar wéér een horrorklassieker die in een nieuw jasje is gestoken.

Oh oh oh, wat is Sophia Bush toch een ontzettend aantrekkelijk meisje. Korte topjes en nog kortere rokjes, en dat gedurende de hele film.. Whoohoot! Maar niet alleen zij is knap, haar vriendje mag er ook zijn. Twee mooie, verliefde mensen in beeld samen met een voorspelbaar verhaal. Toegegeven: er zitten een paar aardige schrikmomenten in. Beetje afgekeken van andere genrefilms? Natuurlijk, maar het deed weinig aan de spanning af.

Sean Bean doet het aardig, maar zijn motief? Mwoah.. Een echte band tussen de slachtoffers en de dader zie je niet. Waarom is hij zo vastbesloten ze te vermoorden, maar eerst op te jagen als wild vee? Ach, soms hoef je helemaal geen diepe, psychologische redenen te weten en doe je het maar gewoon met wat je te zien krijgt.

Al met al zeker geen slechte remake, minder tenenkrommend dan verwacht, en laten we vooral niet de eindscène vergeten..

Absoluut niet gedacht, maar het viel me reuze mee. Bracha vind ik vaker wel dan niet een stoorzender, maar met name het verhaal rondom Maloud vond ik sterk en boeiend. Vond het ook echt een dotje om te zien.

Hele culturele aspect vond ik ook mooi, de muziek, de sfeer, de locaties. Enkele mooie scènes, bijvoorbeeld die waar de ma van Maloud 'm flipt, die waarbij Maloud afscheid nam van zijn pa, met de tranen in zijn ogen en vol schuldgevoelens, en een dolblije mama die dankbaar is voor de kans die haar zoon krijgt.. Mooi hoor.

En wat een shock! Had het niet verwacht, mijn mond viel open toen ik hem in de kist zag liggen. Was er even ondersteboven van. Vond het ook vooral zielig voor Dragan Bakema (leuk om hem te zien!). Had echt medelijden met hem. Noem me gek, maar vond het echt een heel mooi verhaal. Vroeg me ook telkens af of het waargebeurd was. Aan het einde te zien concludeer ik dus van wel.

Het verhaal an sich is zeker een dikke voldoende waard, het acteerwerk van met name Bracha was ondermaats, maar maakt het verhaal niet minder goed.

Best pakkend, deze film. Die blijft nog wel even in mijn hoofd denk ik.

Mooi.

Heerlijk om weer even terug te mogen zijn. Te genieten van personages waar ik al jaren van hou. Frodo, Gandalf en zelfs Gollum. Ik heb ze gemist, dat moet ik toegeven.

En, zoals ook bij de Lord of the Rings films, heb ik mijn nieuwe grote liefde gevonden. De meeste die mij een beetje kennen hadden kunnen zien aankomen dat ik helemaal zou fangirlen op Kili, wat een ontiegelijk lekker ding is dat zeg. Legolas, eat your heart out, je bent zó 2001!

Maar hè, The Hobbit draait natuurlijk om meer dan alleen die lekkere vent. Ik was een beetje bang voor deze film. Zou ik Frodo, Gimli, Sam, Merry & Pippin en de rest van de oude, vertrouwde cast niet teveel missen? Kan deze Bilbo Baggings het verhaal wel dragen zoals Frodo dat deed? Ja, dat kan hij. Ik had mijn twijfels bij hem, maar hij viel me reuze mee. Hij heeft een bepaalde natuurlijke charme en is aandoenlijk als -blijkbaar toch dappere- Hobbit die zijn boeken en het servies van zijn mama mist. De interactie met Gandalf en met Thorin is subliem, maar het hoogtepunt van de film was voor mijn de ontmoeting tussen Bilbo en Gollum. Op het puntje van mijn stoel zat ik.

De beelden zijn prachtig, was is het op visueel gebied toch om je vingers bij af te likken. Samen met de muziek waar je kippenvel van krijgt is dit toch wel de grote kracht van de film. De sets, kostuums en special effects zijn weergaloos en het voelt vertrouwd. Ik hoorde na afloop van de film iemand zeggen: 'Wel veel van hetzelfde hoor!'' maar dat vond ik totaal geen issue. Fijn juist, om films die ik een warm hart toedraag een beetje terug te zien komen in deze film. De muziek en de locaties in de film voelen als een feest van herkenning. Ik vond het juist fijn om nog wat bekende gezichten te zien en langs plekken te komen die ook in de LOTR films aan bod zijn gekomen. Het hoeft mijn inziens ook niet totaal vernieuwend te zijn. Genoeg komische noten, zoals Radagast (Hoewel die slee van 'm wel een béétje er over was hoor!) en ook Bilbo zorgt voor de nodige humor.

Ja, ik ben fan. Ik kan niet wachten tot het eind 2013 is, om nog meer van dit moois te mogen aanschouwen.

Prachtig gemaakt hoor, precies zoals verwacht was het een visueel juweeltje. De beelden zijn adembenemend mooi. Geen moment heb ik me gestoord aan dat brilletje op mijn neus, ook wel erg fijn. Deze laatste Hobbit film moet het voor mij vooral hebben van de het visuele aspect, de locaties en de personages. Personages die mij nauw aan het hart gaan, met name Bilbo, Gandalf, Kili en Fili en Legolas.

Ik heb het boek niet gelezen. Ik zie dus geen verschillen en overeenkomsten, ik moet puur op de film afgaan. En dat valt helaas tegen. Ik stoorde me ontzettend aan een belangrijk personage (Thorín) en het verhaal rondom hem kon me niet bekoren. Sterker nog, het was vermoeiend. Ik was er wel klaar mee, duurde te lang. Eigenlijk was dat meerdere momenten het geval in de film, het was gewoon niet zo heel boeiend. De draak, de papa held, het was het allemaal net niet. De momenten dat ik als het ware op het puntje van mijn stoel ging zitten en dacht "nu gaat het los", kwam ik bedrogen uit en liep het met een sisser af. Dat vind ik zonde. Een terugkerend gevoel dat ik maar niet van me af kon schudden.

jammer.

Verbluffend mooi.

Ik moest even wennen aan het heldere, haarscherpe beeld. (3D HFR) Het leek alsof mijn ogen al het moois wat er te zien viel niet bij konden houden. Na een tijdje was ik er aan gewend en was het een visueel genot.

Toch ben ik een tikkeltje kritisch, met name over het verhaal en de opbouw daarvan. Nu was ik wel erg moe, misschien dat dat ook een grote rol speelde, maar na de sterke, indrukwekkende eerste helft leek het allemaal een beetje in te kakken. Vanaf het moment dat de draak echt een prominente rol kreeg, leek het voor mij wat saaier te worden. Alsof de spanning, die juist opgebouwd zou moeten worden, helemaal verdween. Op dat moment voelde ik dat het een erg lange zit was, en er steeds minder gebeurde. Het was gewoonweg wat minder interessant vanaf dat punt.

Het voelde uitgekauwd aan. Waar je in het begin nog kon genieten van de Elfen actie, werd dat ook steeds minder en verdwenen ze weer naar de achtergrond. Het einde vond ik ook zwak. Hadden ze niks anders kunnen bedenken dan dat slappe cliffhangertje?

Het is prachtig en met name de eerste helft is erg goed, maar daarna werd er meer aandacht besteedt aan wat niet bijzonder boeiend vind dan aan waar ik op zat wachten. De balans leek totaal verdwenen. Beetje jammer.

'' Maybe... you'll end up like me. A hobo with a shotgun. ''

Na recensies van een paar van mijn favoriete MovieMeter heren die ik 'volg' op deze site te hebben gelezen (jeroentjuhhhh, Ajax&Litmanen1, Naomi Watts, FillumGek), en na een tip van JacoBaco, kon ik deze film natuurlijk niet links laten liggen. En wat ben ik blij dat ik hem een kans heb gegeven.

Hoewel het plot me in eerste instantie niet direct aansprak, het klonk wel aardig, een zwerver met een jachtgeweer, dacht ik dat het teveel 'gangster' zou worden, en dat is niet zo mijn smaak. Toch was ik meer dan nieuwsgierig geworden naar Hauer, en hoe hij deze rol tot uiting zou gaan brengen.

Hobo with a Shotgun is op sommige momenten gewoon ziek. Nouja, niks op sommige momenten, het IS gewoon ziek. Ik ben heel wat gewend op film gebied, maar het komt zelden voor dat ik met open mond naar een film zit te kijken en van de ene héérlijke verbazing in de ander val. Alles klopt. Het geweld, de humoristische noten, de dialogen, de rauwheid.. het is één fantastisch geheel. Fantastisch hoe ontzettend 'over the top' het op sommige momenten is, en dat dat juist nóg een grote smile op je gezicht weet te toveren. Er zitten ook zoveel geweldige one-liners in, om maar te zwijgen over het feit dat je het woord 'Hobo' nooit meer kunt horen zonder direct aan 'Shotgun' te denken. Zo'n indruk weet de film achter te laten.

Hoeren, drugsdealers, moordenaars, pedofielen, verslaafden.. Hope Town is aardig fucked up. De manier hoe dit in beeld is gebracht, de muziek, het acteerwerk.. Je wordt in de film gezogen. Rudger is geweldig als ass-kicking hobo, de actiescènes zijn spectaculair en hoewel de film zeker niet iedereen zal kunnen bekoren vanwege de grote hoeveelheid geweld en gore, is hij zeer vermakelijk te noemen. Althans voor mij.

Elk woord wat ik over deze film typ is eigenlijk een teveel, want ik kan iedereen aanraden om hem zelf te gaan kijken en.. laat je omver blazen.

Ik kan in ieder geval maar één ding concluderen: This movie was awesome!

Erg leuke film. Heb hem vandaag met de kindjes van het werk gekeken, (9 tot 11 jaar) en ik vond dat er allemaal goede onderwerpen aan bod kwamen waar de kids zich mee kunnen identificeren. Zelf vond ik de film ook prima, heb me niet verveeld in ieder geval. Paar herkenbare dingen die ik zag van toen ik zelf 13 was. Absoluut geen slechte film!

Katrina Bowden, hartje, hartje. Zij is mooi. Dat is dan ook direct het hoogtepunt van de film.

Die special effects zeg... Jeetje, welke blijerd heeft dat voor zijn rekening genomen? Dat was echt lachwekkend slecht. Typisch gevalletje: 'Beetje jammer'. Maar toegegeven, erg veel afbreuk deed het niet aan de film, want het was sowieso allemaal matig en geforceerd. Ik had ook niet anders verwacht.

Er zijn wel enkele pluspunten te noemen. De locatie is freaky, de muziek soms best sfeervol en het acteerwerk kon er zelfs wel mee door. Hoewel enkele personages vrij vervelend waren, dat dan weer wel. Gelukkig waren sommige kills best aardig. Korte speelduur, vlotte vaart en al met al is het vrij onderhoudend.

Niets nieuws onder de zon, maar best aardig.

Ik ben slecht bezig met films kiezen de laatste tijd, ik blijf maar lage cijfers uitdelen voor films die me zo interessant leken. Ook ik had tijdens het kijken het gevoel alsof ik het allemaal al tig keren eerder heb gezien, weinig nieuws, meer van hetzelfde. Acteerwerk was ondermaats en ik ben geen enkele keer geschrokken of verrast. Voelde voor mij ook allemaal erg gedateerd aan, alsof de film al 20 jaar onder het stof heeft gelegen. De sfeer sprak me niet aan en de film bewandeld veel platgetreden paden waardoor het absoluut geen 'must see' is voor een beetje liefhebber van dit genre. Wat betreft de 'harde scènes' vond ik het ook allemaal wel meevallen, met name de manier van hoe het in beeld werd gebracht was een domper.

Naar het einde toe werd het iets beter, maar ik bleef achter met een grote anticlimax.

'' Desperate to get in. Dying to get out. ''

Keira Knightley als meisje met een eetstoornis, what else is new? Maar toegegeven: ze steelt de show, ondanks de jonge leeftijd die ze toen had. Ze laat zien absoluut geen preuts koor-meisje te zijn maar een sexy verleidster. Zij weet de film dan ook goed te dragen, samen met andere hoofdrolspeelster Thora Birch. Die gestoorde blik in haar ogen af en toe gaf me de bibbers. Maar toch, well done.

Wie een tienerslasher verwacht komt bedrogen uit, maar je krijgt er wel een een psychologische thriller voor in de plaats. Geen geesten, seriemoordenaars, mismaakte moordenaars, familie trauma's of aliens deze keer. Gewoon 'normale' (nouja..) pubers en alle bijbehorende problemen. De verschillende perspectieven wisten mijn aandacht vast te houden en ik vond het wel leuk om telkens op het verkeerde been gezet te worden. Toch kun je ergens wel al verwachten hoe de vork daadwerkelijk in de steel zit, maar ach, dat mag de pret niet drukken. De thema's zijn prima uitgewerkt, wie zou het niet creepy en angstaanjagend vinden om daar opgesloten te zitten voor langere tijd? Uitzichtloze dagen gaan voorbij en het is helemaal klote als er een paar lijken beginnen te rotten.
Bah.

Oh ja, erg cool om Clint Mansell's True Colours en Jezebel nog even te horen! Kip-pe-vel. Met de muziek is sowieso weinig mis. Hoorde ik nou ook het vroegere werk van 3 Doors Down? Groot pluspunt, deed de spanning zeker goed!

Ik moet bekennen positief verrast te zijn door deze film. Vanochtend heb ik hem gekeken (met niet al te hoge verwachtingen, met name omdat de poster me al niet zo aansprak) en ik moet zeggen dat ik best genoten heb.

Leuke en interessante personages, al begint het vrij cliché. Moeders heeft een nieuwe baan, de oudste zoon verzet zich tegen alles, en het kleine jochie begint vreemd gedrag te vertonen. Dan hebben we nog de sexy girl next door, en het feest is compleet. Toch is dit nergens storend. De opbouw van de film is prima, je leert de personages kennen en ontdekt langzaam wat er aan de hand is. Het kinderlijke sfeertje gluurt hier en daar om het hoekje, maar wat spanning betreft wordt het nergens minder.

Nathan Gamble, die de kleine Lucas speelt, heeft mijn hart gestolen. Schattig en overtuigend mannetje. Nergens overdreven kinderlijk, maar zelfs lekker ad-rem op sommige momenten. Chris Massoglia, voor mij een nieuwkomer, doet het ook niet slecht. Flinke portie zwarte humor er bij wat het geheel net iets luchtiger maakt.

Moet wel bekennen dat ik na de aftiteling best even schrok toen dat creepy clownshoofd in beeld kwam. Ik hou niet van clowns!!! Denk dat bij mij hetzelfde uit het gat zou komen.

Joe Dante heeft een verfrissend filmpje gemaakt over een uitgemolken onderwerp. Knap. De toegevoegde waarde van 3D snap ik zelf niet zo, maar wellicht heeft dat zijn charmes ook wel. Wel erg fijn dat hij bepaalde aspecten weg heeft gelaten. De film bevat geen gore, geen naakt, geen zoetsappig liefdesverhaaltje waarbij op het einde een liefdevolle romance ontstaat en de held en heldin elkaar passioneel in de armen vallen.

I'm impressed! 4.0*

Ja, best een leuk tussendoortje. Ik hou normaal niet van dit genre, dus laat het al snel links liggen. Vanwege de cast wel een kans geven. De twee hebben duidelijk chemie en hoewel niet alle grappen even geslaagd zijn heb ik me er best mee geamuseerd.

Beetje vreemd. Maar daar hou ik wel van.

Acht filmpjes. Alle acht erg verschillend, ook wat kijkplezier betreft.

Valentine's Day (1) was een leuke binnenkomer. Liet me een beetje aan Carry denken, dat trok me wel. Het zou nog enigszins waargebeurd kunnen zijn, dat maakte de sfeer goed.

St. Patrick's Day (2) daarentegen was vreemd. Het jonge meisje was creepy maar met het verhaal kon ik weinig. Het deed ook niks met me, behalve mijn gefronste wenkbrauwen dan.

Easter (3) idem dito. Sloeg werkelijk nergens op, wat een ruk verhaal. Welke infantiele grapjas met het IQ van een kleuter verzint dit? Al was het best cool gemaakt, dat moet ik wel toegeven. Hopelijk droom ik vannacht niet over deze easterbunny.

Mother's Day (4) was uiteraard ook weer zo raar. Het gegeven was best interessant. De uitwerking zoals verwacht wazig maar het maakte me wel nieuwsgierig naar wat er met haar zou gebeuren. Ik snapte het volgens mij alleen niet, zal wel niet goed opgelet hebben ofzo, dat krijg je met al die vreemde onzin. Einde sloeg nergens op.

Oké, we waren hiermee op de helft.

Father's Day (5) begon erg goed. Donkere, mysterieuze sfeer en de spanningsopbouw was sterk. Het cassettebandje hielp daar enorm bij. Voor mij was Fathers Day één van de uitblinkers.

Halloween (6) oogde iets moderner. Ook deze is een stuk vermakelijker. De Obelix lookalike had beter iets aardiger met zijn personeel kunnen omgaan. ? Ik heb echt hartelijk kunnen lachen, die smileys ook tussendoor. Geweldig. ? De leukste van de 8, obviously.

Christmas (7) was ook aardig. Er zat duidelijk een stijgende lijn in deze tweede helft. Leuk bedacht met de bril die iedereen iets anders laat zien. Zo kom je nog eens iets over je vrouw te weten. ? Beetje tam, maar wel oké.

New Year's Eve (8) was alweer de laatste. Die vent was awkward tijdens de date, werd er zelf bijna ongemakkelijk van. Dat met die tandenborstel was ronduit vies. Maar wat een leuke twist, die zag ik niet aankomen. ? heel blij met deze sterke tweede helft!

Holidays kent een aantal films die me bij zullen blijven. Dankzij de laatste vier twijfel ik tussen 3 en 3,5. Kan daarom nog omhoog gaan, eerst laten bezinken.

Ashley Rickards? COUNT ME IN. Huge girlcrush alert.

Geen idee wat te verwachten, maar met haar in de hoofdrol zou het wel goed komen, dacht ik. Zeker toen ik Naya zag was er geen gebrek aan vrouwelijk schoon. Maar knappe dames zijn niet voldoende om een film goed te laten zijn.

De eerste minuten van de film waren niet sterk. De flashbacks zorgden even voor verwarring. Het hielp ook niet dat mijn vriend "Zeg Roodkapje waar ga je heen" begon te zingen, maar dat terzijde. Begreep in het begin ook niet helemaal hoe de vork in de steel zat, bleef een beetje vaag. Gelukkig werd dat na een tijdje duidelijker.

De schrikmomenten waren zorgvuldig opgebouwd. Rickards speelt weer goed, zoals ik van haar gewend ben. De babysitting scène vond ik erg sterk, de spanning was duidelijk aanwezig en de sfeer was om te snijden. (Ondanks de bombastische muziek)

Er zijn weinig dialogen, met name in de eerste helft weinig, iets wat goed werkt, op oeverloos gelul zit niemand te wachten bij een film als deze. Jammer dat het tegen het einde aan allemaal minder wordt, als alleen Vera nog leeft. Dat detective spelen was allemaal vrij voorspelbaar. Gelukkig werd toen wel de eerste vier minuten duidelijk, waardoor de puzzelstukjes meer op hun plek vielen.

De twist van de zwangerschap had ik niet zien aankomen. Het slot van de film, de "6 years later" had voor mij ook niet gehoeven. Al was dat kind wel heel freaky hoor, die blik, brrr.

Aardige film, met een behoorlijk sterke eerste helft. Vooral de Rickards scènes zijn de uitschieters van de film.

Ik vond het vroeger al een schijtirritante film, en nu helemaal. Het is gewoon dat jochie denk ik, dat kon ik al niet uitstaan.. en die flauwe grappen die niet grappig zijn, zijn ook niet aan mij besteed.

Ik blijf de home alone films vervelend vinden, met name omdat ik dat kereltje niet kan uitstaan. Vroeger al niet, nu nog steeds niet. Bovendien is dit echt uitgemolken zooi van deel 1 en weinig verrassend. Nee, ik heb er niet veel mee.

Best aardig. Grote voordeel van film is dat het niet teveel weggeeft, het motief en de dader blijven lang onbekend. Het masker dat de dader draagt en het feit dat je zijn gezicht niet ziet en stem niet hoort helpt goed mee aan de sfeeropbouw.

Het koppel zelf is niet veel soeps. Zij nemen, zoals we vaker zien in dergelijke films, onlogische keuzes. Ondanks dat blijft het spannend. Less is more, in dit geval, met toch oog voor detail.

Positieve verrassing.

Wederom eens met FillumGek. Homecoming wist mijn aandacht er niet echt bij te houden, waardoor ik sneller met andere dingen bezig ging, zoals opruimen terwijl ik toch met één oog naar de tv keek en verder luisterde naar de (niet al te beste) dialogen. Dit is de voornaamste reden dat ik het nergens echt spannend vond worden. Op sommige momenten heb ik wel nog een lachje er uit weten te persen, maar vaak op momenten dat dit volgens mij niet de bedoeling was. Militaire films doen het sowieso nooit echt goed bij mij, helaasch.

Best aardig. Er is een blik aan bekendere acteurs opengetrokken voor deze film en dat werpt zijn vruchten af. Het verhaal is over de grote lijn boeiend, maar kent ook wat saaiere momenten. Met name de rednecks zijn onvoorspelbare personages, die blonde (ben haar naam even kwijt) had in het begin mijn aandacht snel. Verder is haar rol gehad te verwaarlozen. Franco had iets meer uit mogen stralen, vind het helemaal niet zo'n gevaarlijke vent. Had iets meer uitgehaald kunnen worden. Verder wel een redelijk onderhoudende film, maar niet bijzonder genoeg om zich te kunnen onderscheiden.

'' Don't die with a lie on your lips, homie. ''

Joe Mantegna was voor mij de grootste reden om deze film te kijken. Ik wou wel eens zien of deze 'Criminal Minds' acteur, mijn favoriete serie, nog meer te bieden had in films. Ik hou van die man zijn stem, het maakt me altijd rustig, ofzo.

Ookal is Mantegna 20 jaar jonger in deze film dan hoe ik heb 'gewend' ben, hij zet een uitstekende rol neer. Fijn ook om hem samen te zien met een kerel als William H. Macy, die twee zijn goed op elkaar ingespeeld en ze komen geloofwaardig over. Af en toe werd er een beetje teveel gepraat (nouja, een beetje...) en gebeurde er iets te weinig, maar na een tijdje werd de balans wel weer teruggevonden. Wel is Joe een ontiegelijke kettingroker in deze film zeg, die sigaretten leken wel aan zijn hand vastgeroest.

Het verhaal is prima in orde, interessant, redelijk goed uitgewerkt maar helaas af en toe een tikkeltje aan de saaie kant. Het heeft echt zijn tijd nodig om op gang te komen, maar het behandelde wel verschillende thema's. Bobby was voor mij dan ook het meest interessante personage, mede omdat je hem steeds beter leert kennen en ook wel begrijpen.

Toch wel een bovengemiddelde politiedrama.

Een mooie vrouw, sexy dansjes en opzwepende muziek. Wat hebben de liefhebbers van dansfilms nog meer nodig? Het verhaal is al zo oud als de weg naar Rome: een jong, knap meisje heeft tegenslagen gehad in haar leven en wil nu haar droom verwezenlijken. Honey dreigt dan ook zichzelf te serieus te nemen op sommige momenten, wat jammer is, want een dansfilm hoort in eerste instantie luchtig en relaxed te zijn. Missy Elliott zorgt hier wel even voor.

Ik weet niet of Alba ooit eerder gedanst had, althans of ze op professioneel niveau heeft gedanst, maar het ziet er prima uit wat ze laat zien. Ook de andere dansers zitten strak in het vel en de aankleding van de dance-acts is vermakelijk. Toch is het op veel gebieden 'net niet'. Honey is niet echt overtuigend, wellicht omdat we ondertussen al zoveel andere 'Honey's' hebben gezien in andere (dans)films. Maargoed, Save The Last Dance en Honey waren volgens mij een van de eerste 'modernere' dansfilms, daarna volgden de 'Step Up's' en de 'Stick It's'. In 2003 was het daarom nog verfrissend, nu is het bijna uitgekauwde kost.

Ik ben er altijd wel voor de porren, dit soort dansfilmpjes. Ja, ik weet dat het veel van hetzelfde is, maar toch blijf ik altijd nieuwsgierig of een film er in slaagt zich te onderscheiden van de rest. En hey, ik blijf een meisje natuurlijk.

De eerste vijf minuten zat ik al met een lach op mijn gezicht. Lekker! Goeie muziek, mooie shots en herkenbare locaties (New York baby!) en een lekker vrolijk sfeertje. Jammer dat er daarna wat moralistisch geneuzel komt en een preek over wat 'goed en fout' is in deze wereld. Maar ach, het hoort erbij zullen we maar zeggen.

Kat heeft een mooi, strak lijfje en weet dit ook goed te gebruiken. Sensueel, sexy en speels danst ze door de film heen.

Béétje jammer dat af en toe dezelfde nummers voorbij kwamen die we al in andere dansfilms hebben gezien, zoals 'I can be a freak' die ook in Step Up 3 gebruikt wordt.

Niets nieuws onder de zon, dezelfde battle wat betreft the good guys and the bad guys, de romance die we allemaal wel kennen en af en toe een lekker emotioneel momentje, maar het kijkt heerlijk weg en het is geen straf om naar een stel mooie mensen te kijken.

Lekker tussendoortje!

Predictable.

Niet echt heel leuk. Het woord 'onnodig' was ook wat mij na afloop in mijn hoofd bleef spoken. Waarom? Makkelijk cashen?

De stem van Hayden Panettiere was leuk om naar te luisteren, maar verder ben ik niet echt positief. Het voelt ontzettend ongeïnspireerd aan waardoor je niet met plezier kijkt. De karakters weten je niet te raken, en de film voelt aan als een of ander cliché televisie tekenfilmpje die te lang (uit)gerekt is.

Elke keer als het beter lijkt te worden, gebeurt er wel iets waardoor je nog dieper in je stoel wegzakt. Jammer.