Opinions

Toen ik de dvd er in stopte en de openingsscène verscheen, hoorde ik plots dat het Duitstalig was, iets waar ik met veel moeite naar kan luisteren. Gelukkig na wat geklungel met de afstandsbediening, was het gelukt om de film netjes in het Engels af te spelen, wat natuurlijk een stuk fijner kijkt.

En dan zit je halverwege de film, en kun je niet anders concluderen dan dat het acteerwerk wel erg slap is. Is dit erg? Nee! Want het past goed bij deze film, die afwisselend grappig en smerig is. Het is een typische teenslasher waarbij de afzichtelijke killer zijn slachtoffers een voor een weet te grijpen en ze op aparte manieren om het leven brengt.

Echt spannend wordt het nergens, maar toch ben je nieuwsgierig naar de volgende 'move' van Crowley. Meer dan aardig.

Ik had eigenlijk Hatchet nog eens moeten herzien voordat ik aan Hatchet II begon, maar ach, dat kan ik altijd nog doen.

Ik dacht in het begin even dat ik een heel stuk gemist had, want het was pats, boem en je zit er middenin. Ik had misschien nog een soort inleidend stukje verwacht. Anderzijds is dit ook een plus natuurlijk, het sluit goed op elkaar aan.

Danielle Harris is een mooi meisje om te zien. Haar acteerwerk is niet altijd even overtuigend, maar dat ze voor deze rol geen oscarnominatie moet verwachten was dan ook op voorhand al duidelijk.

Op sommige momenten wist ik niet of ik nu moest walgen of lachen, denk aan de eerste moord in deze film. Jesus, hoe verzin je het. Nouja, dat gevoel had ik wel vaker. Hoe verzinnen ze het.. Adam Green doet het prima. Hij snapt hoe het moet en ookal is de humor hier minder aanwezig dan wat ik me herinner van Hatchet, het blijft leuk. Desalniettemin is Hatchet II rauw, gewelddadig, goor, bloederig en bovenal erg nasty. Ik heb toch wel een paar keer met een vies gezicht naar de tv gestaard, bijvoorbeeld bij de bevalling.

Leuk. Pluspunten voor Danielle Harris en Tony Todd, de enige boeiende personages in deze film.

Ik vind hem wel oké. Heb me er goed mee vermaakt. Personages waren goed te doen, sfeer zat er lekker in en de gore was verrassend goed. Danielle is prettig om naar te kijken, blijft een leuke meid om te zien. Helaas is het nergens spannend of eng, integendeel zelfs. Vaak tegen het humoristische (belachelijke) aan. Stoorde me er verder niet zo aan.

Einde was spijtig, maar verder was het aangenaam tijdverdrijf.

Viel helemaal niet tegen.

Goede opbouw van het verhaal, wel een matige karakterontwikkeling, wat niet per definitie storend hoeft te zijn want de meeste personages hoef ik toch niet te leren kennen. De gave wordt nIet direct volledig uitgelegd, maar valt eigenlijk wel te raden.

Vond het zelfs nog wel spannend op sommige momenten. De personages waren gelukkig niet vervelend, dat scheelde een hoop. Zat er daardoor ook veel fijner in. Het huis is een prima locatie. Onheilspellend en duister. Zorgde voor een goede sfeer.

Leuk ook om Mr. Saw nog eens te zien, Tobin Bell was een welkome toevoeging.

Het verhaal neigt hier en daar uit de bocht te vliegen, het hele religieuze was misschien allemaal iets te ongeloofwaardig en lachwekkend gebracht, maar het pastte er wel bij. Vond deze "plotwending" dan ook niet zo heel verkeerd.

Ik heb me er wel mee vermaakt. Fijn tussendoortje voor een zondagochtend.

Een lang uitgerekte aflevering van de serie Goosebumps, maar dan met oudere acteurs. De SE zijn even ruk, dat hebben ze met elkaar gemeen. Nouja, klopt niet helemaal. Goosebumps is véél beter dan dit. De personages van Haunted High zijn een stuk vervelender dan in Goosebumps. Vooral die dikkere jongen was zwaar irritant, met zijn zeurderige, girly stemgeluid. De andere personages waren ook verschrikkelijk, daar niet van..

Halverwege de film (Ja, ik ben stug door blijven kijken, tegen beter weten in) heb ik even gecontroleerd wat het genre nou precies was. Toch (ook) horror, blijkbaar. Vreemd, want er zit totaal geen spanning of duistere sfeer in. Ze proberen het wel hier en daar maar slaan de plank zo vaak mis dat het lijkt of je naar een kinder/tiener film aan het kijken bent waar hier en daar een spatje bloed in beeld verschijnt. Het ging maar door zonder ook maar ergens interessant te worden. Toen gaf ik de moed maar op.

Normaal doe ik het dus écht niet snel, maar na een dik uur heb ik het afgezet. Omdat het vreselijk slecht was, maar de voornaamste reden was dat die dikke kerel nog niet dood was. Helaas.

"Tell em the dog is white!"

Ik kan er niks aan doen. Het begon vrij hilarisch met de hond. Misschien heb ik vreemde of slechte humor, maar ik vond het een killer opener.

En toen ging het al snel te ver, volledig apeshitbananas, met The Conjuring doll. vanaf dat moment waren alle voorspelbare, platte seks grappen aanwezig. En niet te zuinig.

Gelukkig vind ik films als The Conjuring, Insidious, The Devil Inside etc geweldig, dat maakte het leuk. Wayans kan ook niet veel mis doen bij mij, maar Ashley Rickards in beeld maakte ook veel goed "Nigger Tony" zorgde ook voor grappige momenten.

Can't help it, ik heb me vermaakt.

Don't shoot me, maar ik vond het echt leuk. Heb me goed vermaakt met deze film. Ik heb sowieso een zwak voor Marlon Wayans, ik vind hem echt zo grappig, en ook in deze film is hij duidelijk de leukste. Het verhaal is natuurlijk een complete ripoff van Paranormal Activity, maar op een leuke manier. Toevallig enkele dagen geleden 30 Nights of Paranormal Activity with the Devil inside the Girl with the Dragon Tattoo (2013) nog gezien, en bleek dat het op hetzelfde neerkomt als deze 'A Haunted House', maar deze scoort toch op alle punten beter. Tuurlijk, het zit vol scheten- en seksgrappen, maar gelukkig minder plat dan verwacht. Een beetje kwam het oude 'Scary Movie' gevoel terug, en daar ben ik altijd wel voor te porren.

Je moet er van houden denk ik. Ik vond het in ieder geval erg vermakelijk.

Redelijk.

Gisteren twee 'ghost' films achter elkaar gekeken, de eerste viel erg goed mee, deze was zoals ik al verwacht had. Vrij onderhoudend, acteerwerk is niet slecht (Leuk om CMM weer eens te zienm knappe vent) maar helaas zijn bepaalde personages wel erg vervelend (Moeder en zus, bijvoorbeeld). Het kleine meisje steelt de show. Toch knap, dat jonge kids zo indrukwekkend een hoofdrol weten te dragen.

Beetje jammer is dat het verhaal nergens vernieuwend is, het lijkt een complete herhaling van andere genrefilms. Hier en daar wel een wending die de moeite waard was, maar verder stijgt het nergens boven het gemiddelde uit.

Ik ga het eerste deel nog maar eens herzien, daar staat me vrijwel niets meer van bij.

Gisteren deze film gezien samen met mijn zus.. spannende film, genoeg schrikeffecten.. verhaal steekt goed in elkaar.. máár.. een ding bleef ons onduidelijk: waarom werden er letters/woorden in de lichamen gekrast? We vroegen elkaar herhaaldelijk of dat al duidelijk was gemaakt in de film, maar zelfs op het einde konden we dit niet verklaren. Misschien iemand die hier meer uitleg over kan geven?

Hoewel ik de film hier en daar een tikkeltje voorspelbaar vond, heeft hij me toch weten te boeien. Zo zei ik in het begin al: Hij geneest van kanker , die vogels op de muur komen tot leven , en die priester zorgt er voor dat die rare wezens juist meer toegang krijgen in plaats van minder.

Acteurs wisten me ook te verrassen, kende ze allemaal niet, al kwam de zoon me ergens bekend van voor. Mooi neergezet hoe slopend zijn ziekte is, en wat die vreselijke visioenen met hem doen, erg geloofwaardig en prettig om naar te kijken. Wat ik wel storend vond, maar dat heb ik hier ook vaker gelezen, is het feit dat dappere Matt blijft slapen in de kelder waar om de vijf minuten rare dingen gebeuren. Dát is dan wel weer erg ongeloofwaardig! Zeker als je als moeder zijnde er een raar gevoel bij hebt, laat je je zieke kind daar niet zoveel tijd doorbrengen.

Al met al heeft deze film me toch redelijk weten te vermaken. Het was dat we hem 's nachts keken, dat maakt het allemaal net wat creepyer, Twijfel tussen 2.5* en 3*, maar neig toch meer naar een klein 3tje.

Best wel fijne intro. Onheilspellend, creepy muziek, goede kills.. en zelfs het acteerwerk was beter dan verwacht. Zou het dan toch een 'Eline filmpje' zijn, of de zoveelste rip-off wat betreft dit onderwerp?

Dan krijgen we de 'kennismaking' met het nieuwe gezin. Eerste wat me opviel was die pa, daar klopte iets niet aan. Had direct mijn vermoedens over hem klaar. As usual. Ook dochterlief leek wel een anorexiapatientje. Helaas weinig uitdieping over de personages, je leert ze niet echt kennen en daarom is het lastig met ze mee te leven.

Enkele creepy scènes, zoals die vrouw die haar hoofd stopt in een giga ketel vol kokend water. Brrr. Door dit soort scènes blijft de spanning aanhouden en hoewel het niets nieuws onder de zon heeft kijkt de film lekker weg. Het einde zelf is een beetje jammer, maar ach, niets waar ik de film op af kan rekenen.

Redelijke film. Vond hem wat traag op gang komen, maar na een uurtje was ik toch benieuwd hoe de film af zou lopen. Leuk voor op een saaie winteravond, maar verder niet bijzonder.

Verfrissende Franse horror. Aja laat zien dat hij meer kan dan alleen remakes maken, en ik hoop dat ook dat hij nog meer van dit soort werkjes zal maken. Hij is met recht één van de meest getalenteerde genreregisseurs van de laatste jaren. Hij weet een naargeestig sfeertje te creëren en de spanning is om te snijden!

Ik moet bekennen dat ik al vrij snel zat te giechelen tijdens het begin van de film. Denk dat de meeste mensen wel direct zullen weten op welke scène ik doel, maar god, de toon was gezet hoor. That's one sick puppy! Het giechelen was daarna wel snel voorbij.

Het acteerwerk is fenomenaal, en dat is een zeldzaamheid binnen dit genre. Dit soort pareltjes mogen dan ook absoluut gekoesterd worden. Je gelooft alles wat de meiden overkomt en je voelt bijna de pijn en de gruwelijke angst die zij voelen.

De moorden zijn werkelijk smerig, ranzig, ziek, goor, gestoord.. en noem maar op. Volgens mij was dit de ziekste onthoofding die ik ooit gezien heb. Aan bloed en gore geen gebrek. Toch ligt de nadruk niet alleen op de smerigheid en de bloedvergieten. De spanning is de grootste kracht van deze film. Wat bezielt die gast? Waarom doet hij dit? Wat is zijn volgende 'actie'?

Prachtige felle kleuren trouwens. Mooi hoe alles is beeld is gebracht, ookal speelt het zich grotendeels 's avonds af. Fel rood, geel, groen.. Erg sfeervol. En stilistisch. Aparte plottwist, laat je wel even flabbergasted zitten.. Freakshow!

Dit vond ik juist fijn, ik vond haar al storend toen ze de eerste keer in beeld kwam, heb sowieso niet veel met dr.

Absoluut een vermakelijke film, die je echt laat nadenken. Iedereen herkent wel iets uit zijn of haar leven, en het feit dat het vanuit zoveel verschillende manieren wordt bekeken en beleefd is schitterend om te zien. De vele verschillende personages vond ik niet storend, ik kon zelfs goed met ze meeleven.

Vooral de scene waarin Janine er achter komt dat haar man nog steeds rookt, en bij haar de stoppen doorstaan vond ik ontzettend goed neergezet, eerst alles kapot gooien en dan met je blik en vegertje dr achter aan. Ze cijferde zichzelf weg toen ze hoorde dat haar man haar bedrogen had, maakte zichzelf wijs dat het aan haar lag, probeerde haar fouten te herstellen en kwam wederom bedrogen uit. Mooi om te zien hoe haar man het beleefd, verliefd geworden op een andere vrouw terwijl zijn vrouw thuis op de bank zit. Er tegen vechten helpt niet, het blijft aan je knagen.

Deze film laat zien dat iedere relatie wel zijn ups and downs heeft, en ookal denk je dat iedereen om je heen gelukkig is behalve jij, het opent je ogen en laat zien dat je niet weet hoe het er bij anderen werkelijk aan toegaat, een mooie boodschap die deze film over heeft weten te brengen.

Leuk dat Long en Goodwin in deze film schitteren tussen de grotere namen. Goodwin zet haar rol geweldig neer, ze maakt zichzelf volkomen belachelijk zonder dat het je stoort. Long daarintegen is de macho die tegen zijn wil in verliefd wordt op die naieve doos.

Einde was natuurlijk cliche maar wel erg leuk als afsluiter, dat Affleck Aniston eindelijk vraagt om met hem te trouwen, na 7 jaar.

Het verhaal bouwt zich ook fijn op, heb me geen moment verveeld.Erg verrassende film, had lage verwachtingen, maar deze heeft me positief weten te raken!

Michelle Monaghan vond ik minder in deze film, beetje irritant personage, vond ik een beetje jammer, verder kon ik me wel vermaken met deze film. Ben Stiller heeft in leukere films gespeeld, maar sommige grappen waren toch wel geslaagd. Leuk dat Eva Longoria ook nog even verscheen.

Wat ik al verwacht had.

The Heat zou me niet goed bevallen. Mede door de aanwezigheid van Melissa McCarthy, die ik in tegenstelling tot veel mensen niet goed kan verdragen, maar vooral door het verhaal zelf. Helaas is dat tweede punt juist waar de schoen wringt. Voor een komedie viel er voor mij bijster weinig te lachen. Misschien heb ik gewoon een ander soort humor (waarschijnlijk wel) maar situaties die grappig moesten zijn, vond ik flauw of geforceerd. Bullock, die ik wel graag zie, is duidelijk wat ouder geworden -en misschien dat het aan deze film ligt- en ook wat minder scherp van tong en niet meer zo charismatisch als ze geweest is.

Er zitten enkele leuke scènes in, maar de meeste zijn zo over the top en voelen aan als een complete herhalingsoefening van de 'mannelijke' cop-buddy-films dat je vaak op voorhand al kunt voorspellen wat er gaat gebeuren. De soundstrack was wel oke, vlotte, hippe nummers passeren de revu en ze sluiten vaak ook goed aan bij de actiemomenten.

Middelmaat.

Ik had geen hoge verwachtingen, maar al snel zat ik geboeid en nieuwsgierig te kijken. Na de eerste kennismaking met Cate, die haar uitgroei wel eens bij mocht verven maar dat terzijde, en na dat Giovanni in beeld was geweest, groeide mijn interesse in dit verhaal. Giovanni zal ergens altijd het kleine broertje van Phoebe uit Friends blijven, of de man uit 'Perfect Stranger', maar dat hij veelzijdig is en verschillende soorten rollen aan kan is duidelijk.

Na een uur dreigt het een beetje in te zakken, maar al snel wordt het weer opgepakt.

Fijne verrassing.

In het begin was ik even bang dat dit een zondag-namiddag RTL 4 film zou worden, maar gelukkig was dit gevoel snel weg.

Held Hostage vertelt een ongelofelijk, maar waargebeurd verhaal over een jonge, alleenstaande moeder van een lief dochtertje. Deze rol is geweldig neergezet door de mooie, sexy Julie Benz. Ik snap niet dat er zoveel commentaar is op haar acteerwerk. Met haar zoetgevooisde stem liet ze mijn hart in ieder geval wél sneller kloppen. Haar spel is prima en ze is dan ook uitstekend gecast. De angst is op sommige momenten van haar gezicht af te lezen en zowel haar verbale als non-verbale communicatie/mimiek is uitstekend.

Hoe verschrikkelijk moet het zijn om niet alleen je eigen leven, maar ook dat van de belangrijkste persoon in je leven te moeten redden? Waar moet je de kracht vandaan halen om te blijven vechten? Het eerste deel van de film is dan ook zowaar spannend en intrigerend. Helaas kan ik dat van het tweede deel niet zeggen. Het hele rechtzaak gebeuren is iets minder, maar nog steeds interessant genoeg om te blijven kijken.

De soundtrack had iets beter gekund, soms leek de plank volledig misgeslagen en werkte het juist averechts.

Ben ik trouwens de enige die deze poster vele malen beter vind dan de huidige?

Al met al een fijne hostage film waarbij op sommige momenten de spanning goed voelbaar is en je toch nieuwsgierig weet te maken hoe het af zal lopen.

Beetje vreemd. Op sommige momenten is er geen doorkomen aan, het is dan zó slecht. De vreemde, bombastische muziek, het vreselijke acteerwerk en de dialogen die werkelijk nergens over gaan. Ik zie eigenlijk ook niet echt in wat er zo grappig aan is. F'resnel weet nog enigszins een klein lachje op te wekken, maar de eeuwige herhalingsoefening die hij doet gaat ook snel vervelen.

Het gaat te lang door over iets wat niet grappig of boeiend is, waardoor je halverwege de film al meerdere malen op het punt hebt gestaan om te fast-forwarden. Dan is 't nog enigszins kijkbaar, want nu duurden de 90 minuten als een eeuwigheid. Het lijkt of de film zó graag grappig wil zijn, dat het juist averechts werkt. De cops, de priesters... allemaal flink de plank misgeslagen. Het hele pregnancy gebeuren vond ik ook zwaar over the top, waardoor ik Bibb al heel snel iets gruwelijks toewenste.

Lol. Na vijf minuten zei ik letterlijk tegen mezelf: 'Wat is dit nou weer?'. Zonder enige voorkennis begon ik aan de film, niet wetend wat me te wachten zou staan. Daar was ik al snel achter.

Pretty McGayofficer, al heupwiegend huppelend over de straat, voorspelt niet veel goeds. Hij kan zijn ogen niet afhouden van de mannen en loopt er nogal kneuzig bij. Net van de modelacademy af, maar vergeten een paar acteerlesjes te volgen, zo blijkt al snel. Ach ja, het oog wil ook wat hè. Nou, het oog krijgt genoeg te zien, maar of dat zo positief is?

Een dorpje, waar blijkbaar iedereen gay lijkt te zijn (Ja kunt geen meter verzetten of je komt 5 homo's tegen) wordt opgeschrikt door een serialkiller. Extravagante homoseksuelen in leren pakjes, travestieten die -laten we eerlijk zijn- zelfs voor een blinde nog niet door zouden kunnen als vrouw, niet iedereen zit daar op te wachten. Twee opties: Verhuizen uit Gayville, of ze afslachten. In de eerste twee minuten zijn er al 2 doden, de toon is gezet.

De vier mannen (lol), die uiteraard naar de plek des onheils gaan omdat... ja, waarom eigenlijk?, (Oh ja, omdat ze altijd van die belachelijke acties ondernemen. Dat was het!), werkten me al snel op mijn zenuwen. Hun gedrag was abnormaal irritant. Nou oke, op cowboy Chaz na, hij was stiekem toch wel leuk.

Het mierzoete, geforceerde liefdesverhaaltje vond ik wel iets hebben. Gelukkig, want de kills zijn niet noemenswaardig. Eigenlijk best matig en saai. (De discotheekscène met cowboy was daarentegen wel goed geschoten). Deze slasher schiet helaas over de grote lijn behoorlijk te kort. Ook de humor is ver te zoeken. Jammer, want met die twee ingrediënten wat prominenter in de film, zou het veel beter kijkbaar zijn geweest.

'' Looking after white babies, that's what I do.''

Wat een héérlijke film! Eindelijk, weer eens omvergeblazen. I loved it. No. I LOOOVED IIIIT!

Vanaf de beginscène zat ik in mijn bioscoopstoel gekluisterd. Mijn beste vriendinnetje had me verteld dat zij deze film geweldig vond, kwam telkens opnieuw met lovend commentaar, en ik dacht maar ; ''Jaja, zal wel.'' Totdat ik de trailer zag. '' Goh, lijkt me best leuk leuk.'' moest ik toegeven.

Een paar dagen later zat ik er dan. Ik was er klaar voor en had er zin in. En ja hoor, vanaf de beginscène heeft de film me gegrepen en niet meer los gelaten. Ik hou van kinderen. Ik werk er zelf al jaren mee, als nanny, als begeleidster, als pedagogisch werkster, als juf.. Ik heb op verschillende manieren met kinderen gewerkt. Verschillende manieren, verschillende kinderen. Dat is één van de redenen waarom deze film mijn hart geraakt heeft. De liefde voor kinderen. Maar ook het welbekende: 'stank voor dank.' Het feit dat niks wat je doet goed genoeg is. Dat er telkens wel iets nieuws te vinden is om over te mekkeren. Mensen die zich boven je verheven voelen, om welke reden dan ook.

Vanaf het moment dat die lieve, zwarte vrouw met wijd opengestrekte armen en een big smile naar het chubby peutermeisje liep, was ik verkocht. Ik hield van deze vrouw. Toen al.

Een film met een redelijk zwaar thema. Oneerlijkheid, discriminatie, de 'twee' gezichten die mensen kunnen hebben.. De film benadrukt het goed en legt de vinger op de zere plek, zonder met een moraliserend toontje met het vingertje te wijzen. Dit komt mede door het spel van de cast, die het op zo'n natuurlijke en pure manier doen dat je ze direct gelooft.

Enkele scènes maken toch zeker wel indruk, en laten het verschil zien tussen 'goed' en 'slecht', voor mij is daar een voorbeeld van dat de zogenaamde drukbezette mama niet alleen haar kind verwaarloosd, maar ook de reactie van haar wanneer het meisje voor het eerst op de wc pot klimt. In plaats van het kind te complimenteren, wordt ze van de wc afgetrokken en geslagen. Dit soort dingen maken me boos. De nanny mag het dan weer oplossen. Zéér herkenbaar, helaas. Ik ben dan wel blank, maar ik heb in mijn werk dezelfde dingen meegemaakt als wat ik in deze film gezien heb. Ook de scène waar de dames elk 46 dollar krijgen, en hoe blij ze zijn was ontroerend. We're rich!

Het acteerwerk was bovengemiddeld. Geweldige groei laat Emma Stone zien, dat teenage chickie uit de film 'Easy A' is er niet meer. Daarvoor in de plaats is ze nu een veelzijdige, volwassen actrice die laat zien dat ze serieuze rollen prima aankan. Ook de rest van de dames zijn zeer overtuigend en met name de donkere dames draag je als kijker een warm hart toe. Er leuk om Nelsan Ellis nog even te zien, mijn favoriete True Blood acteur.

Hilly Holbrook was by far het meest irritante personage. Wel goed gespeeld van Bryce Dallas Howard, die ik de laatste tijd wel vaker zie opduiken in films, maar ook ik zou recht in haar gezicht willen zeggen ; 'Eat my shit.' Van alle over het paard getilde kakmadammen was zij de ergste. Miss Celia was wel erg leuk.

Het leukste was misschien nog wel toen 'Let's Twist Again' gespeeld werd. Wat een sfeer! Iedereen zat vrolijk mee te wiebelen en te zingen, héérlijk!

En uiteraard moest ik toen de film ten einde liep huilen. Kon ook niet anders. Ontroerende film.

'' You is kind. You is smart. You is important. ''

Ben ik raar als ik zeg dat ik deze film veel te soft vond? Ik had het wel een tikkeltje schokkender verwacht, maar het voelde allemaal zo braaf aan. Davies moest ik even loskoppelen van zijn Lost personage, maar hij zette wel een vrij indrukwekkende rol neer en wist mijn aandacht vast te houden. Clea DuVall, ik ken haar voornamelijk van 'The Faculty', deed het ook niet onverdienstelijk. Maar verder... ik wist niet veel over dit verhaal af, maar wat ik er van wist was dat het behoorlijk schokkend was en dat heb ik niet niet écht terug kunnen zien. Het enige wat dit heeft veroorzaakt, is nieuwsgierigheid naar de jaren '70 film. Wellicht is die wat sfeervoller en rauwer.

Het komt niet vaak voor dat ik na het zien van een remake het origineel graag wil zien, maar in dit geval ga ik het toch maar eens kans geven.

'Seks is onhygiënisch, dat is het hele ding.'

Mijn Hemel, wat is dat meisje akelig mager. Bijna uitgemergeld. Als ik iets niet aantrekkelijk vind zijn het extreem magere meisjes waarbij je de ribben uit ziet steken. Zo zonde, want haar hoofdje is best aardig. Of kan aardig zijn. Nu was Joris ook net (Een hele lelijke) kabouter Spillebeen, dus dat matchte wel aardig. Al haar partners eigenlijk.

Al snel voelde ik een overweldigende afkeer voor dat meisje. De manier waarop ze sprak (stemgeluid, taalgebruik(, haar gedrag (Dat staand plassen, come on..)... Verschrikkelijk zeg. Ik kreeg maar geen band met dat kind, ondanks dat steeds duidelijker werd hoe verknipt ze is. Toch voelde ik niks van empathie. Het kon me niks schelen wat met haar gebeurde. Ligt dat aan mij, ben ik een monster, of heeft haar personage gewoon veel te weinig meegekregen om ook maar iets voor te voelen?

De zwaar ongezonde relatie met haar vader hielp hierbij ook niet. Je gooit je pa niet op de grond om vervolgens bovenop hem te klimmen en je benen om hem heen te klemmen. Waarom laat die vader dat u überhaupt toe, bleef ik me maar afvragen.

Ik bleef maar hopen op een verhaal, op psychologische diepgang, verklaringen, achtergronden.... Daarvoor in de plaats kreeg ik saaie dialogen, seks en een slap verhaal.

Snel vergeten, dit wanproduct.

Mooi.

Als geboren en getogen Maastrichtse wou ik dit niet aan me voorbij laten gaan.

Gelukkig, want ondanks het vele gepraat over God is het reuze meegevallen. Het Limburgse dialect voelt voor mij dan ook aan als een "thuiswedstrijd". Blij verrast dat het ook allemaal goed en "echt" klonk. Met name het dialect van de jonge hoofdrolspeler kwam dicht bij wat ik gewend ben. Ook het dorpse sfeertje was goed voelbaar. Sommige dorpen hier zijn -in mindere mate waarschijnlijk wel- nog steeds zo. Maar we betalen hier niet meer met guldens hoor.

Het is een mooi liefdesverhaal met hier en daar een vleugje humor. Hoewel ik me regelmatig afvroeg wat dat grietje in hem zag, want ondanks dat er geprobeerd was om hem een "jonge man" te laten lijken, bleef het voor mij een kind. Ik heb vergelijkbare jongens qua uiterlijk en gedragingen in "mijn" groep 7, waarmee ik aan wil geven dat het soms leek alsof ik naar een leeftijdgenoot van mijn leerlingen keek. Verder deed de jonge knul het meer dan goed en kan hij ook zeker een hoofdrol dragen. Met Jeroen en Huub aan zijn zijde was hij op zijn best. Gelukkig zorgde Jeroen voor wat komische momenten, dat maakte het geheel niet zo zwaar.

Hoewel de band tussen de lovebirds niet altijd even geloofwaardig was ontplooide het verhaal zich goed en mooi. Ik kan niet ontkennen dat ik geraakt werd en zelfs even een paar tranen voelde prikken.

Ja, onder de indruk van dit Limburgse werkje.

''Let's me and you go for a ride, Otis.''

Vanochtend extra vroeg uit de veren om te gaan werken, terwijl je stiekem best had willen uitslapen, en dan gebeld worden dat je 2,5 uur later mag beginnen... Eerste reactie was natuurlijk '' !@#$%^& slapen.. moe.. !@#$% ,'' maar al snel dacht ik: Lekker terug mijn bedje in en een film op, nu ik toch wakker ben. En Henry stond al lange tijd op mijn lijstje van films die ik nog wil zien. Komt dat even goed uit.

Seriemoordenaars vind ik fascinerend. Vooral het psychologische aspect trekt me erg aan. De daden zelf geloof ik allemaal wel, maar het hoe en waarom is intrigerend. Toen ik tien minuten deze film aan het kijken was dacht ik direct: Hij heeft het er maar druk mee. Het ene lijk na het andere werd je voorgeschoteld, en ik begon me af te vragen of dit was een 'ochtendfilm' zou worden, want op je lege maag..

Al snel werd ik gegrepen door het acteerwerk van 'Henry'. Schitterend personage, en al voelen sommige scènes behoorlijk gedateerd en stoffig aan, iets waar ik nooit écht een voorstander van was, hier ademde het sfeer uit. De low budget straalt er vanaf en bij deze film is dat een grote plus. Hoewel ik had gelezen dat er extreem choquerende scènes in zouden zitten, vond ik dat wel meevallen. Wellicht heb ik al teveel horrorfilms gezien en had ik daarom minder moeite met de 'misselijkmakende scènes'. Al kan ik heel goed begrijpen dat dit in de jaren '90 voor ophef heeft weten te zorgen.

Ik dacht altijd dat Henry een relatie aanging met de twaalfjarige Becky, en na een jaar of 3/4 zelfs met haar trouwde, omdat het toen wettelijk gezien mocht. Maar in deze film is gekozen voor een veel oudere Becky. Misschien een bewuste keuze om de leeftijd te verhogen, want als er daadwerkelijk een 12 jarig meisje die rol zou spelen zou het nog schokkender zijn voor sommige mensen.

Ondanks dat het zo koel en afstandelijk aanvoelt, intrigeert het wel en is het op sommige momenten zelfs spannend. Het is een realistische cultklassieker geworden die niet snel meer geëvenaard zou kunnen worden.

Ik weet niet goed wat ik met Hereafter aanmoet. Tuurlijk, de film kent mooie momenten, maar het is niet onderhoudend of boeiend genoeg voor de gehele 2 uur. Op momenten dat het voor mij interessant leek te worden, en ik hoopte meegesleept te worden in het verhaal, werd mijn hoop niet waargemaakt. Het scenario rammelt teveel, en helaas is ook het acteerwerk niet altijd even overtuigend te noemen.

Jammer, want de openingsscène schepte hoge verwachtingen. Daarna werd het eigenlijk steeds trager en op sommige momenten wordt er een beroep gedaan op de empathie van de kijker, maar op een zeer storende wijze. Er hangt dan bijna een melodramatisch sfeertje. Nu ben ik een emotionele doos en kan ik zelfs janken wanneer Pikachu Ash uit het oog verliest, maar ik werd in Hereafter nergens echt geraakt.

Matt Damon is weliswaar de beste acteur met het interessantste personage, maar dat zegt meer over de rest dan over hemzelf.

Ik kan niet veel met deze film. Jammer.

Leuke cast, maar niet helemaal mijn ding. Kakt te vaak in, het verhaal wist me niet te boeien en het tempo is vaak te laag. Aan de acteurs ligt het niet, ze doen het aardig, ze doen wat ze kunnen. Helaas red het aardige acteerwerk de film niet wanneer het verhaal gewoonweg te saai is. Eddie ken ik van Les Miserables, maar na het zien van deze film wil ik graag meer van hem zien. Veelbelovend acteur, toch wel het hoogtepunt van deze film te noemen, met de jonge Chloe als goede tweede. Echt een band met ze krijgen deed ik niet, maar ze zorgden ervoor dat ik de film wel wou afkijken.

'' Can you see now, Daddy? ''

Ah joh, zo slecht is ie toch niet? Prima acteurs, goed onderwerp, creepy en donker sfeertje... en hier en daar een plottwistje. Dakota Fanning speelt de sterren van de hemel, Robert DeNiro doet het zoals altijd goed en Famke Janssen is ook een fijne, natuurlijke verschijning.

Dakota schittert. De ene keer een klein, aandoenlijk meisje en enkele seconden later een griezel met grote ogen. Ze krikt het clichématig niveau aardig op met haar acteerwerk. Want ja, het is iets wat we al vaker hebben gezien. Maar dat hoeft niet per definitie slecht te zijn, toch? Af en toe is een vermakelijk filmpje als deze, die eigenlijk niet echt eng is maar wel spannend precies wat je nodig hebt.

Al zijn 4 alternative endings wel wat veel van het goede....

Mijn voornaamste reden om Hiding te kijken was Tyler Blackburn, mijn 'Pretty Little Liars' crush. Ik was benieuwd hoe hij het zou doen in een film, of zijn talent verder gaat dan 'girly' tv-series. En ach, ookal zou hij tegenvallen wat acteerprestaties betreft, dan kon ik altijd nog verliefd naar hem staren.

And oh boy, ik heb gestaard.

Hiding heeft een hoog 'RTL 4 woensdagavondfilm' gehalte. Beetje actie, beetje drama, en een hoop 'Mean Girls' flashbacks. Hoofdrolspeelster 'Jo' doet het aardig, had nog nooit van haar gehoord, maar ze doet het niet onverdienstelijk. 'Jesse' blijft natuurlijk de allerleukste, wat een cutie. Ik zat gewoon te zwijmelen toen ik naar hem keek.

Naar het einde toe werd de 'spanning' opgebouwd, maar voor mij faalde dat en voelde het zeer geforceerd aan. Ik voelde de spanning en de dreigende sfeer dan ook niet. Telkens heen en weer gesmeten worden tussen highschooldrama en het hele maffia/huurmoordenaar gedoe doet daar niet veel goeds aan. Wanneer de karakters nou wat beter uitgediept zouden woorden (Met name Jo natuurlijk!) leef je ook sneller met ze mee en 'grijpt' de film je ook eerder. Nu is het afstandelijk, koel en met vlagen zelfs oninteressant geneuzel te noemen.

Gevalletje 'Net niet'.

High Crimes is een vrij vermakelijk thrillertje, maar bevat nog teveel onduidelijkheden, vraagtekens, slordigheden en ongeloofwaardigheden. Het tempo is niet al te hoog, maar goed kijkbaar.

Morgan Freeman vind ik een geweldige acteur, ondanks dat hij 9 van de 10 keer de rol van 'oude, wijze man' speelt. Ondanks dat de rollen vrij stereotyp zijn, proberen ze er duidelijk van te maken wat mogelijk is. Ashley blijft een middelmatige actrice, maargoed, dat niemand in deze film een oscarnominatie zou verdienen was in de eerste minuut al duidelijk. Het eerste uur kijkt nog goed weg, daarna zakt het niveau flink.

Ik ben wel een beetje klaar met dit soort films, de formule werkjeswaarbij alles exact volgens de regeltjes wordt gedaan en het ene cliché na het andere komt. Het lijken bij elkaar gesprokkelde scènes van andere, en betere films.

Het einde is om droevig van te worden, en dat nekt de uiteindelijke beoordeling van deze film flink. Een typisch 'uit de koopjesbak' filmpje.

High School Musical. Ik heb deze film echt héél vaak gezien. Dat wil zeggen, heel vaak stukjes er van gezien. Het meisje van mijn werk, 13 jaar, was he-le-maal verliefd op Zac Efron. Die is tegenwoordig 'uit', want Justin Bieber is 'in', maar 3 jaar geleden was hij een enorme hype. Elke keer als ik ging werken, had zij de film wel opstaan en zong ze elk lied van voor tot achter mee. Zelf had ik er niet zoveel mee, maar ik moet bekennen dat hoe vaker ik 'losse stukjes' zag, hoe nieuwsgieriger ik werd naar de hele film. Want god, die liedjes werken wel aanstekelijk zeg. Die blijven gemakkelijk een hele dag in je hoofd hangen. Toen ik een keer nachtdienst had, heb ik High School Musical dan ook van begin tot einde samen met haar gekeken. And i'm glad.

Het begint met een heerlijke karaoke show van Troy Bolton (Zac Efron) en Gabriella Montez (Vanessa Hudgens). I love karaoke! Het openingsnummer is al meteen heel zoet en schattig. Het is meteen sprankelend en magisch. Tuurlijk, de mensen zijn net allemaal iets te perfect en te mooi, maar ach. En ja, de clichés stapelen zich ook torenhoog op, maar het is tenslotte een kinderfilm.

Het is een aandoenlijk filmpje over liefde op het eerste gezicht, puberproblemen en het hele highschoolgebeuren is ook leuk. Met name de (kleffere) liedjes als 'Start of Something New' en 'Breaking Free' zijn toch wel lekkere nummers. Niks mis mee, dit soort HighSchool films.