Opinions

Geweldige film over Washington die eerst als een held onthaald wordt maar naderhand toch wat problemen blijkt te hebben. Fijn rol van Washington die zich als een steeds groter lul gaat gedragen en zich in zijn rol en probleem wentelt en er zich steeds dieper in lijkt te willen begraven in plaats van in te zien. De titel van de film slaat wat mij betreft dan ook niet op de 'vlucht' die hij tot een goed einde leidde, maar juist meer op zijn 'vlucht' voor zijn eigen problemen en verantwoordelijkheden. Geweldig hetzij kort rolletje van Goodman. Mooi soundtrackje ook met oa meerdere keren The Stones, Bill Whiters, Marvin Gaye enzovoort. En verdomt nog aan toe, hij gaat op het einde weer op de 'vlucht', want wat doet dat drinken met je? Het piekeren verzachtte. Hij wordt weer op de rit geholpen door Goodman, hij lijkt er mee weg te komen maar 'cheesy' wellicht, hij kiest toch voor een publieke biecht en hetgeen rechtmatig is. Tja, ik vind dat wel mooi.

Prima film, degelijk.

Weinig verwachtingen van bij aanvang, hoewel de trailer toch best leuk leek, iets dat niet veel hoeft te zeggen. Uiteindelijk was dit toch best een vermakelijke film die veel slechter gekund had maar ook beter, en zeker niet serieus genomen moet worden.

Men nemen een vliegtuig vol nietsvermoedende passagiers en een vracht met iets besmettelijks dat links of rechtsom ontsnapt of uitbreekt en een slachting aanricht. Meer is niet nodig. Orgineel? Nee, niet echt, maar ja wat is er zombieland nog te bedenken? Dan is in een vliegtuig al heel wat. Aardig is toch zeker hoe de zombies huishouden en een slachting aanrichten eenmaal op volle toeren. Geen slome wandelaars in dit geval maar snel en out for the kill. De Gore is dan ook best leuk met een aantal humoristische kills en bijvoorbeeld hoe patiënt zero op een gegeven moment als een hond met een losse arm tussen de tanden voorbij komt kruipen.

Slechte momenten zijn onderandere de lange aanloop voordat er eindelijk iets gebeurt. En het tempo blijft sowieso een hachelijk iets vanaf daar. Het tempo lijkt namelijk heerlijk te versnellen als er iets met een zombie gebeurt om daarna weer vreselijk.in te zakken tot de volgende dode of bloedvergieten. Het voelt aan als hollen of stilstaan. De realiteit met molotovcocktails en heel veel geschiet op weet ik wel niet wat voor hoogte is iets waar ik niets over ga beginnen. Daar moet je totaal niet naar kijken. Nee als de effecten met de Tomcat of het passagiersvliegtuig zelf, het doet er eigenlijk niet zo zeer toe, want dit weet je van te voren. En tja, de cast en het acteerwerk is niet best.

Bij zo'n film als dit is het dan ook meestal eerder de vraag of het meevalt hoe slecht het is dan of dit een goed product is. En ik vind het meevallen met de wetenschap dat ik de humor wel in zie van een zombiefilm. Voeg daar nog een uitermate mooie stewardess aan toe in de vorm van Kristen Kerr en ik vind het wel acceptabel. Daarom vooral aardig voor een keer.

Een paar weken terug stond het origineel nog op het programma en toen besloot ik dat de remake ook wel weer eens aan een herkijk onderworpen kon worden. Zien deed ik de film allang, heel veel indruk maken deed de film daarentegen nog nooit echt en overheerste vooral de vraag waarom je zo'n remake maakt.

Afijn, het verhaal is in die zin gesneden koek en opzich spreekt het voor de film dat er een redelijke cast voor handen is, de muziek lekker is met onderandere Massive Attack en Steve Winwood Group en de locaties en woestijnshots prachtig zijn. En ach, op een gegeven heeft het geheel wel wat met een Quaid die niet in de voetsporen kan treden van James Stewart maar op zich wel een sympathieke karakter speelt, de de tegen wil en dank norsige leider. De soundtrack van Beltrami mag overigens ook genoemd worden en is Quaid op pakkende wijze adequaat in de situatie met de berbers, iets dat goed wordt opgebouwd qua sfeer en montage, en wat die Berbers trouwens betreft daar wordt een heel wat dreigender gevaar van gemaakt dan in het orgineel wat opzich niet verkeerd is. Daarnaast is Miranda Otto natuurlijk een prettige verschijning binnen een cast gedomineerd door mannen.

Maar dan heb ik het meest wel genoemd en zit het, afhankelijk van hoe je er naar kijkt, toch barstensvol details die geloofwaardiger of anders gekund had. Wellicht dat dit een beetje de no nonsense, het komt allemaal niet zo precies, jaren 2000 avonturen stijl is, maar ik vind verschillende dingen opvallend ondoordacht of zelfs slecht. Zo wordt door de aanwezige uit de omgeving aangegeven dat Juli de warmste maand is in de Mongoolse woestijn maar men is constant volop in de zon aanwezig, men zit, eet, praat, en hangt maar wat rond in de zon terwijl ieder verstandig mens dat in de schaduw zou doen. Een slechte keuze aangezien water al een probleem is en de plaatselijke zei dat je een halve liter water drinkt en er vijf uit zweet, dat is toch dom of niet dan? En dat gebeurt niet één keer, dat gebeurt doorlopend, net als dat een wandeling in de woestijn funest is en je raar begint te wankelen en te hijgen, maar als je vlak naast dat toestel in de zon hangt is dat kennelijk minder erg, oké dan...Bovendien zie ik niemand bruin worden, zelfs rossige bleekscheet Otto niet. Zo ook dat Outkast momentje, ik snap dat men bij gebrek aan brandstof er voor kiest overdag te werken want dat kan namelijk niet anders, maar met het Hey Ya moment staat men andermaal plezier te maken in de zon en de dansen en te doen alsof al die zonuren en dat honger dieet aan water en weinige eten geen roofbouw pleegt, tja. Dan is Kruger als 'de ontwerper ' tenminste nog een normaal karakter, Ribisdaarentegen is een irritante nerd waarvan ik me afvraag waarom dat karakter en zijn houding nu zo raar moeten zijn, wat voegt dat toe? Het is eerder een irritatie die onnodig is.

En zo is de remake toch een potje turven waarbij er erg veel verticale streepjes onder het minnetje komt te staan en dat een bepaalde degelijkheid de film in de weg staat. Desalniettemin is het allemaal best te doen voor een keer maar blijft de film toch op behoorlijke achterstand bij het orgineel.

En dan toch eindelijk de kers op de taart van deze filmzondag aan de beurt, en dat werd dus deze Flight of the Phoenix uit '65 en daarmee een film die ik graag aan mijn collectie zou toevoegen maar redelijk onmogelijk te krijgen is met Nederlandse subs. Maar wat een heerlijk brok jeugd sentiment is deze film toch waar de vermakelijke 2004 versie simpelweg niet aan kan meten. En phoa....wat had ik hier een zin in om dit weer eens te kijken, en wat stelde het geen moment teleur.

Het verhaal mag zoals te verwachten bekend zijn rond het toestel met de noodlanding in de woestijn, de struggle to survive en het ambitieuze plan om daar weer weg te komen. En zoals te verwachten heeft dat plan nogal wat voeten in de aarde, maar wie een typisch avonturenfilm verwacht kan wel eens bedrogen uit komen binnen een film met veel en verschillende karakters waar toch vooral de focus ligt op onderlinge verhoudingen, spanningen en botsingen. Want irritaties zijn er natuurlijk te over in het onbarmhartige klimaat van de Sahara, de vraag hoe of wanneer er redding gaat komen en een slinkende voedsel en watervoorraad tot gevolg. Dus, zoals reeds gezegd, het is groepsdynamiek, groepsdruk, irritaties, leugens, bedrog en een beetje hoogmoed wat we grotendeels te zien krijgen.

Uiteraard kunnen we niet om de cast heen met de gewetensvolle gezagvoerder in de vorm van James Stewart, daarnaast een kust en tekeur aan bekende gezichten met Attenborough, Hardy, Borgnine, Marquand, Bannen, Kennedy en de minder bekend Ronald Fraser die in principe gelijk heeft tot twee keer toe zijn snor te drukken, want als hij de eerste keer niet dood geweest was dan toch zeker de tweede keer. Tenslotte komt er nog een kostelijke aap uit de mouw rond het vliegtuig ontwerp, maar vervelen doet hij mij allemaal geen moment ondanks dat er geen enkele verrassing in zit voor mij. Want Flight of the Phoenix is voor mij een heerlijke klassieker met een flinke dot jeugdsentiment waarin alles op zijn plek valt van cast tot locatie en karakters tot ontsnapping. En zoals gezegd, wat een fijne herkijk na zoveel jaar. Want daar zat mischien zelfs wel 30 jaar tussen.

Krijg nou de tering!

Flodder, tja, wie kent dit niet? Op welke leeftijd ik deze film zag durf ik niet te zeggen, wel maakte de film grote indruk met zijn humor, actie en natuurlijk Tatjana. Na de eerste film ging de kwaliteit toch wel achteruit met de serie als dieptepunt, waar ik bij gebrek aan beter veel van zag, maar die ook regelmatig te flauw was voor woorden. Maar fijn, dit gaat uiteraard over de eerste Flodder.

Het verhaal mag bekend zijn rond het aso gezin dat in een sjieke woonwijk terecht komt met de nodige wrijving tot gevolg tussen het elitaire volk en hun eigen onaangepaste porem. Talrijk zijn dan ook de incidenten en gebeurtenissen die zich voordoen. Kostelijk zijn natuurlijk de vele ongelukjes rondom Sjakie, de afpersing van Neuteboom, de autoachtervolging, aan het zwembad schijnt de moeder van Dick Maas te zitten, en natuurlijk de doordraaiende Kolonel Kruisman, dan vergeet ik nog bijna de rijdende buurtsuper. Zoals gezegd is de film een opeenvolging van incidenten, ongelukken en andere hilarische momenten.

De cast doet het uitstekend. Frijda kan eigenlijk niet meer los gezien worden van de rol net als Tatjana. Stapel vind ik persoonlijk net wat te welbespraakt voor de rol van Sjonnie, maar dat wordt toch iets beter gedurende de film. En uiteraard zijn Herbert Flack en Bert André sterk gecast voor hun rol. De muziek is uiteraard lekker fout, de wagens allemaal uitermate iconisch, en ja...wat ziet Tatjana er uit om op te vreten.

Dan rest uiteindelijk de vraag of dit best wel goed is of misschien toch wel een beetje slecht. En ik ben van mening dat het op een uitgebalanceerde manier goed op een slechte manier is. Het is zo lekker fout, zo lekker over de top, zulke lekker ongecompliceerde humor dat het eigenlijk best wel heel goed is. Een soort van New Kids jaren '80. Daarom heb ik er toch best wel weer van genoten en staat met veel plezier deel 2 en 3 de komende weken op programma.

En nummer drie. Duidelijk is allang dat de reeks over zijn hoogtepunt heen is en naar het niveau afzakt dat in de serie de boventoon zou voeren. Huub Stapel en Rene van 't Hof hebben de reeks al verlaten en zijn vervangen door Van Vrijberghe de Coningh en Stefan de Walle met wisselende gevoel tot gevolg en verder werd hier uiteraard geen topfilm van verwacht.

En ach, vermaken doet het best nog wel, ook al is het merendeel een herhaling en hebben we het in principe allemaal al eens gezien. Zoals Kees die zich weer eens in de nesten werkt bij de tennisbaan, een wild ritje van opa, een wild feestje met een huis tegen de vlakte, een auto achtervolging, en de nodige kolder rond Sjakie hoewel hij dit keer opvallend weinig kwetsuren op loopt. Een pluspunt is de verschijning van Caja de Groot in de vorm van Mirjam en ik moet zeggen dat van Vrijberghe de Coningh het best aardig doet. Stapel was ook zeker niet slecht maar vond ik altijd net iets te welbespraakt terwijl Van Vrijberghe de Coningh op zijn minst een lekker fout accent voor de dag legt.

Maar behalve is het toch allemaal net te flauw, te gemakkelijk. Vreemde keuze bijvoorbeeld om opa weer tot leven te wekken. Dan is er de keuze om het karakter Kees, de Walle, wel heel onnozel en dom te maken. In combinatie met de dik aangezette Johnny neigt het allemaal net wat teveel naar foute komedie. Dan is er de voorspelbaarheid in verschillende zaken. En dan heb ik eigenlijk alweer veel te veel gezegd over deze film.

Afijn, het mag duidelijk zijn, een wisselende film van best wel vermakelijk tot ontzettend flauw, soms zelf slecht, en vooral afgewerkt omdat hij nu eenmaal tot de reeks behoort, behalve dat snel vergeten zou ik zeggen.

Go stick your dick in a dyke.

Na vorige week deel één gezien te hebben nu toe aan deel 2, Flodder in Amerika dus. Ooit wel eens gezien en in de herinnering als best vermakelijk, maar natuurlijk was er voorbaat al de kennis dat dit uiteraard niet beter ging worden dan de eerste Flodder. Maar dat maakt op zich niet uit, kom maar op met dat zooitje ongeregeld.

En laat dat nu goed uitkomen, een uitwisselingsttraject. Een goede manier om een verstoorde verstandhouding te krijgen met een land als Amerika zou ik zeggen. Na een persoonsverwisseling, een uitzetting, en daarna het te hulp schieten van iemand in Central Park, lijkt het toch nog redelijk goed te komen. Maar niets is minder waar, want men weet uiteindelijk toch wel overal een puinhoop van te maken, gelukkig een vermakelijke puinhoop. En Sjakie is nog meer de klos dan in de eerste film.

Alle 'usual suspects' zijn weer aanwezig op Toet na, de link met Rosenbaum en dat men de toko opknap met de nodige Hollandse invloeden is best leuk bedacht, de Wallstreet crash is dan eigenlijk weer te gemakkelijk een kopie van het zwembad net als de oorzaak, het gedoe in het hotel met name de badkamer dan wel weer leuk, Geoffrey hoteldebotel van Kees is weer net wat te flauw, het parkleven dan best weer leuk en het detectie poortje op Schiphol toch praktisch iconisch.

En zo is Flodder in Amerika een beetje turven tussen best leuke momenten en wat minder leuke momenten en wisselt het niveau humor ook een beetje die regelmatig wat naar het flauwe neigt. Het scherpe en orginele is er een beetje vanaf. Dan vergeet ik nog bijna de cast van Roger Robinson als zwerver die toch wel sterk is. Bij de eerste komt deze Flodder film niet in de buurt maar best leuk en vermakelijk is deze zeker nog wel. Op naar deel drie komende dinsdag.

Wat een bijzondere film. Ik meende hem al eens eerder te hebben gezien maar behalve de laatste scene die een luguber en mismaakt schepsel laat zien dat in een kuil rondkruipt en bekeken kan worden door publiek. Maar tot mijn grote verbazing komt die scene hier helemaal niet in voor. Is dat dan deel 2? Want meende wel dat er in die film ook iets voor kwam van het spugen van slijm en mensen de oplosten...anyone?

Terug naar The fly zelf. Wat begint als een standaard verhaal en plotwending met de vlieg in pod neem de film als snel een turn for the worse en dan niet in de zin van kwaliteit maar wat je als kijker voor de kiezen krijgt. De afvallende ledematen, haren waar ze niet horen en een werkelijk walgelijke vorm van voeden komt aan je voorbij en dat blijft zo tot het einde. De haren rijzen je te bergen bij de eindelijke transformatie en de derde teleportatie die nog desastreuzer verloopt dan de eerste. Niet dat het nu zo eng is, maar Cronenberg weet je precies in een vaag gebied tussen walging en fascinatie te krijgen. Zo wordt er ook heel goed gespeeld, vanuit Davis haar persoon dan, tussen opnieuw walging maar aan de andere kant het idee dat in die walgelijke transformatie een mens zit waar je van houdt. What to do? Vluchten van angst of proberen te helpen? Het afgevuurde schot is het beste en had al veel eerder moeten gebeuren. Daarnaast wordt het in een bepaalde weerzinwekkendheid gebracht, het grenst wat dat betreft wel aan de pulp, want ondanks het goede acteren, ik denk Goldblum's beste rol ooit, draait het toch wel wat om shockeffect. Hoe smerig kunnen we het brengen, en het liefst duister en onplezierig als het maar kan. Bij mij blijft vooral heel erg de naar het einde toenemende sombere en naargeestige sfeer hangen en de gedachte dat het in die zin een kutfilm is en dus in zeker een bepaalde indruk maakt.

Ik persoonlijk ben geen film van dergelijke films. Zal hem dan ook niet snel weer zien.

Ja goh...een prent die aan elkaar hangt van clichés en clichématige personages. De angry doch avontuurlijke Amerikanen, de wrede en gemene Duitsers, foei, op die ene gentleman na dan....

Verder voorspelbaar, weinig diepgang, beetje kalverliefde en een ronduit belachelijke redding van de piloot die in niemandsland is neergestort. Moet zeggen dat het terrein, de loopgraven en de aanwezige soldaten er goed uit zien, als ze net zoveel aandacht aan scenes en echtheid in de hele film hadden besteedt was het meer geweest dan nu. Daar komt overigens bij dat de Duitsers allemaal met de DR1 lijken te vliegen, de befaamde driedekker van Fokker. Maar dit toestel kwam pas ver in 1917 in gebruik waarop het in eerste instantie een moeilijk te hanteren toestel bleek en zeker niet zo superieur als in de film voorkomt. Daarbij was het Lafayette eskader al veel langere tijd in Frankrijk aanwezig waarbij ze gewoon vochten tegen andere Duitse tweedekker waaronder de Albatros. Daarnaast is het kolder om ieder Duits toestel rood te schilderen. Als dat zo geweest was had de legende van Manfred Richthoffen dan bestaan? De Rode Baron? Nou...nee...dus ja, dat is weer typisch bedacht door zo'n sukkel die óók iets gehoord heeft maar niet weet wat de waarheid is.

Opgeklopte shit, jammer voor zo'n verhaal waar heel veel meer uit te halen geweest was, zelfde verhaal overigens met Der Rote Baron, luchtgevechten zijn soms mooi maar vaak ook over de top, zelfde met de special effecten, soms mooi, meestal het doel voorbijschietend. Overigens wel een licht kippenvel momentje wanneer Henderson zich op de zeppelin stort.

Vanwege de F1 maar even op de zondagse namiddag aan de klassieker en daarbij viel de keuze deze keer op Flying Leathernecks en daarmee een film waar ik toch wel erg blij van werd deze tegen te komen bij de kringloop ook al zijn de cijfergemiddeldes niet super.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond de nieuwe commandant genaamd Kirby die voor de groep komt en zijn stempel op oude manier drukt. Tegelijk rijdt hij ongewild kapitein Griffin in de wielen die geprefereerd werd door de groep zelf en zich niet kan vinden in de aanpak van Kirby, het betreft een terugkerende botsing binnen het moeilijke strijdtoneel van the pacific te beginnen met Guadalcanal met een amper verovert vliegveld en een overwinning die nog verre van zeker is vanwaar uit men verder trekt naar vermoedelijk Betio, de Marianen, the Marianen Turkey-shoot, Iwo, Okinawa en nog het nodige aan zeeslag en zoals te verwachten wordt veel ingevuld aan de hand van archief beelden.

En hoewel ze er nog wel eens naast zitten met die archief beelden en alles door elkaar gemonteerd hebben komt het idee meer dan prima over van de harde strijd in combinatie met het vernieuwende idee rond directe luchtondersteuning. Tel daarbij op dat Wayne iets minder onuitstaanbaar is als anders met zijn gebruikelijke alwetende air, en Flying Leathernecks is zowaar best een aardige film die vooral in het tijdsbeeld van de begin jaren '50 gezien moet worden want het is nogal eens aan de brave kant en sleept het geheel ook regelmatig ondanks de korte speelduur. Toch mag het beeld er zijn net als de humor rond de foerier die het beste voor heeft met zijn eenheid. Voor nu een voorzichtige 3 sterren, maar wie weet met een herziening op termijn...

..close your doors! There's something in the fog!

Gisteravond rond 23:30 nog ingestart als een lekker nachtfilmpje met een whiskey'tje in de hand. Had ik deze al eens gezien...? Ik weet het niet...maar het zou best kunnen. Maakt ook niet uit, draaien met die hap.

En ja, meteen alweer die muziek door Carpenter zelf geschreven natuurlijk en uiteraard een aantal bekenden binnen het horror genre zoals Curtis en bekenden van Carpenter zelf met Barbeau. En wat leent de situering en de opzet zich goed voor iets mysterieus. Goed gaat het dan ook van start met de trawler en alle techniek die vreemd doet. Toch jammer dat het daarna erg lang duurt voordat er weer iets gebeurt en de slachting verwacht in deze kruising tussen Pirates of the Caribbean en Stephen King's The Mist toch wel een beetje teleurstelt.

Toch geniet ik met volle teugen van de overdaad aan sfeer en muziek. is het geheel ongetwijfeld een inspiratie geweest voor Stephen King, werkt Carpenter qua camerawerk weer prachtig met lichtval en duisternis, is de aanval en redding rond het jongetje van Stevie sterk, hoe de auto kennelijk vast zit dan weer niet en is het verhaal waar de pastoor mee komt gewoon lekker. Het maakt The Fog zeker niet tot Carpenter's beste maar wel tot een erg genietbaar geheel. Lekker, gewoon lekker.

Op de vrijdagavond zo tussen de afleveringen van Breaking Bad seizoen 4 door ook nog even aan de documentaire met deze Food Inc over de Amerikaanse voedselindustrie.

En ik moet zeggen dat ik bij voorbaat sceptisch was over wat de documentaire ging vertellen, zouden er misstanden zijn rondom de bereiding van voedsel? Ongetwijfeld. Zal het allemaal heel gezond zijn? Waarschijnlijk niet. Maar de industrialisatie is toch simpelweg ook een gevolg van de stijgende wereldbevolking. Neem nu Amerika alleen al die sinds 1945 qua aantal keer drie is gegaan met bijna 350 miljoen mensen. Daar kan die dappere kippenboer in zijn tuintje te preken over gezondheid en werkwijze nooit aan voldoen natuurlijk, plus dat het inferieur werk is wat de meeste mensen niet willen doen, en zoals de meeste geïndustrialiseerde monotone robotachtige baantjes, wordt het niet best betaald. Het lijkt mij oorzaak en gevolg. Meer, sneller, goedkoper, want de gemiddelde Amerikaan heeft ook niet zoveel te besteden. En dan heb ik nog niet eens gesproken over het gemiddelde consumentengedrag, waar de wereld in handbereik ligt maar het nooit genoeg is, net als de gemiddelde inspanning van de mens tegenwoordig met gebrek aan beweging, maar we moeten wel aan de kapsalon. Werken we het dan niet zelf ook een beetje in de hand?

Maar Food Inc gaat verder dan dat en kaart toch wel degelijk interessante dingen aan zoals de slechte behandeling van dieren, overmatig antibiotica gebruik waardoor een mens resistent wordt, en het uitbuiten van bijvoorbeeld de kippenboeren, ongeveer hetzelfde zoals in Nederland tussen de veeboeren en de zuivelindustrie. Zij maken winst en de boeren wordt afgekocht met een paar magere centen de liter. Natuurlijk is er sprake van corruptie en machtsmisbruik, maar dat gebeurt in iedere laag en ondernemingssector, maar Mosanta met zijn Roundup, gemodificeerd zaad, onderzoeksteams en rechtzaken zijn dan wel weer next level en doen me regelmatig denken aan de tabaksindustrie in The Insider waar de enkeling kansloos is tegen het grote machtige bedrijf. Bijzonder in dat licht is tevens dat je in sommige Staten kennelijk voedsel niet mag belasteren want dan kan je waarschijnlijk ook al rekenen op een dagvaarding.

En zo schetst Food Inc opzich een prima beeld van de voedselindustrie maar doet dat zo nu en dan wel op een beetje een rommelige wijze zoals in het intro te zien is. Daarnaast had deze docu voor mijn gevoel een mega zware aanklacht kunnen worden, zelfs walgelijke en wreed met meer getoond dierenleed, maar houd Food Inc zich op dat vlak aan de luchtige kant. Niet dat het heel slecht is maar het geheel mist wel wat impact. Afijn, aardig voor een keer maar niet heel bijzonder. Om te eindigen met de claim dat gezonder eten een keus is, maar wel een keus die niet voor iedereen weggelegd is omdat gezonder en biologisch eten duurder is dan het spul uit de industrie. Over een visuele cirkel gesproken die beide kanten opgaat.

Donderdagavond effe twee filmpjes er doorgedrukt en laat ik bij voorbaat zeggen dat het met beide geen succes werd. De eerste film was deze Fool's Gold en daarmee een film die ik op basis van verhaal en uitstraling altijd zou laten liggen wegens de simpele reden dat dit niet mijn ding is. Maar een kringloop aankoop van meerdere blu rays voor een uitermate zacht prijsje voorzag mij ook van deze film, dus dan toch maar even proberen...

Het idee is maar al te duidelijk rond de relatie onder spanning tussen Jill en Finn die een laatste grote kans krijgen op een schat met nog al wat kappers op de kust en ook nieuwe handlangers. Pluspunt natuurlijk het scherpe beeldformat van de Blu ray in combinatie met de prachtige natuur, net als de prachtige Kate Hudson en mag ik absoluut ook graag McConaughey zien alleen liever niet in dit soort rollen. Aan de cast ligt het dan ook verder niet en is het ook verder absoluut niet saai. Sterker nog, het ziet er uit als een productie waar men echt wel moeite voor gedaan heeft en is de chemie tussen Hudson en McConaughey ook best oké.

Maar verder, de humor is bij tijd en wijlen tenenkrommend, het typetje Gemma lekker maar bijzonder irritant, heb ik nog nooit zo'n slecht accent gehoord als in dit geval van Ewan Bremner die voor een Oekraïner moet doorgaan en is het gewoon allemaal te slecht en flauw voor woorden. Zoals de falende apparatuur en teringzooi aan boord van het schip in de opening of even later hoe iedereen van de speedboot flikkert met een scherpe bocht of de eindfase met het watervliegtuig. Buiten dat is het ook nog eens vreselijk braaf en duurt allemaal veel te lang.

Kortom, dit is absoluut niet mijn ding en valt binnen de kaders van hersenloos vermaak. In mijn ogen een verspilling van geld op alle vlakken voor de makers en kopers, maar ja, smaken verschillen. Er zijn mensen die dit leuk vinden om vervolgens nog maar eens te herhalen dat het allemaal niets een heel slecht is en ook niet eens een heel laag cijfer gaat krijgen.

Stevige documentaire die niet helemaal doet wat het zegt maar desondanks een stevige indruk achterlaat betreffende het lot van burgers in een dergelijk zwaar bevochten stad.

For Sama benoemd zichzelf als een dagboek voor de kleine Sama. Waarom ging Waad naar Aleppo? Waarom bleef ze tijdens de eerste onrusten? Waarom was ze met haar latere man Hamza zo volhardend te blijven terwijl de hel in alle hevigheid los barstte? Tot daar gaat alles goed en we zien de ernst van de situatie toenemen en het grove geweld rondom van rebellen en regeringstroepen. Toch het dagboek zoals verwacht met veel achtergrond waarin je Waad leert kennen komt niet los. De opname/ film wordt eerder een chaotisch aantal beelden van geweld, explosies, doden, gewonden en chaos rondom een langzaam groter wordende Sama.

Niet dat dit veel uitmaakt overigens. For Sama lijkt zich daarmee juist te centraliseren als beeld van burgers in oorlogsgebied met als beelden de tol die zij betalen, het verlies en de angst. En daar slaagt de documentaire toch meer dan behoorlijk in, het is het ultieme beeld van overleven in een brandhaard en het dweilen met de kraan open wat het hospitaal betreft. Grof, visueel gruwelijk, stress en angst. Hoe kan je daar leven? Schrijnend zijn de huilende kinderen bij hun broertje en de moeder die het jongetje ten koste van alles zelf wil dragen. Het zijn onvervalste emoties die weliswaar brutaal maar wel eerlijk in beeld worden gebracht. Daarnaast toont het toch een warme cultuur waar mensen verknocht zijn aan familie en omgeving.

Te midden van dit wordt er toch geleefd, gelachen, getrouwd en zelfs kinderen gekregen. Het is een bijzondere en zelfs dubbele tragiek in deze ravage vol menselijk lijden. Commentaar is er dan hoe Waad dingen filmt die je misschien niet zou moeten filmen, tja, brutaal is het wel, maar zoals gezegd het zijn ook onvervalste en eerlijke emoties die getoond mogen worden aan de wereld in de ijdele hoop, van mijn kant dan, dat mensen hier misschien eens wat van leren. For Sama is daarmee een bruut eerlijke en goede documentaire te noemen. Ja, hier hou ik wel van.

Heel wat jaren terug in mijn tienerjaren eens gezien, er van herinneren deed ik vrijwel niets meer op de show met afloop in Vietnam na. Twee jaar terug was ik in de veronderstelling deze film gevonden en aangeschaft te hebben in de vorm van The Rose waar Midler ook als zangeres voor de dag komt, maar dat bleek toch anders te zijn en een paar weken terug kwam ik dan eindelijk deze For The Boys tegen waar ik niet lang over na hoefde te denken.

Hoewel nooit bevestigd zou de film losjes gebasseerd zijn op de tour van Bob Hope met de USO band. Ene Martha 'big mouth' Raye die ook onderdeel was van verschillende optredens beweerde dat het karakter Dixie Leonard op haar gebasseerd zou zijn wat leuk is als achtergrond info maar verder niet van belang is en even is het in die beginfase zoeken met Jeff Brooks bij Dixie aan de deur en de flashback en de uitnodiging om zich bij de Eddie Sparks band te voegen. Maar eenmaal op het podium begint de film en met name het karakter Dixie op volle toeren te draaien. Want wint ze op fantastische wijze die zaal voor zich, ze improviseert, ze daagt uit, ze entertained, kortom ze slaat in als een bom. A star is born...

Maar niet alles is goud dat onder de zon blinkt met een machtsstrijd tot gevolg in die beginfase waarbij het kennelijk toch tot Eddie doordringt dat Dixie een geval apart is. Gevat is het gekibbel tussen de twee en potverdikke wat is Dixie rap en scherp van tong, heerlijk. En wat wordt er toch goed geacteerd in deze film die als genre aanduiding heeft oorlog en komedie, maar ik vind dit nog oorlog en komedie. Wel mooi hoe ze zowel in Korea als Vietnam in de ellende geraken en er achterkomen dat hun leventje toch allemaal wat minder vanzelfsprekend is.

En waar ik eerst toch wel even schrok van de speelduur, die toch dik twee uren is, vliegt de tijd om en toont For The Boys zich als een uitermate innemende en leuke film met een toefje feel good maar ook het nodige aan karakter betreffende de communistenjacht en relaties die op de klippen lopen, en vooral ontzettend snedige dialogen en sterk acteerwerk. Het mag duidelijk zijn dat dit weerzien me goed vermaakt heeft gisteravond en mij meer doet dan die andere Bette Midler film genaamd The Rose.

De keuze voor klassiekerzondag viel of For Whom The Bell Tolls, uiteraard een maar al te bekende titel van de hand van Hemingway, en daarmee een boek die ik wel eens geprobeerd heb maar waar ik jammerlijk in strandde. De film kon ik toch niet laten liggen toen ik die eenmaal bij de kringloop tegen kwam, een echt verloren klassieker lijkt dit bij aanvang niet te zijn, maar goed, zien is weten.

Vlot en actievol is in ieder geval het begin, wat dat betreft laat deze film uit '43 er geen gras over groeien en gaat vlot van start. De tocht van Jordan vervolgt zich met het aansluiten bij de verzetsgroep en het plannen en inschatten van een nieuwe opdracht. En laat vooral de intriges, problemen en machtstrijd binnen de verzetsgroep het verhaal het meeste inkleuren, iets dat zijn interessante fases heeft maar ook regelmatig aan de lange kant is en uiteraard is daar nog de romance met Maria die ook zijn momenten heeft maar ook regelmatig niet heel realistisch aanvoelt te midden van oorlogstijd. Maar goed veel van de film moet natuurlijk in het tijdsbeeld van 1943 gezien worden.

De cast is daarbij prima met Grant, Akim Tamirof, Katina Paxinou en natuurlijk de mooie Ingrid Bergman. De muziek is lang niet verkeerd en er wordt gefilmd in een prachtige omgeving. Bijzonder sterk is het verhaal over de onrust en afrekening in het dorp met Pablo in een leidende rol, gewaagd en sterk zijn tevens de kleine wreedheden net als de haat en nijd tegen alles en iedereen. De opbouw richting het einde mag er ook zijn met de getoonde oorlog en vlucht bij de brug onder vuur waar de afloop dramatisch en goed is maar helaas niet minder voorspelbaar. For Whom The Bell Tolls maakt in die zin best een goede indruk maar een nadeel is dan toch weer de speelduur die net wat te lang is voor het getoonde. Daarnaast, hoewel ik daar geen last van had, schijnt er de kritiek te zijn dat de gelaagdheid van het boek geen moment benadert wordt. Desondanks zit er wel een voldoende in want dat verdient de film wel, toch de topper die ik dan hoop tegen te komen is het niet.

En verder met For Your Eyes Only, andermaal Roger Moore en een film waar ik wat meer van verwachte na Moonraker en vooral The Man With The Golden Gun. En hoewel vermakelijk viel het toch een beetje tegen.

De film gaat nochtans van start met een iconische scene, de helikopter en de rolstoel. Een scene die ik in mijn jeugd zag tijdens een familie gelegenheid, want dat moesten we even zien, zonder destijds te weten dat dit aan James Bond toe behoorde. De Sheena Easton themesong mag er ook zijn. Een meer dan behoorlijk verhaal komt opgang rond contraspionage en spionage in het algemeen met rivaliserende geheime diensten en een apparaat als inzet. Even lijkt het er op dat Bond echt speurwerk verricht.

Maar dan komt de klad er toch een beetje in. De meeste problemen en vooruitgang in de zaak volgt toch vooral als hij weer achter de vrouwtjes aan zit, en de achtervolgingsscène is ook constant een herhaling van zetten. Tot twee maal toe door motors achterna gezeten, dan door buggy's op het strand en later op skies. Vermakelijk en spectaculaire is het wel, maar het is ook erg veel van het zelfde. Dan is er het duik gebeuren en de onderzeeër waar Bond en Melina in op pad zijn. Het is tenenkrommend hoe hij alles weet en de bevelen loopt uit de delen terwijl het haar werk en apparatuur is. Het zou juist andersom moeten zijn lijkt me. En dan is er de gele Eend met het enorme uithoudingsvermogen.

Een prachtige Bond-babe ten spijt, Carola Bouquet, is For Your Eyes Only wel vermakelijk te noemen maar verre van goed vooral ook bij gebrek aan een goede en aansprekende bad guy. Een van de weinige dingen waar Bond zelf wat mij betreft een pluim voor krijgt is dat hij zich niet vergrijpt aan de aandachtszieke kunstschaatser. Maar verder is het allemaal inwisselbaar, steekt deze Bond-film er nergens boven uit ten opzichte van andere Moore films. Saai is het nergens, toch had ik iets meer verwacht van deze film.

Flauwe bedoening die op het succes van The Guns probeert mee te liften en daar in alle opzichten in faalt.

Men begint met het einde van The Guns en speelt een soort eindscene na waarin Mallory en Miller gered worden. Op dat moment al gespeeld door onder andere Shaw. Dat je Gregory Peck niet nogmaals kan strikken is tot daar aan toe, maar zo vast houden aan de karakters en die eindscene is onzin. Eigenlijk verliest de film daar eigenlijk al zijn identiteit en is het een krampachtige poging tot herhaling van de grote voorganger.

Een nogal zoutloos en niet altijd logisch verhaal vervolgt zich her en daar onderbroken door leuke verschijningen van Barbara Bach en Richard Kiel. Vrouwen, dubbelspel, tegenslag, de nodige actie en een opdracht die langzaam uitmond in onmogelijk, we hebben het allemaal eens eerder gezien en jammer genoeg is Force 10 from Navarone niet meer dan een slapaftreksel.

Er is beter maar zeker ook slechter. Wellicht best een redelijke film, ondanks dat laatste hadden ze zich het maken van deze kunnen besparen als is het alleen maar vanwege de naam die eerder tegen dan mee werkt.

Ondanks recensies dat F vs F wel meeviel en diepte miste, zag ik toch wel uit naar deze film mede omdat ik Bale graag zie spelen. En de film stelde mijn inziens niet teleur.

Het beeld dat in eerste instantie wordt gebracht tussen Shelby en Miles zal een eigen invulling qua dialoog en verstandhouding gekregen hebben, wat wel opvalt is de innemendheid, de liefde voor de sport en wagens en vooral het tijdsbeeld. Al snel wordt de switch gemaakt naar de grote bonzen van Ford. Een tweedeling tussen enerzijds de liefde voor de sport en willen racen versus machtsgeile bobo's blijft gedurende de gehele film voor wrijving zorgen. Er is dan ook weinig begrip voor elkaar. Figuren als Iacocca, Beebe en Ford zelf slagen er bijzonder goed in zichzelf voor schut te zetten. 'Racen? Nee, dat gaan we niet doen.' Is de eerste reactie op de presentatie van Iacocca. Maar na een schoffering en mislukte overname, fraai en humoristisch gebracht met Fiat als spin in het web, van Ferrari, moet alles wijken waarop Shelby en Miles in beeld komen en een soort 'wapenwedloop' met Ferrari begint richting Le Mans.

Een prachtig auto is het resultaat met de GT40. Een wagen die qua design zijn tijd ver vooruit was en er nog steeds supergaaf en strak uitziet. Miles blijkt behalve een goed monteur en coureur ronduit geniaal in het aanvoelen van de auto. De wegligging, airflow, lengte van versnellingen, gewichtsverdeling...Miles doet qua kwaliteiten en afstelling denken aan Lauda en Schumacher, mannen die ook dergelijke kwaliteiten hadden. Zonder slag of stoot gaat de aanloop niet, The Board met machtsgeile bemoeials blijven boven als het Zwaard van Damocles boven het team hangen om veto's uit te spreken, vaak niet de slimsten maar van die typische manager beslissingen die totaal los staan van het te behalen doel, maar vooral duiden op bemoeiziekte. Shelby regelt een aantal dingen op geniale wijze waarop de opbouw en apotheose op Le Mans kan plaats vinden. Spannend, boeiend, kostelijk en vooral erg fraai in beeld gebracht is de race zelf begeleiden door Beltrami die redelijk is maar die ik ook wel eens beter gehoord heb.

Ford v Ferrari valt vooral op vanwege zijn bijzondere verhaal en afloop, het tijdsbeeld mag er zijn maar vooral het karakter Ken Miles wordt boeiend neergezet door Bale. Een karakter die je meer gunt dan hem over de gehele film door toedoen van anderen toekomt. Tenenkrommend maar tevens kostelijk zijn de beslommeringen tussen de auto grootmachten en vooral het machtsspel op de achtergrond van alle managers die willen laten zien wie de langste heeft. F v F heeft in die zin een negatieve balans maar valt toch vooral op door een bepaalde luchtigheid en humor, een toon die gedurende de race, en afwikkeling daarna, wel verdwijnt en serieuzer wordt. F v F is wat mij betreft een bijzonder vermakelijk en stijlvolle film en een fijn product voor een avondje film kijken.

Zondagavond zoals gewoonlijk aan de klassieker en in dit geval weer Hitchcock met deze Foreign Correspondent uit maar liefst 1940 en daarmee een bewogen tijd en een onderwerp geheel in stijl zoals we al zagen met andere films uit die tijd met actuele onderwerpen als spionage en sabotage.

En zo niet anders in het geval van deze film met een journalist die er op uitgestuurd worden om in Europa te onderzoeken of de vredesbesprekking wel zo neutraal zijn als gehoopt. En natuurlijk stinkt er iets en komt Jones een groots complot op het spoor die hij als enige ziet en het een toer is anderen en de autoriteiten te overtuigen. Leuk is de humor tussen Jones en Carol, leuke dame trouwens die Laraine Day, maar ook bijvoorbeeld tijdens de achtervolging door het dorpje waar de inwoner probeert over te steken. Bijzonder fraai is het decor met de windmolens een beeld dat Nederland moet voorstellen, vreemd blijft het zogenaamde 'Nederlandse' taaltje taaltje dat gesproken wordt en bijzonder en charmant is het beeld in de binnenstad met de vele, misschien teveel, fietsen. Mooi en nostalgisch de vele en oude reclames zoals Van Nelle.

Maar het blijkt ondanks alle goede punten toch echt een oude film die het van veel dialoog moet hebben en temidden van veel karakters en namen best wel lang aanvoelt en bepaalde momenten moeite heeft om te boeien. Foreign Correspondent voelt dan ook regelmatig aan de lange en saaie kant aan, iets waar zelfs de wetenschap van 1940 niet veel aan kan doen. Gelukkig sluit de film met een ijzersterke scène waar karakter Jones een toespraak via de radio houdt en doorzet ondanks het bombardement op de achtergrond en het sein de schuilkelder op te zoeken. Het is een spot on voorbode van de komende jaren en zorgt dat de film een mooie sluiting krijgt. Maar het verhult niet de tekortkomingen van deze oude film. Desondanks doe ik niet moeilijk en geef uit oogpunt van nostalgie en het feit dat het acceptabel werk van Hitchcock betreft. Daarom een goed cijfer met een 3.5.

Heb ik de zelfde film gezien als waar de meningen van de bovenstaande bij horen? Vond er eigenlijk teveel aan mankeren verhaalmatig, en hoeveel Brosnan uit Ierland komt vond ik zijn veel te dik accent niet om aan te horen. Matige acteur hoor. Maar dat verhaal...? En al die details..? Chan wellicht in een voor hem goede rol maar ik wordt er niet warm van.

Chan loopt het eerste half uur als een opa van 80, maar schud wel een vechtscene uit zijn mouw al vallend langs de trap van een trappenhal, springt door een raam en langs een regenpijp...? Tja, ik weet niet, vind dat niet echt realistisch ofzo.

Chan maakt na twintig minuten in het toilet van Brosnan's kantoor een provisorische bom van wat huishoudelijke dingen en een paar flesjes prik, vervolgens is hij ongrijpbaar. Doch besluit men pas op het einde van de film eens een achtergrond check op Chan te doen. Waarom dan pas? Een beetje inlichtingendienst had dat meteen gedaan na zo'n stunt.

Dan wordt de stal van Brosnan zijn buitenhuis opgeblazen. En hoe komt Brosnan naar buiten snellen? In zijn pyjama met half hoge wandel/berg schoenen aan, dicht geveterd en wel. Of Brosnan kan heel snel veteren of hij heeft koude voeten 's nachts in bed.

Daarna vlucht Chan een stuk bos in. "We've got to track him on his own ground!" Wordt er dan tegen Brosnan gezegd door een van zijn handlangers. Behalve dat het een dialoog is voor een stel kinderen, hebben ze nog steeds geen backgroundcheck gedaan, dus wat '' for own ground?" Jullie weten godbetert nog steeds niet wat dat is! Dan wordt daar inderdaad Brosnans stiefzoon opgezet....pffff….wat hoop gebrei en weinig wol

Nee, niet mijn ding, maar ieder voor zich.

Feel good van de bovenste plank die wellicht niet voor ieder weggelegd is. Bij mij scoort de film ondanks zijn zoetsappige doch overtuigende toon altijd meer dan behoorlijk.

Het leven van Forrest Gump vliegt aan ons voorbij en doet dat op bijzonder koddige, komische en kleurrijke wijze, humoristisch en behoorlijk bijdehand gebracht is de rits aan bekenden die hij tegen het lijf loopt, Elvis, verschillende presidenten en leden van The Black Panthers, alsmede de betrokkenheid met 'wereldgebeurtenissen' als Watergate, de opheffing van de rassenscheiding met betrekking tot de scholen en anti-oorlogsdemonstraties. En alles op een bijzondere nuchtere bijna naïeve manier.

Centraal staat toch echter de wisselwerking met Jenny die wat mij betreft de lijdraad door de decennia vormen en tevens Forrest zijn echte gevoelige plekje lijkt te zijn, naast moeders dan, en bovendien het enige waar hij met zijn simpel bij de grond logica niet mee om lijkt te kunnen gaan. Een bijzondere parallel speelt er wel tussen de twee, die van een moeilijke onbegrepen jeugd, die in beide gevallen gevolgen heeft. Toch lijkt Forrest beter met dingen om te gaan dan Jenny, en dat terwijl hij er zo graag voor het meisje wil zijn. Maar zoals zo vaak met 'beschadigde' mensen, het eeuwenoude verhaal van slechte keuzes in dat geval en vooral het wankele zelfbeeld met betrekking tot wat beter voor jezelf is, oftewel, houden van jezelf zodat een ander ook van je kan houden, dringt zich op en in het geval van Jenny wordt het bescheiden toch tergend gebracht, mede door de bezorgdheid van Forrest natuurlijk. Aandoenlijk is zijn schrik wanneer hij hoort dat het jongetje van hem is, ontroerend het verhaal aan haar graf...

De film scoort verder op een bijzondere wijze met zijn innemende sfeer, uitstekende acteerprestaties van onder meer Sally Field, Tom Hanks, Gary Sinise en zelf vind ik Mykelti Williamson nog wel het noemen waard. De prachtige melancholische soundtrack maakt het geheel meer dan prima af en in plaats van aan de metafoor van de doos chocolade te denken denk ik dat de film eerder nog de filosofie uitdraagt dat het leven door gaat en het eerder een kwestie is van hoe je er in staat en misschien wel blij wordt van kleine dingetjes.

Top film, mooi gemaakt, innemend en vooral een film met een lach en een traan.

Ooit al eens gezien, toen tegenvallende, inmiddels heel wat jaartjes later nog steeds niet erg van onder de indruk.

Een verhaal waar meer ingezeten had als je het mij vraagt met een betere uitwerking en oog voor detail. Zoals gezegd is het plotje niet verkeerd, de achtergrond qua jongens en Detroit ook niet gek, maar dan van die domme dingen zoals de valse getuige benaderen met getrokken pistool, raar dat die op de vlucht slaat. Het continue rijden met open raampjes, Whalberg die zowel binnen als buiten consant handschoenen draagt maar wel in een simpel truitje staat terwijl het huis praktisch aan gort geschoten is dus koud is lijkt me. Dan die bakstenen die uit de muur zijn geschoten. Zoals ik zeg, op het vlak van uitwerking had er meer ingezeten.

Nu draait de film vooral in dom vermaak, iets waar de film opzich wel in slaagt. De meeste acteurs zijn best aardig vooral Howard en Ejiofor vakken op. Toch verliest de film de nodige kracht in oppervlakkig en gemakkelijk machogedrag. Redelijk wegkijkertje voor een keer.

Meer dan acceptabele film die wat mij betreft een beetje ondergewaardeerd wordt, overigens naar een beroemd avonturenverhaal en maar liefst zeven keer verfilmd.

Prima beeld van het officiersgilde en soms overdreven etiquette binnen Engeland, allways a gentleman, komt naar voren. Manieren lijken de officier eerder te maken dan manieren de man. Harry worstelt vooral met de naam en faam van een strenge en intolerante vader, een carrière als militair is eerder een 'moetje' dan zelf willen. Veel tactieken die vooral drijven op opportunisme en het al eerder genoemde allways a gentleman komt naar voren, iets dat overigens in de Eerste Wereldoorlog nog altijd zou spelen en de krankzinnig hoge verliezen in de Somme tot gevolg had. Een Engelsman is superieur aan iedereen en een heer zoekt vooral geen dekking. De geestdrift dat ze hun oorlog hebben, zoals ook zo vaak in de WO1 door alle partijen gedemonstreerd wordt, ontbreekt er hier ook niet aan. Een moment dat Harry niet onterecht zijn conclusies trekt.

De veren worden ontvangen, een reis naar en door Afrika volgt, en Harry sluit zich vermomd aan bij de knechten. Het verhaal ontwikkeld zich daarna een beetje als een jongensachtig avonturen verhaal waar Harry een spion en een vooropgezet val probeert te ontmaskeren. Een uitermate goed gefilmd veldslag en uit elkaar geslagen Britse troepen volgt waarop Harry zich inzet om gewonden en gevangenen weer naar huis te krijgen.

The Four Feathers, na deze 2002 release de zevende verfilming van een boek uit de vorige eeuw, valt vooral op met een prima cast in de vorm van Ledger, Hounsou, Hudson, Sheen maar vooral Bentley vind ik erg aardig. Een aantal prachtige opnames in het hete Afrika mag ook genoemd worden, en de slag en bepaalde tactieken komen ook prima naar voren. Daarnaast moet TFF het vooral hebben van zijn licht dramatische inslag, de liefde en beschuldigingen van verraad en lafheid, dingen waar we nu van zouden hebben zo van so what.., dingen die de film iets extra's geeft vooral in de context van die tijd. Daardoor houdt die film iets luchtigs op alle ellende na dan in Afrika. Treffend en aangrijpend zijn de beelden van Harry en Trench in gevangenschap, Harry die er helemaal door heen zit tegenover Aboe en Trench die aangeeft dat ie breekt. Prima geacteerd wat dat betreft.

TFF valt wat dat betreft op als een niet te zwaar maar wel erg degelijk en boeiend avonturenfilm die het prima doet met zijn verhaal en prachtige natuurshots in Afrika. Bepaalde scenes worden prima opgebouwd en tenslotte moet de prima soundtrack van Horner nog even genoemd worden. Nee, een topfilm is TFF niet maar een prima film is het wel en wat mij betreft vooral op IMDB redelijk ondergewaardeerd. Daarom met zin een iets hoger cijfer.

Gues what, America showed up!

Toch een gebeurtenis die qua grootsheid een beetje aan me voorbij gegaan is destijds maar alsnog via deze docu als een bom inslaat. Normaal ben ik altijd iemand die het altijd wel een beetje voor Amerika opneemt. Onder het motto hoge bomen vangen veel wind heerst daar een andere cultuur en logica, en je kunt niet oordelen over iets dat je niet begrijpt. Maar dit is next level. Schokkend is het uiteraard, de verdeeldheid in de samenleving, het aard van voor jezelf op komen, en dit allen gekneed door hitser en volksmenner Trump die van een lastige situatie een uiterst extreem dreigende situatie wist te maken. Een gebeurtenis die heel dicht bij een revolutie of staatsgreep kwam.

Dingen als tweedeling in de maatschappij, ontevredenheid, en een aantal oproerkraaiers die oprecht trots lijken er geweest te zijn, is waar de docu mee begint. Trots vertellen de Proud Boy's waar ze voor staan, duidelijk is dan al dat bij een grote deel aanwezigen het IQ niet buitengewoon is want de tegenstelling tussen wat er allemaal gebeurt en de normen waar ze voor staan mijlen ver uit elkaar liggen. De echte lont in het kruidvat wordt toch geworpen door Donald John Trump, de president van de Verenigde Staten op dat moment. Bijzonder is opnieuw de tegenstelling tussen alle verwijten van fraude en afgenomen stemmen terwijl de aanstelling van Trump net zo twijfelachtig was. Deze mensen kunnen gewoon niet tegen hun verlies, realiseren zich niet dat deze man daar sowieso niet had mogen zitten. Deze mensen denken nergens over na. Deze mensen zijn van het padje. Het gehalte capuchonnetjes, volk dat blij is op tv te komen en mannetjes die vooral breed zijn, en immens stoer en interessant willen lijken, is walgelijk ten noemen. To top it all komt die filmmaker, die niets beters kan bedenken dat een joint opsteken, met een wel erg bijzonder verhaal, iets over vermiste kinderen die misbruikt en gemarteld worden, en dat Trump daar wat aan gaat doen. Oké....maar wat heeft dat met dit hele gebeuren te maken...? Moet je daarom het Capitool bestormen?

De vlam slaat in de pan. Wie zullen we nooit weten, maar iemand in de menigte zal toch de boel nog verder opgehitst hebben, en het startschot van de overrompeling van de verschillende controle posten en politie agenten. Verschrikkelijk zijn de verschillende slagvelden die getoond worden met agenten of de slopende slag rond de tunnel. En dan vragen ze zich af waarom een agent in Amerika eerst een klap uitdeelt als er niet meteen geluisterd wordt. Waarom wordt arme George Floyd neergeschoten wordt? Nou, hierom dus. Deze week was er iemand verlamd geraakt na politie ingrijpen. Het is toch een wonder als er zoveel geweld tegen de politie is, dat de gemiddelde daar met een wapen op zak loopt en niet luistert. En godverdomme, wat hebben die lui daar wat over zich heen gekregen, en wat hebben een aantal agenten in het gebouw zelf toch ontzettend goed de zaak weten te sussen of demonstranten bij de belangrijke vertrekken weggelokt. Hemeltergend vind ik dan toch het handje vol dat een bepaalde kamer weet te bereiken, niet die van afgevaardigden geloof ik. Veel verder dan wat dom roepen dat ze het gehaald hebben, om de beurt op de stoel van de voorzitter zitten en 'selfie-gedrag' komt men niet. Verbijsterend eigenlijk. Want wat wil je nu dan? Waarom ben je daar dan? Is dit nu het grote plan? Waarom al deze ellende?

Schrijnend is de angst van de jonge vrouwen die zich verschuilen. Het geval agent Mike Fanone die in de menigte gevangen raakt en gemarteld wordt is iets waar ik twee dagen later nog steeds emotioneel van wordt. Is de mens dan zo slecht? This is pure evil. En dan moet ik toch zeggen dat ondanks deze veldslag het goed afgelopen is, het had nog veel slechter af kunnen lopen. Woede is wat omhoog bij zoveel onverdraagzaamheid, de bandeloosheid net als in Nederland zelf om maar te gaan rellen, het individu dat ergens op reageert en zonder er bij nadenkt onderdeel van een vloedgolf is en een ander het excuus geeft zich als een beest te gedragen. Melij met de doden onder de Trump aanhangers hoef je van mij ook niet te verwachten. Mooiste vind ik persoonlijk de woordvoerder die klaagt dat hij zoveel dagen in de cel zat en Trump op de golfbaan stond, maar uiteindelijk ligt het allemaal aan de politie want die lieten hem niet douchen. Het tekent het eenzijdige blikveld van verantwoordelijken, volgers en relschoppers.

Deze twee uren durende docu is dan ook een aanslag op de zenuwen, iets dat heen en weer schiet van pure woede, dat ik bijna bereid ben een steen door de tv te gooien, tot enorm droevig bij de gedachte aan deze slag en the ugly face of mankind. Ontstellend trouwens nog, als droevige en dramatische kers op de taart, het aantal zelfmoorden van betrokkenen. Zucht...wat een marteling dit te zien, wat een sneu beeld anno 2021. Zouden we er iets van leren...? Ik vrees het niet.

Derde Forsyth in korte tijd na The Dogs Of War en The Day Of The Jackel en zeker niet de beste. In dit geval ook niet bekend met het boek, dus ook geen feedback in hoeverre die goed of juist niet gevolgd wordt.

Een paar mooie Russische landschappen, daar moet het voor door gaan, wisselen de lange aanloop af. Vooral de introductie, contraspionage, en werkwijze van Preston heeft veel voeten in de aarde en voegt niet altijd veel toe. De film begint pas na een minuut of vijftig te leven met Petrofsky terplaatse en de uitvoering van zijn plan. Het is dezelfde fase waarin Preston het nodige op het spoor komt, iets dat niet altijd even logisch lijkt een eerder op natte vinger werk en intuïtie gebaseerd lijkt dan bewijs, en gewerkt wordt aan een redelijk spannend tweede deel.

Toch is het allemaal, op het betere tweede deel na, net wat aan de magere kant, ook al is Caine in goede doen en weet Brosnan ook eens te overtuigen, en heeft de afwikkeling tussen de de beide geheime diensten het nodige van vriendjes politiek en strategische keuzes voor eigen eer, glorie en status. Mja...redelijk, maar meer ook zeker niet. 2.6 was op zijn plaats geweest.

En met Foxcatcher de volgende stap in mijn film marathon van gisteren en daarmee een film die ik al een keer zag, overkwam als raar, maar waar toch een bepaalde interesse was blijven hangen. De film tegenkomen bij de kringloop was de volgende stap in een herkijk die dus gisteren plaats vond waar ik dit zware drama andermaal tot mij nam en toch zeker wel indruk maakte.

De film begint treffend met het beeld van Mark ploeterend, zwoegend, doordrenkt met een gevoel van eenzaamheid. Het is Lieuwe Westra die mij meteen te binnenschiet met zijn verhaal over de eenzaamheid, de kadaverdiscipline en de weinige glans die het leven van een topsporter heeft wanneer je in de greep bent van een dergelijke stramien en wat dit psychologisch met je doet en dat is met Mark niet anders in alle eenzaamheid, triestheid en levend van een karig inkomen. De aanwezigheid van broer Dave zou een pluspunt moeten zijn aangezien, hij zelf in het wereldje zit en situaties kent, toch zit het duidelijk niet lekker tussen de twee en is het niet vreemd dat Mark kwetsbaar is en vatbaar voor het aanbod dat gedaan wordt. En zo komt John Du Pont in beeld, excentriekling, miljonair, en kennelijk gek van de worstelsport met het idee dat hij het nationale worstelteam internationaal naar een hoger niveau kan tillen. Maar de ene Shultz kan niet zonder de andere Schultz, en Dave lijkt toch de talentvollere en vooral degene die tactisch en technisch het meest onderlegd is. Hem aan het team toevoegen blijkt de opmaat voor spanningen en problemen.

Wie een spectaculaire en actievolle film wil zien kan beter zijn heil ergens anders zoeken. Want Foxcatcher kan met recht een zwaar en stug drama genoemd worden maar is daardoor niet minder interessant, want Foxcatcher loopt over van de psychologische drama en spanningen tussen de karakters en er wordt fantastisch geacteerd. Rufallo is zoals altijd goed, Tatum schudt definitief het stripper/mooiboy imago af maar het is toch vooral Steve Carell die de show steelt als de excentrieke, wereldvreemde, warrige, onvoorspelbare John Du Pont. Want wat een karakter, wat een problematisch figuur die ontzettend met de schaduw van zijn moeder worstelt, je zou toch serieus bang worden van die wazige en starre blik. Het is het ingrediënt voor een explosief mengsel samen met de gebroeders Schultz en diens spanningen, jaloezie en een soort van aantrek/afstoot reactie. Mark kan niet overweg met zijn broer die beter is, maar hij kant het ook zeker niet alleen.

Prachtig is omgeving van Pennsylvania, sterk zijn details binnen de training, kleding, tijdsbeeld en zoiets kleins als de bloemkooloren. Naar verluid was Channing Tatum heel wat weken in training om zijn rol geloofwaardig te maken. Dan toch nog even een punt van kritiek, die betreft het tijdsvlak waarin dit allemaal afspeelt en kennelijk zit Mark jaren op het landgoed van Dupont. Zo heeft men het over de aanloop naar de Spelen en Wereldkampioenschap van 88 terwijl de afloop van het drama zich toch in 96 bevindt. Het is een detail binnen een film die verder zorgvuldig opgebouwd wordt waar het laatste half uur borrelt van de weerstand, opgekropte frustraties en spanningen binnen de driehoek. Iets dat ontzettend zuur is aangezien Dave toch absoluut het beste met zijn broer Mark voor heeft.

En zo bevalt Foxcatcher deze tweede keer mij al vele malen beter en toont zich als een uitermate goed opgebouwd en gelaagd drama over de eenzaamheid en psychologische valkuilen van een sporter. Bijna onnodig te zeggen smaakte mij deze film goed en verbaas ik mij toch wel een heel klein beetje dat deze film niet een beter gemiddelde heeft. Maar goed smaken verschillen zullen we maar zeggen.

...why we don't just leave her alone? Let her just go on with her life.

Ben ik alweer zo oud? Kan me nog goed herinneren, de jaren op de MTS en het gesneup naar leuke muziek en goedkope cd'tjes bij de Free Record Shop. Ongeacht of het je smaak was ontkwam je niet aan eyecandy, fantasie voor alles dat mannelijk was, en popsensatie Britney. De muziek was ver van mijn smaak, net als zijzelf overigens als hoogblond omdat ik brunette prefereer. En dat was het wel, afgezien van de paparazzi berichten, die haar van steeds raarder gedrag betichten, en eigenlijk Michael Jackson achtige taferelen aan namen. Met rust laten gebeurde niet want stiekem smulde men er van, om ook meteen alles te veroordelen. Zoals Albert Verlinden ooit met een serieus gezicht in Show Nieuws zei; 'vreselijk dat een collega van ons dit moet overkomen' om vervolgens met een heiliger dan heilig gezicht een gevoelig nieuwtje te vertellen waarvan ik dacht hou je bek dan als je het zo erg vind. Het blijkt, de wereld van de showbizz is walgelijk en gaat over lijken.

Er wordt begonnen met de rise, haar opkomst van kindster tot idool. Fnuikend is meteen al het vergrootglas waar alles onder ligt. Ergerlijk, dat we eigenlijk een spannende en sexy beeld van een dergelijke ster wil zien, maar dat eigenlijk ook meteen veroordelen als sletterig en gemakkelijk. Maar zoals Leno al vraagt, wat hebben we liever? Die degelijke saaie vrouw die we thuis voor kunnen stellen aan moeder of dat spannende en stoute wijf die vooralles in is? Juist! Brit blijkt publiek bezit en letterlijk alles wordt gewogen en gekeurd. Een privéleven bestaat niet meer en kapot gelopen relaties en voogdij zaken liggen op straat. Raar dat je dan flipt. Of wacht... misschien deed ze dat wel niet en reageerde ze zoals ieder mens zou doen, maar wordt alles buitenproportioneel door dat vergrootglas van de pers. Tot dan is de docu schrijnend en triest...hoe een leven vergallen? Zo dus! Vanmiddag zag ik toevallig nog I, Tonya, iemand die ook door een overdaad van aandacht de afgrond inging. Wat is een mens toch gezegend met een stel goede vrienden die je niet uitbuiten of gebruiken.

De strijd begint. Vader Jamie die zich voorheen alleen om geld druk maakte en zich verder zelden of niet liet zien, zelf een zaak failliet liet gaan, werpt zich opeens op als toezichthouder. Iets dat op zich niet raar is na een wat shady aandoende zakenwaarnemer en de vele problemen die er waren. Een goede zet om rust in tent te krijgen zou je zeggen al is het maar voor een korte periode. Maar Britney oogt al weer enige tijd stabiel dus waarom blijft ze onder controle? Zowel financieel, sociaal en qua fysiek en psychologisch?

Het grote speculeren kan beginnen, iets waar ik wel van hou. Snel ben ik niet te overtuigen en die Free Britney Geeks komen niet sterker over dan de gemiddelde niet volwassen geworden K3 fan. Toch tussen de lijnen door ontstaan bij mij wel vraagtekens. Waarom gaan deze zaken zo en is dit wel zuivere koffie? Een aantal dingen lijken toch echt niet te kloppen. Waarom komt de rest van de familie niet naar buiten met een verhaal waaruit blijkt hoe Brit werkelijk is? Wat stond er in dat dossier waar die ene advocaat mee buiten de zaak gehouden werd? Waarom verlengde de rechter de curatele recentelijk? Wat hebben ze voor bewijslast tegen Brit dat zo overtuigend is en de wereld niet mag zien? Hoeveel gemakkelijk zou deze zaak zijn als men open kaart speelde. Het kan natuurlijk ter bescherming van Brit zelf zijn, iets dat zij zelf ook zou beseffen, zo dom lijkt ze me niet. Toch lijkt de zaak eerder te gaan om het in handen houden van de kip met het gouden ei, een soort ziekelijke controle. De docu is dan al lang omgeslagen van een breed gedragen veroordeling en sensatie belustheid naar een betrokken en bezorgde samenleving.

Britney Spears en wat er speelt blijft voorlopig een enigma, en ik vraag me serieus af of hier snel een antwoord op komt. Het zou me zelfs niet verbazen als er op korte termijn een ongeluk gebeurt zoals Natalie Wood, Monroe of Diana. Iets dat nooit helemaal opgehelderd zal worden en atijd een mysterieuze dimensie zal houden door alle andere zaken. Framing Britney Spears is een intrigerende en boeiende documentaire te noemen die meer vragen op roept dan antwoorden geeft. Een schrijnend verhaal wat de tol van roem betreft en hoe gemeen mensen tegen elkaar zijn. De zaak zelf drijft uiteraard op weinig bewijs maar voor het gevoel lijkt er toch iets niet te klopt, reacties over hoe de NY Times zich met broddelwerk als dit in laat lees ik lachend. Denk dat The Times zich daar goed voor ingedekt heeft en heus niet over één nacht ijs gaat. Hoe gemakkelijk zou de familie een zaak kunnen beginnen wegens Laster of Smaad? Dus iets is er wel aan de hand, maar wat...?

Boeiend, boeiend en nog eens boeiend...

Vrijdagavond even aan de twijfel wat ik ging doen met volop keuze waarop ik toch besloot een beetje trek te hebben in griezel en dat leverde deze Frankenstein op waar ik me nog wel enkele momenten van kon herinneren uit de film magazines destijds en vermoedelijk heb ik de film wel eens gezien. Maar een succes werd dit allerminst, want de film viel behoorlijk tegen. Wel een mooie filmposter overigens.

Meestal ben ik qua boeken wel redelijk op de hoogte of men zich aan de basis houdt en dergelijke met een verfilming, toch in het geval van Mary Shelley haar verhaal niet. Geen idee of haar boek ook op de poolcirkel begint, en een vreemd intro is het in die zin wel die ook nog eens fragmentarisch aanvoelt want het ene moment staan kapitein Walton en Victor buiten onder de vorst en ijs, vervolgens zitten ze warm, kurkdroog en met het haar in de kuif in de kajuit te praten. Niet dat dit perse slecht is, het voelt alleen niet helemaal lekker. Doch wekt het gehuil van wat daar buiten nog meer huist op zijn minst als een interessant mysterie, iets dat daarna vakkundig de nek om gedraaid wordt. Want de langdradig kennismaking met de Victor voor zijn experimenten, hofhouding en aan/uit relatie met Elizabeth kon niet saaier en nietszeggender. Het is een fase waar de film behoorlijk overboord gaat.

Een kleine pleister op de wonde is vervolgens de sequence waar Victor als een dolle door zijn laboratorium vliegt om zijn monster tot leven te wekken. Hoewel daar toch weer een beetje een vibe ontstaat dat men erg graag indruk wil maken is de koortsachtige drift van Victor nog altijd beter dan het saaie gedeelte hiervoor en potdikke met het ontwaken van het monster en hoe hij even later in de kettingen hangt vallen daar toch enkele momenten van mooie sfeer, belichting en camerawerk te vinden. Helaas gaat daar dan weer die glij en glibberpartij aan vooraf die veel te lang duurt, dat is met één moment wel klaar en geeft de kwetsbaarheid van de film aan die vol zit met plusjes en minnetjes waarvan de laatsten de overhand hebben.

De vlucht en het gezin in het bos heeft dan zowaar weer zijn momenten met een beetje karakterontwikkeling en een spiegel voor de mens wat betreft een boek oordelen op zijn kaft, sowieso wordt er vanad dat moment toe gewerkt naar het idee wie nu eigenlijk het monster is. He gedrocht, de creator of de samenleving? DeNiro is verder best goed, heeft vooral de grime/make up afdeling echt zijn best gedaan, mag de soundtrack ook zeker benoemd worden en is zo'n setting als het huis met die enorme trap echt wel bijzonder. Maar de film is dat verder vooral niet, die veel te lang duurt en op momenten behoorlijk sleept waar het moment van de brandende Elisabeth dan wel weer erg beklijvend is. Maar als gehele komt deze door Branagh zelf geregisseerd Frankenstein toch echt te kort.

Sinterklaasavond mezelf met een goed glas Bourbon aan een film gezet en dat werd deze Frankenstein aangeboden door Netflix. En daar had ik dus best zin in, met de Branagh versie nog redelijk vers in het geheugen, was ik wel heel erg nieuwsgierig wat Del Toro met dit verhaal ging doen.

Een dergelijk verhaal moet praktisch een kolfje naar de hand van de man zijn hoewel ik het boek van Mary Shelley nooit las. Verrassing is dan ook het karakter Harlander die toch zeker niet in de '94 versie voorkomt. Maar goed, buiten dat is deze Frankenstein weinig verrassend te noemen waar de scripts niet bijzonder veel van elkaar verschillen behalve de switch van verteller het laatste uur. Buiten dat valt deze Del Toro, zoals praktisch verwacht mag worden, van meet af aan op als visueel prachtig. Het is sfeervol duister met een goede soundtrack en zet Isaac de rol als kille uitvinder/dokter prima neer. Een plus is daarnaast de dynamiek van het extra karakter in de vorm van Harlander die bepaalde elementen zoals egoïsme, trots en principes nog verder op scherp zetten. En zoals te verwachten ziet het er allemaal prachtig uit met name de opbouw naar en het moment van 'ignition'.

Maar Del Toro trekt het geheel breder waar hij niet alleen bij het verhaal en diens horror blijft, want de Gore wordt niet geschuwd met de slagvelden en het ongebreideld sleutelen aan alle onderdelen, tevens is er dat stukje presentatie in de collegezaal wat toch best wel een beetje shocking is met zijn getoonde experiment, en buiten dat zijn er fases waar het qua muziek en toon sprookjesachtig genoemd kan worden. En opzich slaagt Del Toro in het geheel dat bovengemiddeld genoemd kan worden zonder dat het nu echt de buitencategorie benaderd. Voeg daar pathologisch anatomische dingetjes aan toe die echt interessant zijn, en zijn de decors en locaties prachtig te noemen.

Maar praktisch alles heeft minpunten en zo deze Frankenstein dus ook, want de speelduur is toch echt wel wat te lang. Want tussen het eerder genoemde verhaal, de Gore, horror en de sprookjesachtige fase door zakt het tempo zo halverwege toch door de bodem als 'het monster' ook nog lange zwijgzame scènes krijgt om zich te tonen en uit te beelden als nieuw en ontdekkend in deze wereld en de kennismaking met Elizabeth. Daarnaast vind ik de verschijning van Jacob Elordi eigenlijk geen moment eng of heel erg indrukwekkend en staat flets tegenover het vaatje buskruit genaamd DeNiro. Spanning en verrassing is er natuurlijk ook al niet omdat ik het verhaal toch wel goed ken van de '94 versie, en dan blijkt deze Del Toro toch opeens een vrij lange zit. Aan dat laatste kan de film natuurlijk niets aan doen.

Voorlopige eindoordeel is dan ook dat deze film al stukken beter is dan de matige '94 versie en het geheel zich toont als een gestyld en goed geheel met de nodige kanttekeningen. Daarom voorlopig een 3,5 en wie weet...