Opinions

Op het gokje deze Enzo Ferrari meegenomen bij de kringloop waarop ik deze lange film, één deze laatste dagen der vakantie, er nog even ingooide. En eerlijk gezegd verwachtte ik nogal iets vanwege de overwegend goede cijfers, maar voor mij kwam dat er bij lange na niet uit in deze wel erg lange zit.

Het beeld rondom de opgroeiende Enzo is niettemin duidelijk met harde tijden en een vroeg gevoel voor techniek, snelheid en competiviteit. De jaren die er na volgen zijn niettemin mals met het wachten op kansen en succes met vooral de nadruk op het leven buiten de auto's en laten we stellen dat dit leven nogal aan de roerige kant was en we eigenlijk weinig van de racerij mee krijgen. Buiten dat is het tijdsbeeld wel even de moeite van het noemen waard met veel mooie auto's in de vorm van Ferrari's, Lancia's en uiteraard Fiat. Maar echt boeien doet het gesprek tussen Enzo en de journalist vergezeld van flashbacks mij geen moment.

De boeiende momenten zijn spaarzaam en dienen zich vooral in het tweede deel aan waar een verhaal over de oorlog wordt opgerakeld en de dood van toeschouwers en verschillende testcoureurs. Het zijn de momenten waarin we deels het ware karakter zien van Enzo, iets dat we natuurlijk ook al in zijn priveleven zagen, de man maakt van zijn hart geen moordkuil, pleegt geen concessies en wil geen nee horen. En de getoonde harde mentaliteit zorgt er wel voor dat afspraken nagekomen worden en de merknaam uitgroeit tot wat het nu is. Toch zijn het die discutabele momenten aangedragen door de reporter die de aandacht trekken net als de latere fase met de namen Lauda en Villeneuve en we zowaar weer eens wat racerij gerelateerd zaken te zien krijgen. En het zijn die schandalen zoals de crash van '57 en andere incidenten binnen de sport die het geheel weer interessant maken want het is toch overwegend het leven achter de schermen die de aandacht krijgt.

En laat me dat nu eigenlijk geen reet interessen met wie en hoe vaak hij het doet. Is dit vloeken in de kerk? Wellicht wel voor een liefhebber, maar ik had racerij en meer ontwikkeling van de autosport met bekende namen willen zien. Goed ik snap dat het deel uitmaakt van het leven van de man maar verdorie, wat wordt het ook allemaal slecht uitgevoerd want de ene keer wordt het regelrecht zoutloos gebracht om een paar minuten later uit te monden in sentimentele toestanden en overacting. Neem bv het stervensbed van Dino, wat slecht geacteerd! Jeetje! Dan de potsierlijke en misplaatste muziek bij de dood van een testcoureur, wie bedenkt zoiets? Dan is er nog de vraag wie Wilmer Paradise is en waarom Lee Iacocca niet verschijnt en waarom Enzo hier pas tien jaar na het aanbod van Ford de zaak verkoopt terwijl dat in Ford vs Ferrari bijna gelijktijdig gaat. Welke van de twee lezingen heeft nu gelijk dan?

Het maakt me verder eigenlijk ook niet veel uit want de film Ferrari heeft zich al veel eerder gedurende deze de veel te lange speelduur herhaaldelijk in de voet geschoten. Het is gewoonweg niet interessant genoeg, er komt veel te weinig voorbij van wat ik had gehoopt te zien, toch iets meer een film a la Rush, is er sprake van overacting en overdreven sentiment en slaagt het geheel niet in zijn opzet. Overduidelijk is wel dat er veel tijd in dit geheel gestoken is en zal ik niet onderschatten dat iemand geïnteresseerd in de Ferrari familie en hun achtergrond dit waarschijnlijk geweldig vind. Het woord degelijk durf ik nog wel te zeggen maar verder zegt mij dit allemaal erg weinig. Met moeite dan ook een voldoende.

Een verrassende film om tegen te komen bij de kringloop aangezien de verversing op dat vlak qua leeftijd stokt, en dan ook nog op Blu Ray. Tja, dat liet ik niet liggen natuurlijk. Dat de film niet zo best scoorde had ik al begrepen desondanks leek het een behoorlijke weekendafsluiter voor afgelopen maandag. En al snel bleek dat dit niet een topper betreft.

Michael Mann is sowieso voor mij een garantie op hit or miss, want waar de goede films echt goed zijn vallen de tegenvallers echt wel een beetje tegen. En dat bleek deze Ferrari weer eens te bevestigen waar Mann naar het schijnt tientallen jaren mee bezig geweest is. Het is dan vervolgens ook een caleidoscopische beeld dat Mann schijnt te willen creëren van Enzo, en met name het woelige water waar hij op dat moment in vertoefd. Nakend faillissement wat het merk aangaat, zware relationele problemen en een race die gewonnen moet worden om weer ademruimte te creëren. Tel daarbij op het lastige karakter dat Enzo zelf is plus verschillende familie issues zoals broerlief en je hebt toch heel wat.

En wellicht dat dit bottleneck is waar Mann eigenlijk teveel wil in een film die op de hoes betiteld wordt als de beste racefilm ooit terwijl de film toch de meeste tijd besteed aan de keuze tussen Laura en Lina en de mogelijke consequenties. En eerlijk gezegd zagen we dat allemaal al in de film uit 2003 die ik ronduit saai en langdradig vond, dus gezien de naam Mann had ik toch wel iets meer spektakel en focus op andere zaken verwacht. Dan wordt er gezegd dat de film lijdt aan dezelfde ziekte als Scott's Gucci maar daar ben ik het niet mee eens, een verschil van dag en nacht wet die vergelijking betreft. Toch is het niet heel slecht wat we te zien krijgen in deze film hoewel ik me dan wel weer een beetje irriteer aan de twee crashes die we te zien krijgen want waar de eerste crash van de testcoureur al niet om aan te zien is vind ik de Portago crash nog erger en veel te overdreven en vooral lelijk. Jammer want vooral die laatste crash is wel een voetnoot in de geschiedenis van Ferrari en de Mille Miglia race.

Maar zoals gezegd heeft de film ook goede punten met een behoorlijke cast waar ik echter nooit fan van Woodley zal worden, de rest doet wat het moet doen, de film een aangename nostalgie uitademt, de race en de wagens er prachtig uitzien en het geheel regelmatig een fraai gevoel van Italiaanse chaos en drama heeft dik aangezet met opera achtige muziek. Het is dan ook niet zo zeer dat Ferrari als film slecht is maar eerder dat de balans, de mix, onvoldoende is afgesteld en niet klopt. Daarnaast zakt het tempo op bepaalde momenten totaal onderuit vooral in de fases waar de familiare problemen de nadruk hebben en daarmee eigenlijk het minst interessante, en helaas krijgt dat toch de meeste airtime. Dit resulteert toch wel in een erg zware en lange zit en een film die zelden echt weet te boeien en dat is best wel zonde. Drie sterren is wat de film krijgt waarmee ik mij aansluit bij de algemene consensus.

Een opwelling groeide uit om deze film even mee te pakken op tv, en aanvankelijk was dat alleen maar met de gedachten om een comment te kunnen plaatsen. Maar de herkijk beviel uiteindelijk toch best wel met de conclusie dat Ferris Bueller's Day Off eigenlijk helemaal niet zo gek is.

Praktisch opgegroeid met deze film is dit toch wel de kwajongens film bij uitstek, althans voor mij dan, uit de jaren '90 met de kanttekening dat het natuurlijk wel erg braaf blijft. Het beeld is duidelijk dat Ferris vooral een boefje is maar nergens echt over de schreef gaat, maar daar is de pret niet minder om. Door de jaren heen ga je toch met andere ogen naar dingen kijken vooral als MovieMeter gebruiker, en herinnering is toch dat deze film gedateerd is, vooral jaren 80 en aan de flauwe kant. Maar met een hernieuwde blik vallen een aantal dingen toch wel heel erg op en verraad het geheel toch best wel een bepaalde kwaliteit. Zo is de cast bijvoorbeeld uitstekend te noemen met de jonge maar prachtige Mia Sara, kan Broderick eigenlijk nooit weer los van deze rol gezien worden, is Alan Ruck de neuroot bij uitstek maar is vooral decaan Jeffrey Jones perfect gecast. Maar daar blijft het bij.

Want buiten dat zijn bepaalde streken zoals het vrij krijgen van Sloane toch wel erg uitgenast en goed uitgevoerd, vooral met dat tweede telefoontje van Ferris zelf met toch wel een sterke scène tussen Rooney, Cameron en Ferris tot gevolg. En zo zijn er wel meer momenten van hele sterke bluf en goed bedachte plannetjes aangevuld door de decaan die op bloed uit is, de bitcherige zus en het beeld van de veel te goede ouders en saaie leraren. Het is feel good in optima forma waar ik als enige valse noot het manipulatieve gedrag van Ferris richting Cameron wel eens een beetje hekel. Want wat Ferris wil gebeurt en niet zelden over de rug van Cameron.

En zo bleek Ferris Bueller's Day Off toch best wel een leuke herkijk met leuke in elkaar gezette scènes, een hilarische decaan, Charlie Sheen reeds op het slechte pad en als slechtste moment toch wel het zingmoment in de parade, iets dat helemaal niet bij de film past. Maar dat zal de pret niet drukken, dus een 3,5 wat mij betreft voor dit stuk jeugdsentiment dat helemaal zo slecht nog niet is.

Ik wist bij aanvang niet helemaal wat ik moest verwachten van deze film en de eerste dertig minuten neem ik ook met de nodige twijfel tot me. Waar gaat dit heen? Wat is de bedoeling? Overduidelijk een hele familie met allemaal personages die stuk voor stuk met zichzelf, twijfels en het leven worstelen. De heen en weer schietende camera en bijna morsige sombere VHS kwaliteit suggereert bijna dat alles door een vervelende neefje of oom met de videocamera gefilmd wordt. Slechts een duwtje van 'sodemieter eens op' wanneer een van de personages genoeg van hem heeft ontbreekt er nog aan. Tot dan denk ik ja leuk, goed gespeeld, het heeft wel wat enzovoort, maar als dit nu anderhalf uur gaat duren. Maar dan als een bomshell de speech van Christian waar tot eigenlijk met verbazing en stilzwijgen op gereageerd wordt, dat ik zelf ook denk van lees ik dit nu goed? Eens even terugspoelen en terug kijken, maar verdomd nog aan toe. Het doek wordt opgetrokken. Het doel, de clou is duidelijk. Vervolgens ontspint zich een beetje een kat en muis spel. Wordt het geloofd? Chistian wordt een paar keer hardhandig verwijdert. Toch het personeel lijkt meer te weten en op de hand van Christian te zijn. Dus een kern van waarheid zal er zijn. Wat zich verder is ontvouwd is een prima drama met heel aardige acteerprestaties. En de afloop mag er zijn, het bewijs, de bevestiging en reactie van anderen.

Prima drama, mooie film. Die vooral als je niet weet wat er komen gaat je echt even over het mot komt en je verbaasd.

Uitstekend rechtbank drama die natuurlijk draait om de botsing tussen de goed geacteerde showpik Kaffee en keiharde kolonel Jessup.

Rustig drama die eerst vooral zijn verhaal vind in Dan, Sam en Jo die met elkaar opgescheept worden voor de verdediging van de twee soldaten. Iets waar ze in eerste instantie niet bepaald, Dan en Jo dan, op een lijn zitten qua aanpak, oorzaak en strafeis. Het is vooral de oorzaak waar een beerput met beschuldigingen, vermoedens en een bepaald niet heilzame aanpak open gaat, en tevens een bak met leugens.

In het vervolg bouwen Dan en zijn team aan hun zaak en na een eerste botsing met de toorn van Jessup lijkt het verhaal zich vooral te richten op de chemie van Dan's team. Een zaak overigens die steeds rond lijkt om op een detail te stranden waarna het na verloop de keuze wordt door te gaan met deze kruistocht of eieren voor je geld te kiezen. Een nieuwe botsing met Jessup ligt voor de hand en...wauw die mag er zijn. De logica van de niet gepakte kleren komt trouwens wel erg laat. Iets dat ik namelijk al bedacht toen Jessup beweerde dat Santiago zo snel mogelijk zou vertrekken. Meende trouwens dat Kaffee dit ter plekke door had vanwege zijn plotselinge vertrek.

De film valt verder vooral op met zijn beeld van orde, hardheid en het opvolgen van bevelen, een prima Cruise als omhooggevallen advocaat Kaffee, Nicholson natuurlijk uitmuntend als heethoofd officier en niet te vergeten de prachtige Demi Moore, altijd een feest om te mogen zien. De film draait natuurlijk zonder meer om, en stuurt maar op één ding aan, de degens die gekruist worden door Cruise en Nicholson. Een scene waar voortreffelijke naar toe gebouwd wordt. A few good men is dan een uitstekende rechtbank film te noemen.

Klassieker qua naam maar niet wat beoordelingen betreft, ik had de film op de gok meegenomen vanwege de naam maar de schrik sloeg met toch wel om het hart toen ik de speelduur vaststelde en begreep dat het allemaal erg muzikaal was zo niet musical achtig. Desalniettemin toch de film een kans gegeven en er gister voor gaan zitten. Een heel groot succes werd dat overigens niet...

Want ja, dan kom ik toch meteen al bij het minder punt aan in mijn beleving, en dat zijn de lange muzikale/zang episodes die erg musicalachtig aandoen met repetitieve liedjes en groot uitgevoerde danscenes met veel dansers. En ja laat deze jongen nu, een uitzondering daar gelaten, best wel een ontzettende hekel hebben aan musical en muziek films zoals dit. Het maakt de film toch wel tot een lijvige product van bijna 3 uren waar voor het gevoel bijna niet door te komen is ook al heeft een heel bekend nummer als 'If I Was A Rich Man' best wel een bepaalde charme en oogt de trouwerij wel heel groots van opzet.

Maar Fiddler On The Roof slechts daarop af te rekenen is de film toch hopeloos te kort doen, want de film heeft toch zeker wel een bepaalde charme niet in de laatste plaats door leading man Chaim Topol. Daarnaast is er een fraai beeld van het leven in een dergelijke Russisch dorpje circa 1900 met zijn werk, tradities, gebruiken, en en kan je bepaalde momenten uit de film zeker benoemen als een mooie tijdsbeeld. De locaties, de aankleding het oogt allemaal authentiek, net als de akkers met meloenen en zonnebloemen, het is toch wel het beeld van Rusland zoals we die een beetje kennen. Daarbij komt dat het een roerige tijd was, de afstanden groot, de Tsaar verre van geliefd, een pogrom en de uiteindelijke verhuizing naar Polen. En tja, we weten allemaal hoe dat is afgelopen.

En daarmee is Fiddler On The Roof best wel een tragische film te noemen die enerzijds bol staat van de vrolijkheid en joligheid, maar toch in een zekere mineur eindigt, vooral met de gedachte wat er allemaal nog zou komen voor het Joodse volk. Desalniettemin is Fiddler on the Roof bij tijd en wijlen best wel een charmante film met het nodig aan humor te noemen, valt de soundtrack van John Williams ook eens in de positieve zin op waarmee ik eigenlijk wil zeggen dat het niet zijn gebruikelijke eenheidsworst is, en valt de film qua opzet op als groots. Toch is het niet bepaald mijn ding vanwege het muzikale/musicale fenomeen. Er rest mij uiteindelijk ook niet meer dan het geven van drie sterren voor de moeite.

Kolderieke en hoogst vermakelijk film in een extravagant jasje. Typische Luc Besson uitspatting.

Wat me meteen in het bijzonder opvalt is dat de film meer dan 20 jaar oud is maar de computeranimatie en sci-fi wereld erin mijn beleving nog steeds super uitziet. De film zal dan ook een lieve duit gekost hebben. Een niet al te serieus verhaal wordt in een best wel aardig en vooral druk toekomst beeld geplaatst met vooral veel buitenissige en aparte karakters. Een van de weinige normale is Bruce Willis die zijn rol op zijn Willis speelt, de gebruikelijke en sympathieke held tegen wil en dank. Verder vallen Holm, uiteraard Jovovich, en een rij aparte en zonderlinge verschijningen nogal op. Van een rapper die veelal met Massive Attack werkt, Besson's vrouw en bijvoorbeeld de ontzettende zenuwpees die Willis in zijn eigen huis probeert te overvallen. Bijzonder grappige scene trouwens, en van dat soort kleine momentjes en rare figuren, zit de film vol en maakt de film bijzonder vermakelijk in een niet al te serieus en lekker vlot gemonteerd geheel.

De film moet het verder vooral hebben van zijn aankleding, is bijzonder kleurrijk, heeft prima muziek en slechts met dat gegalm van de Diva, zijn vrouw overigens, lijkt Besson zijn hand wat te overspelen. Verder een kust en te kuur aan mooie vrouwen met Jovovich die ronduit zinnenprikkelend en schattig is, Maylam, Sophia Goth, Eve Salvail en Sibyl Buck. Willis prima in zijn rol, Jovovich ook, Creed- Miles grappig en Tucker op het hilarische af. Is het alleen zonneschijn wat straalt? Nee...Lister als president is een verschrikkelijke keuze en Oldman, anders toch altijd overtuigend, overspeelt zijn hand tot op het irritante met het rare accent dat hij spreekt. Erg matig wat mij betreft voor Oldman's doen.

Kostelijk vermaak, visueel overdonderend, verder vooral veel humor, het balanceert allemaal een beetje op het randje van fout maar dat is nu net wat de film zijn charme geeft. Altijd prettig om even te doen.

Een film die mij toch behoorlijk tegen viel, een film waar bij ik me afvraag of hier niet meer van te maken geweest was en bovendien een film waar Martin MacGartland zelf over zegt dat de prent even dichtbij de waarheid staat als de Aarde tot Pluto. Is het dan een waardeloze film? Nee, dat ook weer niet.

De film draait rond de jonge Martin die tegen de gebruikelijke verscheurde, en aardig gebrachte, achtergrond in Ierland geronseld wordt als tipgever. Waar niemand te vertrouwen lijkt en je even goed genaaid en gestraft wordt door beide partijen, is de reden waarom Fergus deze jongeman wil al even logisch als slecht onderbouwd. Want waar hij kennelijk onafhankelijk en niet bang is, en naar niemands pijpen hoeft te dansen, zit hij plots zowel bij de IRA als dat hij zelf contact opneemt om de snitch te gaan spelen voor Fergus. Hier had iets meer dialoog en onderbouw gepast, of ik moet iets gemist hebben.

Een gebruikelijk beeld van aanslagen, verijdelde aanslagen, smokkelen, berichten en onderschepte ladingen trekt voorbij en hoewel er het nodig bloed vloeit en enkele grove dingen plaats vinden komt deze IRA tak me toch vooral over als een stel rebellerende kwajongens, een anarchistische en niet te serieus beeld dat kracht bijgezet wordt door de punkmuziek die gebruikt wordt. Een constant beeld van een stel amateurs die het vooral klein aanpakken komt op mij over, een beeld dat vooral niet strookt met andere IRA films. De spanning dat ze hem verdenken of überhaupt op zoek zijn naar een rat komt niet of nauwelijks over, op de martelscene na dan waar ze natuurlijk de verkeerde aan de tand voelen. Een scène die overigens voornamelijk is om te shockeren maar verder niet overtuigt. Pas het laatste half uur wanneer hij ontmaskert is en gepakt komt er iets meer sjeu en spanning in.

Een aardige film, met een paar momenten van spanning, leuk voor een keer maar voor een blijvende indruk toch echt te mager.

Kostelijke film en tevens aanklacht tegen de zielloze maatschappij die vooral gericht lijkt op consumptie en het voldoen aan een beeld of verwachting.

Een overtuigend beeld komt naar voren van de totaal vastgeroeste Norton, die door een totaal gebrek aan keuze, tevredenheid, plezier, of zelfs maar spanning, in een soort dodelijke lethargie beland. Een verschrikkelijk soort sleur waardoor de toekomst geen toekomst meer lijkt maar eerder een onontkoombare straf. Geen wonder dat je dan leest dat er steeds meer jongere mensen vroeg in een burn-out raken, mede vanwege opgelegde prestatiecurve. Het door de maatschappij gecreëerde plaatje waar we in moeten passen waar vooral geen ruimte meer lijkt te zijn voor het individu. En zijn we daar gelukkig mee...? Norton in ieder geval niet. Na de herontmoeting met Tyler starten ze hun project 'Fight Club' en zullen veel dingen nooit weer het zelfde zijn

Behalve maatschappij kritisch, kaart de film ook heel subtiel het verlies van een soort oergevoel aan, tevens ook het verlies van zaken als empathie en intuïtie. Het is niet voor niets dat Norton naar een programma met ernstig zieken moet om enige tevredenheid, bijvoorbeeld over eigen leven, te vinden, of for that matter, een uitlaatklep en het voelen van een echte emotie. Durden stelt dan op een gegeven moment dat ze van een generatie zijn die door vrouwen zijn opgevoed, ik zie in Norton zijn geval toch eerder iemand die altijd in een hokje gepropt is en bijvoorbeeld geleerd is geen emotie te tonen en alles altijd weg te stoppen, gevoelens van frustratie en ontevredenheid die als een groot gezwel ergens genesteld zitten. En dan ga je gekke dingen doen...boeiende aan het plot is natuurlijk de switch dat Tyler een, steeds dominanter, alter ego blijkt te zijn. Een alter ego tot leven geroepen door Norton omdat hij zelf niet bij machte is uit de sleur te breken. Met recht een gespleten persoonlijkheid. Kostelijk zijn de scenes rond Durden die kostelijk en kleurrijk vorm gegeven wordt door Pitt. Heerlijk zijn tevens de ranzige en obscene vertellingen van een aantal dingen, om de productie van zeep maar eens te benoemen, de vechtpartij in de parkeergarage en de scene waar Norton zijn chef te kakken zet.

Zonder meer zet Fincher met deze film een product van memorabele stijl neer. De combinatie van camerawerk, montage, settings en muziek is ronduit geweldig. Hoe Norton bijvoorbeeld door zijn tot Ikeafolder verworden huiskamer loopt is ook mooi. De rollen van zowel Norton als Pitt zijn geweldig, maar Carter mag ook zeker genoemd worden. Tot slot een aardige bijpassende soundtrack, waarvan vooral de Pixies het meest is blijven hangen

Fight Club mag inmiddels al weer 21 jaar oude zien, het is echter niet te zien, en werkte de combinatie van verhaal en stijl nog altijd. De film boeit, is spannend en heeft humor. Bijzonder vermakelijk nog altijd.

Kostelijk en subtiel beeld van teloorgang en vooral hoe iemand het zonder door te hebben keihard met de realiteit geconfronteerd wordt maar het allemaal niet door heeft. En dan is er nog het verhaal rond Micky wat we bijna zouden vergeten, want in de film lijkt dat ook maar achtergrond.

Hele goed biopic, dramafilm over bokser Micky Ward die na de nodige tegenslag en tegenwerking toch zijn moment of fame kende. Micky's ambitie zijn in de beginfase, vooral ondergeschikt aan zijn ronduit verschrikkelijke familie van jankballen, profiteurs en de aan lager wal geraakte halfbroer Dicky Eklund die vooral veel in hogere sferen verkeerd, en het aldoor heeft over zijn moment of fame. Als boksfilm is The Fighter eigenlijk helemaal niet bijzonder en zijn de bokscenes zelfs soms matig te noemen, zoals tegen Sanchez, het sterke moment van de film, en waar het vooral omdraait, is het aandoenlijke en schaamtevolle beeld van Micky die wel anders wil maar niet durft, en de daar op volgende strijd, en de ontkenning van de realiteit door voornamelijk Dicky en altijd maar randzaken, randzaken en egoïsme bij de rest, zoals mams. Een bizarre tegenstrijdigheid is in die zin te vinden in de nog lopende carrière van Ward en de negatieve aandacht die de rest trekt en dan vooral om dat ene moment van Dicky. Vooral met de invloed van Amy Adams lijkt er een andere wind te gaan waaien.

Russell slaagt er in een perfecte balans te vinden tussen een treurige toestand, maar wel vermakelijk en kolderiek vertelt. Het gekibbel in die familie, moeders die op stiefpa boos is, dat ze Dicky bij dat crackpand weg halen, hoe hij iedere keer daar uit het raam springt, het is tegelijk treurig als kostelijk met Ward\Whalberg als rustige middelpunt die zichzelf het liefst ondergeschikt maakt. Halverwege de docu dringt bij Dicky toch eindelijk de situatie door en komt er een stukje rehabilitatie voor Dicky Eklund. Clean en al. lijkt er toch een tacticus en goede analist in hem te zitten, een onmisbare factor zo blijkt later. Het moment dat Whalberg op de rug gezien wordt in London tijdens een training vlak voor de persconferentie vind ik altijd weer een imposant gezicht. Niet alleen de gespierde rug valt op maar tevens de afgetraindheid.

Al met al is The Fighter een meer dan prima drama met de focus op alle besognes buiten de ring, met een fenomenale rol van Bale als de geflipte drugskikker Eklund, die blik alleen al, en er terecht een oscar voor kreeg, overigens net als Melissa Leo als moeder die daar ook een Oscar voor kreeg. Adams en Whalberg ook prima en echt hele fijne muziek met Whitesnake, Aerosmith, Led Zeppelin en RHCP. En verder wat mij betreft een perfect einde met de echte koppen van beide mannen en in die zin het bewijs hoe die Dicky is. Beste film, echt een heel goede film.

Wat is Schiedam Franeker in een mensenleven...?

Paul de Leeuw, wat had ik in de begin jaren van De schreeuw van de Leeuw een broertje dood aan die zogenaamde 'afzeikhumor'. Mede waarschijnlijk door het feit dat ik zelf veel in die periode met pesten te maken had, pas later begreep ik de humor iets beter maar ik zag vooral de humor van de korte sketches met Bob de Rooij wel in. Ik lees overigens net dat De Leeuw eigenlijk voor ogen had dat zijn programma De schreeuw van de Leeuw helemaal door Bob geleid zou worden maar dat daar toch weer vanaf gezien werd. Toen het programma De schreeuw ten einde liep vatte De Leeuw het idee om een afscheidsfilm te maken over Bob en Annie.

Tja, wat moet je van Filmpje! eigenlijk zeggen? Dit vind je helemaal geweldig of echt helemaal niets, een middenweg is er simpelweg niet. En ik...vond het eigenlijk niets. Had ik het al eens gezien...? Vermoedelijk wel, want er waren toch wel kleine dingetjes die me bekend voor kwam. Zou ik het toen leuker gevonden hebben...? Ja waarschijnlijk wel, maar nu vind ik het werkelijk op het eerste half uur na, waar nog enkele genietbare grappen in zatten, werkelijk niet om aan te zien. Bepaalde fasen in de rechtzaak zijn best aardig, Bob heeft veel films gezien kennelijk, bovendien was het als inwoner van Franeker destijds hilarisch dat Franeker genoemd wordt. Waar ligt Schiedam eigenlijk...? Ergens bij Rotterdam vermoedt ik, mwoah...das een hele tippel. Het bloemetje moment van Het Spijt Me is erg bekend en heeft de nodige humor net als de pinautomaat. Maar daarna zakt het toch allemaal langzaam in elkaar, wordt het flauwer en flauwer.

Opvallend is wel de enorme lijst aan bekende acteurs, zangers of gewoonweg bekenden zoals Karel de Graaf en Jeroen Pauw in het Chinees restaurant die allemaal voorbij komen. De humor blijft toch vooral een poging tot een vrolijke en grove vorm van chaos die extreem humeur of stemming gevoelig is. Het is of ontzettend scherpe humor of het zijn juist tenenkrommend slechte grappen gedurende de film en eigenlijk een voortdurende reeks van hit or mis, en bij mij is het voornamelijk mis. Snel weer vergeten is mijn gevoel hierbij ook, al waren er best een paar aardige grappen bij.

Onvervalst stukje sentiment dat niet helemaal de tand des tijd heeft doorstaan. Toch biedt de film in die zin nog het nodige en wordt er prima geacteerd. Stoere poster trouwens ook hierboven.

Laten we eerlijk zijn dat de sf er niet zo best meer uit ziet, hoewel het shot naast het schip met op de voorgrond de boeggolf en op de achtergrond het fenomeen zag er eigenlijk best nog heel goed uit. Zo heeft de film sowieso nog een paar hele mooie shots en is het een feest om zo'n schip met al zijn bedrijvigheid te zien. Een feest der herkenning met stoer Corsairs, de mooiste jager ooit, de Tomcat en Sikorsky reddingshelikopters en ook nog prachtig in beeld gebracht. Wat dat betreft is de film een aanrader. Geweldige actie ook van de Tomcat die speelt met de Zero.

Jammer dingetje aan het script toch wel het debacle aan te vallen of niet om vervolgens door de bel gered te worden door een nieuwe storm en het hazenpad te kiezen. Desalniettemin een leuk filmpje om weer eens te zien.

Een titel die veel voorbij komt bij de kringloop, en langzaam was toch wat nieuwsgierigheid ontstaan. Een doosje dvd's cadeau gekregen van een collega deed de rest, want daar zat de trilogie in. Dus... proberen maar.

Het verhaal moge bekend zijn rond de Final Destination reeks met 'een slachtoffer' die doormiddel van een visioen weet wat voor gruwelijks er te wachten staat. In dit geval dus Alex die onderweg is naar Parijs en pardoes met een paar medestudenten uit het vliegtuig gezet wordt om even later vol verbijstering te zien welk lot ze ontlopen hebben. Maar is dat wel zo...? Is 'het lot' iets dat te ontlopen is in dit geval...? Vreemd is het allemaal uiteraard wel volgens de autoriteiten dus wordt Alex goed in de gaten gehouden.

Ik heb toch meermaals gedurende de film een soort van Scream dejavu, oftewel, het doet me eigenlijk veel aan die tienerslasherreeks denken wat natuurlijk niet vreemd is. De cast doet het redelijk ondanks dat er weinig bekende namen zijn op Ali Larter na dan, Kristen Cloke leuk voor het oog, waarom had ik niet zo'n lerares, en staat de film natuurlijk bol van de ingenieuze freak accidents die bij tijd en wijlen op het humoristische af zijn. En cheap ass of nep ziet het er allemaal niet eens uit, dat valt wat dat betreft ook nog mee.

En zo valt de eerste Final Destination toch heel erg mee, is best een aardige film voor een keer en is best leuk bedacht. Ander pluspunt, het duurt vooral allemaal niet te lang. Best oké is dan ook het eindoordeel.

En meteen door met deel 2 waar de karakters van de eerste FD grotendeels zijn opgeruimd en er begonnen wordt met een verse lichting.

Bekend is inmiddels het concept met het zogenaamde visioen van wat komen gaat met de gebruikelijke ingreep tot gevolg. Teenkrommend is het leeghoofdige gedrag en praat van de gevolgde groep in eerste instantie, zeg maar gerust dramatisch cliché en plat, je zou bijna willen dat het ongeluk daadwerkelijk gebeurt want wat een achterlijk volk. Toch ook meteen wel pijnlijk aan deze deel 2 is de overdaad van de kettingbotsing, het kan niet gekker en idioter, en kennelijk is de gemiddelde Amerikaanse auto niet met een rem uitgerust want alles blijft vol gas door jagen zelfs als de pile up al is begonnen. Het is wat mij betreft meteen duidelijk dat dit deel minder is.

Gelukkig stabiliseert de film zich enigszins met de gebruikelijke zoektocht naar antwoorden en uiteraard is daar weer de gebruikelijke reeks aan bijzondere en levenseisende incidenten die allemaal weer wat vergezochter zijn dan in deel 1 het orginele is er af dus kan je slechts nog proberen dat te overtreffen. Iets dat altijd ten koste gaat van de kwaliteit. Op een gegeven, zoals met dat prikkeldraad en de beknelling in de auto, is het ook echt niet meer horror shocking of zo maar eerder humoristisch en moet ik er smakelijk om lachen. Aardig is de leading lady in dit geval A.J. Cook en vind ik het nooit erg naar Ali Larter te kijken.

Overduidelijk blijkt FD 2 best nog vermakelijk bij tijd en wijlen maar is het allemaal wel een stuk minder dan de eerste. De originaliteit is er af en dan wordt het toch snel een herhaling van zetten.

En hop deel 3 dan meteen ook nog maar even.

En ja, wat moet je op een gegeven moment nog van het format zeggen met het visioen en het ongeluk? Ja, eigenlijk niets. Wat wel opvalt is dat het visueel er niet sterk uit ziet, het achtbaan ongeluk ziet er CGI technisch slecht uit. Doekje voor het bloeden in deze herhaling van een herhaling is de ontzettend mooie Mary Elizabeth Winstead. Ook hier natuurlijk weer een paar aardige freak accidents zoals die in het bouwdepot die wel lekker gruwelijk is.

Daar staat toch ook weer veel fouts tegenover zoals de twee tutjes met hun zonnebank die echt flauw en slecht is. Aardige twist is dan nog wel weer dat de leading lady eerder iemand moet vrezen die ze gered heeft dan magere Hein zelf. Maar verder biedt deel 3 ontstellend weinig nieuws, betreft ook deze film met als deel 2 eerder een soort van humor dan dat dit nog horror is en is het wat mij betreft goed dat deze trilogie ten einde is. Met deel 4 en 5 lijkt het alleen nog maar slechter te worden en gelukkig heb ik die niet dus hoef ik dat geen navolging te geven.

Voor mij een behoorlijk onbekende film die vooral de aandacht trekt vanwege de brede cast, en dat is vooral de reden om de film te proberen. Want de beoordelingen en middelmatige cijfers waren dat vooralsnog niet.

En ja eigenlijk zijn er wel wat puntjes van kritiek te vinden, heel veel zelfs. De clichématig ontmoeting en begin van een relatie, alle open deuren omtrent binden en het risico van het vak, de ongeruste en best wel mondige vrouw voor die tijd. Erg is het allemaal niet, dat vind ik wel van het feit dat zo'n beetje iedere acteur/personage zich in de kou, sneeuw of weer en wind waagt, of continu doornat is. Toch valt de koude niet aan hun af te lezen. Zo ook de scene op het dek met Sybert en de bijl, ook weer zo'n fase waar het vliegende storm behoort te zijn met water, wind en waar het ijskoud hoort te zijn. Toch ogen de mannen alsof ze in een subtropisch zwemparadijs staan. En zo zijn er zat momenten, zo ook Bernie en zijn crew, die er opmerkelijk comfortabel en amper nat uitzien. Pas richting het einde zijn er enige bibbers te bespeuren.

Maar om de film daar alleen op de beoordelen is te kort door de bocht. Vorig jaar tijdens mijn vakantie heb ik namelijk nog het Reddingsmuseum Dorus Rijkers Museum te Den Helder bezocht over Neerlands meest bekende redder. Boeiend is het daar gebrachte beeld van de mannen van de KNRM die keer op keer uitrukten met gevaar voor eigen leven, en dat vroeger uiteraard met hele beperkte middelen. En op dat vlak is er wel een lans te breken voor deze film over de moed van dergelijke mensen en de kunststukjes die uitgehaald worden. Fraai en vergelijkbaar met The Perfect Storm vind ik de wijze waarop de bevolking meeleeft en een beeld van saamhorigheid en betrokkenheid laat zien. De zee geeft en de zee neemt, zo getuigt ook het monument in naar ik meen Moddergat met ontstellend veel namen van één specifieke storm, iets dat mij op jonge leeftijd erg schokte. Dat dergelijke gemeenschappen dusdanig meeleven is begrijpelijk.

Behalve dat heeft The Finest Hours een prima cast waarvan Affleck in beste doen is maar waar ik het ook altijd een feest vind Ben Foster te zien. Dan de adembenemende settings met besneeuwde landschappen en wegen, tevens de uitstekende cgi rond het wrak van de Pendelton vooral vanaf boven gezien in de ziedende watermassa. Fraai! De soundtrack wisselt goede met slechte momenten af om te eindigen met de aftiteling. Dergelijke nostalgie doet het bij mij altijd uitstekend. Nee, echt verassen doet The Finest Hours niet, daar is het allemaal te cliché voor, en missen de details van echte ontbering, maar de goede punten die er wel zijn garanderen een voldoende. Daarom prima te doen voor een keer.

'I was under the desk... I was vacuuming the rug; you want me to draw you a diagram?'

Bijzonder overigens dat ze die twee boeven zo goed on beschrijven terwijl ze onder het bureau zat, maar afijn....

Wat me altijd verbaasd aan zo'n John Grisham ook, dat blijft maar boeken uitpoepen, en dan denk ik; dat weten we nu toch wel eens? Hoe spannend kan het in de advocatuur zijn? Zouden ze naast de standaard lessen over wetten ook nog wapentraining, ontsnappingstechnieken en een themamiddagje hoe de geheime dienst te slim af te zijn krijgen? Je zal toch een advocaat zijn tegenwoordig en een levensverzekering willen of een arbeidsongeschiktheid, dat heeft John Grisham wel verpest.

Redelijke thriller over een firma die er nog al duistere praktijken en schimmige clientèle op na houd. Grisham weet toch best wel aardig de rol van Cruise in die zin uit te spelen hoe hij beide kanten bewerkt en best flinke ballen heeft om de maffia zelf te benaderen. Verder alle acteurs redelijk op de automatische piloot. Niet echt bijzonder en net wat te lang allemaal.

Gezien en op naar de volgende...

I didn't came to rescue Rambo from you, I came here to rescue you from him.

Een film waar ik me niet eens zo van kan herinneren of ik hem in mijn jeugd zag, in tegenstelling tot deel 2 en zeker nummertje 3. Pas jaren later, eigenlijk nog maar een paar jaar terug, zag ik de film, maakte ik kennis met 'de strijd' in Amerika zelf en maakte de film toch wel indruk.

Het verhaal moge bekend zijn, een bazige sheriff en een 'verloren' Vietnam veteraan. Wat de sheriff probeert is opzich begrijpelijk, en dat is het voorkomen van problemen in zijn stadje maar tevens ook problemen voor de veteraan zelf. Het is echter Rambo die de degens lijkt te willen kruisen met de daarop volgende arrestatie. Het is een machtswellustige agent die de zaak daarna in een stroomversnelling brengt met zijn handelen en de daarop volgende geweldsuitbarsting, ontsnapping en jacht.

Het is de opmaat van een leger aan agenten en reservisten die jacht maken op één man en deze commando gruwelijk onderschatten. Kostelijk is de wijze waarop hij in het begin Teasle en zijn agenten pakt en daarmee zijn kunde en overmacht toont. Grappig overigens dat van Will Teasle met omwisselen van slechts twee letters erg eenvoudig 'Weasel' te maken is wat kortweg lafaard in houdt. De wijze waarop Rambo vervolgens huis houdt in het stadje neigt weer naar 'to much' en een beetje 'cheap'. Tot daar, plus en min bij elkaar opgeteld, is Rambo niet super te noemen maar wel degelijk en vooral vermakelijk, en lijkt de film op een steady 3.5 af te varen.

Maar dan in die laatste minuten komt als donderslag bij heldere hemel de essentie van de film uit de lucht vallen. Een aantal korte maar uiterst kritisch zinnen die de kloof tussen de conservatieve samenleving en de verloren en uitgekotste veteranen omschrijft. Ongewild, onbegrepen, uitgehoond en verstoten. Amerika haat verliezers wordt er dan gezegd, ik zie eerder de enorme kloof die gecreëerd is door alle negatief ingekleurde media. Berichtgeving die wellicht niet veel anders dan waar was maar wel stemmingmakerij betrof waar de dienstplichtigen op werden afgerekend. Stallone laat overigens zien meer te kunnen dan schreeuwen, moeilijk kijken en met zijn spieren rollen. Het is een meer dan prima einde voordat er echt hele erge dingen gebeuren, en waar Rambo een aardige actiefilm leek, stijgt het niveau toch die laatste minuten op explosieve wijze vanwege zijn kritische boodschap.

Rambo is daarom wat mij betreft een uitstekende film te noemen.

The First Great Train Robbery, een titel die klinkt als een klok met twee namen in de vorm van Connery en Sutherland die daar niet voor onder doen, en dan heeft de BBC toch wel de naam zo weekends leuke klassiekers uit te zenden.

Het is niet moeilijk te raden dat het verhaal draait rond een te plannen overval op een trein vol goud. Dit wordt vanuit het karakter Pierce nog al deftig gebracht, als een soort gentlemen crook als het ware, bijgestaan wordt hij door sleutel expert Agar die het minder hoog in de bol heeft en verleidster Miriam. En bliksem die Lesley- Anne Down is niet mis, kon dat ook maar over de hele film gezegd worden.

Connery en Sutherland spelen aardig en vooral Agar is een kleurrijk karakter. Enkele scènes om de sleutels te bemachtigen zijn ook best leuk, zo vooral met de zakkenroller in het kantoortje, een scene en rol geknipt voor Connery. Maar behalve dat sleept de film zich toch praktisch tempo loos voorbij en vraag ik me af waar die anderhalf uur tot en met de kraak mee gevuld is, het is niet de moeite van het onthouden waard en eigenlijk heeft de film in het midden fasen die ronduit saai en vervelend zijn.

En zo valt deze 'klassieker' me toch wel wat tegen, hoewel ik wel moet zeggen dat de kraak zelf met de doodskist wel weet sterk is. Maar een topcijfer zit er zeker niet in.

Aardig, heel aardig, maar nu niet de 'of my feet swept' ervaring die ik gehoopt had.

De film kenmerkt zichzelf vooral als een drama dat zich richt op de weerslag, die een dergelijke onzekere en gevaarlijke baan, op het geestelijke gestel heeft, en voornamelijk het gezinsleven. En ondanks de lading die het overlijden van het dochtertje met zich meebrengt moet ik eerlijk zeggen dat ik na afloop van de film niet echt de indruk heb het karakter Armstrong te kennen. Sterker, ik vind het een afstandelijk persoon, met tunnelvisie, en een weinig sociale en open houding naar zijn gezin. Ik vind het maar een merkwaardige man die bijna labiel overkomt. Goed, als hij zo was en dit dicht bij de waarheid komt dan zal het...

Verder slaagt de film wel qua mooie beelden. De testvluchten en de lancering zelf zien er prachtig uit. Net als de beelden op de maan zelf. Dit allemaal vergezelt van een soundtrack die zich vooral tijdens de lancering en op de maan van zijn beste kant laat zien. De acteerprestaties zijn prima verder van Gosling, de ongelukkige afloop van Apollo 1 in beeld gebracht en Pablo Schreiber komt voorbij als Jim Lovell, de man die in Apollo 13 voor grote moeilijkheden kwam te staan en daar gestalte gegeven werd door Tom Hanks.

Wat mij toch het meest bezig houd is dat de film niet een bijzonder duidelijke koers heeft. Het zou een biopic/drama moeten zijn maar de echte innerlijke Armstrong krijgen we naar mijn mening niet te zien, wel het falende gezinsleven en natuurlijk de druk die alles met zich meebrengt. Als aviation/NASA vehicle komt het even min niet heel erg uit de verf, daar heeft de film teveel oog voor het gezinsleven en komt er te weinig lancering en techniek in voor. Dus echt een ruimtevaart film is het ook weer niet. Ik vind dat de regisseur veilig in het midden blijft zitten tussen alle genres in zonder duidelijk een koers te kiezen, iets wat mij betreft afbreuk doet aan de diepte en pakkendheid van de film. Desondanks een prima film om te zien met goede punten en mooie beelden maar hier had ik toch iéts meer van verwacht.

Maandagmiddag na een drukke ochtend toch nog even lekker relaxen op de bank met iets uit de lijst met oorlogsoudjes en dat werd deze First to fight die sowieso al opvalt vanwege de cast in de vorm van Gene Hackman en daarmee één van zijn eerste filmrollen.

En het begin mag er best zijn met een beeld a la de Pacific met de Japanse bestorming op de Amerikaanse linie die vooral door sergeant Jack ternauwernood behouden blijft en zeker daarmee niet slecht te noemen is. Het beeld daarna van Jack terug in de States voor de 'warbond drive' is al een stuk minder interessant net als de daaruit voortvloeiende romance met Peggy spanningen en aanzwellende muziek inbegrepen. Buiten dat is de lijn der verwachtingen gelijk aan Flag of our Fathers waar men ook niet gelukkig wordt van een dergelijk achterhoede klusje en liever uit schuldgevoel of schaamte bij de andere soldaten of kameraden wil zijn. En zo lijkt de keuze voor Jack vooral onvermijdelijk met een terugkeer op het strijdtoneel.

Waar het tussendeel nu niet bepaald interessant is komt de film gelukkig weer goed op gang met een volgende operatie in het verschiet waar sergeant Tweed, Hackman, dan ook eindelijk zijn intrede doet. Uiteraard drijft de aanloop inclusief beschietingen en uiteindelijke landing op veel archiefbeelden maar dat is gebruikelijk binnen het genre en de leeftijd. Buiten dat is het struikgewas en de bomen niet des Pacific en is het duidelijk ergens vlak buiten LA en omgeving opgenomen, toch doet men echt wel de best het oorlogsgeweld in beeld te brengen met voertuigen, soldaten in brand, en lijkt het terrein met rotsen en tunnels toch wel en beetje op het geaccidenteerde terrein waar men mee te maken kreeg op Iwo en Okinawa waar dit waarschijnlijk een eiland uit de Marianen reeks moet voorstellen. Kloppende is het wapentuig, de uniformen, het gebruik van explosieven, vlammenwerpers en deJapanese zelfmoord aanvallen. Enige minpunt gedurende de finale is de geestelijke wederopstanding van luitenant Jack die opeens abseilend met explosieven een bunker uitschakeld. Niet dat dit niet mogelijk is, maar staat het nogal haaks op zijn eerdere gedrag, buiten dat een luitenant mensen opdracht moet geven zoiets te doen en niet zelf de held uit moet gaan hangen. Tweed was reeds afgevoerd, stel dat hij ook geraakt wordt dan heeft de afdeling geen leidinggevende meer. Maar goed, dat is voor een kniesoor.

First to Fight is zeker niet het beste wat ik de afgelopen maanden uit het oude oorlogslijstje gezien heb maar ook zeker niet het slechtste. Het cliche matige tussenstuk weegt er helaas wel zwaar in voor de film daarom slechts een 3.0

I can't believe I'm on a first-name basis with these people.

Eerste keer, nieuwsgierig, veel verwachtingen toch ook de twijfel wat dit product van Gilliam te bieden heeft, en na een stroeve start toch een behoorlijke indruk.

De eerste beelden rond Jack zijn boeiend, net als de reactie op de tragedie en het verval in die zin. De kennismaking met Parry gaat me wat minder af net als zijn verhaal in de kelder. Iets dat beter wordt wanneer de connectie blijkt met de tragedie en we Williams weliswaar vermakelijk als in een andere wereld zien. Het is beter maar nog niet 'je van het' ondanks de toch best wel angstaanjagende verschijning. Pas wanneer Jack en zijn vriendin alles op alles zetten via de videotheek Parry aan Lydia te koppelen begint het iets meer te leven en zie ik het verhaal, de tragedie, de drempels en de richting van het verhaal ten volste.

Verder valt de film natuurlijk op met een schare bizarre karakters als Parry maar vooral Jeter als travestiet en zanger. Prima acteerprestaties ondermeer door Ruehl als harde en foxy dame die zegt wat ze vind. Maar het is toch de anekdote rond de Visser Koning zelf die de aandacht trekt net als de betekenis van de verschijning en het verwerken van een trauma. En vooral dat laatste wordt beklijvend en pakkend in beeld gebracht bij Parry. Tel daar de symboliek bij op van de heilige graal en pinokio, het verlies van dingen, hoe twee beschadigde mensen die elkaar er bovenop helpen en je hebt heel wat.

Desondanks ben ik nog wat zoekende in deze film die een erg eigenzinnige vibe heeft, bij tijd en wijlen prachtige cinematografische stijl zoals wanneer Jack zijn ellende op straat gaat verdrinken en net buiten staat, hele aparte komische momenten zoals bij de Chinees en het optreden van Jeter. Het kijken zal niet bij één keer blijven want deze film heeft wel definitief mijn interesse getrokken.

Een gokje voornamelijk vanwege de naam Bruce Lee, want Enter The Dragon is best aardig voor een keer. Toch waar de maker van deze film/docu nu eigenlijk heen wilde wist ie waarschijnlijk zelf niet eens. Het resultaat toch wel een erg slecht en stuurloos product.

Want waar de docu eerst nog een kant op lijkt te gaan met onderzoeksjournalistiek en het zogenaamde mysterie rond de dood van Bruce Lee met de gevreesde Dim Mak techniek, wordt dat ook weer even snel de nek omgedraaid met een aantal opnames van een toernooi wat niet zou misstaan in de ring van de WCW met mensen als Randy Savage, Hulk Hogan en Diamond Dalles Page. Wat een onzin plotseling en dat toch na inleiding waar ik me wel even de oren spitste.

Het middenstuk dat opgevuld wordt met beelden van Lee in andere films zou je kunnen opvatten als soort van eerbetoon, maar ik zit hier echt niet op te wachten net als de karakters neergezet door Willamson en Van Clief om nog maar eens wat te noemen. Vervolgens komt de film weer terug bij de partijen en demonstraties in de ring. Waar ik naar zit te kijken is me een volstrekt raadsel en ik kan dan ook niet anders zeggen dat dit een waardeloos en stuurloos product is. Een groter raadsel dan Bruce Lee's dood is wellicht wat regisseur Mallinson in gedachten had.

We shouldn't be here Doc.

Een film waar ik destijds reikhalzend naar uitkeek omdat het een film over Iwo Jima was, en één van de meest iconische foto's van de Tweede Wereldoorlog, met name oorlog in de Stille Oceaan. De film blijkt vooral een prent te zijn met de nadruk op drama, en alles wat er rond de foto en de fotografeerden gebeurde, dan dat er een heel goed beeld gebracht wordt van de letterlijk beestachtige strijd op het slechts 20 vierkante kilometer metende eiland waar in zes weken tijd praktisch 25000 man sneuvelden. Over dure grond gesproken.

Eastwood start mooi met de pijnlijke flashback van de inmiddels oude Bradley waarna de film verder gaat met drie verschillende tijdlijnen die na de helft van de film toch wel een beetje tegen beginnen te staan. Zo wordt er geswitched met de mannen voor de landing en tijdens de gevechten, de drie overgebleven mannen inmiddels weer in Amerika voor propaganda doeleinden en Bradley junior die met veteranen zit te praten. Vooral de switch van de hectische oorlogsscenes naar de twee andere lijnen voelt wat mij betreft onnatuurlijk. De nadruk ligt vooral op de drie mannen die held tegen wil en dank zijn, Hayes kampt met het typische schuldgevoel van een overlever, Bradley kampt met een soort PTSS waarbij hij constant mensen om hulp hoort roepen en vooral met de dood van Iggy lijkt te zitten, slechts Gagnon, vreselijke wijf die Melanie Lynskey trouwens, denkt een slaatje te kunnen slaan met alle aandacht, maar zo blijkt later, legt het hem geen windeieren. Vooral een tragisch beeld komt naar voren van onbegrip, een erg tweedelig beeld van de mensen thuis die totaal geen benul hebben en vooral bot racisme en neerbuigendheid richting Hayes. Generaal Vandegrift is een plaatje maar die drie heerschappen die ze eerder tegen komen kunnen er ook wat van. That's Pima Indian talk, boy, don't you know your own language? Gewoon belachelijk. De realiteit van thuis is echter wel weer de fnuikende financiële situatie, hoe dat echter aan de jongens vertelt wordt door Bud Gerber, ook een lul eerste klas, is dan weer ronduit schrijnend net als het moment met het gezin dat op de foto wil met de dan al aftakelende Ira. Zo pijnlijk.

De film draait uiteindelijk vooral om de worsteling met het heldendom en hoe vluchtig iets dergelijks is. Als oorlogsfilm schiet Flags of our Fathers echter ernstig te kort als totaal beeld van de strijd op dat eiland. Weliswaar opent de landing met correct dingen zoals de stilte bij de landing, de Jappen lieten eerst zoveel mogelijk aan land komen en landinwaarts gaan voordat ze vanuit schuilplaatsen, onderling verbonden met kilometers lange tunnels, het vuur openden en een slachting aanrichtte op de concentraties van mariniers. De eerste dagen werd er zelden een Jap gezien of een confirmed kill genoteerd. Een strijd van zes weken duurde om bolwerken als het Amfitheater, de Hanenkam, de drie vliegvelden en verschillende onherbergzame heuvels slechts bekende door een nummer, en werden er weinig tot de verbeeldende namen bedacht als de Vleesmolen of de Dodenkloof. De drie dagen die gevolgd worden rondom de Soeribatsji en de vlaghijsing staan in geen verhouding tot de slepende en moordende strijd landinwaarts. Iets wat ik persoonlijk jammer vind, maar goed Eastwood had er een andere bedoeling mee. Desondanks, ziet de gevoerde strijd, dreiging en de CGI er prima uit. Mooie beelden vanuit de schuilplaatsen en fortificaties op het strand geven aan wat voor 'deathtrap' dat eiland van de eerste tot de laatste kilometer was.

De visuele stijl valt sowieso op, niet alleen is de CGI goed, tevens werken de filters met weinig kleur op het eiland prima die een soort authentiek beeld geven. De afstand shots vanaf de vulkaan zijn ook erg mooi en in die zin heeft Eastwood wel oog gehouden voor de grootheid van het gebeuren met een zee vol vaartuigen om maar eens wat te noemen. Verder valt de muziek op als een absolute misser, het melancholieke pingeltje op de piano slaat werkelijk als kut op Dirk en kan me er niet bij voorstellen wat Eastwood daarmee in gedachten hadden. Verder vallen een aantal historische kloppende dingen op. Minister Forrestal die aan land kwam en inderdaad de vlag opeiste, de fotograaf bij de eerste vlaghijsing en de daarop volgende schermutseling met een patrouille op de rand van de krater, het getoeter van alles schepen toen de vlag verscheen, de Jappen die niet schoten tijdens de landing maar dit pas na een half uur deden, en vooral het beeld bij terugkeer van de getormenteerde en onbegrepen Hayes met recht een interessant personage. De acteurs doen het prima, een rol die de moeilijke blik van Beech op het lijf geschreven is en Phillippe laat ook zien meer dan een 'prettyboy' te kunnen zijn.

Flags of our Fathers is een prima film maar laat zich het beste zien als een drama, niet alleen zal er in Europa weinig binding zijn met dit hele gebeuren en dus de interesse minder zijn, ook had de film baat gehad bij een chronologische volgorde, tevens had een inperking qua karakters goed gedaan. Dan maar geen Bradley junior die onderzoek pleegt. Zoals gezegd, desondanks een prima film, maar qua boodschap over heroïek niet direct genoeg en als oorlogsfilm een film die maar een fragment laat zien van de werkelijke strijd.

'Flash Gordon is approaching!'

'What do you mean 'Flash Gordon approaching?'

Fijn deze film eens een keer tegen te komen bij de kringloop en zodoende weer eens te kunnen proberen. Want deze film kan ik mij nog goed herinneren uit mijn jeugd, een film die zo half jaren 80 eind jaren 80 toch bekend zat was vanwege zijn soundtrack geschreven door Queen. Toch kon ik mij nog net zo goed herinneren dat dit niet een super goede goede film was, maar ja een mens verandert en zou ook zijn smaak dus geïnteresseerd was ik sowieso wel weer eens naar deze film.

Sowieso een positieve verrassing is toch wel de uitgave die niet alleen nog puntgaaf is maar ook een fraai stukje artwork bevat met betrekking tot een filmposter en daar vloeit de mooie montage van de begingeneriek toch wel goed mee samen, want die is fraai te noemen met de gemonteerde stripbeelden en de maar al te bekende muziek van Queen. En even is er de twijfel wat hier ook alweer aan mankeerde, wat maakte dit ook alweer zo slecht? Lang hoef ik op die vraag niet te wachten met de intrede van Flash Gordon zelf en daarmee bedoel ik uiteraard non acteur Sam J. Jones zelf. Want ja, het is niet zo best wat deze sportman laat zien.

Maar Sam Jones is, samen met wat flauwe grappen, verrassender wijzer toch wel het enige echte debacle van de dd film. Een film die buiten de hoofdpersoon toch wel betiteld kan worden als een kleurrijk kunstwerk met allerhande werelden en volken, en het is op zijn zachtst gezegd toch best allemaal creatief, zo ook de decors, luchten, voertuigen en wapens. Een behoorlijke cast met Von Sydow, Brian Blessed en Timothy Dalton vullen het geheel verder aan met Muti en Anderson als fraaie dames. En het kan dan ook niet anders dan dat wanneer men deze cult film niet te serieus neemt, en vooral het acteren van de oppervlakkige held op de koop toe neemt, een toch best vermakelijke film voorgeschoteld krijgt met een voor jaren '80 begrippen astronomisch budget van 35 miljoen dollar.

En uiteindelijk verrast Flash Gordon best nog wel, mits de film in een zeker tijdsbeeld geplaatst wordt. Goed, een topwaardering zit er niet in maar een voldoende zeker wel.

Vrijdagavond even lekker rustig het weekend beginnen met iets simpels en soepels, en daarbij viel de keuze op deze The Flash die ik aanvankelijk niet zo heel snel zou aan slingeren omdat ik wel eens een beetje moe ben van die spinoffs en dat ieder DC of Marvel karakter maar een eigen film of serie krijgt maar niet altijd even interessant of goed is. Maar goed, deze stond op Netflix en op de nominatie om verwijdert te worden dus let's try.

En het blijkt dat Barry behalve een snelle stofwisseling en superkrachten nog het één en ander meesleept in de zin van trauma en wens om dingen om te draaien, en vooral dat laatste wordt ten zeerste afgeraden. Maar ja, het bloed kruipt waar het niet gaan kan en anders zou de film ook wel erg saai zijn en snel afgelopen, toch zijn de problemen legio waar Barry 'the Flash' Allen zich insteekt binnen het multi universum, verandering in tijd en gebeurtenissen met grote gevolgen en erg grappige alternatieven in de vorm van andere superhelden. En het moet gezegd dat het best geinig is wanneer Flash zichzelf ontmoet in een andere tijdlijn en getuige is van diens ontdekking qua superkrachten.

Leuk is zoals reeds gezegd ook de terugkeer van Keaton als Batman, zien we een alternatief voor Superman, best lekker trouwens, en is de keuze voor Superman ook best apart, en draait het uiteindelijk om de vorming van een alternatieve Justice League om het nakende gevaar Generaal Zod te bezweren met een redelijke finale tot gevolg. Één van de mindere punten van de film, niet zo zeer minpunt, is toch de focus die meer op komedie lijkt te liggen en het nooit echt heel spannend wordt. Neem bijvoorbeeld de scène in het begin met het ziekenhuis en de babys die leuk gemaakt is maar verder niet spannend. Desondanks heeft de film een aardige boodschap omtrent het accepteren van de dingen die je gevormd hebben. Aan de eindstreep is The Flash dan ook een behoorlijke film, maar komt hij niet in de buurt van andere Marvel producten.

Wie kent Flashdance eigenlijk niet? De titel, de dansscenes en anders het maar al te bekende nummer van Michael Sembello, tja, dit moet je toch een keer gezien hebben en vermoedelijk deed ik dat al wel eens als kind of tiener. Of bepaalde beelden komen met heel erg bekend voor door The Full Monty waar Alex haar laskunsten nogal ter discussie stond. Niet dat de mannen van TFM er veel verstand van leken te hebben aangezien ze aan het lassen is met elektrode en Mark Addy doodleuk roept dat het zuurstof verkeerd staat. Maar fijn, dat terzijde...

Afijn, 18-jarige Alex wil doorbreken als danseres wat ze 's avonds doet in één of andere club terwijl ze overdag constructiewerker is en zit te lassen enzovoort. Bijzonder? Ja best wel want hoe kom je als vrouw op je achttiende aan zo'n baan met toch niet eenvoudig werk. Ik met een metaalbewerking's opleiding en best wel gevoel voor metaal heb het nooit goed onder de knie kunnen krijgen en zij ook niet als ik haar gepor en gesteek zo zie. Een diploma kan ze niet hebben toch wordt ze kennelijk zo aangenomen, bullshit natuurlijk. Ik snap zoiets niet, wie bedenkt zoiets? Maar fijn, ik dwaal af rond een film die eigenlijk een lang verhaal amper waard is.

Want het verhaal, de koudwatervrees voor de dansopleiding, de vlucht in de armen van de voorman, de daarop volgende relationele strubbelingen en miscommunicatie met hem die tot evenveel sex als fitties leidt is bijzonder clichematig. En dan heb ik het matige acteren of de ontzettend slechte standup-comedian Richie nog niet eens benoemd. Ik kan dan ook niet anders zeggen dan dat er verdomd weinig van Flashdance blijft staan na deze kijkbeurt door met name het slechte verhaal. Wellicht dat het in de jaren '80 wel iets voorstelde. Ik zie weinig meer pluspunten dan het ontzettend strakke lijf van Jennifer Beals en haar zweetdruipende dansroutine hetero als ik ben, maar daarvoor hoef je jezelf niet te martelen met de hele film want dat kan je zo ook wel meepakken op YouTube. Afijn, het mag duidelijk zijn, geen voldoende.

En maar weer eens verder met het oorlogslijstje dat dit keer deze Flat Top opleverde en ik kon zien op YouTube, en ik was best wel gecharmeerd van dit beeld waar ik altijd groot ontzag gehad heb voor de piloten van carriers waar men op de limiet van hun vliegbereik opereerde met een minimum kans tot terug mocht men in de eerste plaats de heen vlucht overleeft hebben of het bombardement met een hagelstorm van granaten en kogels om de oren. Voor wie daar een duidelijk beeld van zou willen hebben raad ik aflevering 23 Pacific uit de uitstekende documentaire serie The World At War aan.

Het verhaal is duidelijk rond Commander Collier die terug kijkt op zijn tijd gedurende de slag om de Stille Oceaan tegen de Japanners en het moet gezegd dat er verhaal en karakter technisch niet zo heel veel gedaan wordt en op een gegeven staat de auteur Sterling Hayden met zijn intonatie en uitstraling wel een beetje tegen, net alsof je naar John Wayne kijkt met die uitstraling waar slechts zijn woord en mening telt en hij alleen de dingen weet, iedereen en alles bijzaak is maar hij larger then life is, his word is the word of God, en zijn barse stugge uitstraling. Maar goed, dan is het met de slechte punten wel gedaan en hebben slechte punten soms ook weer een goede kant. Want waar een gebrek aan diepgang een minpunt zou zijn is het juist weer een pluspunt dat de film lekker straight to the point is.

Want wat is dit eigenlijk een goed beeld van het leven op een vliegdekschip in oorlogstijd waarvan er weliswaar veel archiefbeelden zijn gebruikt maar dit is in mijn beleving geen minpunt gezien de leeftijd van de film waar de middelen natuurlijk beperkt zijn. De drukte op het dek, het dek vol toestellen, het klaar maken en opstijgen, het geschut in actie tegen aanvallers, een waar arsenaal in actie wat dat betreft, reparaties aan het schip en dek na de vijandelijke aanval en natuurlijk de piloten zelf weer in de aanval, speurende, stervend en 'limping home' met een aangeschoten toestel. En wat mij verder erg aanspreekt is dat hier net als in Angels on Five die ik zondag nog zag een piloot stevig aangepakt wordt na het breken van de regels en protocollen. Geen gestunt zoals we Dick Best zien doen in Emmerich's Midway.

Dit alles maakt voor mij Flat Top tot een meer dan prima film met een goed beeld betreffende een strategisch wapen en doelwit als een carrier in de Tweede Wereldoorlog. Daarom wat mij betreft een prima voldoende.

Ah, een herkijk voor cijfer en comment waar ik toch wel naar uitkeek, en poeh wat is deze film lastig te krijgen voor een redelijk prijs want wat worden er belachelijke prijzen gevraagd voor een 2de hands uitgave van deze film. Maar fijn, de aankoop voor een redelijk prijs slaagde een aantal weken terug waarop het dan gisteravond tot een kijkbeurt kwam en wat is dit toch een kostelijk film waar alles op zijn plaats valt qua stijl, gebeurtenissen en rauwheid. Wat mij betreft één van Verhoeven's meest geslaagde films.

Wat bij de opening meteen al opvalt toch de best wel grootse opzet gedurende de belegering van de stad en de vele figuranten. Daarnaast valt ook meteen een schare nederlandse acteurs op in de vorm van Hans Veerman, volgens mij beter bekend als de ziekenhuis directeur in Medisch Centrum West, Kitty Courbois en Ida Bons. Smeuig, sleazy, humor en tempo zijn de eerste begrippen gedurende de overval op het kasteel en de kennismaking en vervolg met Martin en zijn volgeling. Geniaal overigens Ronald Lacey, beter bekend als de SS'er uit Indiana Jones, als de doorgedraaide kardinaal met zijn gepreek, inzichten en het zien van voortekenen. Temidden van moord, verkrachting en plundering is het de vervolmaking van het beeld van die tijd betreffende de domheid van de mens en diens hang en zucht naar geloof en bijgeloof.

En zo gaat de film in een sneltreinvaart verder die geen minuut verspild noch saai wordt omtrent Verhoeven's schets van de middeleeuwen, zeg maar gerust de strijd om te overleven en er wordt de kijker weinig bespaard met onderlinge ruzie, een compleet doorgedraaide nachtmerrie achtige sfeer aan tafel, massaverkrachting, verminkte vrouwen, marteling, moord en de grote vrees voor die tijd betreffende de pest. Met de getoonde handhaving rond hygiene in deze film, buiten de pest om, is het al bijna een wonder dat de mens die tijd heeft overleeft en niet is uitgestorven. De film werkt naar een niet minder passende apotheose toe binnen het ingepikte kasteel die wel eens wat te snel gaat rond de symptomen en het besmette water en vooral erg sterk is met de bliksem inslag, toch is het voor mij not to much en valt het allemaal prima op zijn plaats binnen een plaatje dat gewoon past bij het beeld dat Verhoeven waarschijnlijk voor ogen had wat zoveel inhoud als een intent to portray the moral ambiguity of its characters and the Middle Ages as a "stinking time in which to live"

Verder is het interessant te weten dat Verhoeven al behoorlijk in de clinch lag met producenten in Hollywood en met moeite een geintereseerde voor deze film wist te vinden. Maar die hadden ook al snel aanmerkingen op het script en gaven alleen fiat met de eis dat er een love-interest in de film werd gecreerd met het karakter Agnes. Achteraf was verhoeven niet te spreken over de driehoeksverhouding Martin Agnes en Steven en had bij aanvang liever bij het orgineel gebleven dat draaide om de strijd tussen Martin en Hawkwood. De film is verder voornamelijk in Spanje geschoten en ik zou trouwens nog bijna de uitstekende soundtrack vergeten die echt bij de film en het tijdsbeeld past. Afijn, zoals inmiddels duidnlijk mag zijn, een werkelijk waar kostelijke film die ook nog een beetje jeugdsentiment meedraagt aangezien de film de eerste keer dat ik hem zag als tiener een dusdanige indruk maakte die ik nog vergeten ben.

Meestal nooit zo'n fan van vervolgen, het is altijd een kwestie van uitmelken en een kwaliteit die er vervolgens ook naar is. Maar Millennium blijkt met deel 2 een uitstekend vervolg te hebben.

Na de 'moordzaak' van deel 1 ligt is het onderwerp dit keer mensenhandel en het daarbij behorende sexcircuit. Moord en een nieuwe zaak biedt zich aan voor het tweetal die door omstandigheden afzonderlijk van elkaar hun onderzoek pleegt. Hoewel Salander zich andermaal van haar vindingrijkste kant laat zien boert Blomqvist ook een aardig potje met. Vooral hoe hij vermeend smeerlap Bjork in de val lokt en confronteerd met zijn uitspattingen is heerlijk. Tevens hier ook weer een drietal verhaallijnen met Blomqvist, Salander en het politieonderzoeksteam van Bublanski, net als heel veel personages met Niedermann, Poalo Roberto, Wu en veel andere voorbijgangers. Andermaal net als in deel 3 gaat het niet ten koste van het verhaal noch de duidelijkheid.

Wel opvallend is de sfeer die aanmerkelijk minder duister is dan deel 1 terwijl het onderwerp, gedwongen prostitutie, niet mals is. Meer en meer ontrafeld zich hiernaast de achtergrond van Salander die nog al wat oude tegenstanders tegen komt en volk waar ze nog een appeltje mee te schillen heeft. Tevens begint de zaak ook meer en meer te stinken op een wel erg hoog niveau. Het vinden van de oorsprong van de meeste ellende gaat gepaard met een prima opgebouwde climax en natuurlijk ruimte voor deel 3.

Deel 2 valt net als de eerste op als een uitstekende thriller, weliswaar met een iets andere toon en een iets gezochte verhaal om in een mooie trilogie uit te komen. Desondanks is dit ook weer een prima film met powerhouse Rapace op volle toeren. Niets mis mee. 4,5 is overigens niet helemaal terecht, een 4 is echter te laag. Een 4,3 zou mooi geweest zijn.