Opinions

Een redelijk tot matig mysterie dat niet helemaal op gang lijkt te komen hoewel de film in eerste instantie wel vaart bij het door Polanski gehandhaafde tempo.

In eerste instantie lijkt Polanski je een beetje in slaap te sussen en je mee te nemen in de verbazing van de gewone man, dokter Walker, zelf. Hoe kan dit? Is er iets aan de hand of is het een misverstand? In dat kader begint de film best wel aangenaam en realistisch waarop steeds meer frustratie naar buiten begint te sijpelen. De taalbarrière en 'the miles of red tape' zoals het stroperige gedoe bij de ambassade werken niet mee en maken het geheel nog iets realistischer.

Daarna faalt de film op het iets sneller tot de essentie te komen of uberhaubt een tempoverhoging. Ford blijft redelijk gefrustreerd maar lijkt zich verder niet in het bijzonder op te winden en het tempo blijft aan de lage kant. Kolderiek moment hoe Ford bijna van het dak lazert, Polanski heeft zijn vrouw, Seigner, ook weer gecast en wat is dat ondanks haar matige acteren toch een lekker ding. De muziek is overigens heel aardig van de grootmeester Morricone zelf. Maar daar is dan ook alles wel mee gezegd. Ik meende ooit deze film al eens gezien te hebben maar achteraf kan ik me er weinig van herinneren, hoewel er eigenlijk ook niet zo heel veel de moeite van het herinneren waard is.

Frantic: redelijk op het matige af. Voor deze tijd niet meer de moeite waard.

Op de late avond na het tegenvallende Zombie Massacre deel 2 opzoek naar nog iets dat wel lekker ging vallen en zo bedacht ik me dat ik twee weken terug deze Freaks of Nature op de kop had getikt. Wist ik wat het was? Nee. Verwachtte ik hier veel van? Geen idee. Beviel het uiteindelijk? Jazeker, want hier zat ik vanaf het begin lekker in.

De opening doet denken aan Scouts Guide to the Zombie Apocalypse meets Slither of Shaun of the Dead, had gisteren nog een titel in gedachten waar ik nu even niet uit kan komen, en doet de gebruikelijke stap terug in de tijd waarop niet meteen de beste fase van de film aanbreekt. Want vooral de introductie van de tieners thuis is aan de lange kant en lijkt Nicholas Braun als Dag een miscast met zijn verveelde zeurderige intonatie. Toch verveelt het geen moment met de omstandigheden van een 'gemengde' school waar vooral Twilight op vrij hilarische wijze op de hak wordt genomen maar eigenlijk niet veel verschilt van de gemiddelde andere school met groepjes, kliekjes, zwarte schapen, outcasts en de gemiddelde hunk, en natuurlijk pesterijen en weet wat meer.

Maar uiteraard blijft het daar niet bij waar in het vervolg War of the Worlds, The Day the Earth stood still en wellicht nog een toefje Faculty, op de hak worden genomen en dat doet Freaks of Nature meer dan prima met een behoorlijke cast waar Braun zich na een matig begin goed herstelt, Hudgens natuurlijk leuk is, Davis natuurlijk om op te vreten, die mocht mij wel eens bijten, daarnaast heeft het bij tijd en wijlen iets brutaals wat mede komt door de punkerige soundtrack die vooral in het begin nogal eens klinkt. In de school slaat het weer heel even dood en de reden van het buitenaardse bezoek en de riblets fabriek slaat natuurlijk nergens op. En eerlijk gezegd is het vervolg daarna een rommeltje, maar wel een vermakelijk rommeltje, zeg maar gerust leuke chaos waar ik toch regelmatig even lekker om heb zitten lachen. Beter dan Scouts Guide of Shaun is dit natuurlijk niet maar ontzettend vermakelijk wel zeker.

Op de na-avond nog even aan de griezel met een film uit de...ja zeg het maar, onderdeel uit de Nightmare on Elm Street reeks of Friday The 13t...? Afijn, the best of two worlds dacht men ongetwijfeld maar als je het mij vraagt was deze crossover bij voorbaat kansloos.

Is het dan allemaal zo slecht? De film heeft een aantal goede punten met een x aantal keren fijne metal muziek, Monica Keena is een voor mij redelijk onbekende actrice maar is zeker het aankijken de moeite waard, ziet er make-up en CGI technisch goed uit, zien Freddy en Jason er ook goed uit en is vooral de finale confrontatie in het brandende hutje best goed qua opbouw en muziek. En de scène waar Jason brandend door een graanveld loopt achter een vluchtend iemand is ook best sterk. Het zijn kleine lichtpuntjes in een film die toch verder eigenlijk gewoonweg waardeloos is.

Het is voorspelbaar, het is cliché, het is humoristisch hoe men de straat oprent na die eerste dode en er warempel ook nog een politieauto aan komt rijden, hoe toevallig. Daarnaast valt de cast toch op als nobodies en moet men vooral Kelly Rowland het slechte nieuws brengen dat ze zich beter bij het zingen kan houden, wat een slechte actrice. Verder voelt het allemaal erg overdreven aan alsof men heel graag indruk wil maken, is en is het pinball geluid tijdens het gevecht tussen Jason en Freddy wel het absolute dieptepunt, wie bedenkt zoiets in godsnaam? Schaam je!

Freddy vs Jason kon mij dan ook niet snel genoeg afgelopen zijn en gelukkig duurde deze marteling dan ook maar anderhalf uur en is de film een aansluiting te noemen voor het horror/slasher genre. Kortom wat een kutfilm.

Met veel verwachtingen voor gaan zitten maar redelijk teleurgesteld uitgekomen. Ten eerste al omdat ik een film met een acteur te verwachtte, maar het bleek dus een docu te zijn a la Meru die ik overigens geweldig vond dus als nog erg nieuwsgierig...maar helaas toch....

Op zich is het een prima geconstrueerde sportdocumentaire. Veel klimmen, mooie beelden uiteraard, het investeren, trainen en voorbereiden en natuurlijk de gekte zelf die 'klimmen' heet. En op zich snap ik de kick wel die het geeft, het opzoek van grenzen en comfort zone's. In die zin is de film wel gelukt.

Ik knap helaas volledig af op die gozer zelf. Vreselijke afstandelijke, empathieloze, wereldvreemde gast die alleen maar met zich zelf bezig is. Zo'n figuur die bij je in de zelfde kamer kan zijn, en toch mijlen ver weg. En dan die onnozele houding van 'ohw, ben ik anders?', 'waarom ben ik anders?'. Nou daar hoeft van mij niet een psychologisch onderzoek aan te passen te komen. Maar afijn, ik knap volledig af op dat ik zelf me kan identificeren met zo iemand, vind hem niet helemaal normaal in tegenstelling tot de personen in Meru bijvoorbeeld die ik sympathieker vond in die zin.
En dan dat vreselijke domme meisje die hem, die rare afstandelijke gozer die zo anders is en niet normaal kan communiceren, nu het einde vind maar met een jaar of drie woedend bij hem weg gaat omdat hij niet verandert of juist zo anders is. Al zal die gast met haar in dat huis kruipen dat blijft mentaal en geestelijke een figuur die altijd soort van afwezig is en ontastbaar. Bovendien vind ik haar hele gedrag richting hem zo gespeeld, ze is hem zo aan het pleasen waar de camera bij is. Waar ben jij mee bezig meisje? Maar dan gelukkig als ze alleen in de auto zit is er toch even een moment van bezinning en emotie anders had ik toch zeker gedacht dat ze alleen maar aan hem klitte voor de aandacht.

Goed als eenmaal de klim onderweg is is dat mooi om te zien, die gast eindelijk in zijn element en dan zijn natuurlijk bepaalde manoeuvres behoorlijk spannend te noemen, maar dat is het dan ook. Ik kreeg niet dat stukje extra gevoel en emotie mee omdat de hoofdpersoon niets in mij losmaakt. Ik onderschat geenzins de prestatie die hij heeft neergezet toch raakt de film mij niet als het geheel dat ik hoopte dat het zou doen.

Sterk begint de film toch zeker met het beeld van Knight als verpleger die niet zozeer de strijd zelf meemaakt maar wel het gruwelijke gevolg in de vorm van alle gewonden en doden. Het is maar al te snel duidelijk dat Newt er schoon genoeg van heeft en naar huis gaat, hij gaat zijn leven niet geven voor het kapitalisme, de vraag is wat Knight zich daarmee op de hals haalt want dat men niet mals is voor dergelijke lieden zagen wij al in Cold Mountain. Wat daarna volgt is toch wel een in- en intriest beeld betreffende de bevolking/achterblijvers die uitgeperst worden tot en met, en waar men niet reeds opgejaagd wordt wel het hemd praktisch van het lijf wordt geconfisqeerd. Het is het beeld van een verscheurd land gedurende een buitengewoon harde tijd waar lijden en tragiek bijna tot kunst verheven zijn.

McConaughey is weer uitstekend op dreef en lijkt behoorlijk goed op de echte Newton Knight. Dan zijn Washington en Mahershala Ali absoluut het benoemen waard. Tevens mag de soundtrack wel even benoemd worden als subtiel en beheerst. Maar wat toch echt opvalt, en misschien pas echt opvalt na een aantal kijkbeurten, is toch wel de tijd die genomen lijkt te worden voor deze historische sfeerschets die soms wel eens te lang aanvoelt, ook wel de indruk geeft stil te vallen tempomatig, maar toch blijft de film boeien met zijn tragische beeld van al deze behoorlijk geleefde mensen, iets dat maar al te goed te zien is aan hun gezichten. En daarom kan het toch niet anders te concluderen dat dit Robin Hood achtige verhaal, waarin soms hoogspel wordt gespeeld door Knight, echt wel goed is. En wat een gedoe is het eigenlijk door de jaren heen, met name voor de gekleurden, iedere keer maar weer opgejaagd en beperkt, wat een enge mensen zijn het toch allemaal, iets dat uiteindelijk ook nog eens uit mond in een burgeroorlog op zich. Bijzonders fraai en tragisch is bijvoorbeeld nog zo'n opname als de gehangen aan de boom waar de vrouwen met stoelen naartoe lopen om de lichamen te bergen.

Afijn, bijna onnodig te zeggen maakt The Free State of Jones deze derde keer een nog beter indruk met het historische beeld dat de film wil omvatten met heel veel zaken uit Amerika's geschiedenis. Spannend is het wellicht niet allemaal maar dat is de intentie van de film ook niet. Ik kan dan ook aanraden alleen aan deze film te beginnen als dergelijke geschiedenis je echt interesseert.

Wat mij betreft een onverwacht goede film die, hoewel zijn suikerzoete toon en boodschap, zeker een bepaalde lading over brengt en vooral heel dicht bij de feiten blijft.

De film begint met een redelijk stereotype beeld, een te groene en naïeve juf die het als een heilige taak ziet de probleemklas in het gareel te krijgen. Een niet bepaald vernieuwend beeld van de zoveelste onrust, op een zoveelste highschool is het gevolg. Toch weet juf Erin na een gevalletje rond één van de leerlingen zeer kunstig een discussie op gang te krijgen en vooral te houden. Niet alleen weet ze daarna door te dringen, tevens komt ook de kansloosheid van het bestaan van de jongeren naar voren. De vergelijking met het nazisme en holocaust wordt gemaakt maar wie zijn de Joden en de Nazi's in dit geval? Wie zijn de onderdrukten in dit geval? Mede met excursies, een bioscoop bezoek aan Schindlers List, iets dat niet in de film is opgenomen, verschillende gastsprekers waaronder Miep Gies en de zelf geschreven dagboeken, komt toch de filosofie naar voren dat haat alleen maar tot meer haat leid, een vicieuze cirkel zeg maar.

'Wie weet wat de Holocaust is?' Het antwoord is ontluisterend. Net als een collega die ooit onthutst reageerde: 'Rotterdam gebombardeerd! Wanneer?' Of iemand die vroeg of WO2 in de jaren '80 was. Om nog maar te zwijgen van een domoor die ooit meende dat het hakenkruis een platenlabel was. Behalve het feit dat het nooit te laat is om te leren, blijkt ook dat hoe afgestompt je denkt te zijn er altijd nog wel iets is dat je kan raken. Zo blijkt in dit geval dat de leerlingen toch wel een hele belangrijke les krijgen. Over het leven namelijk.

Freedom Writers opent traag en niet bijzonder, maar eenmaal op gang biedt de film een meer dan prima boodschap, een mooie wisselwerking tussen studenten en lerares, indrukwekkende beelden uit het Wiesenthal Memorial, en is de film meer dan degelijk en goed te noemen. Wat mij betreft een meer dan prima film.

Tenslotte maandag nog even aan de slag met deze Freeway die ik meenam in de veronderstelling dat het een Oliver Stone film was. Kennelijk was ik nogal in de war met U-turn. Maar goed, desalniettemin even proberen waar de cast toch zeker niet slecht is.

Het verhaal is uitermate simpel in deze thriller/zwarte komedie rond de 15-jarige 'firecracker' Vanessa, opgegroeid voor galg en rad, die de benen neemt als haar ouders andermaal zijn opgepakt en Vanessa weer in het pleegouder systeem lijkt te belanden. Maar wat een vlucht lijkt richting de vrijheid blijkt toch een 'turn for the worse' met het liften en alles wat daarna komt. En dat is nog al wat, waar de levendige en vooral pittige Vanessa niet bang is voor zichzelf op te komen maar niet zelden de zaak juist erger maakt met vrij ernstige gevolgen. En het ligt niet eens zozeer aan haarzelf maar eerder aan wie ze tegen komt en dat ze gewoon botte pech heeft.

En zonder dat het nu echt bijzonder wordt of echt heel leuk, Sutherland is zelfs regelmatig over het randje, vermaakt Freeway toch eigenlijk best wel waar het toch vooral lik op stuk is waar Vanessa uitdeelt. Hoewel, hoe ze zich ontdoet van de bewaker bij de ontsnapping vind ik dan eigenlijk weer niet passen aangezien het gevoel rond Vanessa niet die van een slechterik is en de daad tegenover Bob dan wel weer rechtvaardig. Toch de situatie met de bewaker past daar dan weer niet in. Verder is de film een fijn vrouwenparadijs met Brooke Shields, Whiterspoon, ziet Murphy er hier niet lekker uit maar acteert ze wel sterk en is Tara Subkoff ook een bijzondere verschijning te noemen.

En zo is Freeway best geinig voor een keer maar is het zeker geen top of zelfs maar blijvertje voor de collectie. Een 3 voor de moeite omdat het vooral niet echt verveelde.

Met het uitstekende 1ste deel in gedachten hoefde ik niet lang na te denken toen ik deze tegenkwam bij de kringloop, vooral omdat Hackman ook aanwezig is in deze, toch wel 9 van de 10 keer een garantie voor een sterke film, dus draaien met die hap!

De aankomst van Popeye is tenminste nog bij daglicht, wat in combinatie met de op het eerste oog vismarkt, een bepaald beeld geeft van de Franse Rivièra. Toch is al snel duidelijk dat het niet pluis is in Marseille en de Franse politie eigenlijk helemaal niet op een rauwdauwer als Popeye zit te wachten. De film vervolgt zich daarna met een schimmige en vooral duistere sfeer, waar vriend en vijand gemakkelijk te verwaren zijn en dat het vooral na zonsondergang optilt van de sinistere figuren, heroïne en undercover agenten, een ondoorgrondelijke wereld in die zin waar Popeye met zijn dadendrang als snel in verstrikt raakt met ernstige gevolgen.

Het sfeertje met de duister straten is regelmatig om van te smullen, net als de soundtrack van Don Ellis die haarfijn aansluit. Geweldig is de charme en humor van Hackman als hij de Franse crimineel bedreigd die er niets van begrijpt. Net zo sterk is het beeld van de New Yorker die op geheel eigen wijze door het ondoorgrondelijke Marseille banjert en daar mee een heuse cultuurclash vormt. De opbouw rond de heroïne verslaving en Cold Turkey is net zo verbijsterend als goed geacteerd door Hackman waarop naar een sterke wraakactie en net zo goede climax/ontknoping wordt toegewerkt. En zo komt deel 2 voor de dag als een prima soort misdaad/thriller waar met zorg aan gewerkt is en die geen moment verveeld. Duidelijk is dat de eerste film iets subtieler is en een soberder beeld schetst van het politieleven, deel 2 staat daar en tegen garant voor meer tempo, actie en een vuige sfeer. En vooruit, ik geef hem hetzelfde aantal sterren als de eerste.

Hele aardige thriller cq misdaad film met de nodige grauwe beelden van New York. Wat mij opvalt is het verhaal wat in die zin weinig om het lijf heeft, lekker simpel en dat is totaal niet erg, en vooral het beeld van de hardwerkende smeris die zich de voeten verslijt als 'schaduwend', gebraakte nachten in auto's doorbrengend, kleumend in de kou, pislauwe koffie en pizzapunten waar een kakkerlak met een boog om heen zou lopen wegwerkend. Oftewel, een miserabel kutleven jagend op geesten en ingevingen die nergens toe lijden. De tegenstelling kan niet groter wanneer Fransman 1 zijn zoveelste gang gepresenteerd krijgt terwijl Hackman zijn koude voeten tot leven probeert te stampen en zijn neus ophaalt voor een door Schneider gehaalde koffie.

Prima rollen van Hackman, de harde smeris uiteraard, en Schneider, de iets zachtere agent. Verder mooie stijl, prima muziek, mooie geschoten scenes en beelden en de achtervolgingsscene van de trein of tram is van grote schoonheid, zit iedereen keer weer met ingehouden adem of het wel goed gaat. Het einde is ook prima eerst schiet Hackman per ongeluk een andere agent overhoop waarop hij verbeten door gaat achter Fransman 1. Die krijgt hij echter niet, aldus de teksten waar de film mee eindigt en een licht sinistere en beklijvende eindscore begint die toch wat een naar gevoel achter laat. Het komt niet altijd goed, niet iedere slechterik wordt uiteraard gepakt.

Prima film!

Op de gok meegenomen omdat ik meende mij te herinneren dat de film het bij de Oscars goed gedaan had, en dat bleek, maar dat dit geen garantie voor een goede film is blijkt wel weer net als een jaar eerder met het zaaddodende Chariots of Fire als beste film.

Toch mag het idee er best zijn met de liefdesrelatie binnen een liefdesrelatie waar het eerst wel even nadenken is wat nu in de film is en buiten de film. Daarnaast oogt de productie veelbelovend met de locaties, dorpjes, de pier in de zee, het tijdsbeeld met de industrie, pakhuizen, handel en koetsen. Wat dat betreft is er wel tijd genomen voor deze productie. Dan is er uiteraard de cast met een altijd goede Irons, wat een uitstraling heeft die man toch, en Streep die niet geheel onterecht genomineerd werd. Dan zijn er toch een aantal aardige momenten van drama en tragiek in combinatie met muziek.

Maar het is toch allemaal niet voldoende binnen een film die verder dodelijk saai is, niet vooruit te branden is qua tempo en vooral niet wil boeien. En dat is best jammer want er zit wel degelijk iets in rond de tragiek van het leven, liefde en vergankelijkheid. Mensen komen en gang en verbinding en connectie vervaagd naarmate een mens verandert, en dat soms sneller dan we willen. Maar zoals reeds gezegd is The French Lieutenant's Woman te veel een flauwe hap en daarmee iets dat niet aanslaat. Afijn, ook weer afgevinkt en verder met de volgende film.

En maar weer eens aan de Hitchcock op klassiekerzondag, en met deze Frenzy een titel die ik nog nooit gezien had en uiteraard benieuwd wat het zou zijn vanwege de behoorlijke beoordelingen.

En zoeken is het best wel even rond de opvliegende en humeurige Richard en dingen die eventueel staan te gebeuren. In die beginfase is het toch zeker zijn dag niet en dat lijkt alleen maar erger te worden met als kers op de taart de verdenkingen met klopjacht tot gevolg. Jammer vind ik toch wel dat je als kijker wel erg snel weet wie de seriemoordenaar wel is, en dat had wat mij iets gelaagder in elkaar mogen zitten met een moordenaar die tot op het laatst geheim blijft en de mogelijkheid dat het Richard op een slinkse manier mischien toch wel is. Dat is eigenlijk hoe ik Hitchcock ken en waardeer, en iets dergelijks mis ik toch in deze film.

Niet dat Frenzy een slechte film is, integendeel. Frenzy schijnt Hitchcock's eerste Rated R film te zijn en het moet gezegd dat de moorden, maar ook hoe het laatste lijk er bij ligt, weinig voor de verbeelding overlaat en misschien best wel gewaagd was in de beginjaren '70. Prima is eigenlijk de cast met de nodige onbekende gezichten maar ook een paar die ik wel ken zoals de kinderoppas uit The Omen en Richard Bouquet uit Keeping up Appearences. Buiten dat is er nog het nodige aan zwartgallige humor met de inspecteur en de kookkunsten van diens vrouw, de arme man.

En zo is, zoals ik al een beetje liet doorschemeren, Frenzy eigenlijk niet heel erg bijzonder maar wel uitermate degelijk. Van Hitchcock heb ik zeker beter gezien en eigenlijk viel het allemaal een klein beetje tegen vooral omdat de moordenaar zo snel al bekend is en er weinig mysterie is en dat voelt voor mij toch een beetje als een gemiste kans. Maar desondanks is Frenzy absoluut geen vervelende zit.

Ai! Wat een teleurstelling, want ik was toch van plan op de na-avond/begin-nacht voor Don't Look Now te gaan zitten uit '73 met Sutherland, maar kennelijk had de BBC ondanks de aangegeven titel besloten iets anders op het kanaal te slingeren. En waar ik dus verwachte voor een best wel goede titel te gaan zitten belandde ik uiteindelijk bij deze film en dat was een grotere stap terug in verwachtingen en kwaliteit dan verwacht.

Camp Blood komt weer tot leven ondanks de bekende vloek die er kennelijk rond hangt, en net als de Texas chainsaw massacre is ook deze killer losjes gebaseerd op Ed Gein. Nou...kom maar op dan, en lang duurt het niet voor er bloed vloeit in het intro en de roemruchte geschiedenis rond het kamp valt tegenover een jong schaapje dat het kamp zoekt vanwege haar aanstelling. Dat de film verder niet super is heb ik dan al gelezen, maar goed, welke horror slasher is wel buitencategorie? De titel is verder bekend net als de killer genaamd Jason Voorhees.

Toch wil het niet echt vlotten met het kinderlijke gedoe en gegiebel tussen de kampleiders in voorbereiding. Het is een mix van dom gedoe en inhoudloze dialogen met een typische jaren '80 uitstraling die zo het eerste half uur voorbij trekt waar ik toch erg weinig mee heb. Als dan uiteindelijk de vlam in de pan slaat is daar de gebruikelijke hysterie van verschillende karakters die ik redelijk storend vind. Vertrok kampleider Steve trouwens niet in heel anders kledij dan waar we hem later op de avond in terug zien in de diner? Niet dat dit deel uitmaakt overigens, maar Friday the 13th vind uiteindelijk toch voldoende balans met een paar aardige moorden en vooral tussen de getoonde knulligheid en humor betreffende de karakters. Fraai overigens één van de laatste shots zoals de kano drijvende op het meer.

En zo werkt Friday the 13th uiteindelijk nog net naar een krappe voldoende toe waar de werkelijke dader ook wat tegenvalt maar de verrassing uit het meer dan toch wel weer leuk is. Toch met het betere werk als de eerste twee Halloweens en Texas chainsaw massacre kan deze film zich wat mij betreft niet meten.

Tenslotte zaterdagavond nog even aan de griezel met dit Friday the 13th deel, een reeks waarvan ik overigens nog weinig van gezien heb buiten de allereerste uit 1980. En ik moet zeggen dat ik daar ook niet echt kapot van was en dat zette zich met dit deel verder voort, sterker nog het viel me vies tegen.

Want eerlijk gezegd komt het typische format, van zo'n groepje hoogst irritante tieners die als slachtvee gebruikt worden, me toch bijna de keel uit. Niet zo zeer vanwege de slachting, maar eerder vanwege het vaak onrealistische beeld van een dergelijk groepje. Uiteraard zijn het nooit lelijke mensen, lopen ze allemaal over van de ego en arrogantie, en is er het standaard gedrag van slempen, opgeilen en seksen, Het is allemaal zo bedroevend sneu dat je ze toch werkelijk een gruwelijke dood zou toewensen. Ik zou dan ook eerder zeggen dat een killer als Jason de good guy is dan de bad guy, pak ze Jason, pak ze goed! En dan te bedenken dat we in dit deel ook nog eens getrakteerd worden op twee keer zo'n teringgroepje met irritant volk. Afijn, gelukkig weet Jason er wel raadt mee.

Pluspunten zijn op zijn minst de behoorlijke muziek, Jason die zich vrij sadistisch gedraagt en de knappe verschijningen van zowel Panabaker als Righetti. Buiten dat vind ik het zoals zo vaak opvallend dat mensen altijd dezelfde fouten maken, maar dat kan blinde paniek zijn, maar verweren doet ook niemand zich echt, ze laten het gewoon gebeuren om zo maar te zeggen en is het merkwaardig waarom Jason iedereen bruut afslacht maar Whitney in leven laat waar ongetwijfeld een goede reden voor is die er overigens niet uitkomt. Buiten dat is het weinig orgineel, erg plichtmatig, en totaal niet interessant of boeiend. Ik bedenk me overigens dat ik Jason X ook nog heb gezien maar dat was eerder een nachtmerrie dan een horrorfilm, dan was dit nog niet eens zo slecht maar een voldoende krijgt dit niet.

Zaterdagavond natuurlijk nog even aan het griezelen en dat werd deze Friday the 13th The final chapter. Met alleen deel 1 achter de knopen had ik nog niet veel gezien van de Friday 13th reeks en ik moet eerlijk zeggen dat deel 1 best een beetje tegenviel voor zo'n naam. Zo heel bijzonder vond ik het eigenlijk niet en er kon eigenlijk met moeite een drie af. Wellicht dat ik er teveel van verwachte en een herkijk meer soelaas biedt. Maar afijn, The final chapter dus waar het me ontbreekt aan de andere delen, en opzich smaakte dit best wel.

En pak de bingokaart er maar bij wat de sequels betreft, waar ook nog wel een klein beetje Leentje Buur gedaan wordt bij Halloween deel 2 met het ziekenhuis en het vozende personeel. En net als in Halloween gaat Jason op pad naar de enige plek waar hij thuis hoort. Maar wat die bingokaart verder betreft kunnen we nog meer vinkjes gezet worden met een afgelegen plek, een stel geile en sexende tieners, een bijdehand kind, het nodige aan drank en sex en de gebruikelijke do's and dont's. Het is gesneden koek, maar geen vervelende koek wat dat betreft.

Want de dames zijn allemaal best oké, is de sfeer en muziek best goed, is het bij tijd en wijlen lekker duister, slacht Jason er ondertussen lustig op los en doet dat soms erg creatief en heeft het geheel een aardige finale met flink wat Gore. En zo maakt The Final Chapter een behoorlijke indruk waar de film door verschillende leden benoemd worden als het beste deel uit de reeks. Een 3+ wat mij betreft.

De vierde film van de dag betekende even griezelen op Netflix met deze Fright en daarmee dacht ik toch serieus een film van een bepaald niveau te hebben. Bovendien dacht ik dat de blonde kinderoppas Sharon Tate was maar dat geheel terzijde zijde, want dat maakt verder niets uit.

Het verhaal is duidelijk rond de jonge dame in kwestie die een avondje komt oppassen voor de neurotische Helen en vrij snel daarna zelf ook erg schrikachtig wordt. Aanvankelijk lijkt het nog mee te vallen wanneer het vriendlief blijkt te zijn die om het huis spookt en zoals praktisch in iedere horror film met een oppas zin heeft in een verzetje maar vervolgens een blauwtje loopt. En eerlijk gezegd is er geen klap aan die eerste fase hoewel Suzan George en natuurlijk Honor Blackman twee prachtige dames zijn om te zien.

Als al het domme en vervelende gedoe met het vriendje dan eindelijk achter de rug is en er ander gevaar dreigt lijkt de film zichzelf op te richten maar dat is van kort duur waar de film toch vooral in een enorme chaos uitmond. Aardig is op zijn minst dat de psychotische Brian Amanda aanziet voor zijn ex-vrouw Helen en is het best knap hoe hij zich naar binnen liegt als zijnde een buurman. Opvallend maar verder niet heel erg belangrijk zijn foutjes zoals de politie die in het donker zonder verlichting rijdt.

De film moddert vooral door en mond daarna uit in een ronduit chaotische finale met heel veel geschreeuw dat ik bij mezelf denk of dit ook zo snel mogelijk afgelopen kan zijn, en gelukkig duurt het daarna ook niet lang meer en snap ik best dat deze film niet heel goed gewaardeerd wordt. Eindresultaat is dan ook geen voldoende.

Fijne guilty pleassure die, wanneer op tv, er toch altijd weer even voor komt. Aardig verhaal, soms wel eens wat flauwe slapstick, ziet er op zich nog prima uit voor een film uit '95, een beetje spanning en verassing is er ook wel. Trini Alvarado is erg leuk om te zien en vooral Jeffrey Combs doet het heel erg aardig als de behoorlijke doorgedraaide, paranoia en neurotische FBI agent. Speciale agent? Nou en of...erg speciale.

Moet wel zeggen dat ik deze film enkele jaren terug veel hoger qua cijfer zou inschalen dan dat ik nu ga doen. Ik denk dat dit komt door de ontwikkeling als kijker die je doormaakt. Ik bedoel als ik vanmiddag 2001: A space odyssey gekeken heb dan komt je er toch achter dat een film als dit leuk vermaak is maar niet iets dat je geest heel erg beet kan houden.

Desalniettemin erg aardig vermaak.

De wekelijkse greep van de crosstrainer stapel, had ik hier verwachtingen van? Hierlijkt bij voorbaat meer potentie in te zitten dan die zoutloze comedies die voorbij kwamen de afgelopen weken maar helaas viel Cold Prey ook best wel weer een beetje tegen.

En ja, hoe clichématig kan het beginnen met het groepje jongeren onderweg naar een afgelegen locatie, net zo inherent bijna als dat er twee stelletjes tussen moeten zitten of dat de sprake is van vervelend of irritant gedrag tegenelkaar. Het is altijd hetzelfde oppervlakkige geneuzel van weinig sympathieke jongeren waarvan je eigenlijk denkt laat die maar afgeslacht worden en uiteraard gebeurt dat in een film die verder wel redelijk punten treft in een prachtige natuur en omgeving en fantastische urbex locatie in de vorm van het hotel. En uiteraard zijn de beide dames best oké in de vorm van Viktoria Winge en vooral Ingrid Berdal, daar houdt het toch vooral op met de goede punten.

Want zoals zo vaak in die genre met een dergelijk gesitueerd verhaal irriteer ik mij blauw aan dergelijke karakters en hun gedrag. Dan duurt het tot bijna drie kwartier voordat er eindelijk iets gebeurd en in tussentijd draait het alleen maar om de stelletjes en irritaties over en weer tussen de karakters. Kom de moordenaar dan eindelijk in beeld, gebeurt er eindelijk iets, is het zomaar weer voorbij en ondanks de donkere gangen, de knipperende lichten in de locatie die uit zich uitstekend voor het nodig aan griezel en spanning zouden lenen, voelt het aan alsof er amper iets gecreëerd wordt en eigenlijk niets met het geheel gedaan wordt.

Het mag duidelijk zijn dat deze Cold Prey mij behoorlijk tegenviel , en daarmee een dertien in een dozijn film betreft die clichématig is en ook nog eens verre van spannend. En ja, de clou zie je ook nog van verre aankomen...

Wat was ik ooit na aanschaf van deze film teleurgesteld 29 jaar geleden. Destijds onder de indruk van Pulp Fiction en Reservoir Dogs verwachtte ik hier toch erg veel van, iets dat eerst gedeeltelijk in gelost werd en daarna volledig de mist in ging door de omslag. Waardeloze film in mijn beleving....maar dat was toen...

23 jaar later ga ik met veel plezier voor deze film zitten en de eerste minuten kenmerken zich alweer met een heerlijk smerige en typerende beeld qua dialogen waar de bijna altijd aanwezige Michael Parks, als het films van Rodriquez en Tarantino betreft, zijn wijsheden mag uitspuwen. Geniaal verhaal heeft ie samen met John Hawkes. Daarna ontaard de film in een grimmig en redelijk misdaadverhaal met aardige sfeer, dreiging en veel expliciet geweld. Naast het broeierige zuiden valt tevens de band tussen de broers op.

De film slaat natuurlijk in de bar helemaal om, iets waar de film met mijn hedendaagse wijsheid wel baat bij had. Van een aardige misdaad slaat hij om naar een soort horror-slasher waar de lol en smerigheid afdruipt, aangevuld met een paar geweldige karakters als Tom Savini en Mike Williamson, fouter kan eigenlijk allemaal niet, ook met de andere karakters van Danny Treijo en de drie rollen die Cheech Marin vertolkt. Voeg daar nog aan toe de uiterst wulpse Haye, prima muziek, veel humor en je hebt een heerlijk product zeker de laatste drie kwartier.

From dusk till dawn is verre van een topproduct maar wel bijzonder vermakelijk geweldsorgie!

In het verleden altijd zo'n prima zaterdagavond-laat product. Prima om als nachtfilmpje even mee te pakken met een paar biertjes, en ook regelmatig gedaan in die zin. In tegenstelling tot toen lijkt de film heden ten dage toch wel iets van zijn kracht verloren.

Zo stelt het verhaal met de dader niet veel voor, vind het al vrij snel voor de hand liggen wie er gezocht wordt en de opzet vind ik dan ook erg CSI achtig. Toch heeft de film meer te bieden. De sfeer en de naargeestige beelden van Londen wordt wat mij betreft toch wel erg goed gebracht en hoewel de zogenaamde visioenen misschien weinig toevoegen benadrukt het wel het duistere sfeertje. Die credits verdient de film in ieder geval wel. Depp vaag als altijd, maar ik persoonlijk vind Ian Holm erg goed waarvan pas op het einde de ware identiteit naar voren komt en eenmaal met die duistere ogen en klaarblijkelijk sadistische dubbele persoonlijkheid is het bijna jammer dat hij zich pas op het einde zo mag uitleven. Aardig plotje verder nog rond het koningshuis en Special Branch waar in eerst instantie de verdenkingen ook naar toe gaan. Moet gezegd worden dat de ware indentiteit nooit onthuld is en dat er wel degelijk dergelijke verdenkingen geweest zijn richting een doorgedraaide prins of dokter aan het hof. Dus deze theorie is niet helemaal uit de lucht gegrepen.

Aardige film, vooral erg sfeervol, maar als plot en verhaal te mager, vermakelijk maar zoek tegenwoordig toch ietsje meer in een film

Behoorlijke vlakke film, die naast het feit dat het in het tijdsbeeld van '53 gezien moet worden, al het controversiële dat het boek berucht maakte mist, wat ergens ook al weer logisch is aangezien het boek ook stevig gecensureerd werd. Iedere vorm van seks, bordelen, homohaat, wat een heel groot issue is in het boek, en andere vormen van racisme richting Joden en negers was er uit gehaald. Vorige jaar de herziene en gereconstrueerde versie geprobeerd maar niet alleen in de titel staat 'eeuwigheid', het boek zelf met zijn 1200 blz is dat ook.

Desondanks is het niet een onaardige film. De meeste spannende dingen zijn de druk op Prewitt, de relaties met getrouwde vrouwen en dames van lichte zeden, en de onderlinge irritaties die soms hoog oplopen. Net als het boek moet de film het vooral hebben van de dodende monotonie van een leger in ruste, iedere dag weer, weken achterelkaar. Pas op het einde komt de aanval van 7 december aan de orde waar nog aardige gewerkt wordt met een aantal archiefbeelden en een paar overvliegende jagers die men beschiet. Spannend is het zelden, toch zijn bekende koppen van Lancaster, Sinatra, Clifton en zowaar Borgnine, van de week nog gezien in All quiet on the western front, leuk om eens te zien en wordt er bij tijd en wijlen heel aardig geacteerd.

Leuk een keer gezien te hebben maar dat is het dan ook wel, een paar iconische beelden zoals op het strand, verder vooral een oude film die voornamelijk in het tijdsbeeld gezien moet worden en net als het boek een zware prijs heeft betaald vanwege het ware beeld waar het voor stond. Namelijk; een rauw en eerlijk beeld van dienstplichtigen in rust.

Verder met James Bond, en uiteraard na Dr. No volgt dan automatisch From Russia With Love. Wat mij betreft meteen al één van de beteren met Sean Connery.

Laat ik meteen het verhaal aanschieten, Bond is een spion uiteraard en vind zich terug in een heel aardig plot tussen MI6 en de Smersh die prachtig tegen elkaar uit gespeeld worden door Spectre voor hun eigen belang. Eens een keer geen vage boef maar echt spionage en verraad, iets dat meteen al bij mij scoort. De introductie van Bond hebben we sowieso al gehad in Dr. No en Connery voelt zich overduidelijk als een vis in het water als de charismatische en koele 007. Dan zijn er de prachtige locaties met Istanbul en de Oriënt Express en een overvloed aan kleurrijke en zonderlinge figuren die allen overtuigd neergezet worden. Moet gezegd worden dat Romanova als karakter erg weinig toevoegt maar dat Daniela Bianchi zondermeer bij mij in de de top 5 staat van mooiste Bond vrouwen ooit. Wat een prachtige vrouw is dat toch. Shaw is heerlijk als sadistische en zwijgzame huurmoordenaar, geweldige knokpartij trouwens tussen hem en Bond in de trein, werkelijk één om met ingehouden adem te kijken, de muziek, de stijl, om niet te vergeten dat het eerste uur al meer gang en actie brengt dan Dr. No over zijn hele lengte. Om trouwens nog even de prachtige Citroën Traction Avant te benoemen waar Bond in het begin mee gevolgd wordt.

Is er dan niets negatiefs te vinden? Zeker wel. Hoe simpel kan men Bond vanuit de heli neerschieten in plaats van zoveel keer overvliegen? Dan vraag ik me af wat zulke zware brandstofvatten achterop zo'n boot moeten. Mag hopen dat daar een handmatige brandstofpomp bij geleverd is want hoe wil je zo'n vat leeg gieten in je lege brandstoftank? Het zijn echter dingen voor een kniesoor want de uiteindelijke afloop in beide gevallen is spannend en dat is de leidraad gezien het tijdsbeeld van de jaren '60.

From Russia With Love is dan ook een super vervolg te noemen, meteen al één van de beteren zo niet besten en een standaard waar vervolgen moeite hadden zich aan te meten. En dat komt puur door het goede verhaal, prachtige stijl en sfeer en prachtige Bond-babe. Kortom From Russia With Love, bijzonder fraai in mijn boekje.

Meer dan boeiend film van Ron Howard over een aantal interviews tussen Frost en Nixon.

Een aardig opbouw wordt ingezet met uiteraard Watergate en daarna het 'showreportertje' die het zich toch redelijk hoog in de bol lijkt te halen door Nixon te willen interviewen. Met nadruk op lijkt. Want, wil hij alleen maar een kijkcijferkanon of heeft hij een plan om Nixon klem te lullen? Iets wat je vooral achteraf kunt bedenken. De film vervolgt zich met een intrigerend doch stuitend beeld van beide. Frost tijdens de interviews al vleespop, daarnaast druk met vrouwen, feestjes, sponsors en andere shows. Nixon daar en tegen gehaaid, zoals bekend, bezig met een ware charmeoffensief en de gesprekken praktisch doodleggende als het hem niet aanstaat. Ronduit stuitend het moment dat Nixon achter de piano zit en al het personeel, staf, braaf zit te luisteren. Alsjeblieft zeg!

Nu wordt in de aanloop naar het einde voogewend dat Frost de zaak serieuzer nam toen hij financieel aan de grond leek te zitten en zijn andere shows gecanceld werden, toch blijkt dat hij zich juist op politieke interviews had toegelegd , verschillende hoge Engelse diplomaten had gesproken en de meeste Amerikaanse presidenten. Ik kan me niet voorstellen dat hij zich zo slecht zou voorbereiden en zich pas bij zoveel pech zou op scherpen, dus dit lijkt me ook omwille van het verhaal. Of het moet geweest zijn om Nixon geweldig in de val te laten lopen door zich voor te doen als lichtgewicht. In dat geval slaagt de opzet.

Het eindresultaat is een boeiend gevecht met spanning van beide kanten, groeiende frustratie en uiteindelijk een bijzonder inkijk in de ware Nixon die als een ballon leeg lijkt te lopen. Met recht een tragisch beeld waar die laatste twintig minuten een bijzonder tragisch beeld van uitgaat net als dat bizarre telefoongesprek waar een behoorlijk naargeestig, agressief en zelfs machtswellustig iemand in naar voren komt. De soundtrack van Zimmer is prima, de cast ook met Langella, Sheen en Rockwell en al met al een bijzonder boeiende en knap opgebouwde film

Zondagavond klassiekeravond bracht niemand minder dan Marlon Brando met deze The Fugitive Kind, en daarmee een kringloop vondst waar ik geen moment over hoefde te twijfelen net als Streetcar named Desire een week of wat terug. Toch bleek deze The Fugitive Kind, zoals het stemgemiddelde van te voren al deed vermoeden, een lastig te vatten film.

Desalniettemin begint het interessant genoeg met Brando in een voor hem typische rol als buitenstaander opzoek naar een beetje rust en vrede maar ogenschijnlijk nergens kan aarden. Zonder dat Xavier überhaupt zelf in de problemen raakt is de sfeer en aanpak binnen het dorpje al snel duidelijk waar het tegelijkertijd broeierig als verhit kan zijn, men niet van pottenkijkers en vreemdelingen houdt, en iemand die net uitgebroken is zonder pardon overhoop wordt geknald. Het is het goede oude broeierige zuiden waar de oude en harde aanpak nog het meest werkt vooral tegen ongewenste invloeden binnen een dorp waar de gebruikelijke sociale spanningen en verschil tussen klassen heerst. Dat belooft wat zou je zeggen, maar helaas...

Grappig is dan nog wel hoe verschillende klanten het een beetje in de bol krijgen van Xavier, en is de onvoorspelbare Carol een interessant karakter die voor een goede wisselwerking zorgt en praktisch een spiegel is voor Xavier, toch wordt dat beetje interessante waar de film het in eerste instantie van moet hebben keihard afgebroken door de oninteressante Torrance waar vooral de dialogen tussen Lady en Xavier bijna de tijd doet stilstaan. Ja ja, het zal dat er spanning en verlangen is tussen de twee, en een bepaalde opbouw. Toch kan het in mijn optiek niet trager en saaier dan dit en zijn die ellenlange conversaties tussen de twee voor mij dodelijk.

En dat is best wel jammer want op de achtergrond sluimert dat Xavier best wel anders wil maar niet kan, justitie toch plots de pik op hem in heeft, en de finale toch in plotselinge chaos uitbreekt. Het gevoel achteraf is dan ook dat hier veel meer van te maken geweest was, maar uiteraard zit men aan het format van het toneelstuk vast en dat komt wat mij betreft te kort. Te saai en teleurstellend is dan ook het eindoordeel, geen voldoende.

'When I came home, there was a man in my house!'

Een film die eigenlijk erg snel vergeten wordt, en ondanks enkele kleine dingetjes van kritiek, toch eigenlijk een super degelijke en kwalitatief goede film is

De vooringenomenheid van de detectives die Kimble zo graag in de bak zien is wel wat op het randje. Het bewijs is er uiteraard en spreekt niet in zijn voordeel maar een beetje raadsman had het merendeel van het bewijs van tafel geveegd en zeker de doodstraf omgezet gekregen tot levenslang. Ik bedoel, joh...dus zijn vingerafdrukken zaten overal? Goh...raar is dat in zijn eigen huis. Hij is dokter, natuurlijk zit hij aan zijn vrouw om te kijken of hij haar nog redden kan. En de 911 call, tsja, interpretatie, niets meer of minder. Wat overigens ook niet sterk is dat hij er vandoor gaat in een ambulance en ook nog de zwaailichten aanzet, valt wellicht een beetje op don't you think? Een terugkeer in zijn eigen ziekenhuis waar vrijwel niemand hem herkent en een US Marshall die wel erg gemakkelijk schiet vooral op de op het oog ongewapende Kimble. En zo zijn er wel wat meer van die kleine dingetjes.

Toch naarmate Kimble in Chicago terugkeert en de vaart wat terugneemt, stijgt de kwaliteit van het kat en muisspel eveneens. Een degelijke verhaal ontvouwt zich met een meer dan prima acterende Harrison Ford die dit keer eens niet de goedlachse avonturier speelt die zich onnozel overal uit red, maar voor de verandering een geëmotioneerd, vooral in het begin, en kwetsbaar mens van vlees en bloed, die zich plotseling moet zien te redden.

Sterk zijn de puzzel die Kimble langzaam samenvoegt en bijvoorbeeld de scene waarin ze elkaar tegen komen in het trappenhuis en de daarop volgende achtervolging door St. Paddy's day. Verder eveneens sterk de inval om Copeland te pakken en de afloop van die situatie. Zoals eerder gezegd zet Ford een prima prestatie neer en TL Jones zet wellicht niet zijn beste rol neer maar wel een type personage dat hem perfect ligt. Voeg daarbij een prima soundtrack aan toe en je hebt een bijzonder degelijke en spannende film, in dit geval The Fugitive.

Toen ik deze film voor een prikje meenam ging ik er vanuit dat het om Eye in the sky ging. Dat was dus niet het geval en de film komt er qua verhaal en kwaliteit niet eens in de beurt.

De film lijkt op eerste hand interessant qua onderwerp maar daar blijft het al snel bij, een voor mij aaneenschakeling van zwijgende en ondoorgrondelijke gebeurtenissen in drie verschillende situaties is wat rest en het boeit me gewoon niet. Er zal ongetwijfeld goed geacteerd worden en een prima achterliggende psychologische boodschap in zitten maar aan mij is het niet besteedt.

Anyone who runs is a VC. Anyone who stands still is a well-disciplined VC! You should do a story about me sometime!

Wat vond ik deze film destijds een vreselijke film toen ik hem voor het eerst zag. Werd aangekondigd op tv als één van de betere oorlogsfilms en wat was ik gewend in die tijd aan films als Een brug te ver en De langste dag. Waar was die oorlog dan? Het eerste uur ging in die zin verloren aan een militaire training die weinig aan de verbeelding overliet, zeg maar gerust ontnuchterend was, en in het tweede deel kwamen dan gevechten voor maar die waren gerust te zeggen vrij verwarrend, onduidelijk en zonder een vijand te zien. Hé!!! Wat was dat? Wat had ik nu gezien?


Nu, na zoveel maal opnieuw te hebben gezien, het concept aanvaard te hebben en het beeld dat geschetst wordt te begrijpen, een heerlijke film. De training met de vuil gebekte drill-sergeant die uiteindelijk te ver gaat met één van rekruten en wat een geweldige rol is dat van D'Onofrio, is nog steeds ontnuchterend op het hilarische af. Wat braakt die man eruit zeg, aan de lopende band. Niet moeilijk te geloven dat Lee Emery een echte drill-sergeant was een aanvankelijke als adviseur erbij was. Van begin tot het einde een iconisch geheel en iets dat je niet snel zult vergeten.

Dan Vietnam zelf. Het begint wat gezapig met de mannen die beroofd worden in Saigon, het rondhangen in de barakken en uiteindelijk de aanval op hun basis. Wanneer Joker en Rafterman uiteindelijk opdracht krijgen naar Hue af te reizen zitten ze vanaf het moment dat ze in de helikopter stappen, bij de moordlustige boordschutter die bij iedere neergeschoten burger 'get some' roept, in de waanzin die oorlog heet.

Daarna volgt een aantal zeer chaotische gevechten in het kapotgeschoten Hue, waarin wel mariniers sneuvelen zonder dat er een duidelijke vijand in beeld komt. Onduidelijkheid, chaos, absurditeit, brute actie, mooi in beeld gebrachte oorlog en dat allemaal in uiterst beklemmend sfeertje en beklijvende muziek. Vooral het kapot geschoten Hue, dat een gasfabriek in Oost-London is, is een lust voor het oog. Godsamme wat hebben ze dat mooi gemaakt.

Inmiddels alweer een oudje en al heel wat keren gezien, desondanks is The Full Monty toch altijd weer een vermakelijke en innemende film

Luchtige doch redelijk straight on wordt het beeld van de ingestorte economie en werkeloosheid gebracht in Sheffield. What to do...? Is de vraag, het antwoord niet even logisch, vooral door de diversiteit binnen de groep, en hoewel het beeld en de charme die er is van de 'normale' man, is daar toch ook het beeld van een zeer onwaarschijnlijke groep met een bizarre ambitie. Een idee waar met horten en stoten en de nodige drempels naar toegewerkt wordt.

De charme van de film is de sarcastische Engelse humor waar vooral het eerder genoemde, de onwaarschijnlijke en diverse groep mannen die toch eigenlijk heel wat moeten overwinnen om tot een bepaalde daad te komen. En laat daar nu net de innemendheid van de film in zitten. De dikke, de oude, de magere, enzovoort die hun zelf overwinnen en ontstijgen. Voeg daarbij een aantal acteurs in goede doen Addy, Carlyle en Wilkinson, een prima soundtrack en een aantal kostelijke scènes zoals Hot Stuff in de wachtrij, hoe de familie van Horse zich zit te vermaken tijdens de repetitie, hoe Gerald alles probeert te verbloemen, Lomper opbloeit en het uiteindelijke optreden, en je hebt een meer dan prima film.

The Full Monty is daarmee wat mij betreft een kostelijk en vermakelijke film, met de nodige humor, een schare prima acteurs, fijne muziek zoals de swingband reggae achtige bewerking van de Rocky theme en voor een prima boodschap.

Klassiekerzondag bracht deze Funeral in Berlin met het karakter Harry Palmer reeds bekend door The Ipcress File en naar het schijnt nog lang niet de laatste film waar dit door Len Deighton bedachte karakter in voorkomt. The Ipcress File scoorde een meer dan behoorlijke voldoende, lang leve MovieMeter want eerlijk gezegd weet ik er geen reet meer van af, en was het natuurlijk de vraag hoe deze Funeral in Berlin ging vallen en dat bleek toch wel een stuk minder.

Harry wordt weinig subtiel voor het karretje gespannen dat het overlopen van een Russische officier heet en al snel zien we beelden van het na-oorlogse Berlijn met braakliggende stukken, frisse nieuwe gebouwen maar ook treurige grijze monsters van gebouwen die zwart zien van ellende. Uiteraard is niets wat het lijkt, is niemand te vertrouwen en lijkt de vooraf simpele opdracht toch heel wat haken en ogen te hebben. Caine is droog als altijd, Eva Renzi is natuurlijk leuk voor het uitzicht en Homolka schmierd er op los als de foute Russische Kolonel.

Toch is het allemaal net niet met deze Funeral in Berlin die eigenlijk gewoon te traag is, zeg maar tempoloos, ontbreekt regelmatig de spanning en zijn de plotwendingen erg ad hoc en op het ongeloofwaardige af. Oftewel echt aankomen deed het bij mij allemaal niet. Een aardig tijdsbeeld en typische Britse humor bevat de film nog wel dus wat mij betreft geen onvoldoende maar een steady drie sterren.

En voor de herkijk met Fury en daarmee een film die ik even vaak keek als goed vond maar met de nodige zwakke punten. Tot deze keer, want tot mijn eigen verbazing zag ik anders dan andere keren naar de film en vond ik de film beter dan eerder, wellicht dat ik voor het eerst echt zag wat Ayer voor ogen had met deze film.

Want hoewel de inleidende tekst de indruk geeft dat men, en met name de tanks, aangeschoten wild was komt het bij tijd en wijlen over alsof de Duitsers niet kunt schieten, neem bv de scène waar de vier tanks in rij op de Duitse linie met twee kanonnen afrijden. Een volgende punt is de tijd die men kennelijk heeft voor de voorbereidingen omtrent de eindslag, Norman heeft weliswaar gerend maar het duurt wel erg lang voordat de vijandelijke troepen er zijn. Tenslotte de eindslag rondom de tank waar het wel uitermate onnozel is hoe 'ervaren' SS troepen zich keer op keer stuk blijven lopen en de tank niet eerder aan een blinde kant aanvallen. Zeg maar gerust dat de eindslag uitermate knullig is vanuit Duits oogpunt en behoorlijk ongeloofwaardig. Vooral het laatst genoemde was toch wel een punt waar ik de film altijd behoorlijk hard op afrekende, tot nu...

Want meer dan ooit maakt Fury indruk met een ongelooflijk sterke sfeer, cinematografisch en qua muziek, dit alles verweven met een uitermate rauwe, harde en realistische sfeer. Was Saving Private Ryan in 1998 een visuele eyeopener, dan is Fury dat wel met terugwerkende kracht omtrent zijn sfeer, de communicatie tussen de mannen en de scheidslijn tussen goed en kwaad. Want waar Spielberg dat nog enigszins kinderlijk afschildert in SPR is de scheidslijn tussen goed en kwaad wel heel erg ver te zoeken in deze Fury, iets dat natuurlijk veel dichter bij de waarheid ligt. De soundtrack van Steven Price is in één woord geweldig te noemen met een uitermate melancholieke terugkeerde melodie tegelijk met het gezang dat heel dreigend is. Ook zeker noemenswaardig de locaties zoals het militair kampement in het begin die een ontzettende vette sfeer uit ademt qua ellende, afgematheid, wroetend door de modder. Ook geweldig is de geluidsmix met bijvoorbeeld geluiden van buiten de tank, het fluiten van de artillerie granaten zal wat overdreven zijn maar dat neem ik voorlief. En dan is er tenslotte nog de actie die next level is, een waar spektakel uiteraard de scène waar de vier tanks in een rij op de Duitse linie afrijden, en andere momenten zoals het schieten met fosfor mogen ook genoemd worden.

Maar toch zijn het de acteurs en de groep karakters met diens chemie die op mij nu de meeste indruk maken. Want wat wordt er goed geacteerd door onder andere Le Boeuf en Bernthal waarvan de laatste toch echt wel een glansrol neerzet met zijn karakter Coon Ass. Treffend de krappe ruimte maar vooral ook de communicatie tussen de mannen, het gefit, het gescheld, maar op sommige momenten vooral ook de stress tussen lader en schutter waarvan de laatste zenuwachtig op een nieuwe granaat zit te wachten. Afstomping, de wrede hardheid van de oorlog en oorlogsmisdaden is wat wij zien, neem bijvoorbeeld het vervelende gedrag ten overstaande van de tweede dames, niet alleen getuigd deze scène van afgestompte normen en waarden maar tegelijk ook van de dualiteit betreffende WarDaddy die harder dan wie dan ook is maar alleen op de juiste momenten. Het verhaal met de dode paarden onderstreept nogmaals wat voor zware rit deze mannen reeds achter de rug hebben, zeg maar gerust dat ze getraumatiseerd zijn. Maar ondanks alle wrevel en gescheld blijkt het toch een hechte en homogene groep maar zelfs noob Norman wordt opgenomen iets dat zich ten volste ontvouwd wanneer mijn trouw aan elkaar blijft in de tank. De eindslag is daarmee dus ook niet realistisch bedoeld maar eerder als situatie om de band tussen de groep mannen te tonen.

Hilarisch trouwens de scène met de piano en de handgranaat, buiten dat is het deze film natuurlijk dood ernst die met recht een brok sfeervolle cinema genoemd kan worden en bij tijd en wijlen behoorlijk intens is met een eindgeneriek die zelfs aan Come and See doet denken. Maar zoals reeds gezegd schat ik de film meer dan ooit op waarde met zijn karakters en sfeer. Een halve ster erbij wat mij betreft.