Opinions

Op de gok een tijdje terug mee genomen in de hoop misschien een verloren klassieker gevonden te hebben. Want ja de titel klinkt op zijn minst interessant, er is de leeftijd voor een klassieker, en de cast mag er ook zijn.

De opening mag er meteen zijn met de geschiedenis rond Trotsky en een soundtrack die als ongemakkelijk en dreigend de benoemen valt. Met het intreden van Trotsky heb ik meteen mijn twijfels, had ze daar nu niet iemand anders dan Burton voor kunnen kiezen? Uiteindelijk doet Burton het nog best aardig. De poging tot de nodige sfeer en de al eerder benoemde soundtrack is niet verkeerd en er wordt een prima beeld geschetst van Rusland 1940 met chaos en dood, Stalin die huishoud en het nodige van de familie Trotsky reeds geëlimineerd. Verschillende aanslagen zijn dan al geprobeerd en we zijn getuigen van de aanslag met de agenten. Andermaal weer dat aardige sfeertje.

Passend is de chaos rond de eerste aanslag, tegelijkertijd komt hij ook slapjes over vergeleken met wat ik over de aanslag gelezen heb. Mispeer sowieso is dat Trotsky licht gewond raakte wat niet in de film voorkomt. Andere punten van kritiek zijn het stukje dierenmishandeling met het stierenvechten waarvan ik me afvraag wat het toevoegt en zo'n beetje iedere scene rond Jackson/Ramon tot aan de aanslag zelf die weinig toevoegen. De film is ronduit rommelig en heeft veel scènes die erg weinig toe lijken te voegen.

The Assassination Of Trotsky klinkt als een klok en de tijd en het verhaal mag er ook zijn, toch wordt er veel te weinig mee gedaan en dat is spijtig want de aanloop naar de aanslag zelf is goed, net als de afloop waar men blijft gissen wie Jackson is en de man een raadsel blijft. Wel goed meegenomen het moordwapen en nog twee andere dingen, die je pas begrijpt als je ingelezen bent, betreffende de kreten van Gita dat Jackson een leugenaar is. Hier wordt ongetwijfeld mee gerefereerd aan het door Jackson's beweerde motief voor de aanslag, dat hij namelijk niet mocht trouwen met Gita van Trotsky. Tevens horen we op een gegeven moment de getergde kreet van Trotsky in het cellenblok, dit heeft te maken met dat Ramon die getergde kreet niet van zich af kon zetten en nog regelmatig hoorde. Helaas wordt ook hier veel te weinig mee gedaan noch uitleg aangegeven terwijl er wel een idee achter zat.

Het is jammer want van deze film was toch wel héél veel meer te maken geweest. Nee deze film kan gerust overgeslagen worden.

She likes me.

She likes Dead fish to.

Eindelijk tegengekomen bij de kringloop en wel weer eens zin om te kijken, want hoewel de tand des tijds waarschijnlijk een stevige hap uit de kwaliteit heeft genomen kan ik me deze toch herinneren als vermakelijk en vlot. En ja, de film slaat toch wel weer snel aan zoals hij dat vroeger ook deed. Het is de mix die het doet in combinatie met de wetenschap in welk tijdsbeeld je deze film moet plaatsen, namelijk mid jaren '90.

Stallone is prima en zelfs een beetje timide in de rol van de ervaren en rustige hitman, Banderas op zijn beurt helemaal op zijn plek als de jonge hond die simpel weg hyper te noemen is. En het moet gezegd dat Banderas toch een zekere bluf, branie en charme in de rol weet te leggen. Van de bleke wat wispelturige Moore ben ik dan weer wat minder onder de indruk en heeft de film de nodige schoonheidsfoutjes. Zo is het kolder dat de politie zo hard moet rijden met een arrestant achterin, de man is gepakt, je gaat naar het bureau, waarom dan zo idioot? En zo is het vuurgevecht op het kerkhof ook bedenkelijk. Volg hem, sla toe op een punt zonder volk en al helemaal ergens waar niet net veel politie aankomt. Zo wordt in het wilde taxiritje twee keer dezelfde spiegel er af gereden. Ach het zijn dingetjes die door de vingers te zien zijn. Net als dat Bain als hitman Interpol leden omlegt, hoe dom ben je dan? Alleen het volk in de kamer was de opdracht, niet de mensen op de gang. Bain. Is sowieso een olifant in de porseleinkast tegenover een subtiele Rath die fraaie slimmigheidjes etaleert opzoek naar een kamernummer of adres. Dat de film eens een vals nootje produceert maakt niet uit want het levert wel een uitermate vermakelijke tweestrijd op tussen de twee 'assassins' met de nodige actie zoals in het appartement van Elektra.

En zoals inmiddels wel duidelijk is maakt Assassin's 2022 nog een prima beurt als vlot actievehicle waarvan het podium dat de band Portishead geboden wordt nog wel even leuk is. Bestaan die überhaupt nog?

Look at that. Two cops wishing me luck. I'm dóómed!

Een film die mijn aandacht getrokken had omdat deze beter zou zijn dan de 2005 versie. Een versie die me toch al nooit heel erg kon bekoren. En wat was ik blij deze vorige week bij de kringloop te treffen.

Het verhaal is bekend, een eenzaam politiestation, zo goed als gesloten, in een probleemwijk, belegerd en aangevallen, de aanwezigen wanhopend en tussen hoop en vrees. Het mag duidelijk zijn, van veel diepte qua karakters of uitgebreid narratief is geen sprake. De reden van de aanval is weinig meer dan een vehicle wat betreft de bloedeed en de vluchtende vader, de laatste doet na het naar binnen vluchten weinig meer en komt totaal niet meer in het verhaal voor. Inhoudelijk en dialoog matig blijft dat gedeelte erg op de vlakte en wordt er slechts gericht op de paar die de eerste aanval overleven.

Storen doet dit allerminst want waar Assault on Precinct 13 bijzonder goed inslaagt is zijn korte en vlotte speelduur, stijl en zijn buiten gewone sfeer qua spanning en muziek. Meer mensen die bij de openingsmuziek meteen aan Drive van Winding Refn moesten denken? Van meet af aan bouwt Carpenter rond iedere scene een heerlijke spanning op en zet een stijl neer met door hem zelf geschreven muziek naar ik meen. De compactheid en de simpelheid qua dialoog en plot is voor een keer ook best fijn en simpel. Dit ondersteunt door een prima agent, een stoer wijf en twee criminelen die zo 'slecht' nog niet zijn.

AoP13 is dan ook een kostelijk actiefilm met een ronduit fantastische sfeer die naar thriller neigt. Heerlijk!

In 2005 vlak na uitkomst in een opwelling aangeschaft in een zucht naar wat actie en spektakel. Hoewel vermakelijk viel de film me toch behoorlijk tegen wegens verschillende factoren en dan wist ik nog niet eens van het orgineel van John Carpenter die deze 2005 versie een nog blekere teint geeft. Want dat niveau bereikt deze film al helemaal niet.

Het verhaal mag verder bekend zijn rond een praktisch gesloten politiebureau met minimale bezetting die beleggerd wordt met als inzet her uitleveren van iemand binnen. Hier is het Bishop, in de '76 versie is het de gevluchte vader. Een langdurig gevecht is het gevolg met het nodige aan slachtoffers en geweld. En om meteen maar een paar pluspunten van de 2005 versie op te dreunen, de cast is eigenlijk wel prima op een enkele disonnant na, Maria Bello altijd fijn om te zien waar ik wel een beetje verliefd op was na haar rol in ER, is er het nodige aan geweld en proberen ze toch echt wel wat van het verhaal te maken.

En bij dat verhaal zit ook meteen het knelpunt. Want waar de Carpenter versie goed vaart bij een uitermate simpel verhaal/plot, de aanval van een straatbende en niet meer, wordt er in de 2005 versie toch wel een erg omvangrijk verhaal rond de kazerne gesponnen zelfs met een intro wat Roenick's geschiedenis betreft, totaal onnodig en eigenlijk niet interessant. Het plot waarom men Bishop wil pakken is tot daar aan toe, maar de wijze waarop, met zowel mankracht en materiaal is kolder. En iedere keer weer met een aantal slachtoffers tot gevolg, hoe wil Duvall dat verantwoorden naar zijn chef of eventueel familie? Samen met het bedrog van Jasper en de link en spanning tussen Roenick en Dr. Alex en het feit dat het allemaal eindigt buiten het bureau in een bos met overdreven auto crash willen de makers band de film eigenlijk veel te veel en wint de oude versie dit met overmacht alleen maar vanwege het simplistische verhaal en de mooiere sfeer en spanning, en dat terwijl de duistere sneeuwstorm best een knappe setting.

Assault on precinct 13 is daarmee een redelijke actiefilm te noemen waar eigenlijk veel meer uit te halen geweest was. Want de cast is bepaald niet verkeerd buiten de hoogst irritante Leguiziamo, een rol die ik nooit weer vergeten ben en waardoor ik altijd een aversie aan de man gehad heb. God...wat een irritatie dat brieke bekje van die vent, maar goed terug naar de film. Zoals gezegd best te doen als actiefilm met aardige punten maar als totaalproduct geen hoogvlieger.

Film die al langer mijn interesse trok, dus de kans die Canvas bood uiteraard gegrepen. En het moet meteen gezegd dat de film welzeker boeiend is maar ook behoorlijk zwaar kost. Het is welhaast een must ingelezen te zijn over het karakter Vincent van Gogh, of anders liefhebber of volger te zijn. Zo zat ik eerst ook lichtelijk bevreemdend naar de film te kijken tot ik me snel een beetje inlas over de beste man waarom het meteen een stuk boeiender en herkenbaar werd.

Van Gogh, de man, in zijn laatste jaren. Met verbazing las ik eigenlijk dat de man commercieel geen succes was en pas algemeen geaccepteerd werd na zijn dood. Tevens verbaasde mij zijn geestelijke gesteldheid. Ik wist van het oor, en dat de man zo zijn buien had, maar dat de man als gestoord werd ervaren en zelfs opgesloten zat, en geweerd werd uit bepaalde streken, was nieuw voor mij. Van Gogh is met recht een getormenteerd man, een dromer, onbegrepen en naarstig op zoek naar houvast. Houvast die hij lijkt te vinden in het ronddwalen in de natuur en het vastleggen van taferelen soms op psychopatische wijze. En verdorie wat wordt dat allemaal mooi gebracht in prachtig maar soms hysterisch ogend camerawerk, uiteraard passend bij het gemoed van Vincent, een overdaad aan kleur, lichtval en natuurschoon, en de bijna dwangmatige handelingen het op die wijze vast te leggen. De soundtrack is daarop een aanvulling die enerzijds dromerig is, anderzijds bepaalde dissonanten in zich heeft die het gevoel overbrengt dat er iets kwaads op de loer ligt. Opvallend zijn enkele grote namen met kleine rollen zoals Arestrup, kort maar beklijvend, Mads Mikkelsen en Amalric.

Knettergek? Labiel? Wat er precies in Vincent van Gogh leefde zullen we nooit weten en dit zwaarmoedige drama is heel wat net als het mysterieuze einde. Toch is de vluchtigheid van een dergelijke fragiele en visueel hoog ontwikkelde geest erg goed gevangen en een bizarre ervaring. Net als de angst en vlucht voor zijn kwalen. Nu wordt er ook het nodige afgeraffeld, maar ik denk niet dat de regisseur naar dergelijke details op zoek was en de focus op andere dingen wilde leggen. De prestatie van Dafoe mag ook benoemd worden waarvan te zeggen is dat het uiteraard jammer is dat er geen Nederlands gesproken wordt maar ach...dat is iets waar ik mee kan leven door de fantastische stijl. Fraai, erg fraai.

Een bijzonder tragische liefdesgeschiedenis, uitmuntend gebracht naar het al net zo goede boek van Ian McEwan, die me toch altijd weer bijzonder weet te raken. Het verhaal laat zich op een bijzondere wijze vertellen en heeft wel iets van een goochelact met de gebruikelijke aktes alleen is de normale volgorde van iets gewoons, iets ongewoons en de ontknoping volgt nu anders. Nu is het juist dat er iets ongewoons gebeurt, het gevolg en de ontknoping aangevuld met een vierde akte genaamd de realiteit.

De eerste 'akte' de stinkrijke en verveelde familie, als het zo mag zeggen, wordt uitermate goed gebracht in de zin van dat het naar een kostuumdrama neigt maar niet verveelt. De kijker krijgt meteen al een aantal beelden mee dat het duidelijk is waar het midden ligt, toch verschillende de meningen van bepaalde hoofdrolspelers daar over wat meteen de schoen op intrigerende wijze laat wringen. Overtuigend worden de sluimerende spanningen tussen bepaalde mensen belicht, druipt de verveling, irritatie en de warmte van de mensen af. Wat er precies door de fantasievolle Briony heen gaat, zelf verliefd of Robbie, kinderlijke onschuld die dingen vanuit een ander perspectief beziet, of het falen van een idyllisch beeld, de zaak loopt in ieder geval goed in het honderd na een andere walgelijke en onfortuinlijke gebeurtenis waarin vooral benadrukt wordt dat Robbie niet tot de familie behoort en een buitenstaander is. Overigens nog prachtig gebracht de drama en spanning die van de beelden afdruipt wanneer hij mee genomen wordt.

De twee 'akte' is inmiddels al heel wat jaren later en het kwaad is geschied. Uit elkaar gevallen en van elkaar gescheiden worstelen de drie hoofdrolspelers met de gevolgen van die zomeravond. Bijzonder treffende is de overigens charismatische en innemende McAvoy als Engelse soldaat ronddwalend in Frankrijk na het uit elkaar vallen van het Expeditieleger. Langzaam neemt het drama en impact toe wanneer Robbie zich uiteindelijk in Duinkerken bevind. Werkelijk waar prachtige one take shot over dat strand met al die figuranten die allemaal met iets bezig zijn, adembenemend, ontroerend, droevig en bizar. Zo ook de scenes waarin Robbie en zijn twee metgezellen met laagstaande zon door een weiland ploeteren en een industrieruines of wanneer hij met de handen voor het gezicht voor een wit doek staat waar de twee acteurs net kussen. Prachtig!

Niet minder mooi, de derde akte, zijn de beelden van de inmiddels volwassen Briony die schuldbewust zich onderdompelt in de gruwelen van een leger hospitaal. Schrijnend, dramatisch, verschrikkelijk en prachtig gebracht. Zo ook het shot van de heimelijk huilende zuster te midden van alle ellende. Briony lijkt vastbesloten goed te maken wat ze ooit aanrichtte en lijkt daar tot zekere hoogte in te slagen. Zeer goed wordt de spanning opgebouwd wanneer Robbie haar de waarheid vertelt, goed geacteerd wat mij betreft. Daarnaast beseft ze eindelijk wie ze die bewuste avond zag zoveel jaren geleden. Alles lijkt dan toch nog redelijk goed te komen...of niet?

Maar dan toch...de toevoeging, een twist die bijzonder raakt. Het hele verhaal en schrijven van Briony lijkt een soort therapie te zijn, tijdens een interview, overigens afgenomen door Anthony Minghella de regisseur van The English Patient, komt de afschuwelijke aap uit de mouw. Het feit dat er weinig meer goed te maken was, dat de flakkerende hoop eerder een uitdovende vlam betrof. Schuldgevoel, wanhoop en wens druipt er van af en wat moet het karakter Briony ongelukkig met zichzelf geweest zijn. Waar de film tot aan de twist een solide 4* had gescoord knalt hij na deze onwaarschijnlijke biecht die zoveel wanhoop en spijt mee draagt door naar 5*. De tragiek, de spijt voelbaar in alles, de wanhoop en wens het allemaal goed te willen maken maar de niet tegen te vechten realiteit die alles smoort. Filosofisch gezien raakt het hele idee van een impulsieve handeling vanuit verkeert perspectief mij enorm. Wie heeft er niet spijt van iets? Wie heeft niet spijt van een bepaalde daad en gevolgen? En dan wellicht dingen die minder impact hadden dan dit.

Atonement, een bijzonder boeiend en prachtige drama die naar de helft volledig op toeren komt met een bijzonder bittere nasmaak. Uitstekend geacteerd, bijzonder goed gebracht, alles even boeiend, prachtige cinematografie, stijlvolle scenes van Duinkerken en al met al een prachtig verhaal over boetedoening en wat mensen soms bewust of onbewust aanrichten in ons leven en dat van een ander.

En op de maandagmiddag maar weer eens classic van het oorlogslijstje en dat werd dus deze Attack! uit 1956 die toch wel een behoorlijk cijfergemiddelde heeft.

Toch moet de film het niet hebben van zijn opening waar weliswaar het idee van een hopeloze aanval met falende officier best uit de verf komt, maar de gekozen heuvel met omgeving en omstandigheden lijken verre van op die van de Ardennen, bovendien is het ronduit debiel om een positie vanuit zo'n kansloze hoek aan te vallen. Het oogt wat dat betreft in die openingsfase best knullig, maar daarna ontwikkelt de film zich toch behoorlijk omtrent de spanningen binnen het peloton met de luitenanten Kosta en Woodruff aan de ene kant, Erskine aan de andere kant die subtiel gedekt wordt door Bartlett. En het moet gezegd dat dit best wel een interessante fase is vooral tijdens het kaarten waar de dubbelzinnige opmerkingen en aantijgingen in het rond vliegen en de gemoederen licht verhit zijn en daarmee een situatie die in het vervolg alleen maar erger kan worden.

De nieuwe aanval op het dorpje met de verzekerde aansluiting en steun loopt zoals te verwachten uit op een ramp waar het niet alleen kwestie is van overleven maar de spanning tevens stijgt tot kookpunt in een beeld dat in die zin vooral draait om zinloosheid, verspilling, vriendjespolitiek en smerige spelletjes. En waar de Duitse tanks op het hilarische af zijn, en sommige scènes bijzonder klein qua opzet en wel eens wat knullig overkomen, bezit de film toch ook meer dan genoeg goed punten zoals enkele treffende locaties, de duistere en sombere sfeer die regelmatig aan Hell is for Heroes doet denken, knap in beeld gebrachte actie, een prima Jack Palance die ik vooral als bad guy ken uit Young Guns en Robert Strauss beter bekend als Animal uit Stalag 17 voor een kleine komische noot.

Het eindresultaat is dan ook een prima oorlogsfilm die wellicht niet eens zo zeer draait om oorlog dan wel het drama en de spanningen binnen een peloton en diens officieren. Niet helemaal top wat dat betreft, maar de leeftijd en mogelijkheden van 1957 moet wellicht ook niet vergeten worden.

Film die op voorhand niet bepaalt trekt, the art design ziet er nog wel een beetje cultachtig uit maar gezien de leeftijd van film, de titel, en de onbekendheid van de film in gedachten, weet je toch op voorhand dat dit niet super gaat zijn.

En het is even zoeken met de slechte beeldkwaliteit en de nog slechtere geluidskwaliteit, maar eenmaal aan land is duidelijk dat het de commando's onder leiding van de luitenant menens is en het wachten is op veel Japanners om die te mollen. En even lijkt Attack Force Z toch aan de betere hand met een redelijke cast in de vorm van Mel Gibson en Sam Neill, en vloeit de film regelmatig over van sterke actie tegenover een beeld van Japanners die uitblinken in onderdrukking en sadisme. Ook prima om nog even te benoemen is de niet al te lange speelduur.

Toch gaat het voor mij wel een beetje mis in het dorp waar de vader van de Aziatische meisje zich ontpopt als een halve Bruce Lee wanneer er twee Japanners binnen komen. Dat had dan van mij weer niet gehoeven. Ook jammer, en al eerder vermeld, het stereotype beeld van de Japanners. Natuurlijk weet ik dat ze ernstige oorlogsmisdaden begaan hebben, maar een beeld met een iets fatsoenlijke intellectuele Japanner zou eens een keer verademing zijn. Niet iedere Japanner is vlees geworden sadisme en uit op marteling en bloed, een beeld dat hier wel weer bevestigd wordt.

Buiten dat valt deze Attack Force Z toch best wel op als degelijk, groots is het zeker niet, maar heel slecht is het allemaal ook niet.

Maar eens even meegepikt via Filmbox vanwege de goede beoordelingen en op het oog lijkt Au Revoir Les Enfants een interessant verhaal met dramatische inslag. Maar de goede cijfers tenspijt kon het me maar weinig bekoren.

Toch is de basis niet oninteressant rond Jean op de vlucht, oorlogstijd en de moraal en etiek binnen een katholieke parochieschool. We hebben de deugden en normen van die tijd en binnen deze microkosmos ook alle andere ingrediënten van hoop, angst, onrust, veiligheid, maar tevens alle mogelijke gedragingen van de mens in de vorm van dapper, eerlijk naar laf en gemeen. Desalniettemin wordt er niet voorbijgegaan aan de moeilijke en harde tijd met straf, pesterijen en dat er weinig aan comfort gedaan werd getuige de harde schoolbanken en koude lokalen waar de jongens in korte broek zitten en de leraren een jas, das en handschoenen aan hebben.

Buiten dat wordt het politieke en discriminerende klimaat van die tijd niet overgeslagen waar alles en iedereen een spreekwoordelijke draai om de oor krijgt van Communist tot Jood en vooral de laatste het veelal moet ontgelden. Ondanks de vermoedens van Julien groeit er niettemin een band met Jean iets dat niet onaardig is om te zien, de jongens beleven best wel wat, tevens is regelmatig de angst van Jean goed te zien vooral vanwege de boze krachten die buiten de parochie in beweging en aan het werk zijn zo nu en dan hun intrede doen. De afloop kan niet anders beschreven worden dan een jeugdtrauma in de dop en het leven die haar meest wrede kan op subtiele wijze laat zien met een toefje schuldgevoel als afmaker.

Toch had ik ontzettend weinig met deze zware en trage film die zich uiteraard focust op de twee jongens en een aardig tijdsbeeld creëert maar moeite heeft mij te boeien. Natuurlijk heeft de film zat pluspunten maar echt raken doet het mij helaas niet. Drie sterren vanwege de kwaliteit die zeker in deze film zit.

Ver, maar dan ook ver weg de minste van de Austin Powers reeks.

Het begint best nog wel aardig met de zogenaamde verfilming en de 'bekende' acteurs als Austin, Dr. Evil en Mini me. Toch kakt het niveau daarna snel in en slagen zeer weinig grappen. Slechtste punt is zonder twijfel Myers als Goldmember zelf. Waar ik vond dat Myers zijn hand overspeelde met Fat Bastard in deel 2 slaat hij in deel 3 finaal door met vier rollen voor zichzelf. En de zogenaamde Goldmember, die meer overkomt als Duits dan Nederlands, is gewoon niet grappig nog leuk als de grote slechterik.

Verder zijn er hier en daar wat verwijzingen/persiflages van andere films. Het begin doet erg aan Mission Inpossible denken, de bovenkomende onderzeeër een Hunt for the Red October momentje, Nigel Powers en de naderende goudstraal natuurlijk een knipoog naar Goldfinger. Soms leuk en soms voegt het niets toe.

Zoals gezegd, Goldmember by far het slechtste deel en in die zin totaal geen toevoeging. Eigenlijk met moeite uitgezeten terwijl ik toch wel erg gecharmeerd ben van de eerste twee delen.

Margaret Thatcher naked on a cold day! Margaret Thatcher naked on a cold day!

Na lange tijd weer eens gezien, en wat vond ik deze films leuk qua stijl en muziek. Anno 2019 hebben de films wel aan kracht ingeboet maar blijft nog steeds wel vermakelijk en vooral het betere werk van Mike Myers.

In eerste instantie druipt de aanstekelijkheid, vrolijkheid en flair van het karakter Austin Powers af. Samen met Soul Bossa Nova wordt er een stijlvolle weg ingeslagen die aanslaat. Maar na een half uur lijken de meeste seksistische grappen en grollen toch achterhaalt en moet de film het vooral hebben van de parodie op James Bond. Daar uit vloeien nog enkele best wel leuke en geslaagde grappen uit voort. De acteurs doen hun best, Myers voorop, Hurley is zeer appetijtelijk en vooral de 'naakte' scenes dat er constant iets voor de edele delen hangt zodat we niets te zien krijgen, op een flauwe manier toch wel weer grappig.

Leuk en vermakelijk voor weer een keer, maar het beste is er toch wel een beetje af.

Grr, baby! Very grr!

Meer dan vermakelijk twee deel met een flinke dosis James Bond parallellen. Vooral Moonraker en You only live twice lijken voor veel inspiratie te hebben gezorgd qua soundtrack, gadgets en scriptmatig wat dat betreft. Zo wordt het Honey Rider momentje ook even over gedaan door Austin.

De humor is als vanouds op het randje, soms best wel grappig, soms een beetje te, maar vooral de Jerry Springer scene vind ik persoonlijk heel erg sterk. Verder streelt Heather Graham het oog en vind ik Kristin Johnson prachtig als Ivana Humpalot en Tim Robbins fantastisch als president met een kort lontje. De film had beter kunnen zijn dan deel 1 als je het mij vraagt maar persoonlijk vind ik dat Myers zijn hand overspeelt met een driedubbel rol. Fat Basterd is teveel van het goede, een beetje te flauw en te ranzig.

Wel grappig nog overigens, heel kleine rolletje van Willie Nelson in de montage met penis alternatieven.

Ach, leuk weer voor een keer. Dacht overigens dat Mini-me nog maar net overleden was, maar dat is al weer meer dan een jaar geleden.

Oh...crikey!

Australia, een film die ik toch al zeker voor de derde keer gezien heb, een film die nog nooit veel indruk achtergelaten heeft, en iedere keer vraag ik me weer af waarom, want tot de helft maakt de film, nu ook de derde keer, een prima indruk. Maar dan breekt dat 'tweede deel' aan, en hoewel de mindere tweede fase het goede eerste deel stevig ondermijnd bekoorde de film me toch meer dan vorige keren.

Fraai gaat de film op artistieke en mystieke wijze van start. De vertelling van de jonge Nullah is uiteraard kinderlijk maar geeft een mooi soort fantasie aan het geheel. Meteen valt de film op als visueel prachtig en overdonderende hoewel bepaalde speciale effecten wel eens wat mislukken en vooral op het einde dreigen te ontsporen. Toch is in het begin de mix, van de visuele pracht, de situering van de dorre Australische vlakten, het gekonkel tussen de machthebbers en de kleurrijke karakters, één die voor mij wel slaagt. Ik persoonlijk vind het mystieke sfeertje erg fijn die door het verhaal geweven wordt met de jonge Nullah en King George op dat vlak als hoofdpersonen.

Met veel gevoel voor humor wordt de aristocratische Missus Boss gebracht die in al haar onwetendheid orde op zaken zal stellen down under met behulp van de Drover. Van een gouden koppel is in die zin niet echt sprake en de humor draait natuurlijk grotendeels om de tegenstellingen. Toch is er werk aan de winkel waar ze elkaar op een gegeven moment in vinden. De dikke anderhalf uur waarin men met de kudde de elementen, de Australische vlakten en Fletchers streken trotseert zijn fraai en vliegen om waarna het de vraag is wat zich daarna nog een uur lang gaat voltrekken.

Zoals gezegd de eerste anderhalf uur boeit en vermaakt, ook al is de afloop van die fase weinig verrassend. Plichtmatig wordt er nog een fase achteraan geknoopt waarin de scenarioschrijvers het drietal kennelijk nog even op de proef wil stellen en waarin een soort van Pearl Harbour geschiedkundig iets moet voorvallen. Behalve dat dit fuck lelijke speciale effecten zijn, vet overdreven, vooral de wijze waarop de stad wordt gebombardeerd, wordt het mij nooit duidelijk of dit nu Darwin Harbour moet voorstellen of de aanval op Broome. Niet dat dit laatste nu heel erg terzake doet maar goed. De hele aanloop en afloop is een cliché rijk gebeuren en duurt veel te lang.

Australia was tot anderhalf uur zeker een vier sterren waard, het tweede deel wil echter teveel temidden van de dreiging van oorlog, goede en slechte mensen, karma, wat extra drama en de veranderingen van mensen die inzicht krijgen enzovoort. Het neigt bijna naar GTST melodrama en scoort daarom maar twee sterren vooral omdat er zo'n schrijnend verval en verschil is met het goed getunede eerste deel. Australia komt daarom precies in het midden op een drie uit. Desondanks vermaakt de film behoorlijk, is er fijne humor en is het zo nu en dan een lust voor het oog.

Met lage verwachtingen aan begonnen en me wel kunnen vinden in door andere gebruikers genoemde negatieve en positieve dingen.

In eerst instantie een best te pruimen sfeer die vooral erg op die van Bladerunner en District 9 lijkt. Fraai is de neonoir sfeer gebracht en vormgegeven, zo ook de robots. De sfeer en omgeving in de woestijn is ook erg mooi, niet te vergeten de knappe soundtrack die aanvullend werkt.

Het is echter Banderas die niet helemaal op zijn plek lijkt en daarna vooral een gebrek aan verhaal en plotwendingen. Het is allemaal een beetje zoutloos en sleept zich tempomatig naar het einde. Echt aansprekende bad guys zijn er ook niet echt. Wel grappig dat ik opeens 'Captain Darling' herkende. McDermot ook niet geheel verkeert als schmierende bad cop.

Automata, aardig voor een keer, een paar hele aardige dingen maar als totaal schiet de film behoorlijk te kort.

Het ziet er echt wel goed uit, begrijp me niet verkeerd dat er ongetwijfeld veel tijd en werk, nog maar niet te spreken van het kolossale budget, in is gaan zitten.

Animatie, het boeit me gewoon niet, een behoorlijk dun verhaaltje wat erg lang duurt. En ondertussen denk ik maar....nep...nep...nep...ik kan het gewoon niet series nemen.

Maar waar ik toch altijd met gegniffel aan moet denken als de titel van deze film valt is dat hij met veel tromgeroffel gepresenteerd werd voor de Oscar beste film en dat Cameron dit verloor van zijn vrouw notabene met een film die een bijzonder laag budget had. Het bewijs wat mij betreft, een film kun je maken tegen elke prijs, een goed en boeiend verhaal niet.

Best lekker eigenlijk en al eens gezien enkele jaren voordat ik me weer op MovieMeter richtte. Een straf was het niet de film weer te zien en veel kwam wel weer boven in 'o ja' momentjes. Toch wat The Avengers last zien is dat niet iedere lijn een instant succes is en zeker niet iedere held meteen boeiend.

Een beetje vreemd begint de film wel, zeg maar gerust dat je er nog al in valt met de hele toestand ronde Tesseract die een voorgeleide vind in Captain America. Het interessante aan deze Avengers is toch wel het veelvoud aan karakters en helden, iets waar ik normaal juist over zou struikelen, toch is het in dit geval leuk met alle kleurrijke karakters ook al krijgen ze verder weinig verhaal of inhoud mee.

Humoristisch zijn de vele snedige opmerkingen en gekissebis tussen Captain America en Stark om maar eens te noemen, en in tegenstelling tot de Captain America films zelf lijkt het karakter Rogers hier beter op zijn plaats tussen andere karakters en niet als 'leading man'. Aardig is het plot rond Loki en diens worsteling met Thor. Het is toch de vele humor, gave actie em vooral Stark en Loki die de film met hun humor en acteren naar een treetje hoger tillen. Vooral Hiddlestone vind ik bij tijd en wijlen kostelijk om te zien.

The Avengers is daarmee een meer dan behoorlijk en vermakelijk spektakel die wat mij betreft met gemak andere superhelden films en reeksen als Justice League, Captain America en Fantastic Four achter zich laat.

Pfoei….moet zeggen dat de openingsscène me erg ongerust maakte. De Avengers die een leger, tanks en bunkers in een bos aanvallen. Een bijzonder vage vechtscene met iedereen die maar door elkaar vliegt, de meest spectaculaire en vreemde sprongen of vechtacties maakt. Gaap....maar eens het raam uitkijken, hoop niet dat dit 142 minuten zo gaat dacht ik. Gelukkig...

Een verhaal, hetzij redelijk dun ontvouwt zich, er komt wat meer dialoog en alle 'helden' lopen op hun eigen manier tegen bepaalde dingen aan. De nodige actie en gevechten komen voorbij en uiteraard is het allemaal weer op het nippertje hoe het allemaal afloopt met een teaser naar een volgende deel. Waar ik me wel steeds vaker op betrap is dat ik dan altijd denk: mensenkinderen wat maken ze weer een bende, medelijden met de stakker die dit op moet ruimen.

Anyway, wat belangrijk is aan een dergelijke film als dit is de toon. Een 'serieuze' superhelden film kan maar dan moet hij qua sfeer verder scary as hell zijn, duister dus, zoals de Batman reeks van Nolan. Of de film moet een luchtige en grappige ondertoon hebben zoals bijvoorbeeld Guardians OTG. Een film die bijvoorbeeld twee vechtende superhelden toont terwijl ze door een stad rollenbollen en alles op hun pad plat walsen en de toon is dat ze zich zelf reteserieus nemen...tja, dan heb ik zoiets van waar gaat dit over. Films bijvoorbeeld als Justice League of Fantastic Four waar vooral de humor niet van de grond komt en volledig ieder vorm van sfeer missen.

AAOU bevat gelukkig een beetje van beide. Ironman zorgt zo nu en dan voor een licht komische noot met zijn sarcastische grapjes en opmerkingen, van de andere kant heeft de film op bepaalde momenten ook een wat creepy sfeer zoals wanneer de half afgeknaagde robot het woonvertrek binnen strompelt en een hele verhaal begint. Dus dat zat wel redelijk goed hoewel de sfeer van mij verder nog wel wat enger of duisterder gemogen.

Ziet er allemaal prima uit, dun verhaaltje, beetje humor, Johanssen in haar strakke latexpakje, Olsen ook niet misselijk, aardig vermaak voor een avondje maar daar houd het dan ook wel snel mee op.

Voor mijn gevoel niet echt gehinderd door de onchronologische volgorde waarop ook de Avengers reeks tot mij komt gisteravond begonnen aan Endgame. En hoewel ik wat wisselende reacties gehoord had wist deze behoorlijk lange film mij toch prima te vermaken en een goede indruk achter te laten. Maar zoals gezegd, soms heb je het niet voor het kiezen wat de tv uitzend, heb ik deel drie niet gezien maar de eerste en de tweede wel. De eerste beviel me prima, de twee was al een heel stuk minder, benieuwd wat deze Endgame ging doen.

En tja, het superhelden verhaal in de notendop is toch meestal buitengewoon mager, en dat is in Endgame niet veel anders net als het geval was in Age Of Ultron. Het kwaad is geschied, Thanos al redelijk snel de nek om gedraaid, waarop het idee ontstaat een soort van tijdreis te begaan om de infinity stones te bemachtigen. Uiteraard is dat een plan met veel haken en ogen en gaat er eenmaal van start heel erg veel mis wat weer leidt tot kolderieke situaties en gebeurtenissen. Die kleine hobbels overwonnen, na enkele zware offers, lijkt alles voorspoedig te gaan tot het kwaad bij toeval een laatste troef in handen krijgt. En het moet gezegd dat de puinhoop en veldslag die volgt van het epische en indrukwekkende slag is.

We hebben de usual suspects zoals gewoonlijk met de nodige koppeltjes vorming en wrijving tussen sommigen. Stark en Rodgers uiteraard, Thor die vooral erg opvalt als niet meer zichzelf en met de nodige issues, hilarisch neergezet en op het kostelijke af, Nebula zoals gebruikelijk als interessant karakter en wat zet Gillian dit complexe karakter fijn neer, en vooral Scott Lang, Ant-man dus, valt als simpele gast en het afwijkende beeld van de gemiddelde testosteronbom als superheld erg op en valt op leuke manier uit de toon in het geheel. Verder lijkt de film gewoon alles wel een beetje te hebben met veel humor, strakke actie, het nodige drama en zelfs list en bedrog, maar bovenal vermaakt Endgame ontzettend ondanks zijn behoorlijke speelduur en wordt naar het einde toe echt alles, maar dan ook alles, uit de kast getrokken.

Het maakt Endgame tot een meer dan behoorlijk uitgebalanceerd product waar veel elementen snel to much hadden kunnen zijn, maar daarin slaagt Endgame meer dan prima. Dus, wat betreft een fijn brok vermaak.

Als weekend afsluiter nog even wat soepel superhelden Marvel vermaak overigens niet geremd door enige vorm van gebrek aan volgorde. Want Endgame zag ik vorig jaar al op tv en Guardians 3 en Thor:Love and Thunder deze week zelfs nog. Dat maakt mij niet zo heel veel uit, maar ik moet zeggen dat Age Of Ultron wel erg lang geleden was en ik zodoende de ruzie tussen Cap en Tony niet meer wist. Maar ach, lekker belangrijk...

Het begin is echter wel een beetje plotseling tussen Thanos, Thor en Loki waarop de zoektocht naar de Infinity Stones kan beginnen, en daar moeten nogal wat werelden voor worden afgeschuimd. Herkenbaar is van meet af aan het gekibbel en de humor, wel jammer dat Loki al zo snel het loodje legt en Dr. Strange opduikt want dat is toch wel een karakter en verhaallijn binnen het Marvel universum waar ik erg weinig mee heb. Maar ondanks Dr. Strange is de film en ontwikkeling groots te noemen met zo'n beetje iedereen die van stal gehaald wordt voor dit gevecht met the baddest of them all Thanos. Alhoewel, is Thanos wel zo slecht? Enige visie en logische gedachte omtrent het probleem overbevolking kan hem niet ontzegd worden.

Afijn, places to go, worlds to see, de film tilt visueel gezien op van de prachtige creaturen, werelden en planeten met de strijd op Wakanda toch wel als spectaculaire en visueel hoogtepunt. Enige sfeer en spanning kan het geheel niet ontzegd worden net als het briljante gevecht van Quill, Stark, Dr. Strange en Spiderman tegen Thanos op Titan. Niet alleen sterk bedacht maar ook nog met een beetje humor. Het groeit uit tot een bepaalde climax die even goed als te verwachten valt aangezien ik Endgame al gezien had, mij maakt het echter niet uit en vermaakt ten volste. Leuk overigens nog dat ik hier dingen zie die later in Love and Thunder terugkeren zoals het verlies van Loki en de verbrandde rug van Thor.

Al met al blijkt het dat de delen van de The Avengers reeks steeds beter wordt want waar ik het eerste deel wel aardig vond, en Age Of Ultron best oké, vind ik Infinity War en Endgame echt wel heel sterk en het betere Marvel werk.

Enigszins verrast dat deze film alweer zo oud is, derhalve is het dan ook alweer erg lang geleden dat ik de film gezien had. Ondanks dat ik niet veel meer van de film wist kon ik me nog wel herinneren dat The Aviator niet bepaald een onuitwisbare indruk achterliet. Tijd voor een herziening, want inmiddels was ik toch wel weer eens nieuwsgierig geworden naar de film. Een succes of een betere kijk zat er echter niet in.

Miljonair, playboy, excentriekeling, filmmaker, ontwerper, testpiloot, zakenman, filantroop, kluizenaar en niet te vergeten hyperintelligent waarschijnlijk zelfs autistisch. Een buitengewoon en kleurrijk figuur die als grootste vijand zichzelf had, en voor elkaar kreeg hoe en wat hij wilde. We vallen letterlijk in zijn veel bespotte poging tot filmproducent en toont daar al een dwangmatige neiging tot perfectie. Het wordt vervolgd met de niet altijd even succesvolle stappen in het liefdesleven om daarna weer verder de focus te werpen op het ontwerp van de XF-11, de Spruce Goose en strijd met Juan Trippe. Interessant is het tot op zekere hoogte, maar echt boeien wil de film niet.

De Hepburns zijn wel een erg bijzondere kliek met snatterende eend Katherine als middelpunt. De vertrouwensband met Hughes tenspijt vind ik het maar een oneindig irritant wijf. Iets aan interesse wint de film wel met het voortschrijdende gedrag van Hughes omtrent vervreemding, excentriciteit, wispelturigheid en dwangmatige neurose. Vooral met de crash van het spionage toestel, die verrassend veel op een P-38 Lightning lijkt, is bijzonder heftig te noemen zo ook het lot en schade van Hughes zelf. En even lijkt de film uit het slop te schieten en indruk te gaan maken tot ik wat begin na te speuren op google en wiki omtrent Hughes en dit het moment inluidt dat de film definitief af doet ook al is de fase in de filmzaal en de confrontatie met de senator tijdens de hoorzitting best goed.

Waar The Aviator ten eerste op nat gaat is het teveel aan dingen rond Hughes. De idiote filmprojecten, zijn zaken met betrekking tot de luchtvaart, de strijd met Trippe, het ontwerpen van toestellen, de recordpogingen, alle liefdesperikelen met heel veel verschillende dames en...o ja...ergens tussen de oren gaat het ook niet lekker en dat wordt er ook nog soort van tussen geschoven. Het is een bepaald soort overdaad die keurig alles wil af werken maar waar het karakter Hughes zelf slachtoffer van wordt. Dat blijkt pas wanneer ik me begin in te lezen rond dit persoon en er zich een beeld van een wel erg getroubleerd persoon ontstaat met ronduit geschifte gedragingen, dwangneuroses, fobieën, complottheorieën omtrent spionage, het gerucht dat zijn hersens aangetast waren door syfilis, en excentriek gedrag omtrent huisvesting en vermaak waar de film bij verbleekt, met als dieptepunt het schokkende miserabele hoopje mens dat Hughes nog was toen hij overleed. Zo erg zelfs dat men vingerafdrukken als bewijs wilde hebben dat het toch echt Howard Hughes betrof.

Dit alles in gedachten scoort de film eigenlijk nog slechter dan de eerste keer en verbaas ik me eigenlijk in bijzondere mate over de aanpak van de film die wat dat betreft nergens in de buurt komt van de schokkende waarheid. Zo erg was hij in die fase nog niet, of het is een film voor de massa die mag niet te schokkend zijn, zullen dan tegenwerpingen zijn. Scorsese heeft anders ook nooit moeite zich in te houden, dus uit welke hoge hoed dit slap aftreksel komt is me een raadsel. En hoewel het uiteindelijk niet eens een hele slechte film is heb ik wel wat moeite met de keuze van deze opzet. Niet mijn ding met de wetenschap van de echte info. Alsof we met een soort held van doen hebben waar alle vuiligheid van onder het tapijt gehouden wordt.

Met Alien vs Predator nu niet bepaald bezig met een film die op mijn to-do list stond maar vooral even gedaan omdat hij op Disney plus staat en ik daar toch zoveel mogelijk potentieel interessante dingen probeert te zien voordat ik mijn abonnement weer opzeg. En zo kwam deze A vs P ook voorbij dat ik dacht ach, dat kan best even op de late avond.

En voor een film met een budget van 60 tot 70 miljoen verbaas ik me in het begin meteen al in den bijzonder over de vreselijke slechte CGI zoals het shot van de hele grote schotelantennes. Maar verderop komt er nog een slecht moment voorbij dat ik me afvraag zit ik nu naar een hele goedkope computer game te kijken? De mogelijkheden waren in 2004 toch al veel beter? Het is aan deze game in ieder geval niet te merken. Het budget is ook niet aan de cast opgegaan want er zitten weinig a-listers tussen. Maar goed daar gaat het natuurlijk ook niet om, de cast is bijzaak en het verhaal slechts een vehicle met de nodige hiaten om een clash tussen de beestjes te krijgen, niet meer en niet minder.

En ach, eenmaal op locatie in het walvisdorp heeft het geheel een hoog The Thing gehalte en is op dat moment best oke qua sfeer en setting. Het gat en de afdaling is het beginpunt vanaf waar het voor de mensen serieus problematisch begint te worden en de strijd tussen de beestjes los barst. En ach, dat doolhof dat heeft wel wat met rond kruipende engerds en de predators die als cipier dienen en het gevaar kennelijk moeten bezweren. Het verhaal verder over contact met de mensen, een offerplaats en een soort van huntingground zal me eigenlijk werkelijk en vliegt net zo hard het ene oor in als het andere uit. Opvallend en slecht is bijvoorbeeld dat ik volgens mij gedurende de hele film nooit een moment een ademwolkje zie en karakter Woods in the final battle doodleuk haar jas uit doet en er allerminst koud of bang uitziet.

Ik kan dan ook niet anders concluderen dat A vs P een redelijk niemandalletje is voor wat hersenloos vermaak of als dit helemaal je genre is. Ik vond het niet bijzonder slecht maar goed is het natuurlijk ook absoluut niet, het is twijfel dat overheerst of ik nog verder ga met het volgende deel.

I think I liked them better the other way.

Meer dan boeiend drama naar het semi-autobiografische boek van Oliver Sacks. Sacks die ik overigens heel lang geleden in de Tv-Show op reis zag en daar uiterst boeiend en charismatisch zijn verhaal vertelde. Me overigens ook wel eens aan het boek gewaagd, maar dat was toch te theoretisch en droog. Echter de toon van de film wordt wel uitstekend verwoord, Sacks kon zich namelijk als geen ander inleven qua patiënt, dingen met veel humor brengen en de vinger leggen op slechte verstandhoudingen tussen patiënt en arts.

Met veel humor wordt hoofdpersoon Sayer gebracht, losjes gebasseerd op Sacks, waarschijnlijk om het wat luchtiger te houden. Een licht verholen aanklacht over te weinig geld, desinteresse van andere stafleden, en dat er met sommige gevallen weinig gedaan wordt, sijpelt door het verhaal heen. De film ontwikkelt zich op grappige wijze, ondanks het zware onderwerp, wanneer Sayer op zijn manier toch iets vind en uiteindelijk met de nodige experimenten de boel op stelten zet. Helaas is de vreugde maar van korte duur door verschillende redenen. Beklijvend en pijnlijk is het besef dat de mensen soms meer dan de helft van hun leven gemist hebben, echt heel moeilijk vind ik Leonards neerwaartse spiraal terug naar lethargie.

Niet alleen gaat Awakening over de mysterieuze slaapziekte, iets waar men overigens nog steeds weinig antwoorden over heeft, ook al heeft het veel overeenkomsten met Parkinson, vermoed men ook dat de wereldepidemie de Spaanse Griep van destijds er iets mee te maken heeft. Awakening, wat staat voor ontwaken, kan ook uitgelegd worden als bewustwording. De bewustwording van mensen dat we het leven niet als gewoon aanvaarden, want dat is voor heel veel mensen die ziek zijn of in een dergelijke staat als dezen verre van reëel. Daarnaast relativeert de film, wat hebben wij te zeuren? Maar het meest belangrijke is toch de insteek van Sacks zelf die vooral menselijkheid predikt en niet een keuze tussen geld of leven. Een mens is een mens, behandel ze dan ook als een mens. Treffend in dat geval de situatie dat Leonard zelfstandig naar buiten wil, iets wat natuurlijk een lastig geval is, maar vooral heel betuttelend wordt weggeschoven. Een leven lang opsluiting, eerst in lijf en leden en daarna de inrichting, ga er maar aan staan...Tevens breekt de film wat mij betreft een lans voor al het personeel dat we aan het werk zien. Een uitermate lastig beroep die zelden een gevoel van voldoening geeft, vooral in de worstelingen met dergelijke gevallen. Toch doen ze het, proberen er voor die mensen zijn. Een ander heet hangijzer is natuurlijk dat iemand 'terug halen', tot op zekere hoogte genezen, niet altijd beter is. Net als dat reanimatie niet altijd het gewenste resultaat heeft wanneer iemand te lang is weg geweest. En deze mensen waren eigenlijk ook wat te lang weg geweest, iets wat wellicht op termijn veel psychologische problemen gebracht had als het medicijn niet gefaald had.

Awakening is een uitermate boeiend drama met de nodige feel good, humor, maar ook tragiek. Dat de patiënten na verloop van tijd het middel L-Dopa uit begonnen te schelden voor HELL-Dopa komt niet in de film voor maar zegt meer dan genoeg. Dat De Niro geen Oscar kreeg is bijna een mirakel te noemen en dat de prestatie van Jeremy Irons in Reversal of Fortune het wel verdient zal hebben. Robin Williams is ook meer dan te pruimen als de ingetogen Dr. Sayer die uiteindelijk iets gaat drinken met de zuster, eindelijk gaat 'leven' zoals Leonard dat omschreef, waarmee voor mij de cirkel van een mooie en ontroerende film rond is. Als laatste nog even de leuke verschijn van Dexter Gordon te benoemen, één van de grondleggers van de Bebop Jazz muziekstroming en een groot artiest in de jaren '50 en '60. Hij speelt patiënt Rolando en is overigens binnen een jaar na de opnames overleden.

Al eens eerder geprobeerd en toen na een half uur blijven hangen en het kijken gestaakt. Waarom precies weet ik niet meer, toch bleef de film tot op zekere hoogte trekken dus gisteravond voor de herkansing met dit lastige maar wel interessante drama.

Been there, don that geld eigenlijk wel voor mij aangezien ik dit met mijn moeder meegemaakt heb. Het afglijden, de onbegrip, de onmacht, de spoedopname en het wegkwijnen van een fase dat je niet meer herkent wordt tot kasplant. Ik ben alles geweest in haar beleving, van zoon tot collega, van broer tot ze me zelfs met vader aansprak. Misschien was het de herkenbaarheid van de situatie waar ik een aantal jaar terug nog niet klaar voor was en gisteren, een jaar en twee weken na haar overlijden, misschien wel.

Schrijnend is toch het afglijden te moeten zien van iemand waar je zielsveel van houdt. Als echtgenoot zal het nog veel en veel moeilijker zijn. Desalniettemin is er de herkenbaarheid van de dingen. Voorwerpen op vreemde plekken terug vinden, dingen op het fornuis, plotseling het huis verlaten, verdwalen, en nog een hele rits dingen waar men hier men niet eens aan toe komt. Een hele tegenstelling daarentegen is de tegenwoordigheid van geest in het geval van Fiona om niet thuis af te willen takelen. Mijn moeder daarentegen was in geen enkel stadium voor rede vatbaar. Wel weer herkenbaar het onderzoek bij de psycholoog en het beginnen over een ander onderwerp als Fiona geen antwoord paraat heeft op de vraag. Ontkenning en verdoezelen zijn hele belangrijke symptomen, ze weten dat er iets niet klopt, maar uit een soort schaamte of onmacht durven ze daar niet voor uit te komen.

Interessant is toch zeker wat Grant doormaakt na de plaatsing in het tehuis. De chemie van de liefde was er vooraf duidelijk, mooi en ingetogen gespeeld trouwens, maar dan toch de ziekte die verder vreet. Het ondankbare gevoel dat bezoek geeft, het idee dat hij vergeten is en de aandacht naar een ander gaat. Star is de reactie, loslaten de enige oplossing en dat is wat op een gegeven moment speelt met alle gedoe rond Aubrey en Marian. Loslaten lijkt het sleutelwoord en...tja...het leven kan en gaat altijd verder blijkt maar weer.

Away From Her heeft duidelijk interessante momenten, er wordt goed gespeeld door de acteurs, maar ondanks dat voelt Away From Her toch als een behoorlijke taaie noot aan en waar dat nu precies aan ligt kan ik niet helemaal duiden.

Meer dan een half jaar geleden al eens opgenomen op Canvas vanwege de behoorlijke beoordelingen. Gisteren dan toch maar eens geprobeerd maar helemaal meevallen deed het niet.

Het verhaal rond Ayka mag bekend zijn, kind in de steek gelaten, geen geld, geen werk, schamel onderdak en een stel woekeraars achter de broek aan, en dat temidden van het dystopische Moskou. Het is vooral de barre tocht die we te zien krijgen vechtend met de elementen in een soort van fight to survive of eat or be eaten. Want men doet er alles aan om een baantje van een ander in te pikken in een wereld waar je al niet eens een normale reactie lijkt te krijgen als je de richting vraagt. Toch zijn er temidden van de besneeuwde en duistere straten kleine momentjes van compassie en hulp ook al zijn ze schaars in deze drukke en overbevolkte agglomeratie.

Maar heel soepel glijd Ayka er niet in wat wellicht ook de bedoeling is van de regisseur. Hoe soepel kan een dergelijke martelgang zijn...? Waar uiteraard, maar Ayka voelt wel heel stroef aan bij tijd en wijlen, en traag met tergend lange shots en opnames die ten doel hebben om drukte, eindeloosheid en stress te tonen maar toch regelmatig dat doel voorbij lijken te schieten. Daarom pakt dit rauwe beeld van de onderkant van de bevolking mij niet zoals ik dat zou willen en voel ik pas een beetje medeleven en de echte uitzichtloosheid wanneer de woekeraars aan de deur staan.

Ayka vind ik dan ook best wel een moeilijk te beoordelen film die mij niet aangrijpt zoals ik dat zou willen, wel eens wat valse noten produceert maar waar toch wel een bepaald vakmanschap afstraalt en wellicht ook gewaagdheid. Daarom toch een 3,5 mede vanwege het beeld dat geprobeerd wordt neer te zetten.

Ter afwisseling even op de Aziatische toer met deze Azumi, iets dat nogal groot schijnt te zijn met een behoorlijke fanbase in Japan. Voor mij was het een gokje maar dat is al het Aziatische wel een beetje.

Het verhaal is duidelijk rond een soort van Sensei die een aantal discipelen heeft opgeleid voor een heilige oorlog tegen de leiders van het het land. Pareltje en tegelijk hoop in bange dagen is de jongedame Azumi en deze dame is niet voor een kleintje vervaard zoveel is wel duidelijk. Het duurt dan ook niet lang tot de strijd met een aantal leuke hinderlagen los barst met een hoop kleurrijke karakters tot gevolg.

Waar anderen aan de kritische kant zijn over de gevechten en de stijl vind ik die toch best oke. De gevechten zijn best aardig vooral het eindgevecht. Overduidelijk is de cinematografie in die delen gespeend op de Manga stijl en ik vind het niet verkeerd. Sterker, ik herken op zich de manga en stripstijl in bepaalde opnames en shots en vind het er best goed uitzien. Apart zijn ook de momenten waar slowmotion en versnelling van vechtende karakters door elkaar loopt. Ander pluspunt is natuurlijk Aya Ueto, daar nog maar een jaar of 18 maar overtuigend genoeg als sterke vrouw om meer te zijn dan eyecandy.

Ja, dit was wel leuk, niet super want het is mijn genre net niet helemaal,maar ik zie hier mee uit naar het tweede deel dan in het geval van Fast and Furious eerder deze middag.

En de Manga kant maar weer op met Azumi 2. Een paar dagen geleden smaakte deel 1 opzich prima, mijn genre is het niet helemaal, maar verder heeft het geheel best wel wat. Inmiddels had ik al gelezen dat deel 2 toch wel wat minder is, en ja, dat klopt wel, maar heel erg storen deed ik me er niet aan.

Het land van de rijzende zon, on the brink of war, Azumi met trawant nog altijd bezig met de quest uit deel 1, maar nu worden zij plotseling opgejaagd, zijn ze in de minderheid, moeten zij vechten tegen sterke vijanden die zich niet zo eenvoudig als in deel 1 naar de slachtbank laten leiden. Het verhaal...ach ja, het verhaal, is er een verhaal...? Het plot met de overgebleven vijanden is amper verhaal te noemen, het is eerder een excuus voor geweld. Geweld dat op zijn beurt best aardig is, wel minder qua hoeveelheid, maar de ergste pijn op dat vlak laat zich voelen in de regisseurs stoel. Want waar Kitamaru de Manga stijl toch vooral stilistisch aanpakt verliest Kaneko zich in flauwe toestanden zoals stomme geluidjes monteren en bijvoorbeeld personages die in plakjes uit elkaar vallen maar nog wel geluid maken in de vorm van een kreun. Stijl fouten die in het eerste deelniet te zien waren.

Desondanks kijkt Azumi 2 gemakkelijk weg wat toch hoofdzakelijk door de leuke leading lady Aya Ueto komt. En uiteraard zijn er wel een paar aardige gevechten, maar duidelijk is en blijft dat de film minder is dan deel 1.