Opinions

Een oogje voor kleur en experiment kent Memory Dealers absoluut, maar dat zijn zowat de enige te benoemen lichtpuntjes. Het ontgaat me volledig waarom een naam als Martin Koolhoven tijdens deze productie niet heeft ingegrepen, want regisseuse Mila van der Linden maakt er een complete puinhoop van. Castleden die op looks uitgekozen lijken te zijn in plaats van acteren, een erbarmelijke vertelstructuur en een zeer achterlijke wisselwerking tussen humor en sciencefiction maken deze relatief korte film al heel snel een ellendig lange zit. Een paar trucages in de eerste minuten verraden dat Gaspar Noé wellicht een inspiratiebron heeft gevormd, maar de verbale interrupties worden al snel vervelend en de afwisseling tussen slow-motion en normale snelheid pakt haast amateuristisch uit. De idiote dialogen (en manier van acteren) zorgen er daarnaast voor dat je als kijker dermate geïrriteerd raakt dat een zogenaamde filmtrip er totaal niet meer inzit. Ik heb veelvuldig met verbazing zitten kijken naar deze productie, waar vanuit de regie totaal geen controle over geweest leek te zijn. Misschien was het voor Van der Linden eerder een uitje met vrienden dan een serieus project, maar dat is natuurlijk enkel een aanname. In ieder geval uiterst ellendig, onprofessioneel en vervelend. Ik vroeg me trouwens ook af of de makers te weinig of juist te veel drugs hadden gebruikt.

Garland is back.

Begon ongeveer 8 jaar geleden top aan zijn loopbaan als filmregisseur, maar heeft zich daarna op iets minder niveau bevonden. Niet dat zijn films er niet in slagen wat interessants neer te zetten overigens. In tegendeel, zijn films bevatten altijd wel genoeg elementen die ervoor zorgen dat wat je te zien krijgt best creatief is.

Dit keer bevinden we ons op Engels platteland dat eigenlijk zelf al een aparte sfeer met zich meebrengt, die dankzij de nogal groene cinematografie versterkt wordt. Het is een aparte omgeving die knap naar voren wordt gecommuniceerd. Dat is ook nodig, want als het op interactie tussen personages aankomt verzwakt de film toch aardig snel.

Dat heeft er alles mee te maken dat Buckley vervelend is en Kinnear in zijn nogal ambitieuze rol niet in elke vorm kan overtuigen. Het einde is lekker fantasierijk en bizar, dat ik zeker mocht, maar verder ontbreekt het de film wat aan lef en spanning. Een echt overweldigende indruk maakt het niet, na afloop heb je vooral het gevoel iets bijzonders, maar vergeetbaars te hebben gezien.

Voor een nieuwe horrorfilm is het best een verademing tussen de crap die we dit jaar voorgeschoteld hebben gekregen, maar toch kan het nergens een serieus hoog niveau bereiken. Voor Garland zijn doen zeker had ik ook net wat meer verwacht. Wie weet komt er nog een echt toppertje uit, ik zie het zo gebeuren. Moet hij alleen wel op een aantal stukjes wat sterker aan de touwtjes trekken.

Hm.

Merk inderdaad in 45/60 minuten weinig Black Mirror sfeer. Als er een must is in deze serie, is het wel dat het over een Black Mirror-sfeertje moet beschikken. In de eerste 45 minuten lijkt dit eigenlijk gewoon op een normale rauwe actie/sciencefiction met horrormomenten.

Waarschijnlijk tot nu toe ook de Black Mirror de het meeste geweld en actie bevat. De scenes zijn soms opvallend bloederig en grof. De toon is relatief hard en het bloed mag soms rijkelijk in het rond spatten. Niet meteen wat je verwacht van Black Mirror maar het heeft wel iets anders.

Twist krijg je relatief snel door. Deze aflevering bevat ook niet echt een heel sterk script in vergelijking met de andere afleveringen. Dat zit Men Against Fire een beetje in de weg wat betreft het verhaal. Maar de uitwerking is nog wel redelijk.

Maar als Black Mirror voelt het beslist niet aan. De technologie wil nooit echt de overhand nemen tijdens de eerste 45 minuten en het acteerwerk is ook niet heel bijzonder. Kelly is een goed acteur, maar hier doet hij net iets te veel zijn best om een apart type neer te zetten.

Wel krijgen we in het laatste kwartier weer een sterk einde voorgeschoteld die het cijfer weet te boosten. Daar herken ik voor het eerst weer Black Mirror. Die was ik volledig kwijt in de eerste 45 minuten, waar de regisseur vooral zijn eigen ding leek te doen.

Wel geinig.

Typisch zo'n film waarvan je niet echt kan meepraten, maar wel een gevoel geeft van "leuk dat ik deze eens gezien heb". De film is visueel nogal wat houterig, die aliens zien er soms tamelijk lomp en bedenkelijk uit. 1997 is ook wel voelbaar soms.

Gelukkig werkt de humor wel en is goed gecombineerd met het idee. Gekkigheid en een verhaal dat zich gelukkig niet al te serieus neemt. Daar gaan meestal dit soort films de bocht uit. Smith en Jones zijn een prima duo, matchen alleen niet helemaal.

Matige effecten en een verhaal dat niet altijd even goed boeit, maar een film die in het algemeen best leuk is behoorlijk komisch is op sommige momenten. ik heb me prima vermaakt me dit deel, ik ga deel 2 ook eens opzetten.

Ok.

Deel 3 is eigenlijk weer hetzelfde niveau als voorgaande films alleen dat dit Lee Jones eigenlijk een soortvan vervangt door Brolin. Lee Jones is ook wat te oud ondertussen om nog zo'n energiek karakter te kunnen spelen en daarom was de keuze best gepast.

Humor schommelt. Soms zit er iets grappigs bij maar heel soms vreselijke humor. Thompson die die rare geluiden maakt bijvoorbeeld. Smith is heel lekker op dreef, Brolin en Lee Jones blijven prima, alleen lijkt Thompson best misplaatst te zijn eigenlijk en past hier niet helemaal in het plaatje.

Visueel absoluut vooruitgang in vergelijking met de voorgaande delen. Maar nog steeds enkele brakken dingen en iets minder lol in de designs van Aliens. Een mega budget is nog steeds niet altijd herkenbaar ondanks er af en toe plots indrukwekkende beelden bijzitten. Schietpartij in het Chinese restaurant of de stijging van de raket die een massieve rookwolk achterlaat.

Verhaal zelf is ook gewoon vlot en de 106 minuten gaan gelukkig snel om. Er zit wat meer spanning in dan voorgaande delen maar in het algemeen blijft dit een vlotte Sciencefiction film met best een hoop lol erin gestopt en goed acteerwerk. Jammer dat Sonnenfeld visueel best brak blijft.

Lol.

Dat doet deze film dan ook redden, de lol erin. Het is allemaal met plezier gemaakt, en dat schemert gelukkig vaak door. Want als dat niet zo was geweest, was dit een complete flop geworden uiteindelijk. In dat opzicht red het de film.

Smith is weer prima bezig. Lee Jones ook zeker. Ondanks dat ik even vergeten was dat Lee Jones was "geneutraliseerd" kon ik het allemaal heel makkelijk volgen. En de film kent daarbuiten ook niet al te veel verhaal, vooral sciencefiction spektakel eigenlijk dan.

De effecten zijn wel erg bagger. Het leek af en toe regelrecht uit SyFy te komen. Erg opmerkelijk als je kijkt dat hier 140 miljoen in is gegaan. Het is onbegrijpelijk. Vooral als je dan met dit resultaat komt. Het is allemaal groots opgezet, maar dan schemert nu dus nauwelijks door.

Alhoewel die bagger effecten soms ergens wel wat charme hebben. De vliegende auto achtervolging door de straten voelde bijvoorbeeld aan als een soort pretpark attractie. Het heeft echt wel hetzelfde sfeertje, en dat maakt het dus wat plezieriger voor de kijkervaring.

Humor is luchtig genoeg, en de 88 minuten zijn toch wel goed aangezien het er dan allemaal heel luchtig en makkelijk ingaat. Echter zitten er ook een aantal vermoeiende stukken in die van mij gewoon geschrapt hadden mogen worden, zoals de (behoorlijk) pratende hond.

Voor de rest kijkt het makkelijk weg. Ondanks dat de sciencefiction wat magertjes is, is de komedie een stuk luchtiger en leuker. Daarbuiten enkele lompe pakjes die het allemaal wel een aparte charme geven, maar het werkt uiteindelijk wel. En dus is de kijkervaring lang niet zo slecht als ik vreesde dat het zou zijn na de opening.

Ach, een voldoende. Vooruit dan maar, omdat de uiteindelijke ervaring toch best leuk was.

Matig.

Duidelijk de minste en minst bevredigende uit de MIB-reeks. Alhoewel ik er geen bezwaar tegen had dat er nu een vrouw in de hoofdrol staat, was het hier gewoon de regie en film zelf die het verhaal wat saaier maken. Duidelijk ook andere regie.

Hemsworth en Thompson proberen het wel, maar de chemie ontbreekt vrijwel compleet. Dit maakt het verhaal iets saaier om te volgen. De humor werkt ook gewoon simpelweg niet, terwijl het bij de voorgaande delen nog best vermakelijk was.

Verhaal zelf stelt ook weinig voor. Een best saai plot ook, waardoor ik regelmatig een beetje moeite kreeg met de film uit te kijken. De 115 minuten zijn ook langer dan een algemene MIB-speelduur, en met een verhaal dat niet veel voorstelt is het ook vrij nutteloos.

Visueel is het wel knapper dan voorgaande delen, maar ergens gaat er de charme dan ook wel weer vanaf zo. Ergens voelde het wel lekker geinig en lomp aan, en hier is het vooral bioscoopvoer geworden met betere effecten, maar er is uiteindelijk niet veel aan.

Voor de rest blijven elementen zoals cameragebruik vrij klassiek en een hoop dingen nutteloos. Ondanks dat het visueel beter is benut, blijft de regie saai en is de film zelf gewoon niet vermakelijk. En dan sla je als MIB-film de plank wel mis.

Leuk!

Film die ik sowieso graag wilde zien i.v.b. de cast. Vooral de rol van Sandler deed bij mij wat wenkbrauwen stijgen, want dit is niet de Sandler die we gewend zijn. Ook passeren enkele, wel typisch Amerikaanse, maar toch nog steeds bekende actrices en acteurs de revue.

Het is dan ook verrassend dat de acteurs en actrices waarvan ik het niet had verwacht er bovenuit steken. Sandler, Garner en Dever waren de hoogtepunten. Niet elk verhaal is even interessant maar Reitman weet wel elk verhaal boeiend te maken. Dever & Elgort was het beste verhaal naar mijn mening.

De high school films weten me dan ook altijd wel te boeien, en zeker met zo'n cast als dit. De film is erg vlot, Reitman weet zijn film eigenlijk volledig boeiend te houden en dan voelend de 116 minuten absoluut niet zo heel lang aan eigenlijk.

Daarbij werken enkele dingen wel weer heel erg goed. De rol van Garner was bijvoorbeeld heel erg geslaagd. Je vind haar vreselijk irritant terwijl je haar motieven ook ergens wel snapt. Wat mij betreft misschien de meest geslaagde rol eigenlijk.

Reitman gebruikt heel subtiele humor, dus een lompe komedie zit het hem er niet in. Visueel best luchtig, de truckendoos is thuis gelaten maar het boeit. Op emotioneel gebied laat het soms wat punten liggen en het eindigt met wat vragen maar het is een leuke film om zo even te zien.

Krijgt dus ook een bovengemiddelde beoordeling van mij.

Na herziening met een halfje verhoogd. Regisseur Mark Mylod komt uit het niets met een zeer gebalanceerde blend tussen horror, komedie en thriller. Links en rechts relatief absurdistisch maar nooit overdreven, de makers leken precies te weten wat ze aan het doen waren. Ralph Fiennes en Anya Taylor-Joy stelen bovendien de show zonder alle ruimte weg te nemen van de overige personages, die allemaal op hun individuele manier eigenzinnig weten te zijn. Zelfs een tweede kijkbeurt biedt geregeld verrassing en onvoorspelbaarheid, waardoor ik met zekerheid kan zeggen dat The Menu niets van haar glans heeft verloren. De komische inleiding is wellicht minder effectief, maar eenmaal in het restaurant aangekomen is er weinig meer om je druk over te maken. Heerlijk en optimaal entertainment.

Prima Evans.

Wel een regisseur die best leuke dingen kan doen, vooral in films waar de mouwen opgestroopt worden en de klappen in het rond vliegen. Wat Evans dan helaas wat minder mag doen, is de inleiding zo lang en saai te maken. Niet echt een hele interessante eerste 25 minuten zo.

Uwais vind ik persoonlijk geweldig. Misschien wel mijn favoriete vechtacteur op dit moment. Iets in die kerel is gewoon geweldig voor mij. Misschien omdat hij zo klein is en onschuldig lijkt. Ook leuk om Ruhian terug te zien, die kerel kan er ook wat van. Hier echter iets minder helaas. Koudal was ook prima, maar kreeg de dialogen soms moeilijk door zijn mond heen. Laatste die het nog wel ok deed was Abbad, prima in zijn rol als slappe zak. Vooruit, het kleine ventje was ook leuk.

Wat ik altijd vervelend vind aan Aziatische cinema is dat schreeuwerige vrouwelijke gedoe. Zo hier Jessica, vreselijk gewoon. Al dat geschreeuw, gejank en gekrijs doet pijn aan mijn oren waardoor ik eigenlijk alleen maar hoopte dat ze zo snel mogelijk afgemaakt zou worden. En dan gebeurt dat niet eens.

Cameragebruik van Evans is ok. Soms hele indrukwekkende dingen, vooral om te beseffen dat het budget niet al te hoog geweest zou zijn. Ik denk dat hij echt serieus goede actiefilms kan maken, met een wat groter budget dan. Gevechten zijn prima in beeld gebracht en weten te vermaken en soms zelfs grappig te zijn.

Soms wat slordigheid, scene in de lift tussen Uwais en Ruhian bijvoorbeeld, waar ze de stop en start knop van de lift 1x indrukken, maar elke scene staat hij zomaar aan of uit zonder aangeraakt te zijn. Dat zijn toch die details waar Evans op hoort te letten.

Eerste deel is nog niet heel interessant, meer een drama. Als de actie in begint te rammen is de film echt wel een stukje leuker en dan herkennen we die Evans toch wel weer terug. Hiermee toch nog een voldoende, omdat de actie leuk was en prima in beeld was gebracht.

Ik hoop wel dat Evans beseft hoe vreselijk zijn soundtracks vaak waren, maar ja.

Ach.

Zo slecht als de reviews die hij krijgt vind ik hem nou ook weer niet, maar ik snap wel waarom de meeste mensen hem absoluut geen topper vinden. Vooral het onsamenhangende verhaal soms en gekke hyperactieve reacties van sommige personages viel me ook op.

Maar de horror vind ik nog wel redelijk geslaagd. Soms is de donkere sfeer goed neergezet en ga je toch echt wel mee in het verhaal. Soms is het wel donker in beeld gebracht, maar dat maakt me niet uit. Toch wel tof gedaan.

uiteindelijk duurt het gelukkig ook niet te lang, en de film krijgt gewoon een mooie 2,5* van mij.

Dom.

Mermaid Down was een film die me ooit door een kennis werd aangeraden. Zelf had ik nog nooit van de film gehoord, maar gezien het gebrek aan zeemeerminnenhorrorfilms leek het me toch leuk om er eens eentje te kijken. Viel me achteraf alleen behoorlijk tegen, en die bui voelde ik na de openingssequentie al hangen helaas.

Eigenlijk heeft deze film per definitie niet zoveel te maken met zeemeerminnen, opening daarbij uitgezonderd. Is ook meteen de enige sequentie die echt staarten bevat, de rest van de film lijkt een hele andere centrale kern te hebben. In het midden staat namelijk een psychiatrische inrichting voor vrouwen waar de zeemeermin uiteindelijk belandt. Fans van onderwaterhorror zullen waarschijnlijk al zuchten met teleurstelling.

Acteerwerk is in het algemeen nog wel te doen, behalve van de zeemeermin zelf die echt belachelijk staat te spelen. Trekt voortdurend rare gezichten en als personage ook compleet charismaloos. Komt werkelijk geen zinnig woordje (of zinnige beweging) uit. Oersaai gewoon. Daarnaast klopt het verhaal zelf ook van geen kanten. Verloop valt de vergelijken met geitenkaas en de opening die meer vragen oproept dan het daadwerkelijk wil is daar een voorbeeld van.

Verder visueel soms aardige plaatjes, maar in z'n geheel best slordig en saai in elkaar gedraaid. Daar ligt het probleem van de film ook een beetje, want er is niet doorheen te komen. Uiteindelijk gaat de film ook een redelijk ellendig pad op en blijft thema's veranderen. Ondanks de fantasierijke concepten die erin worden verwerkt is de film daarmee juist nauwelijks memorabel. Erg jammer.

Had beter kunnen zijn als ze hadden gekozen voor een andere zeemeermin, of een andere invulling aan het karakter. Dat soort dingen maken de film direct interessanter, nu liep ik me er alleen aan te irriteren. Zo kleurrijk als de poster doet beloven wordt het overigens ook niet. Mermaid Down is eerder een saaie, onnodig dramatische film die waarschijnlijk nauwelijks opgemerkt gaat worden door het grote publiek. Misschien is dat ook for the best.

Zeer brak.

Films als deze doen me toch zorgen baren, want ik kan het me maar moeilijk indenken dat regisseurs dit soort gedachtegangen hebben. Zo oncreatief en lui als deze regisseur zal je ze namelijk niet snel zijn. Het is nog vervelender dat de betere scenes goedkope shock-onderwerpen zijn. Altijd frustrerend.

Deze film heeft duidelijk weinig budget en dat is prima. Je kan natuurlijk niet alles hebben in het leven als beginnend filmregisseur. Daarom is het ook zo fijn dat rauw talent soms wordt gevonden, ook met weinig geld. Hardy behoort niet tot die groep en films als deze zullen eerder een zeer negatieve indruk achterlaten dan een positieve indruk. En dat heeft Hardy gewoon volledig aan zichzelf te danken.

Het grootste stoorpunt is waarschijnlijk het feit dat ze weer voor een evil-children uitgangspunt gaan, en vervolgens op een consistente wijze de meest veilige en makkelijke opties uitkiezen om dit uit te werken. Je maakt het jezelf wel erg makkelijk als het gave van een bezeten kind is dat ze kan lopen (dat ze sowieso al kon). Verder worden alle mogelijkheden van creativiteit of interessante regie kundig verwijderd met een lui script en voorspelbaar verhaal.

De film opent met een aantal veiligheidscamerabeelden die overigens nergens in de film meer voort komen. Het acteerwerk is bedroevend, de personages slaan als een tang op een varken en de horror hebben ze waarschijnlijk binnen twee dagen gepland en gefilmd. Richting de finale komen er wat aardige scenes voorbij die de film redden van de laagste score mogelijk, verder irritant, lui en een film die je makkelijk kan vergeten. Je zou denken dat regisseurs met weinig middelen juist de ruimte hebben om hun talent te laten zien, maar voor Hardy hoop ik eerder dat het verborgen blijft.

De uitstapjes van regisseur Fabrice du Welz naar internationale cinema verlopen moeizaam, zo bewijst deze Message from the King wederom. Een lang uitgesponnen wraakfilm vol met oninteressant gebrabbel tussen personages die maar geen unieke persoonlijkheid kunnen ontwikkelen. Chadwick Boseman acteert niet onaardig, maar Du Welz geeft de kijker weinig tot geen aanstoot of redenering om met hem mee te leven. Alle persoonlijke problemen maken een uitgekauwde indruk en de grote hoeveelheid aan dramatiek remt het geheel eerder af dan dat het diepgang voorziet. Het is dat de visuele vormgeving professioneel oogt en de spaarzame actiescenes tussendoor best vermakelijk uitpakken, maar daarmee is het meeste wel benoemd.

Mak resultaat.

Vanwege de status op wheresthejump bekeken. Dit zou 1 van de films moeten zijn waarin de meeste scares zitten. Het voornaamste probleem met deze scarefilms is dat de scares voornamelijk falen. Lijkt me ook niet de sterkste factor van deze broertjes te zijn.

Deze film scoort voornamelijk op het visuele gebied. Leuk grauw sfeertje dat door de film heen gepoetst is. Enkele gave beelden. Regelmatig sfeervolle inrichting. Huis ziet er spookachtig uit. De broertjes ondernemen regelmatig een paar experimenteren en ook dat weet best te werken.

Waar gaat het dan mis? De rest eigenlijk. De film weet op geen enkele andere manier te scoren buiten het feit dat de visuele look bovengemiddeld is. Acteerwerk om mee te beginnen is niet heel sterk. Stewart lijkt zich al op jonge leeftijd in automatische piloot terug te trekken. McDermott en Corbett hadden eigenlijk van rol moeten verwisselen.

Opbouw naar scares is ook buitengewoon slordig. Op een paar goedkope harde geluiden na weet de film nergens maar een beetje spannend te worden. Zeer slordige opbouw naar scares toe. Random harde geluiden. Weinig doeltreffende scares ook. Wel scares in overvloed, maar als het elke keer op een wat slordige wijze gebracht wordt weet het zijn doel niet bepaald te raken.

Voor de rest ook te geforceerde pogingen om sfeer te creëren. Dat random gefluister van kinderstemmen en een te sterk aangezette soundtrack is ondertussen vooral een uiterst onkundige manier om je horror op te bouwen. Voelt allemaal zeer geforceerd en zelfs amateuristisch aan.

Voor de rest ook weinig interessante of intrigerende karakters. Kon me weinig inleven met een enkel karakter. De opening waarbij het Corbett blijkt te zijn die de boeman was had ik ook direct door. Die wordt net wat te duidelijk weggegeven. De titel geeft ook voor de rest de twist direct weg. Was dit eigenlijk de bedoeling?

Uiteindelijk, na een uur kijken, was ik toe aan de eindcredits. Vond het in bijna geen enkel opzicht eng of sfeervol. Visueel ziet het er goed uit echter, de beelden van de zonnevelden zijn erg geslaagd. Tevens ook de CGI en de inrichting van het huis. Jammer dat de regisseurs extra geforceerd sfeer in de film willen pompen dat de film niet ten goede komt.

Vermakelijke muzikale komedie met sympathieke personages en overtuigende relatieontwikkeling. Zeker Jaeden Martell en Isis Hainsworth stelen de show als excentriek koppeltje, maar ook Adrian Greensmith doet het overtuigend als nieuwkomer in de acteerwereld. Regisseur Peter Sollett kiest een bot thema uit, maar brengt het subtiel en toont weinig haast wanneer het aankomt op de inhoud. Hierdoor krijgen meerdere aspecten voldoende ruimte om te kunnen overtuigen en krijgt de muzikale liefhebber van dit genre naar het einde toe waar hij/zij op wacht. Metal Lords is op-en-top vermaak dat uiteindelijk vooral onderscheiding en wat filmlengte mist om verder boven de middelmaat uit te stijgen.

Ok.

Ik had weinig over de film gelezen, en misschien was dit 1 van de weinige gevallen waarin ik dat wel had moeten doen. Ik was wel op de hoogte dat het deels een concertregistratie was, maar het bleek een concertregistratie te zijn waarin het filmverhaaltje enkel een kwartier totaal in beslag neemt.

Metallica is een bekende band met een trouwe fanbase, maar ik heb wat minder met de muziek. Ik vind het leuk om te luisteren, maar ik hoef er geen concertregistratie van te zien, dat vind ik gewoon saai als ik het gevoel van er daadwerkelijk staan niet heb. Dan wordt een film voor mij snel minder interessant.

Gelukkig zijn de concerten van Metallica behoorlijk spectaculair en vol met bombarie. Dat maakt deze film iets kijkbaarder, was allang blij dat ik niet enkel de bandleden te zien kreeg die alleen maar gitaar spelen of op het drumstel rammen. Er was dus ook nog ruimte voor wat effecten en bombarie, en dat maakt de film wat vlotter.

Verhaal eromheen slaat misschien voor de algemene kijker nergens op, maar het blijkt een diepere laag te hebben. Eentje waarin ik dus niet geïnteresseerd ben. Ik keek het vooral voor DeHaan en het spektakel. Visueel ziet het er ook erg leuk uit, Antal weet wel raad met dit genre. Leuk in beeld gebracht, vol met actie en in volle overgave gedecoreerd.

De look van de film ziet er lekker HD uit en de regie biedt voldoende materiaal om je op z'n minst geboeid te houden. Ik heb echter bitter weinig met concertregistraties en vond er ondanks het grootse spektakel eigenlijk geen klap aan. De concertregistratie en het verhaal sluiten ook niet erg lekker aan, de verbintenis tussen de twee gaat vaak via een effectje op het podium dat een beetje overheen komt met wat er op dat moment gebeurd in het verhaal. Het zal uiteraard weer een diepere laag hebben, maar dat zal, opnieuw, niet snel worden ontdekt door de algemene kijker.

Het actiegebeuren tussendoor vond ik heerlijk, maar een concertregistratie vind ik gewoon niet zo interessant, omdat ik het achter een schermpje niet echt kan voelen. Dan sta ik er gewoon liever. Gelukkig duurt het niet te lang, maar toen er nog een liedje kwam tijdens de aftiteling had ik het wel gezien, en zette de film daarom weer af.

Regisseur Alex Smoot wil graag een psychologische aftakeling op beeld brengen en spendeert daar vrijwel de volledige film aan. In het eerste halfuur is dat boeiend dankzij het scherpe gekibbel en de voortdurende spanning, die knap wordt opgewekt door rustig de donkere hoekjes en stille geluiden van de omgeving in beeld te brengen. Deze subtiele regie wordt daarna spijtig genoeg afgebrokkeld om een wat bekender verhaaltje op het doek te toveren, waarmee de onderlinge spanningen aanzienlijk minder voorrang krijgen en vervolgens te eindigen bij een halfbakken afloop. Erg jammer, want potentie wordt door de makers zonder twijfel getoond.

Best aardig.

De Russen doen dus ook maar een poging op rampenfilms. Makkelijk zat, want dat is 1 van mijn favoriete soort film. Bovendien staat Russische cinema op mijn nummer twee qua landen. De eerste plek is Frankrijk. Maar de Russen kunnen er anders ook wel behoorlijk wat van.

Ook deze film is in bepaalde maten stukken beter dan algemene rampenfilms, alleen wel duidelijk met beperkte middelen. Zo blijven vormen van echt groots spektakel uit. Steden die instorten zul je niet zien. Wel licht de focus lekker veel op de ramp ondergronds, en wordt drama kundig vermeden.

Acteerwerk is degelijk, maar bij lange na niet van iedereen. Diegene in de lead zijn best lekker bezig, maar kleine bijkarakters bakken er weinig van. Het neigt hier en daar ook te veel naar het theatrale, alsof ze de Japanse en Amerikaanse rampenfilms wilde nadoen. Dat werkt wel, maar te opvallend en daarom dus op de verkeerde manier.

Puskepalis is een goede lead, en de andere karakters in de metro doen het ook naar behoren. Doezjnikov mag bijvoorbeeld ook best genoemd worden. Visueel degelijk. Duidelijk beperkte middelen waardoor houterigheid in de effecten niet vermeden kan worden maar het ziet er toch aardig uit.

Vooral die tunnels zijn er spookachtig uit. Dat werkt erg goed. Bovendien is de eerste ramp met de metro waarbij de passagiers door de lucht vliegen wel van opvallend grote klasse. En daarnaast kent het nog meerdere spannende scenes die best goed werken. Zenuwslopend is het nooit, maar het kent zo best claustrofobische en intense momenten daar onder de grond.

Echter heeft de film ook wel wat weg van een TV-film en dat is het voornaamste kritiekpunt. Hierdoor kent de film ook enkele knullige momenten en zijn sommige stemmen te duidelijk ingesproken. Het had vaak ook iets minder klassiek in beeld mogen komen en een net wat rauwere aanpak mogen hebben.

Film verveeld echter niet, maar de echte rampenkick kreeg ik nauwelijks. Normaal is dat niet moeilijk, maar het vereist toch wel wat betere regie dan dit. Alhoewel de regie alsnog gave momenten kende daar ondergronds. Met een intensere en rauwere manier van filmen had de film er beter kunnen zijn denk ik zo.

Mooi.

Het heeft me veels te lang geduurd voordat ik Metropolis zag. Zo'n monumentale film als deze mag natuurlijk wel door elke filmfan gezien worden. En het was ook zeker geen teleurstelling, wellicht tot nu toe 1 van de beste stille films die ik heb gezien.

Al vanaf de eerste minuten werd ik overrompeld door effecten die hun tijd toch echt een stuk voorbij gaan. De stad, de settings, het concept. Alles is opvallend groots en effectief neergezet, en waarvan ik dacht dat het een moeizame 145 minuten gingen worden, werden uiteindelijk een erg vlotte 145 minuten.

Het bombast van de muziek is misschien wel wat te veel, maar ik kan een deel kwijtschelden omdat de beelden vaak niet onderdoen aan de bombastische soundtrack. Zeer epische sets, grootse beelden en groots in beeld gebracht. Regisseur Lang heeft er duidelijk veel werk van gemaakt.

De film kakt eigenlijk nergens echt in. Er gebeurd veel, en vooral in het begin en slotfase wordt dit met een behoorlijke noodvaart gebracht. Tijdens de slotfase voelde ik ook weer een beetje spanning, en dat voel ik niet zo vaak meer bij stille films. Sterker nog, het is maar 1x eerder voorgekomen, bij Battleship Potemkin.

Wel jammer dat enkele rollen zo overdreven worden neergezet, maar dat hoort er dan wel weer een beetje bij. Maar hier valt het wat meer op, omdat sommige rollen gewoon normaal functioneren. En dat lopen er van die jokers bij zoals Fröhlich. Ik kan het verhaal er niet serieuzer om nemen.

Maar de film zit goed in elkaar, op vele elementen. De finale was oprecht erg gaaf, en de gehele uitwerking van de film doet een hoop respect bij mij opborrelen voor Lang. Ben blij dat er nog wel stille films zijn die me weer eens echt weten te intrigeren.

Oninteressante dramakomedie met uitstekend acteerwerk, maar onsympathieke en vervelende personages. Regisseur Noah Baumbach zoekt altijd de humane kanten van zijn verhalen en The Meyerowitz Stories vormt daar geen uitzondering op, maar helaas zit er weinig in de inhoud om een film op te bouwen. Een gebrek aan conflict, sensatie en algemene gebeurtenissen doen dit weinig imponerende geheel verder de das om. Dustin Hoffman speelt waarschijnlijk één van de meest overdreven rollen van zijn leven en dat is zeker geen meerwaarde, want het maakt van deze film vooral een onuitstaanbaar eindresultaat. Naar het einde toe voegt Baumbach wat hoogtepunten toe, maar die verschijnen veel te laat in een project dat veel te lang duurt.

Pff.

Wat een saaie bedoeling is dit ook weer. Dit soort films zijn vaak de reden dat ik misdaadfilms totaal niet waardeer. Het wil maar nooit interessant worden. Maar vanwege nog weinig ervaring met de regisseur en omdat hij toch op Film1 kwam toch maar eens opgezet.

De film begon best leuk met redelijk wat vaart. De aanslag op de FBI agenten met het camerastandpunt vanuit een auto die langzaam aan flarden wordt geschoten was best hoopvol. Helaas weet de rest van de film dit niveau bij lange na niet te behalen.

Het verhaal is verrassend best dun voor een speelduur van 134 minuten. Belachelijk lange speelduur ook. Waarom moeten dit soort films toch altijd weer zo gek lang duren. En dat voor een film die helemaal niet zo heel veel weet te vertellen.

Farrell en Foxx weten weinig charme aan hun duo personages te geven. Gong was ook weinig belovend hier. De romantiek tussen haar en Farrell was behoorlijk saai en leek de speelduur alleen maar te rekken, geen chemie of enige interessante middelen ook.

Visueel heeft het 135 miljoen gekost, maar ik weet niet waar al dat budget in is gegaan. Er is weinig knappe actie te bekennen. Misschien hebben ze het allemaal uitgegeven aan mooie auto's, want die zie je hier wel genoeg.

Ondanks dat er een aantal sterkere momenten inzitten, vooral in de vorm van actie, weet het als romantische film en misdaadfilm helemaal niets te vertellen. Veel clichés worden 1 voor 1 bewandeld, de vriendin van een hoofdpersonage wordt ontvoerd, origineel zeg, en weet de film nooit echt leuk te zijn.

Jammer, want met een behoorlijk budget en een prima regisseur had ik hier veel meer van verwacht. Inplaats daarvan kreeg ik een saaie zit van ruim 2 uur.

Halfje eraf na herziening. Regisseur Jan Komasa heeft duidelijk talent en dirigeert zeker naarmate de tweede helft vordert enkele indrukwekkende scenes naar het witte doek, maar heeft moeite om het eerste halfuur vorm te geven. De personages zijn erg melig en de relatieontwikkeling doet vooral theatraal aan, je zult als kijker daarnaast open moeten staan voor wat bijzondere visuele keuzes. Komasa lijkt zich in het begin niet helemaal raad te weten met de opmaak van de film, waardoor Miasto 44 bij vlagen een haast soap-achtige sfeer meebrengt. Eenmaal de registers opengaan is dat gelukkig snel vergeten en wordt de intensiteit sterk verhoogd. Sommige stukken zijn erg memorabel en Komasa laat zien dat hij als regisseur prima een groter budget aankan, hopelijk zien we hem dus snel weer terug achter de camera.

Prima NL film.

Van Nederlandse films ben ik niet echt een liefhebber, ik bekijk meer Brits en Amerikaanse films. Geld ook voor Nederlandse series. De meeste kan ik niet aanzien. Maar Michiel De Ruyter was nog wel goed. Vooral de boot scenes vond ik mooi.

Het acteerwerk van "Jumbo" Frank Lammers was voor mij soms onverstaanbaar. Hij praat nogal zacht, en ik had het volume nog wel op 40. Geen idee of dat hoog is voor de meeste maarja. Verstond er soms niks van. En je herkent het "steenkolen" engels ook wel soms.

Het is nergens enorm langdradig en nogmaals is de actie in deze film knap gedaan. Heb er wel van genoten. Een aanrader voor mensen die van Nederlandse/Geschiedenis films houden.

De Koreaanse regisseur Bong Joon Ho brengt een fraai vormgegeven sciencefictionkomedie met een helaas weinig subtiele satirische inslag. De manier waarop bepaalde figuren in Mickey 17 worden neergezet is ronduit infantiel, waardoor zeker de humor van deze film niet echt uit de verf weet te komen. Gelukkig doet Robert Pattinson het overtuigend in een best gewaagde en veeleisende hoofdrol, al blijft ook hij erg veel hangen in typerende trekjes. Ho vergeet verder vooral om een aantal hoogtepunten neer te zetten, want zeker de finale komt bij lange na niet zo meeslepend of innemend voor de dag als dat de makers hadden gehoopt. Steven Yeun, Mark Ruffalo en Toni Collette leveren daarnaast een aantal van hun meest irritante acteerprestaties ooit af en dat maakt een zit van 137 minuten natuurlijk niet veel draaglijker. Dankzij een onvoorspelbare inhoud en mooie visuele effecten wint Mickey 17 echter wel een nipte voldoende.

Goed is deze film zeker niet te noemen, maar dramatisch slecht evenmin. Regisseur Jamie Bailey maakt min of meer wat je er als kijker van kunt verwachten: een goedkoop horrorprojectje dat bekende concepten gebruikt voor de marketing. Vroeg of laat zou het namelijk tijd worden dat een figuurtje als Mickey Mouse zijn eigen griezelfilm krijgt, al waren er natuurlijk een miljoen manieren om dat beter te doen. Bailey profiteert gelukkig van een cast die het helemaal niet onaardig doet en een korte speelduur. Een hoop scenes slaan volkomen nergens op en de kills worden brak in beeld gebracht, maar omdat 't enkel 75 minuten duurt kent het geen zwaar effect. Simon Phillips is verder een belachelijke moordenaar, de spanningsopbouw werkt voor geen zier en het einde test je geduld, maar er zijn zoveel horrorfilms die aanzienlijk vermoeiender zijn om doorheen te komen dat dit me persoonlijk nog meeviel.

Matig.

Het is eigenlijk wel een beetje pijnlijk om te zien dat Shane West en Stephen Lang nu in dit soort films op komen dagen tegenwoordig. West mag dan wel denken dat hij goud in handen heeft, maar Lang is toch echt te ervaren en te goed om hierin mee te doen. Als hij vervolgens ook maar beperkt wordt gebruikt merk je dat hij er zelf ook wel zo over zou denken.

Deze film kan in zijn voordeel gebruiken dat het er qua omgeving nog wel redelijk uitziet. Mooie locatie ook, wordt ideaal gekozen om een rustige maar ongemakkelijke sfeer op te bouwen. Veel faciliteiten worden dan ook naar behoren benut. Zeker nodig ook, want anders valt de film snel in duigen. Camerawerk is wel wat saai en de spanning komt er nergens uit, maar het blijft wel op de plek waar het de meeste kracht uit kan persen. Dat is fijn.

De mysterieuze eerste helft en kern die niet meteen uit de doeken wordt gedaan zorgen ervoor dat Mid-Century niet compleet rampzalig is om naar te kijken. Verder is het alleen ook wel wat eentonig geregisseerd. Iets te veel op het verhaal steunend, dat in de finale te belachelijk wordt. O'Hara grijpt om haar heen om steun te vinden, maar die verkrijgt ze niet omdat de film visueel te ondermaats is.

Te weinig intrigerende filters, te weinig geduld en vooral een saaie camera zorgen ervoor dat de presentatie te moeizaam is om de film naar behoren een sfeer te geven. Wel een mooie locatie en goed acteerwerk van een cast die eigenlijk wat te goed is voor deze film, maar goed. Typische horrorfilm die niet al te lang duurt om te maken en nagenoeg meteen weer in vergetelheid raakt.

Hill achter de camera.

Mid90s is absoluut niet de film die ik daarmee had verwacht van iemand als Jonah Hill. Ik weet niet wat dit project voor hem betekent heeft, maar ik denk wel dat hij erg goed gekeken heeft naar wat andere regisseurs binnen dit soort films doen. Het kan namelijk bijna niet dat zo'n bekend acteur met een film aan komt draven die voelt als beginproject.

Daarmee zijn de stijlkeuzes uiteraard intentioneel maar niet echt geweldig. Vooral omdat ik het persoonlijk niet zo boeiend vind, maar gelukkig weten de personages binnen die stilering uitermate goed te boeien. Toen ik de naam 'Fuckshit' voorbij hoorde komen wist ik me weer even te herinneren dat dit van Jonah Hill afkomstig is, verder voelt de film toch redelijk uniek aan gelukkig. Is hier ook absoluut nodig.

Wat de film vooral wat in de weg zit is de zweverigheid. De film gaat nergens echt heen en pas helemaal richting de finale komt het ergens terecht. Dan is het echter al wat te laat, want verder stuitert de film wat rond tussen personages die allemaal op hun eigen manier een loser zijn. Losers waarvan sommige succes willen bereiken en anderen juist hebben opgegeven. Vernieuwend is het niet, gelukkig nog wel boeiend.

Ik vind het wat lastig om uit te drukken wat ik van de film vind. Het is redelijk allemaal en kwalitatief best onderhoudend, maar het is geen film die echt over iets beschikt dat je bij zal blijven. Het boeit wanneer je het kijkt, maar komt vooral wazig over eenmaal de film wordt afgesloten. Ik kan er uiteindelijk na inzinking weinig mee, waardoor ik het niet veel hoger ga geven dan dit cijfer.

Kids school.

Vond het eigenlijk wel beter dan verwacht, zeker omdat ik al van tevoren wist dat ik een kinderfilm ging kijken. Maar ook als volwassenen heb je soms weleens zin in lekker kinderachtig materiaal en deze film weet dat met behoorlijke overtuiging te brengen.

Schrok ook dat dit achteraf van Carr kwam, die ik vooral toch wel een luie smaak in komedie vind hebben. Zoiets als Paul Blart: Mall Cop is me al snel suf. Deze film is ook niet de beste komedie die er is, maar toch een stukje frisser en vermakelijker dan menige Amerikaanse onzin. Daarom ook iets leuker.

Ook een opvallend sterke kindercast hier. Gluck was al duidelijk een talent onder de jeugdacteurs, en ook hier doet hij het enthousiast. Lijkt ook al op erg vroeger leeftijd ervaren te zijn geworden. Ook Merced doet het goed als jeugdactrice. Nisenson doet het ook leuk, maar is toch duidelijk iets te jong om dit soort rollen echt te spelen.

Hoop high-school elementen en een hoop creativiteit in de grappen en grollen die worden gevoerd. Al legt de film al snel de lat hoog met het inkleuren van de school via sticky notes. Daar gaat de film ook nooit meer overheen. Maar wel een gave inrichting denk ik zo. Maar zoiets over-the-top zorgt natuurlijk ook al snel voor problemen.

Deze film blijft een kinderfilm, dus veel logica hoeft er niet in te zitten. Echter denkt deze film wel heel makkelijk na over de grappen die ze maakt. Veel grappen gaan namelijk wel extreem over-the-top en daarbij komen al snel de gedachtes "hoe doen ze dit" snel naarboven.

Bepaalde rollen zijn me ook iets te veel en vooral te standaard. De egoïstische nieuwe echtgenoot die niet het beste voorheeft met de kinderen, de naïeve moeder en de gemene directeur. Wie heeft ze nog niet eerder gezien. Echter weet Daly zich als directeur nog wel te redden. Maar Graham vond ik dodelijk saai.

Voor de rest wel vermakelijk, maar de film combineert de toon van overdreven kinderachtige humor niet al te subtiel met pijnlijke onderwerpen. Die twist was bijvoorbeeld al opvallend krachtig, maar mist de impact die dan moet volgen vanwege de overdreven toon die het 2 scenes daarna toont. De film lijkt daarom ook voornamelijk te verdwalen in waar het precies heen wil.

Voorspelbaar ten top, maar nog wel vermakelijk. Ook waar dit soort films voor bedoeld zijn lijkt me. Leuk voor een keertje, maar je bent het ook wel weer snel vergeten.

Ok.

Uiteindelijk is dit een andere film geworden die ik van tevoren had verwacht. Ik had me er ook weinig over ingelezen en ik keek dit uiteindelijk vooral voor de oscar die de film destijds kreeg. En tja, oscars worden meestal gegeven aan moralistische drama's. Deze was daar niet erg typerend voor.

In de eerste minuten krijgen we direct een bijzondere Voight voor onze kiezen. Ik weet niet of ik hem goed vind acteren. Het lijkt me namelijk een makkelijke rol die overdreven wordt uitgevoerd. Niet perse slecht, maar ook niet erg hemels. Ik kon dan Hoffman een stukje beter waarderen.

Midnight Cowboy valt op door een aantal opvallende nachtmerrieflashbacks en interessante toevoegingen van de regie. Klassiek is het totaal niet, bij vlagen gaat het zijn tijdperk voorbij. Het deed me soms een beetje denken aan de films van David Lynch. Ik kan het in ieder geval waarderen.

De chemie tussen Voight en Hoffman vond ik helaas minder werken. Ik vond hem zelfs zeer kort door de bocht, toen Hoffman de pijp uitging in de bus voelde ik dan ook niets, en het verhaal is ook zeker niet om over naar huis te schrijven. Je kan het wellicht in enkele zinnen eigenlijk al uitschrijven.

Qua vermaak wordt de aandacht er vaak bijgehouden door de nachtmerrieflashbacks. Maar uiteindelijk begint de film af te sterven en begint de aandacht beetje bij beetje te verslappen. Na 90 minuten vond ik het dan ook weer mooi geweest en ging ik de minuten eigenlijk aftellen.

De boodschap van de film dringt ook niet erg tot me door. Voight lijkt namelijk helemaal niks te leren. Maar de film kent genoeg aparte momenten voor een voldoende. Alleen zijn de sfeervolle sequenties te weinig om het minder sfeervolle real world-gedeelte boeiend te houden. De chemie kan ik niet vinden, het is echt wachten op de volgende interessante sequentie. Redelijk product voor de rest, maar niet het meesterwerk als het gemiddelde doet vermoeden voor mij.