Opinions

Interessant bedacht en ambitieus opgezet, maar de originaliteit doet dit vervolg op de eerste film uiteindelijk vooral de das om. Regisseur Todd Phillips kent nog altijd profijt van Joaquin Phoenix, die een goede hoofdrol speelt en uitstekend opgaat in het figuur dat hem is toebedeeld. De visuele kant van het gebeuren wordt ook gefocust naar voren gebracht en de effecten kunnen ermee door, maar daar zijn de meeste positieve punten wel mee benoemd. Vooral het muzikale gedeelte van de film komt totaal niet van de grond. Buiten het feit dat alle nummertjes behoorlijk op elkaar lijken en totaal niet in het geheel passen, worden ze allemaal nodeloos rauw en weinig esthetisch ingezongen. Lady Gaga vormt daarnaast een uitstekende artiest, maar past totaal niet in het plaatje van Lee Quinzel. Haar aanwezigheid zit de film dan ook eerder in de weg dan andersom. Phillips sluit de film af met een drukkere slotfase, maar laat de kijker uiteindelijk met de puzzelachtige vraag achter over hoe de makers hier in hemelsnaam 200 miljoen aan zijn kwijtgemaakt.

Het is niet bepaald raadselachtig waar een film als The Jolly Monkey zijn inspiratie vandaan heeft gehaald, gelukkig doet regisseur Ryan Ebert er wel wat anders mee. Zo bevinden we ons als kijker hier in een hotel waar men zijn gasten omlegt. De eerste moord ziet er vervolgens gruwelijk uit, maar daarna komt de kijker erachter dat ze allemaal hetzelfde zijn. Wat er dan overblijft, is een zoutloos, sfeerloos gebeuren met slecht acteerwerk, belachelijke plotwendingen en een te lange duur.

Ach.

Beckinsale zal zeker wel bedacht hebben dat ze tegenwoordig wat minder sterke rollen speelt waarin ze kan stralen, dus neemt ze een hoofdrol aan voor een film die zich bij het Wick-universum kan voegen qua stilering. Jolt moet meteen duidelijk maken open te staan voor business, maar het resultaat is helaas een wat tamme en terughoudende actiefilm.

Jolt doet gelukkig wel redelijk kleurrijk aan, een keuze die het voor enige tijd best op pad weet te helpen. Bovendien kan ik het concept waarbij het hoofdpersonage last heeft van woedeaanvallen ook best waarderen. Jammer is alleen dat dit concept nooit goed loskomt. Het is er wel, maar de actiescenes worden er nauwelijks cooler mee. Ondanks enkele fantasierijke elementen breekt het nooit door dat het wordt gebruikt als een onderscheidend element.

Het camerawerk en de editing zijn ook wat te traag om de film zelf bij te houden, maar de look van de film is meer dan aardig. Een aantal creatieve locaties en inrichtingen zorgen ervoor dat de film best lekker doorkijkt. Qua actie is er genoeg van aanwezig, maar voor de echt brutere varianten kan je toch beter bij soortgenoten aankloppen. Op dat vlak stelt Jolt teleur.

Het valt uit te kijken, maar de poster lijkt toch wel iets energiekers te beloven dan dat er uiteindelijk wordt neergezet. De energie gaat vooral richting de vormgeving, maar de regisseuse zelf leek het toch wat op te geven als we het over stijl hebben. Mocht je me vragen of ik een actiescene kon opnoemen in deze film een week nadat ik hem heb gezien, zal ik je waarschijnlijk geen enkel antwoord kunnen geven.

Hm.

Vooral gekeken vanwege de DC-status die de film draagt en de nogal korte speelduur voor zo'n film. Je komt het dan ook niet vaak tegen, een superheldenfilm die maar enkel 81 minuten duurt. De eerste 15 minuten gaan ook volop voor actie, dus ik dacht dat het allemaal nog meeviel.

En de regisseur had ook veel om mee te werken. Brolin was bijvoorbeeld een goede keuze om een mysterieuze superheld te spelen, Fox is een knappe verschijning en Malkovich is de schurk. Eigenlijk kan het bijna niet beter, alle fundamenten staan. En toch weet het niet indrukwekkend te zijn.

Jonah Hex is maar een saai karakter namelijk, totaal niet boeiend uitgewerkt. Brolin is een ideale keuze, maar de rol zelf is nogal simpel uitgewerkt. Wat vage verwijzingen van wat zijn superkrachten zijn en wat achtergrond, maar geen van alles maakt echt degelijke indruk.

Fox is ook onnodig prominent aanwezig hier en lijkt vooral een beetje de eye candy te zijn. Dat is ze ook, maar toen ze mee ging vechten in de slotfase heb ik toch wel met mijn ogen lopen rollen. De grote hoeveelheid CGI-explosies doen voor de rest ook maar weinig wonderen door de film heen.

Bij vlagen visueel wel gave beelden, zoals de scenes met het rode zand. Ook wel een aardige westernlook voor de rest, maar helaas worden deze niet heel erg bijzonder benut. Dat het er visueel qua effecten niet al te best uitziet helpt daar ook niet bepaald aan mee.

Qua actie weinig subtiel, wat wel leuk is, maar veel beter dan de eerste shoot-out tussen Brolin en de sheriffs komt het helaas niet. De rest van de actie is namelijk nogal ongeïnspireerd en eentonig. Had ook wel een scheutje bloed kunnen gebruiken hier en daar. Maarja, brave DC-films.

Pff.

Dit is toch wel het ultieme voorbeeld van makkelijk scoren. Ze nemen voor deze film namelijk de beruchte zaak van Jim Jones, die in 1978 bekend werd omdat hij 909 van zijn sekteleden via zelfmoord om het leven liet brengen. Natuurlijk is dat een bijzondere inspiratie, maar wat deze film er vervolgens mee doet is een raadsel.

Ik zit eigenlijk nog steeds een beetje te raden waar ik naar heb gekeken, want de film zelf maakt het niet bepaald duidelijk. In principe staat er een soort Jim Jones, maar achteraf is het me niet eens duidelijk of hij nou levend is of niet. In ieder geval maakt het niet veel uit, want het narratief dat wel een beetje te volgen is interesseert totaal niet, waardoor de film al vrij vroeg met tempoproblemen kampt.

Verder volgt makkelijke regiekeuze na makkelijke regiekeuze. Het meest bijzondere is eigenlijk dat de film soms weleens echte beelden gebruikt van de daadwerkelijke misdaad. Veel van de beelden voelen qua schaal ook gewoon te klein aan, waardoor de film nauwelijks als reconstructie serieus te nemen valt tot in hoeverre dat zo genoemd mag worden.

Ik vind het vooral een beetje naar dat als je dan inspiratie gebruikt vanuit een zaak zoals deze, dat films als The Jonestown Haunting daaruit moeten komen. Dit is eigenlijk gewoon een beetje triest namelijk. Verwarrend narratief, veel ongemakkelijke scenes, oersaaie personages en dodelijk saaie scenario's. Wat angstaanjagende archiefbeelden en een aardige beschieting redden het als geheel nog van de laagste score mogelijk.

Goed.

Waarom het gemiddelde zo laag is is me eigenlijk een beetje een raadsel. Dit is echt wel 1 van de meest sfeervolle horrorfilms die ik heb gezien. Al is het misschien voor de mainstream horrorkijker helemaal niets, want dit spreekt maar een beperkte groep aan.

Kogan zet een heerlijke Joshua neer. Dat ventje weet je al snel de rillingen te geven, er druipt altijd een soort naargeestigheid van hem af. Precies zoals het hoort te zijn, en daarmee weet hij al een hoop andere kindacteurs eruit te spelen. Alles wat hij deed was eigenlijk gewoon foutloos.

Rockwell ging er nog wel mee door, al lijkt hij maar weinig zin te hebben in de film. Farmiga was erg irritant en zet een zwakke rol neer. Voor de rest speelde iedereen alsof hij er gewoon moest staan, want de enige die de film weet te dragen is Kogan zelf.

De film kent enkele hele sfeervolle momenten, misschien wat langdradig maar nergens saai. Spannend, sfeervol en naargeestig. Je moet het gewoon een beetje willen om mee te gaan. De film verveelde me nergens, en daarmee was 105 minuten nergens te lang voor mij.

Met de hulp van Kogan weet de film voor mij best goed te zijn. Heb best genoten.

Oké.

Ik weet niet of het ligt aan de goede bui waarmee ik het keek of gewoon de film zelf, maar deze film viel me eigenlijk in bijna alle opzichten behoorlijk mee. Ik kan alleen wel goed begrijpen waarom dit moeilijk te slikken zal zijn voor de gemiddelde kijker, want er wordt nogal een opdringerige manier van humor gebruikt.

De nadruk wordt ontzettend hard gelegd op het feit dat deze film niet serieus is. Ik heb geen enkel personage kunnen bekennen die zich een beetje normaal gedroeg, maar de personages die zich dan gek gedragen weten wel ontzettend goed te werken. Zo'n Cumming past hier volledig in thuis, draagt zowat in zijn eentje het volledige komedie-aspect van de film.

Verder is het constante gedraai met genres, toonzettingen en narratief eigenlijk nog wel oké. Soms pakt het erg vervelend uit, maar deze film zit eigenlijk zo vol met actie en tempo dat het de film makkelijk te vergeven valt. Wat de film wel tegenzit is het trio zelf, want ondanks de nogal aanwezige presentatie van deze club blijven ze allemaal van begin tot eind vervelend. Vooral Reid had nooit door mogen breken.

Ik vond het best vermakelijke onzin, maar wellicht dat het cijfer bij herziening zal dalen. Ik kan films die de nadruk zo veel op het vermaak leggen dat het zowaar nog onvoorspelbaar wordt nog weleens waarderen. Magisch is het ondertussen niet meer, maar het kijkt lekker weg en vrijwel elke scene kent wel iets dat ervoor zorgt dat je wenkbrauwen fronsen. Kleine voldoende omdat die drie dames wel echt onuitstaanbaar waren.

Ai.

Had op voorhand weinig over de film gelezen. Ik zit namelijk een beetje op het punt waarop ik films op de kijklijst zet afgaand op de poster. Deze zal er ook nog wel "gezellig" uit, dus maar op het lijstje gezet en recentelijk gekeken. Goed was het echter niet bepaald, dat ik ook zeker niet verwacht had, maar niet zo matig als wat er nu staat.

Babysitter Must Die is de zoveelste inspiratieloze variant op het home invasion gebeuren waar er ondertussen al een hoop van zijn gemaakt. Het is een simpel subgenre van horror, waardoor veel filmmakers er graag en gretig gebruik van maken. Punt is alleen dat het er vaak maar matig vanaf komt, en deze film is daar zeker geen uitzondering op. Al vanaf het begin wist ik al dat ik mogelijk voor de gek werd gehouden door de poster.

Er gebeurt werkelijk van alles in deze film. Iedereen en alles loopt maar voorbij maar vrijwel volledig zonder introductie. Soms worden de personages via telefoon geïntroduceerd aan de kijker waarna ze binnen 5 minuten tijd opeens voor de deur staan. Uiteindelijk gaat de film 'plots' over in thriller en zijn de poppen aan het dansen. Probleem is dat als deze boeven mijn eigen huis binnen zouden vallen ze me zeker te pakken zouden krijgen omdat hun methodes slaapverwekkend zijn. Die vinden me vast diep in slaap op de vloer.

Hier en daar worden pogingen gedaan om er een eigen draai aan te geven, verder is dit gewoon een horrorthrillerfilm die de ene na de andere domme keuze toevoegt aan het verhaal. Acteerwerk is echter nog wel aardig en zeker voor zo'n onbekende cast vond ik het prima te doen. Spanning ontbreekt alleen bijna volledig en van sfeer kan de film ook zeker niet profiteren.

Omdat de locatie gelukkig nog wel naar behoren wordt gebruikt (ze trekken werkelijk overal heen) zal ik er nog een 1,5* aan toekennen, verder was het gewoon slapen totdat er eindelijk iets ging gebeuren. Glass zit al bijna 20 jaar in het vak, maar van deze film valt dat niet af te lezen. Zeer brave en veilige film die op veel vlakken peper in de reet mist. Makkelijk over te slaan, maar als je het toch graag wil zien, ga er dan gerust voor want je kan het in ieder geval uitzetten na enkel 75 minuten.

Peyton dus.

Sowieso voor mij niet de beste regisseur, maar hij weet aardig wat spektakels op het grote doek te toveren soms. Jammer dat zijn steentje in de Journey reeks niet helemaal iets geworden is. Daarvoor is het net als deel 1 gewoon niet helemaal geslaagd.

Hutchinson is al wat ouder geworden, maar doet het prima. Johnson lijkt wel in elke actie hollywood film opeens op te duiken. Peyton vind het overigens wel leuk om die man te blijven gebruiken zie ik. Hudgens ziet er ook gewoon goed uit maar ja.

Effecten vaak wat houterig, maar avontuur zat. Jammer dat het echte mysterie gehalte er vroeg uit is en ook niet bepaald weet te boeien, waardoor alles een soort excuus lijkt om gewoon spektakel te toveren. Niet al te geslaagd dus. Al bij al heb ik me er daarnaast gewoon vermaakt.

Niet bijzonder.

De tijd dat Hutchinson nog wat jonger was. Als ventje had hij al vroeg bewezen wel degelijk te kunnen acteren, maar is niet heel bijzonder in deze Journey. Daarnaast is Fraser ook niet bijzonder overtuigend in deze kinderlijke avonturenfilm.

Avontuur genoeg, maar komisch is het nogal flauw. Er is gewoon te weinig gebeurd met het idee dat veel leuker en spannender had kunnen zijn. Er zitten wel een aantal leuke scenes in, maar de CGI is vaak iets te houterig.

Prima filmpje uiteindelijk, maar nergens wordt het echt bijzonder en een productie waar je van gaat denken dat je echt iets bijzonders aan het kijken bent. Vermakelijk, maar uiteindelijk voegt het daarnaast niet veel meer toe aan het genre.

Een ware uitputtingsslag om doorheen te komen, zeker als het geheel wordt uitgerekt tot wel 107 minuten. Regisseur Saul Dibb probeert met deze theaterbewerking aandacht voor de psychische staat te krijgen waar de soldaten mee te maken krijgen in de loopgraven tijdens de Eerste Wereldoorlog, maar er kwam op mij als kijker geen greintje emotie over. Met name de afstandelijke manier van filmen en de erg onwerkelijke dialogen zijn allesbehalve overtuigend, bovendien weten de personages zelf geen moment intrigerend te worden. Het acteerwerk is aardig en de detaillering zorgt voor een overtuigende sfeerimpressie, maar de spanning en/of dreiging brandt nooit los. De eerste aanval wordt overigens dermate rommelig gefilmd en gemonteerd dat het moeilijk was om voor te stellen dat Dibb een regisseur met ervaring is. Ik heb serieus mijn best moeten doen om niet in slaap te vallen.

Oké.

Ik ken Russell eigenlijk meer van zijn aparte woede-uitbarstingen dan van zijn films, en ik neem aan dat dat voor menig filmliefhebber hetzelfde is. Veel heb ik namelijk nog niet van hem gezien, en Joy keek ik ook niet omdat hij het had gemaakt. Nee, ik keek deze film gewoon doodleuk voor Lawrence, die ik erg graag zie acteren.

Voor iemand die op dat moment 25 was straalt ze dan ook behoorlijk, want haar acteertalent valt vanaf de eerste minuten al te merken in een film die zich uitstrekt over een totale duur van 120 minuten. Aangezien het een biografie is die als doel heeft te inspireren is die speelduur dan ook gerechtvaardigd, en Joy weet alle minuten te benutten, al voelt de introductie gedurende het eerste halfuur wel wat lang aan.

Wat ik vooral mis is meerwaarde vanuit de regie. De kleuren zijn fris, de inrichting voldoende, maar dit moet wel een film zijn waarin ik de hele film lang de gedachte had die "hoe zou het eruit zien als ze net wat meer inspanning hadden gedaan" luidt. Zeker de allereerste scene had veel beter gewerkt als bijvoorbeeld een lange take, maar Russell moet er weer nodig in knippen.

Verder vond ik het ook allemaal iets te afstandelijk om te raken of te charmeren. Het acteerwerk is goed, maar de personages missen toch wat persoonlijkheid en vorm (buiten Lawrence om) om sympathie op te wekken. Echte chemie voelde ik dan ook niet, terwijl Cooper en Lawrence juist een sterk duo kunnen vormen. Het voelt aan alsof Russell de twee gewoon aan boord nam en daarmee klaar dacht te zijn, maar het tegendeel is waar.

Het kijkt best aardig weg en elke minuut draagt wel bij aan het verhaal. Verder ook positief verrast door de sterke combinatie tussen drama en komedie, die samen erg in balans blijven. Hierdoor laat Russell zich nooit te veel gaan. Anderzijds vond ik het allemaal ook wel kaal, waarmee ik bedoel dat het me met hetzelfde gevoel achterliet die ik had toen ik de film startte: niets.

Leuk.

Toch wel toffer dan ik had verwacht. Gekeken omdat hij binnenkort van Netflix verdwijnt en hij nog steeds op mijn watchlist stond. Dus op een lekkere rustige avond deze Road thriller opgezet, die nog goed uit de hoek kwam ook.

Een cast waar ik dan ook graag tegenaan kijk. Steve Zahn was een positieve verassing, Walker en Sobieski zijn ook prima. De film kent goede spannende momenten, waarop de finale toch wel lekker intens gebracht werd.

Het begin was vlot, het middenstuk was wat matiger aangezien er niet echt een dreiging was. De film kent inderdaad wat irritatie puntjes maar dat was totaal niet erg. Best geslaagde thriller op een genre waar moeilijk een goede film uit te halen valt.

Ok.

Een nostalgisch moment in de geschiedenis, natuurlijk kan een film daarover niet uitblijven. Leuk als het met een goed doel gebeurd, en tevens door een relatief onbekende regisseur wordt opgenomen, maar toch voelt dit net wat te veel aan als een theatervoorstelling.

Veel sentiment, veel traantjes en veel zoet gebeuren, Carion wil het allemaal zo verdrietig mogelijk neerzetten. Hij heeft het voordeel een mooie gebeurtenis te mogen vertellen, maar de uitvoering is eigenlijk zo standaard dat het soms snel vergeten is dat dit echt gebeurd is. Het voelt toch echt te veel aan als een voorstelling.

Personages spelen allemaal eigenlijk een karikatuur. Elk personage is sterk aangezet en ik zou zelfs willen zeggen dat we ze al eerder hebben gezien. Vooral de sentimentele randjes eraan irriteren uiteindelijk, en dat enkele andere personages typische schurken moeten uithangen draagt ook niet bij aan een realistische setting.

Verder weten de eerste en laatste 20 minuten totaal niet te boeien. Ik begrijp wel dat ze het doen, voor voeling met de personages natuurlijk, maar zowel de personages als de dialogen zijn gewoon niet interessant te noemen. Opnieuw dat sentimentele gedoe eromheen is niet nodig. Het is vanzelfsprekend al sentimenteel, maar hier wordt het wel heel sterk aangezet. Neptraantjes ook altijd. Verpest te veel momenten.

Middenstuk is verder wel mooi en geslaagd. Het bijzondere moment wordt uitstekend neergezet. Vond het erg mooi om te zien en dat is ook wel het punt waar doorbreekt dat je eigenlijk geen vijanden hebt. Iedereen is hetzelfde. Bovendien zagen de settings er erg mooi uit en het kerstsfeertje wordt op een unieke manier belicht.

Mooie sequenties daar, maar ook met een paar saaie dialogen. Toch zijn die momentjes mooi genoeg om de film een voldoende te geven. Sterk acteerwerk ook van de personages, Bruhl en Canet doen het erg goed. Jammer dat de film te snel naar zwaar aangezet sentiment grijpt, maar verder worden de subtielere momentjes prachtig neergezet.

Met weinig middelen breidde regisseur Takashi Shimizu zijn eigen horroruniversum uit met The Curse, een film die hedendaags vooral geliefd is onder een nichepubliek. Het mag gezegd dat Shimizu regelmatig met een aantal onbehaaglijke momenten uit de hoek komt ondanks de technische tekortkomingen (en die mogen er ook wezen). Lelijk geschoten, erbarmelijk geacteerd en vooral ietwat gedateerd, maar uiteindelijk gaat het dan ook om de invulling van het horroraspect en die voldoet. De niet-chronologische vertelmethode zorgt er bovendien voor dat je als kijker geforceerd bent bij de les te blijven en de opbouw naar een scare is meer dan degelijk, helaas zijn de uiteindelijke scares zelf weinig effectief (meer). Momenten zoals Kayako die de trap af kruipt zijn de scenes die een film als deze maken, maar de productiewaarde is ondertussen dermate ondermaats dat er in z'n geheel niet veel te genieten valt. Het personage van Toshio heb ik overigens altijd onwaardig gevonden.

Matig.

Op voorhand was deze film gedoemd voor een redelijke onvoldoende van mijn hand. De Amerikaanse remake (ondanks nog steeds een flink Japanse cast en Japanse locaties) boeide me eigenlijk al totaal niet. Een Japanse, goedkopere versie was dan ook gedoemd daar niet meer overheen te gaan. En wat blijkt.

Het bleek dus inderdaad en nog minder bedoening te zijn dan de remake. Mijn hoop op de derde remake is dan ook vervlogen. Wellicht kiest het een andere loop, maar de regisseur van de derde remake doen in ieder geval totaal geen duimpjes opborrelen.

Voor de rest is deze film verre van goed in mijn opinie. Alhoewel deze film wel bij vlagen redelijk sfeervol is. Daarmee dus ook bij vlagen redelijk spannend. Wellicht nog net iets spannender dan de remake, maar die zag er in ieder geval wel een stuk beter uit.

Acteerwerk is ook echt weer lachwekkend. Wat een dom gedoe. Na 1 geluidje omkeren alsof de enige echte Elvis Presley achter je staat. Het is zo gemaakt en zo nep dat het de meeste vormen van spanning of sfeer zowat direct de das omdoet.

Bovendien visueel redelijk lelijk. Het huis is echt heel erg kaal. Super saai. Bovendien maken Kayako en dat rare kereltje een stuk minder indruk dan in de remake. Sowieso vind ik het gek dat dat ventje er zo komisch uitziet. Een klein jongetje dat in een doos witte verf is gevallen. Eng is het in ieder geval niet.

Maar Kayako acteert ook slecht. Een stuk minder dan in de remake in ieder geval. Vooral als de schmink afgaat zie je wat voor een bedroevend resultaat overblijft. Een actrice die totaal niet eng kan kijken, wellicht dat daarom ook de keuze is gemaakt om het zwarte haar grotendeels voor het gezicht te houden.

Een nogal domme film, die wel bij vlagen sfeervol is en een aantal scares die wel degelijk verrassend weten te zijn. Voor de rest nog steeds enkele gave scenes, maar dat is niet genoeg om al mijn andere kritiekpunten genoeg te verzachten.

Het vervolg op het eerste deel kwam al binnen hetzelfde jaar uit en regisseur Takashi Shimizu nam evenzeer de regie op zich. Hij weet tenslotte als geen ander hoe zijn eigen universum eruit moet zien en daarom zou je denken dat dit een verstandige keuze is, maar helaas blijkt niets minder waar. Het eerste halfuur is een letterlijk overgenomen herhaling van het vorige deel, waardoor bijna de helft van deze film gekopieerd is. Naar mijn inzien een luie en ronduit schaamteloze keuze, zeker als je je bedenkt dat het eerste deel niet veel langer dan een uurtje is. De horrorscenes zijn in dit tweede deel bovendien een stuk onbenulliger en regelmatig onnozel. Kayako oogt een aanzienlijk stuk minder dreigend, de structuur beduidend rommeliger en Toshio als mede-antagonist ronduit afstotelijk. Tussendoor nog wat degelijke scares die redelijk toonaangevend voor de reeks zijn, maar tegen de tijd dat de eerste noemenswaardige horrormomenten uit de hoek komen was mijn irritatie allang overkookt.

Een upgrade ten opzichte van de vorige delen, wat bewijst dat regisseur Takashi Shimizu zijn successen kon omzetten naar hogere budgetten. Dit deel voelt voor het eerst aan als een echt professioneel gebeuren waarbij de horrormomenten een stuk beter uit de hoek komen. Nog altijd wordt er verder gekozen voor een niet-chronologische structuur waardoor je als kijker genoodzaakt bent bij de les te blijven, het spijtige is dat de zeer slechte acteerprestaties er niet voor zorgen dat die les altijd even interessant is. De opbouw en de opvolgende scares maken nog altijd een gedateerde indruk, maar de setting is leuk gekozen. Er zitten wat akelige momenten tussen en bovendien vond ik elke verschijning van Kayako bijzonder indrukwekkend. Shimizu weet haar precies de juiste screentime te geven waardoor elk moment steeds raak is. Links en rechts oogt het geheel knullig in elkaar gestoken, maar Shimizu ging er met dit deel serieus op vooruit.

Regisseuse Mari Asato schept een opvallend angstaanjagend horrorfiguurtje, maar vergeet haar vervolgens in beeld te brengen. Het is uiterst bijzonder hoe weinig er van de doeltreffende potentie wordt benut en het geduld van de kijker wordt verder op de proef gesteld vanwege de uitvergroting van het drama-aspect. Het acteerwerk is niet bepaald sterk, de opbouw van spanning wordt redelijk genegeerd en de niet-chronologische vertelstructuur oogt dit keer uitermate rommelig. Verder maakt in het bijzonder de uiteindelijke insteek een belabberde en geforceerde indruk die de toonzetting van de gehele reeks amper weet te matchen. Black Ghost voelt dan ook aan als een film geregisseerd door iemand die zich niet kon bekommeren om het bronmateriaal en daardoor teveel verzandt in een eigen gedachtegang. Links en rechts kent het gebeuren best sfeervolle momenten en het posterfiguurtje ademt effectieve horror uit, maar is verder in veel opzichten compleet ondermaats aan de tegenhanger uit hetzelfde jaar.

Vijf jaar na het vorige filmproject binnen deze reeks neemt regisseur Masayuki Ochiai het stokje over en trommelt het oorsprongsverhaal nog maar eens uit de kast. The Beginning of the End vormt dan ook een geheel dat enkele horrorscènes uit voorgaande films kopieert en deze links en rechts weet te verbeteren, maar evenzeer weinig vernieuwing levert. Het is vooral de finale die goed voor de dag komt, het overige restant van de film vormt een ietwat saai gebeuren omdat je als kijker hoogstwaarschijnlijk al bekend bent met dit verhaal. Het acteerwerk is weinig bijzonder en bovennatuurlijke bedreigingen zoals Toshio zijn amper intrigerend te noemen, gelukkig duurt deze film uiteindelijk maar enkel 90 minuten. Het is jammer dat men niet gewoon een voortzetting in elkaar draaide, nu heb je vooral meer van hetzelfde. Liefhebbers zullen het echter waarschijnlijk meer dan ik kunnen waarderen.

Als je de resultaten bekijkt van de Amerikaanse reeks maakt de sfeerinvulling van deze film een vertrouwde en plezierige indruk, maar als horrorfilm zelf valt er nog altijd veel op aan te merken. Een verschil is dat er weer een zekere mate van spanning terugkeert (waar de opening zelf een schoolvoorbeeld van is), maar eenmaal regisseur Ryûta Miyake de bedreigingen in beeld brengt (en dat gebeurt al aardig vroeg) maken de meeste horrormomenten plots een veel lauwere indruk. Oma Grudge oogt belabberd en de visuele invulling weinig imponerend, bovendien begint het husselen van de structuur langzamerhand een steeds makkelijkere impressie te maken. Het acteerwerk is ten opzichte van de eerste Japanse reeksdelen een aanzienlijk stuk verbeterd, maar niettemin loopt er geen figuurtje tussen die je na afloop bij naam zal onthouden. Dat laatste is ook niet hetgeen waar een reeks als Ju-on mee te koop loopt, wel met pure horror. De schrikmomenten zijn echter niet effectief en de spanningsopbouw wordt vaak met een ridicule onthulling om zeep geholpen, waardoor het geheel je enigszins wezenloos achterlaat. White Ghost valt overigens wel extra op vanwege de verrassend gemene bruutheid, zeker richting de finale zag ik enkele geweldsimplicaties niet aankomen.

Met het vorige deel bracht regisseur Masayuki Ochiai de kijker een oorsprongsverhaal, dit keer plant hij het gebeuren helemaal aan het einde van de reeks. De stilering van deze film is echter opvallend genoeg veel gedetailleerder waardoor het allemaal wat sfeervoller oogt. Voor mij wekte het de indruk dat dit door een heel andere regisseur onder handen werd genomen, maar het zorgt in ieder geval voor enkele visueel aantrekkelijke horrormomenten. Jammerlijk is dat de inhoud zelf niet erg boeiend is, met ondermaatse acteerprestaties en een traag voortkabbelend verhaal. Sowieso ruimt de horrorkant het veld opvallend veel voor meer plot, maar het werkt totaal niet. Het verloop laat een behoorlijk taaie indruk na en de film leeft enkel op wanneer de bedreigingen zelf in beeld komen. Een echt spetterende finale kent een geheel dat "The Final Curse" heet ook niet bepaald, dus de meerwaarde van deze filmtoevoeging zie ik niet in. Overigens includeren deze films nog altijd de aparte structuur qua chronologie, maar het wordt hier wel erg rommelig uitgewerkt.

Enigszins verrassend rechtbankdrama met oorlogsachtergrond. Ik had eigenlijk niet meteen verwacht dat ik het een goede film zou vinden, zeker niet toen ik 186 minuten aan speelminuten zag staan. Ondanks dat de film zeker niet zolang had hoeven duren, worden de minuten meer dan aardig opgevuld. Dankzij bijzonder sterke rollen van Tracy en Schell wordt het verhaal eigenlijk altijd wel interessant gehouden. De verhalen buiten de rechtbank zijn logisch te verklaren, maar de bijrol van Dietrich had echt geschrapt moeten worden. Alleen maar lange opvulling vol met oninteressant clichématig gebrabbel, had is me een raadsel waarom men dit zo kan waarderen. Echt spannend of intens is Judgment at Nuremberg niet, maar ik was verrast door de sterke, geëmotioneerde bijrollen van Garland en Clift. Uiteraard komt een film vanuit 1962 met het nodige theater, maar ik vond de acteerprestaties niettemin verfrissend oprecht. Ik hield uiteindelijk geen wow-gevoel aan het geheel over, maar ik heb de volledige speelduur van 3 uur lang geboeid gekeken. Het hielp ook dat ik weinig kennis had over de daadwerkelijke Neurenberg-processen, dus dat hielp goed mee.

Oei.

Dacht dat Necrostorm geen echt slechte films kon maken, maar uiteindelijk zit er overal wel een addertje in het gras. Judy is tot nu toe de zwakste van alle films voor mij, en dat van een regisseur die voorgaand juist een van de betere had geregisseerd. Heeft hierna ook niets meer gedaan, dus ik neem aan dat hij het zelf ook niks vond.

Snap eigenlijk niet wat ze dachten met deze film, want de look is werkelijk oersaai. Iets meer sfeer dan gewoonlijk, dat wel, maar verder biedt de film weinig. Personages zijn volslagen achterlijk op de compleet verkeerde manier. Vraag me af wat ze dachten toen ze die clowns hadden ontworpen. Voice-over slaat ook nergens op.

Verder is de film iets duisterder dan andere Necrostorm-films die het wat meer van de luchtigheid moesten hebben. Pakt richting het einde nog wel goed uit, verder voelt de film eerder doelloos aan. Wat trager en leger dan de andere films, maar eigenlijk pakt dat alleen maar ellendiger uit vanwege de redelijk lompe stijl van De Santi. Dacht dat Emmanuele de betere regisseur was, maar met Judy erbij zit ik daar toch aardig naast. Giulio wint.

Voor een keertje nog wel te doen omdat de film niet langer dan 75 minuten duurt, verder vond ik het soms stuitend slecht. Qua stilering een hele andere film en dat werkt wel soms. Make-up maakt veel indruk. Verder krabde ik me toch een aantal keer goed op m'n voorhoofd. Hoop dat Necrostorm ook niet meer terugvalt op dit soort films maar dat ze gewoon doen waar ze goed in zijn.

Regisseur Renny Harlin is een enorm veelzijdige vakman en heeft films in alle soorten en maten op het witte doek neergezet, maar inhoudelijk lijken ze geregeld veel op elkaar. Skiptrace vormt daar geen uitzondering op en onderneemt dan ook weinig om op te vallen tussen de overige actievehikels. Jackie Chan en Johnny Knoxvile hebben binnen dit geheel gelukkig duidelijk plezier met hun melige personages, maar krijgen weinig diepgang mee vanuit het scenario van Jay Longino en BenDavid Grabinski. Gelukkig lopen de actiescenes redelijk vlot naar elkaar over waardoor de Skiptrace weinig verveling kent, maar de matige computereffecten, het dunne verhaal en de nogal kinderlijke humor maken er daartegenover geen al te bijzondere ervaring van.

Donker.

Niet in de zin van dat de toon van de film duister is, Juneblod is letterlijk gewoon te donker om iets te kunnen zien. Al vanaf het begin voelde ik die bui hangen, want voor een film die 106 minuten duurt en enkel een simpele slasher betreft is deze film behoorlijk onoverzichtelijk in beeld gebracht. Ik had vaak het overzicht gewoon totaal niet.

Voor een film die dan ook zo simplistisch is opgezet is dat zonde, want als je beeld op 250% helderheid staat lijkt er nog best wel een entertainende slasher te verschijnen. Het is namelijk niet zo dat deze film op elk gebied faalt, maar het probleem is dat de goede punten binnen deze film eigenlijk niet heel goed te zien zijn, zoals een best bloederige finale.

Het acteerwerk is matig, maar dat had ik ook niet bepaald verwacht van een film die zich in het Engels vertaald naar "Christmas Blood". De killer is dan ook iemand die zichzelf letterlijk verkleedt als de kerstman. Erg leuk natuurlijk. Daarnaast worden de landschappen van het ijskoude Noorwegen best goed in beeld gebracht, nog steeds jammer dus dat het beeld zo donker is zodat je er niet optimaal van kan genieten.

De redelijke finale redt de film nog van een ultiem laag cijfer, maar aangezien je vooral tegen een donker beeld aankijkt wacht je met deze film vooral een oersaaie en behoorlijk onoverzichtelijke slasher op die nergens echt weet te bevredigen. Erg jammer, want Scandinavië gecombineerd met bruut horrorgeweld kan natuurlijk best leuk uitpakken.

Leuk avontuur.

Briljant idee, alleen jammer dat het net niet leuk genoeg is uitgewerkt. Vooral omdat het bordspel zelf niet bepaald in de hoofdrol staat. Wel jammer, maar wel begrijpelijk, want hierdoor is de slotfase wel lekker spectaculair in beeld gebracht.

Williams is niet bizar grappig, maar kan ermee door in zijn rol. Maar ook Hunt is prima in haar rol, en Dunst en Pierce zijn schattig als kinderen. Het duurt even voordat de film echt in zijn pedalen trapt, maar zodra het avontuur begint is de film ook echt leuk.

CGI is wat oud geworden, maar voor dit soort films valt dat snel over het hoofd te zien. Die aapjes zien er bijvoorbeeld uit alsof ze uit een arcade spelletje komen. Actie en bombast is dik in orde, waardoor je in de wat rustige momenten wat teleurgesteld bent. Vooral gefrustreerd eigenlijk.

Film wordt nergens saai, voor kinderen is dit nog best spannend maar je zult er wel plezier aan beleven. Vooral in de slotfase laat het avontuur alle remmen los en is het echt genieten van alle bombast om je heen. Transformatie van het huis of de straten die onder water lopen zijn geweldig.

Het is alleen zo jammer dat de film soms te lang remt, waardoor je wat gefrustreerd bent en wacht op het echte spellen avontuur, die eigenlijk toch non-stop aanwezig blijft. De film is topvermaak eigenlijk, die op stoom moet komen, maar wanneer dat gebeurt, is het echt genieten.

Ik heb me goed vermaakt hiermee.

Ok.

Wel de eerste Jumanji-film die tot nu toe een 3,0* heeft gekregen ipv 3,5*. Je kan het ook al aan zien komen als de film korter dan een jaar heeft geduurd om te maken. Dat betekent vaak dat de film enkel en alleen wordt gemaakt om geld in het laadje te brengen, en zo voelt dit deel dan ook aan.

Kasdan mocht weer aanschuiven in de regisseursstoel, maar hij maakt er vooral een veilig vervolg van. Het vorige deel was vooral helemaal nieuw en bevatte een hoop leuke ideeën. Dit deel speelt de kaarten erg veilig, met in principe hetzelfde verhaal en daarmee een aantal nieuwe toevoegingen plus een schurk.

Jammer eigenlijk dat er nu een schurk bijzit, maar gelukkig is het geen prominente rol. Daar was ik behoorlijk blij om, want Jumanji leek me meer te gaan om het avontuur dan de goodguys vs de badguys. Toch gaan er met de toevoeging van een schurk nieuwe deuren open, maar die worden dan weer niet betreden.

Het ontbreekt de film vooral een beetje aan creativiteit wat het niveau doet dalen. De actiescenes zijn wat grootser maar niet perse beter. Wel blijft het vermakelijk en de settings blijven leuk. Toch had ik liever wat meer gezien dan woestijn, ijswereld en hetzelfde dorpje waar ze al eens eerder zijn geweest. Het enige echt originele idee vond ik de kamer met de boom en de bes waar ze van avatar kunnen wisselen.

Acteerwerk is goed, iedereen lijkt genoeg plezier te hebben. Ze hebben een hoop acteurs die duidelijk geschikt zijn om zichzelf vooral een beetje in de zeik te nemen. Het zorgt voor enkele behoorlijk komische scenes. Het sentiment slaat tot verrassing ook wel aan hier en daar, maar de finale waar Glover besluit in de wereld te blijven was toch weer iets te.

De CGI is ook wat houterig soms, het lijkt allemaal net wat te snel in elkaar gedraaid. Toch is er genoeg detail en invulling gegeven aan de werelden zelf. De actie loopt best lekker door en de film staat garant voor een goede 2 uur aan vermaak. Wel net wat te lang, maar niet minder leuk daardoor. Prima vervolg, maar het kwam iets te snel. De film is te veilig, en het moest concurreren tegen een film die met best wat verfrissende ideeën kwam. Dan is dit toch wel een stapje terug.

Verrast.

Jumanji het origineel heb ik in de kast liggen maar nog nooit naar gekeken, en dat ga ik dus binnenkort maar snel eventjes doen, want ik heb echt wel genoten van deze film. Heb hem ook in 4D bij de Pathe gezien wat regelmatig voor wat afleiding zorgde maar daar trek ik geen punten voor af.

Het concept "Bordspellen zijn saai, videospellen zijn nu in" vond ik erg lollig. En je ziet ook hoe dit uitpakt. Het duurt ook gelukkig niet al te lang voor ze erin zitten waarmee sommige acteurs die ik normaal niet erg grappig heb gevonden erg leuk vond. Zoals Jack Black.

Opnieuw is alles echt nagedaan als een videospel zoals het herhalen van bepaalde zinnen dat soms ook wel leuk uitpakt. Maar de show is toch echt gestolen door Hart en Black. Johnson had ook wel zijn momentjes en Gillan zag er gewoon leuk uit.

Kortom een leuke film, had misschien nog iets meer dieren en actie in gekund, maar dat kan aan mij liggen.

Normaal.

Niet een al te bijzondere Disney sport film dit, die natuurlijk overvol met clichés zit en vrij weinig aan de andere films toevoegt. Corbin Bleu doet het prima in zijn beperkte hoofdrol, en hij is eigenlijk ook gelijk de enige die het meeste energie uitstraalt.

Het verhaal is alles behalve origineel en zeer voorspelbaar. Alles kan je eigenlijk al gelijk uitstippelen, maar gelukkig is het wel een leuk verhaal. Touwtjespringen heb ik nog niet zo vaak gezien en daarom was dat dan wel weer iets nieuws.

Voor de rest is het een doodnormale kindersportfilm. Kinderen zullen dit smullen met gemak, volwassenen kunnen het ook wel waarderen denk ik. Niet heel bijzonder uiteindelijk.