Opinions

Middelmaat.

DeVine is overigens best een goed acteur, je moet alleen van zijn soort humor houden. Het is een nogal drukke vorm die maar in weinig films past. Daarmee kan ik een film als Jexi meteen goed omschrijven. De ADHD-humor van DeVine past niet echt in een film die ook graag serieus wil zijn.

Zo proberen Lucas & Moore er aan de ene kant een subtiele romantische komedie van te maken die teert op de humane ontwikkeling tussen DeVine en Shipp. Aan de andere kant is Jexi juist een typisch lompe en vulgaire komedie die niets moet hebben van een serieuze verhaallijn. Die twee toonzettingen worden in deze film geen moment goed bij elkaar gebracht.

DeVine is best grappig als hij zichzelf een beetje in kan houden. Als hij dat niet doet wordt de film vooral een ongemakkelijke ervaring. Het maken van de dickpic bijvoorbeeld was ronduit misplaatst. De overige leden zorgen wisselvallend goed voor humor. Byrne is als telefoon best leuk, Peña juist totaal niet. Ik vind hem niet een acteur voor dit soort lompe rollen.

Het kijkt best aardig weg en duurt met 84 minuten niet heel lang. De leukste scenes zitten in de eerste helft van de film als Jexi en DeVine met elkaar aan het kibbelen zijn. Daarna wordt het meer basismateriaal dat niet helemaal weet wat het wil, maar subtiel en lomp past niet samen in een film die geeneens een anderhalf uur duurt.

Bekend regisseur Oliver Stone brengt de kijker een uitgebreide registratie van de moord op John F. Kennedy, specifiek de conspiratietheorieën eromheen. Het vraagt dus enige oprechte interesse, anders zal de lange speelduur al heel snel slecht in de smaak vallen. In ieder geval vond ik het persoonlijk buitengewoon interessant om daadwerkelijk goed onderbouwde stellingen te zien, ook al krijgen we niet altijd fysiek bewijs. De neiging om al het materiaal met een korreltje zout te nemen is aanwezig, maar voor de filmische ervaring irrelevant. Het is een professionele film die vanaf de eerste minuut goed weet te boeien en dankzij een hoog tempo nergens ophoudt met intrigerend zijn. Er wordt daardoor in een rappe vaart veel informatie op de kijker afgeslingerd zonder dat dit langdradig begint aan te voelen. Omdat de film een biografische omschrijving omtrent krijgen we ook een kijkje in het persoonlijke leven van Kevin Costner, maar die vond ik gematigd interessant. Het gebrek aan inleving voor een enkel personage zorgde ervoor dat ik emotioneel niet bij de film betrokken was, maar op verhaaltechnisch vlak staat het als een huis.

Een film die zichzelf interessanter verkoopt dan dat het daadwerkelijk is. Regisseur Fruit Chan heeft intrigerende ideeën en die hoopt hij te vermengen binnen deze onvoorspelbare horrorthriller, maar verliest zichzelf al snel in geforceerde smeerlapperij. De hongerige geluidseffecten zitten er veel te dik bovenop en het acteerwerk is ver onder de maat. Bai Ling speelt een idioot figuur en Miriam Chin Wah Yeung brengt haar psychologische diepgang geen moment overtuigend over. Daarnaast stelt Dumplings ook op visueel vlak teleur. De Aziatische cultuur wordt soms mooi in beeld gebracht, maar niettemin oogt alles kaal, willekeurig en ongeïnteresseerd gefilmd. Een aantal bijzonder gedurfde scenes brengen kort leven in de brouwerij, verder heeft deze film weinig te bieden.

Herzien en het cijfer blijft staan. Vermakelijker dan een aantal voorgangers, maar vanuit een objectief standpunt zeker niet het sterkste wat deze reeks te bieden heeft. Het scenario heeft een aardige draai gevonden om het verhaal voorwaarts te duwen en het acteerwerk kan ermee door, maar zoals gewoonlijk houdt het onderzoeksgedeelte geen steek waardoor Jigsaw een boel saaie momenten kent. De traps zijn ook wat tammer dan gewoonlijk, maar over de grote lijn is deze film goed uit te kijken.

Regisseur David-Jan Bronsgeest wekt het Nederlandse vertrouwen met een unieke visuele aanpak, waarmee hij laat zien dat de nationale cinema best leuk opgemaakt kan worden. Helaas komt dat in Jimmy niet mooi tot uiting door het bijzonder rommelige verhaal en het onmenselijk slechte acteerwerk. Het scenario van Tim Koomen hangt als los zand aan elkaar en husselt wat willekeurige scenes tot een (soort van) geheel, waartussen klaarblijkelijk een behekste podcast verantwoordelijk moet zijn voor alle ellende. De korte film waar Jimmy op gebaseerd is komt trouwens qua spanningsopbouw aanzienlijk beter voor de dag. Bronsgeest doet een poging om deze kortfilm gedurende de opening te imiteren, maar zet daarmee direct de toon van dit bijzonder gehaaste en chaotische project. Gelukkig ziet het er allemaal qua opmaak wel doordacht uit en spatten de kleuren van het scherm. Rick Paul van Mulligen vormt een intimiderende bedreiging en naarmate de finale vordert komt er zelfs een vorm van spanning bij het geheel kijken, maar deze nemen de minpunten niet weg. Isa Hoes doet bovendien een gooi naar de prijs van allerslechtste Nederlandse acteerprestatie ooit.

Halfje eraf na herziening. De Chinese regisseur Yimou Zhang pakt nog altijd indrukwekkend sterk uit wanneer het op de visuele kant van The Flowers of War aankomt, maar naarmate het einde vordert begint de lange speelduur dan toch te wegen. De focus op kleur en het complex in elkaar gestoken camerawerk zijn echter nog altijd opvallend, zelfs tijdens de wat rustigere momenten doet Zhang er alles aan om met pracht en praal te filmen. Daarmee is het wat lompe acteerwerk van Christian Bale snel vergeten, maar zijn rol is aanzienlijk humaner dan de overige personages. De ietwat theatrale vormgeving van de romantiek en de luidruchtige humor vloeken namelijk wat met het rauwe oorlogsgeweld en daar zijn een aantal castleden zeker voor aan te kijken. De slotfase verhoogt bovendien het sentiment, maar dat is allesbehalve de sterkste insteek van deze film. Hierdoor begint het gebeuren na enige tijd te slepen, maar dat neemt het gefocuste en energieke regiewerk van Zhang gelukkig niet weg.

Erg suf, maar ook ergens heel leuk.

Wat deze film wat leuker maakt is dat het het allemaal nogal op een aparte manier aanpakt. Schwarzenegger is een wat andere rol dan normaal, waarmee het soms op de verkeerde momenten grappig is, maar uiteindelijk is het allemaal niet een drama.

Ook Sinbad doet vrolijk mee, het brengt wel wat drukte met zich mee, maarja. Het verhaal is vrij standaard, maar er zit gelukkig een hoop lompe slapstick in waarmee het wel in een redelijk tempo doorgaat. De echte boodschappen erin zijn moeilijk serieus te nemen. Arnie krijgt het soms door zijn familie wel moeilijk namelijk. Als je wil dat hij op tijd bij de parade zit moet je hem natuurlijk niet thuis laten zitten.

Het gaat soms wat stroef, maar de slotfase is wel erg leuk op een vreemde manier. Het over the top gaat er soms ook goed doorheen, maar er zitten ook scenes in die van mij niet bepaald hadden gehoeven. Heel flauw, maar wel vermakelijk. Uiteindelijk wel goed mee vermaakt.

Niet al te bijzonder.

Ooit eens meegepakt, maar nog niks echt op geschreven. De film is ook eigenlijk wel een beetje wat je van Nickelodeon kan verwachtten en spreekt wederom maar een beperkt publiek aan. Daarbij zitten er dus onder andere vooral kinderacteurs tussen.

Niet al te bijzonder allemaal, behalve dat het 'wel aardig' is. Bravo acteert best enthousiast maar het wil nergens echt uit de verf springen en volgt dus eigenlijk gewoon de lijntjes iets te veel. Het weet niet al te veel toe te voegen in het rijtje van speelfilms en het genre.

Wel een redelijke familiefilm, al zal het waarschijnlijk alleen de kids echt aanspreken. Het is af en toe wel grappig en geinig gedaan, maar in het algemeen weet het iets te weinig te doen. Voor de rest is het allemaal prima.

Tweede Sono.

En gelijk eentje die ik beter kan waarderen in vergelijking met de eerste die ik van hem zag. Tag had namelijk wel genoeg creativiteit tot z'n beschikking, maar was verder vooral irritant en viel in de categorie theatrale onzin die ver buiten mijn boekje ligt. Deze film is gelukkig wat subtieler.

Daar ligt ook de kracht van de film, en pakt direct geweldig uit tijdens een gedurfde opening. Je kan niet zeggen dat Sono altijd even subtiel te werk gaat wanneer er bijvoorbeeld tijdens zelfmoorden bizarre bloedspetters in het rond vliegen, maar de opbouw en manier van werken zijn subtiel en humaan genoeg. De omgevingen voelen vaak daadwerkelijk aan als rauw en realistisch wat de zaak nog iets versterkt.

De opbouw naar enkele grootse en bloederige scenes is nagenoeg perfect. Sterk gedaan, en bovendien ook zonder te veel poespas. Geen theatrale personages of bombastische soundtrack om roet in het eten te gooien, nee dit wordt op de juiste manier afgehandeld en dat schept vaak sterke scenes.

De film doet verder ook best wel wat goed, buiten bij vlagen wel heel donker belichte scenes. Het overzicht gaat soms wat verloren, en het algemene acteerwerk is ook niet geweldig. Toch is het mysteriegehalte boeiend genoeg om te blijven volgen en Sono houdt het allemaal geheimzinnig genoeg. Sono staat echter bekend als de zogenaamd "creatiefste regisseur van Japan" en dat wordt zeker weleens duidelijk tijdens deze film.

Het probleem is dat die scenes enorm vloeken met de eerste helft van de film, want de film draait uiteindelijk uit op serieus stompzinnige zijwegen. De gehele slotfase vond ik niet om aan te zien, en verpest eigenlijk de opbouw die de eerste helft van de film zo goed opbouwde volledig. Ik vond het erg jammer, want de film was goed op dreef.

Gedurfde aanpak, bijzonder uitgewerkt ook. De opbouw is erg geslaagd in deze film, en zorgt voor veel mooie dingen. De stille en mysterieuze kamers van gebouwen hebben ook een bepaalde dreiging, en Sono houdt zich hier meer in qua overacting en vreemde zijsporen, maar laat zich iets te veel gaan tijdens de finale. Verder een verrassende film, misschien toch Sono wat vaker opzoeken.

Niet best nee.

Maar ook niet gigantisch slecht, ondanks dat mijn cijfer letterlijk tegen het gemiddelde aanzit. Het probleem is vooral dat deze film te veel wil zijn, zo worden er enkele sciencefictionelementen met een simpel vechtplot gemixt. Dat pakt niet al te best uit, en dat zal vast ook voor enkele andere gebruikers merkbaar zijn.

In ieder geval heeft Logothetis beschikking gekregen over diverse grote namen. Voor Cage is dit echter weer een stapje terug, aangezien hij lekker op dreef was met de gekke horrorfilms. De rest van de crew is niet veel beter, met enkel Avgeropoulos en Grillo die er iets van weten te maken. Jaa viel me behoorlijk tegen, van zijn vechtmoves zie je bitter weinig in deze film.

De regie is niet altijd even slecht, maar voor een groot deel wel. Logothetis stort zich recht bovenop de actie, maar aangezien er niet veel variatie te zien is valt het al snel in de herhaling. De actiescenes gaan ook ontzettend lang door, met steeds dezelfde vechtpasjes en afstandelijk camerawerk.

De actie wil nooit cool worden, ondanks dat er een paar actiescenes zeer welgemeend aanvoelen. Paar interessante ideeën, maar deze worden vaak beperkt uitgevoerd of te vaak herhaald, waardoor het als geheel snel slordig wordt. De montage, editing en het rommelige verhaal zitten de film ook wat in de weg, omdat deze zeker niet naar behoren gedaan worden.

Verhaaltje zelf stelt trouwens ook weinig voor. Leuk dat je een vechtfilm nu ook met buitenaardse invloeden wil laten plaatsvinden, maar veel voegt het niet toe aangezien de normale formules voor vechtfilms worden aangehouden. Bovendien is het verhaal nog steeds net zo ingewikkeld als normale vechtfilms (totaal niet dus), dus veel voegt het absoluut niet toe.

Wat rest is een film die erg lang door stuitert met de actie. Er mag best wel wat actie zijn, maar als elke vechtpartij 10 minuten lang doorgaat tussen dezelfde twee personen houdt het snel op. Voor bloederige moordpartijen, knappe cinematografie of verbijsterende vechtmoves hoef je deze film ook niet te kijken. Je zal er niks aan missen, adrenaline loze actie die nergens echt wil overtuigen. Nog wat extra punten voor enkele interessante ideeën qua regietechniek en het acteerwerk, verder is deze film best brak.

Erg solide.

Een film die het ook eindelijk eens waardig is om in de IMBb top 250 te staan. Dat was voor de rest ook de enige reden waarom ik de film keek, anders had ik hem eerlijk gezegd volledig over het hoofd gezien. Films uit het Midden-Oosten trekken me ook in het algemeen iets minder.

Maar was uiteindelijk nog wel verrast door een sterke uitwerking in dit drama. Vooraf zat ik best tegen die 123 minuten op, maar regisseur Farhadi weet ze kundig te gebruiken, al is 123 minuten dan toch weer net iets te veel voor een film die niet veel verder verteld dan een rechtbankdrama en wat bijzaakjes.

Maar de film is voor de rest erg indringend. Erg sterke ruzies voor de rest die de film ook goed boeiend houden. Ik hou er wel van, al is 80 minuten achter elkaar geruzie soms iets te druk. Je mag ook weleens een momentje rust hebben, en deze film gunt je niet veel rust.

Goed, sterk acteerwerk van Moaadi. Hatami en Hosseini maken ook indruk, maar Moaadi is toch echt wel de duidelijke winnaar hier. Farhadi en Bayat vond ik wat minder. Vooral bij Bayat kon ik de uitdrukkingen niet serieus nemen. Ik vond het vaak iets te gemaakt.

Voor de rest ontbreekt het de film wel een beetje aan een "wauw" gevoel. Een echte impact geeft het ook niet echt. Want ondanks een hoop geruzie ontbreekt het de film voor de rest aan wat druk en frustratie. Het is boeiend, en soms indringend, maar de impact blijft echter uit.

Maar voor de rest een kundig in elkaar gezette film. Visueel lekker rauw en realistisch. Normaal vind ik dit soort simpele filmmakerij op visueel vlak niet interessant, maar hier komt het de film echt wel ten goede. 1 van de weinige films waarin het ook echt een beetje past. Maar goed, van Iran verwacht ik ook niet snel een bombastische 100 miljoen blockbuster.

Flauwe maar effectieve komedie. Vooral de lompe vertelstijl valt op en dat gaat uiteraard gecombineerd met een aantal domme maar geslaagde grapjes. Films als Joe Dirt werken vooral op een melige avond, zelfs nog beter met een lekker wijntje of biertje. Eigenlijk ook een beetje flauw van me om de film op die manier te bestempelen, maar ik kan best begrijpen dat je voor dit soort films in de mood moet zijn om het leuk te vinden. Spade doet het verder ook meer dan degelijk en bijrollen zoals die van Walken kan ik alleen maar aanmoedigen. Na enige tijd vergeet de film alleen een richting op te gaan en gaat het zichzelf voorbij. Daarnaast is het ook zo dat als een grap niet aanslaat, het te lang door blijft gaan tot op het irritante af. Joe Dirt is daarom ook alles behalve een geslaagde komedie, maar stiekem wel lollig. Ik heb er genoeg plezier mee gehad om het met een voldoende te beoordelen.

Regisseur Roland Emmerich lijkt een lay-out van Steven Spielberg te hebben gebruikt voor zijn internationale debuut, maar het eindresultaat oogt rommelig en onafgemaakt. De muziekkeuze, het voornamelijk inzetten van kinderlijke hoofdrollen en de "vriendelijke" horrorelementen verraden dat Joey niet voor een oud publiek gemaakt is, maar zelfs als nostalgiefilm kent het amper effect. De kinderen acteren erg statisch en diens dialogen lijken volledig nagesynchroniseerd te zijn, waardoor je op emotioneel vlak nooit in het gebeuren wordt betrokken. De praktische effecten zijn niettemin charmant en zelfs met een klein budget weet Emmerich als geen ander hoe je de schaal moet uitvergroten, maar Joey is een grotendeels falend kinderfilmpje. Je moet een grote liefhebber zijn om hier je vermaak uit te halen, maar het is makkelijk om toe te geven dat er slechtere varianten zijn in z’n soort.

Dure saaiheid.

Een beetje wonderlijk inderdaad dat dit uiteindelijk 250 miljoen heeft gekost. Dan zien een hoop andere films met een lager budget die ook voor spektakel gaan er een stuk beter uit. Denk maar aan de meeste Marvels, die hebben het budget dan beter benut.

Laat je trouwens niet misleiden door de kijkwijzer, wat mij betreft is dit keihard 12+. Komen behoorlijk wat gruwelijkheden in voor die ik niet op 9+ neer zou zetten, maar ook niet op 16+. Zo spat het blauwe bloed vaak in het rond tijdens actiescènes, wat ik ook wonderlijk vind voor Disney.

Het is ook jammer dat de film zichzelf heel, heel serieus neemt, dat een grote stoorzender is in het eerste deel. Het had allemaal een stuk luchtiger gemoeten om het boeiend te houden, want nu werd het al snel saai na een spectaculaire opening, die ook weer snel voorbij was.

Helpt er dan ook niet bepaald bij dat Kitsch wel heel serieus is en eigenlijk een ronduit saai personage is. Ook Collins, ondanks haar look, is vreselijk saai (en iets te theatraal) om echt leuk te zijn. De romantiek tussen de 2 is voorspelbaar en ook niet bepaald hartverwarmend wat Disney meestal wel lukt.

Qua effecten is het wisselvallig. Met zo'n budget zijn er een aantal leuke dingen gedaan, zoals de kolossale stad en de hond. (Hond was mijn favoriete personage). Actiescènes zijn soms groots opgezet en richting het einde behoorlijk spectaculair waarmee het tempo wat omhoog ging (gelukkig).

Tweede deel is dan ook zeker leuker dan het eerste deel, maar de slotfase geeft nog steeds niet die echte kick om het allemaal nog leuk te maken. Groene Marsmannetjes hebben een wat saaie design, terwijl de aankleding nog wel leuk is.

Western buiten het warme Mars was een stuk sfeervoller, en het einde is daarom een stuk sterker dan alles op Mars. Uiteindelijk geen lastige zit, maar van zo'n budget verwacht je veel meer en de actie had wat leuker mogen zijn. Voor nu, net een onvoldoende.

Silly.

Een oud regisseur die nu wellicht een jonger publiek wil aanspreken, denk ik zo. Aan de andere kant is het wel een grote verwijzing naar de lol van horror 30 jaar terug. Ik denk dus dat ze er vooral op uit waren om gewoon veel mensen te trekken door hun eigen liefde te presenteren op het scherm. Goed werkt dat alleen niet.

De film trekt namelijk teveel registers open en is daarom vooral een chaotische bende geworden dat het niveau niet meer boven de eerste minuten weet te krijgen. De opening had namelijk iets dat de rest van de film bijna niet heeft, en dat is structuur. Waar er eerst namelijk nog een soort van een verhaal wordt verteld wordt later een opeenstapeling van vreemde wezens, rare ideeën en twee matige hoofdpersonages die tegen veel domme scenario's aanstoten.

Een eigenzinnig karakter heeft de film ondanks best een grote dosis creativiteit niet. Het voelt namelijk nooit aan als een goed geheel, eerder wat afzonderlijke sketches. Soms pakken die redelijk uit, maar de matige computeranimatie verhindert dat er echt liefde vanaf spat. Daarnaast is het acteerwerk serieus slecht en worden de betere acteurs in korte rollen geplaatst.

Ik vroeg me ten zeerste af waar ik eigenlijk in godsnaam naar aan het kijken was. Hier en daar kan ik vreemdheid waarderen, maar als het zich nergens echt naartoe werkt wordt het moeilijker. Erg veel gelachen heb ik ook niet en qua gore valt het ook tegen. Wel genoeg bloed, maar niet echt iets dat indrukwekkend veel is of mooi wordt uitgewerkt. Ik vond het eigenlijk maar kinderachtig allemaal, dat tegen de tweede helft ook het entertainmentgehalte uit het oog lijkt te verliezen. Jammer, wel leuk voor de fans.

Overigens kon ik de finale wel smaken, als één van de weinige stukken dan.

Aardig.

Maar ook niet top. Sommige herkennen Bamber als iemand uit de serie Battlestar Galactica. Aangezien ik die serie nooit heb gekeken herken ik hem dus ook niet. Het verhaal is opzicht nog wel interessant om te volgen, maar niet heel boeiend gebracht.

Soms zitten er vrij sterke scenes in de film, en het geweld is ook voldoende. Bamber is best overtuigend als John Doe, maar de film is soms een beetje wazig. Te wazig wat mij betreft. Soms springt de film naar een random scene, en dan verwachtten ze wel van je dat je het kan volgen.

Redelijke misdaad/thriller, die qua geweld wel goed zit, maar qua verhaal iets minder. De twistjes zijn ook maar flauw en soms zelfs voorspelbaar. Maar ja.

Regisseur Nick Cassavetes probeert wanhopig de nuance op te zoeken in deze inhoudelijk gecompliceerde dramathriller, maar lost alles op door middel van clichématige beslissingen en toevalligheden. Wanneer John Q dan eindelijk een originele insteek presenteert, wordt ook dit vervolgens op een zoetsappige manier uit de wereld geholpen. Gelukkig staat daartegenover Denzel Washington, die een zeer verdienstelijke hoofdrol speelt. De bijrollen van Robert Duvall, Kimberly Elise, Anne Heche en Ray Liotta vervallen spijtig genoeg hopeloos in karikaturale verschijningen. Allen moeten ze een bepaalde "kant" toegereikt krijgen, waarmee de film de discussie vanuit meerdere perspectieven kan openen. Het scenario van James Kearns zet ze alleen zo voorspelbaar neer dat een conversatie hierover voor mij persoonlijk niet serieus te nemen is. James Woods daartegenover speelt erg sterk en ontwijkt met enige behendigheid de trekjes van eerdergenoemde rollen. De tweede helft wordt voorzien van diverse spannende scenario's en het tempo ligt hoog, maar toen Washington na zijn "zelfmoord" als dokter opdook had ik persoonlijk genoeg gezien. Verder was er inderdaad opvallend veel en snel sympathie voor een gijzelaar vanuit de daadwerkelijke gijzelaars, ook nadat ze letterlijk met de dood werden bedreigd.

Leuk.

Ik herhaal het in elke review die ik in het high-school genre schrijf, maar het blijft er altijd zo makkelijk ingaan. Een onvoldoende scoren met een high-school film bij mij zal ook niet snel gebeuren, tenzij het weer zo'n typische vulgaire Amerikaanse komedie is.

Deze film blinkt voornamelijk in karakters en frisheid uit. Het verveeld absoluut nergens, maar ook echt nergens. Opvallend dat deze film toch nog best ondermaats scoort op MM, omdat ik het zeker 1 van de betere vind in het genre. Het vermaak ligt toch wel erg hoog.

Tuurlijk blijft het allemaal wat voorspelbaar en braaf, maar hier wordt er uiteindelijk weleens een poging gedaan om het wat humaner over te brengen. Maar dat gaat wel met twee gezichten. Er wordt aandacht besteedt aan een aantal levensvragen, maar de Amerikaanse typetjes lopen soms ook prominent in het rond hier.

Maar de echte redding van de film is Snow zelf. Die ging volledig op in haar rol, en de charme die ze hier weet neer te zetten maakt het moeilijk voor mij om haar niet te zien staan. De trekjes, de charmes. Ze doet het werkelijk uitmuntend, en weet daarmee de aandacht gemakkelijk vast te houden.

De rest acteert ook zeker degelijk, waaronder de 3 dames en Metcalfe zelf als John Tucker. Wellicht relatief ervaren, maar acteren doen ze zeker. Ook fijn dat de grappen nooit over-the-top of irritant worden met veel grof taalgebruik of geschreeuw. Dat maakt de film ook een stukje pakkender.

Duurt met 89 minuten ook zeker niet lang. Je mist wel een echt speciaal iets, of een bepaalde wending, maar voor de rest een erg vermakelijke high-school film met een uitmuntende lead. Heb me weer kostelijk vermaakt met dit genre.

Mwa.

Niet een al te bijzondere actiefilm dit, omdat het ondanks de haast non-stop actie na een kleine 20 minuten nog niet echt overtuigend weet te zijn. Een ideale kick voor actiefilms voor mij is dat ik er een soort kick van krijg, maar die bleef uit.

Leuk dat Stahelski je eigenlijk na een korte intro gelijk in de actie gooit, met kleine rustmomentjes maar in het algemeen haast non-stop actie. Dat blijft allemaal wel vermaken, met enkele originele wendingen en leuke dingen erin gestopt.

Qua actie en visueel niveau is het allemaal wel ok, alleen kan ik Reeves niet bepaald een sterke of stoere actieheld noemen. Hij ziet er meer uit als een soort advocaat die op hol slaat. Voor de rest krijg je niet echt veel verdieping in hem of de andere karakters.

Verhaal is ook niet heel origineel meer, alleen het hele hotel gebeuren is wel leuk bedacht. Voor de rest is dit een typische popcornfilm die alleen voor het vermaak gemaakt lijkt te zijn en dus ook bedoelt is om er even lekker voor te zitten met een aantal vrienden en je lekker laten vermaken door de actie.

Voor de rest is dit absoluut geen uitschieter in het genre. Wel leuk voor 1 keertje.

Beter vervolg.

Al vreesde ik weer voor een onvoldoende na een saaie opening. De actie die in de opening gaande was, was precies de actie die ik in deel 1 ook zo saai vond eigenlijk. Dit deel ging iets meer over-the-top, wat ik zelf dan wel weer kan waarderen.

Met een budget dat 2x zoveel is mag het er dan ook wel beter uitzien. Qua kleuren weer volop neon en mooie omgevingen. De wereld is best leuk bedacht, zoals het Continental hotel. Blijven leuke ideeën met aparte dingen daar tussendoor gevuld.

Eerste stuk is wel behoorlijk saai. Veel dialoog en best weinig actie. De actie die er dan is, is gewoonweg saai. Het cameragebruik blijft de gehele eerste helft wat te tam om echt een kick te geven aan de actie. Tweede deel ziet er dan wat beter uit.

Tweede stuk voelt dan wel weer lekker aan. Meer actie, meer interessante actie en lekker lange actie. Reeves is niet bepaald geknipt voor de rol, maar uiteindelijk vind ik hem wel een prima Wick. Naast Reeves nog een aantal grote namen, waar alleen McShane echt indruk lijkt te maken.

Het is het tweede deel dat de film uit de ondergrond haalt. Lekker lange actie, veel actie en meer over-the-top. Ik vond het prettige actie om naar te kijken en heb me daarom wel vermaakt. Binnenkort deeltje 3 maar eens zien in de bioscopen.

Omgekeerde Wick.

Goede omschrijving voor mezelf, want ik vind dit qua ervaring eigenlijk het omgekeerde als ik dit met deel 2 vergelijking. Daarmee bedoel dat waarbij ik het tweede deel bij deel 2 leuker vond vond ik het eerste deel duidelijk het leukst bij deel 3.

Reeves begint wel steeds leuker te worden als Wick. Het is langzamerhand wel iemand geworden die je steeds gaver gaat vinden. Daarbij nog steeds bijgestaan door McShane, Fishburne en een wat prominentere rol van acteur Reddick.

Visueel is het allemaal best verzorgd, al valt het soms opeens op dat er CGI gebruikt is. Maar het mag de (meeste) pret niet drukken. Vooral het eerste deel was er leuk mee, het eindigt eigenlijk pas als Berry in beeld komt, dan valt de film terug.

Film begint leuk wanneer basketballer Marjanović in de bibliotheek verschijnt, en vervolgens een komisch messenwerp gevecht en het laten trappen van paarden. Het is leuke, vette actie die eindelijk eens die kick geeft die John Wick altijd al moest hebbem. Eeuwig zonde dat de film niet die leuke actie kan bijhouden.

Stahelski houd het tempo erg hoog, en toch weet de film af en toe wat saai te worden. Nadat Berry in beeld komt begint vrijwel alle actie in herhaling te vallen en raakt de kick er vanaf. Zo'n actie met honden is best leuk, maar het valt al snel opvallend in de herhaling eigenlijk. En bijgestaan door het wat te tamme cameragebruik van Stahelski helpt het niet echt vooruit.

Het cameragebruik was wel goed in het eerste deel, maar in het tweede deel vermindert het allemaal een beetje. Ondanks dat de sets wel mooi blijven, weet de actie niet meer te overtuigen ondanks een aantal pogingen. Het is gewoon niet erg gaaf meer.

Desondanks wel een voldoende, het ging er makkelijk in. Kijken of er nog een deel 4 aankomt. Stahelski lijkt de reeks wel echt geclaimed te hebben.

Onmogelijk lang uitgesponnen film met een boel zoutloze actiescenes en veel kleurrijke decors. Regisseur Chad Stahelski mag dan stuntman van beroep zijn, maar lijkt geen enkel moment interesse te hebben in zijn project. Afstandelijk camerawerk en stilvallende montage zijn daar vooral getuige van, daarnaast is Keanu Reeves simpelweg niet erg overtuigend als John Wick. Het blijft verbazingwekkend hoe hij keer op keer weet te winnen van zijn medecollega's, die aanzienlijk meer vechttechniek beheersen dan hem. Het laatste uur brengt niettemin een aantal doeltreffende geweldsexplosies, de setpieces zijn van hoog niveau en de excentrieke bijpersonages doen hun werk overtuigend. Het opgebouwde universum is zonder twijfel interessant, de regie van Stahelski is dat minder. Een speelduur van 170 minuten ter uitbreiding van een wereld die allang kleur heeft gekregen is bovendien absurd, maar een aantal gave filmvondsten brengen nog een puntenbonus.

Wel leuk.

Maar dan ook echt alleen een film waar Atkinson in past, en de enige rol die door Atkinson vervuilt kan worden. Die man is een van mijn favoriete komieken, omdat hij elke keer zo'n droge uitstraling heeft. Net als bijvoorbeeld Bill Murray.

De humor is wat flauw, maar vrij vlot. De parodie op de James Bond films zijn bij vlagen best geslaagd en is het overduidelijk dat de film zichzelf maar weinig serieus neemt. Niet echt kunnen lachen , maar slecht vond ik de film dus niet.

Jammer van Imbruglia, want ze kan nou niet bepaald acteren. Laat haar maar zingen, Malkovich is dan wel weer leuk, maar die speelt zelden slecht. De actie is natuurlijk wat kinderlijk, de humor bij vlagen leuk, maar de film is zo vlot dat het eigenlijk niet uitmaakt.

Minder.

Deel 1 blonk uit in zijn frisse aanpak op de James Bond films. Dit deel lijkt zichzelf serieuzer te nemen en is daarmee dus minder vlot. Atkinson blijft wel leuk in zijn rol, maar de cast om hem heen zijn niet bepaald beter geworden.

De grappen wederom weer erg flauw. Leuke opening, maar dan heb je het wel weer gehad met de pret. Visueel is de film zeker wat beter dan 1, maar in dit soort films is dat eigenlijk niet eens van toepassing. Alles is gewoon wat minder hier.

Atkinson zelf lijkt ook niet dom meer in wat hij doet, en daarmee gaat de lol er wel een beetje vanaf. Voor de rest niet bepaald slecht, maar ja. Deel 3 zal ook niet bepaald beter zijn denk ik. We zullen zien, al gaat dat denk ik wel even duren.

Gewoon amusant.

Weer een deel in de Johnny English reeks. Destijds in de bios niet heengegaan omdat ik het wel mooi vond eigenlijk. Dus uiteindelijk thuis maar vanuit het aanbod van Film1 gekeken, en dat was een prima ervaring uiteindelijk die ik niet perse in de bios mee had hoeven maken.

Atkinson blijft overduidelijk 1 van mijn favoriete komieken. Hij gebruikt veel flauwe en droge humor, die niet altijd werkt, toegegeven. Maar de beste man heeft echt een komisch charme ten top. Het is gewoon leuk om te zien wat hij allemaal voor geks uitvoert.

Visueel niet al te bijzonder. Camerawerk is er weinig, al zit er qua budget meer in dan voorgaande delen denk ik zo. Qua humor ook wat grappiger en vlotter dan voorgaande delen. Misschien vond ik dit zelfs de leukste, waar ik ook echt wel een beetje om heb kunnen lachen.

Films zoals dit worden altijd wel gered door de hoofdpersoon, in dit geval Atkinson. Ondanks dat de grappen zelf vaak in de herhaling beginnen te vallen, weten ze vaak wel een beetje te werken. En dan heb je helemaal geen verkeerde ervaring na het kijken van deze film.

Verwarrende mengelmoes van verschillende soorten uitgangspunten, die nogal geforceerd aan elkaar worden geplakt. Op die manier is Johnny Z een zombiefilm, een martialartsgebeuren en een post-apocalyptisch bunkerverhaal. Die insteken gaan op papier nog wel samen, maar onder de leiding van regisseur Jonathan Straiton komt het nergens lekker uit. Genoeg kogelregens en rondvliegende ledematen om individueel niet te vervelen, maar na enige tijd krijg je voortdurend dezelfde spektakelscenes te zien waartussen een hoop oninteressante personages rondlopen. Straiton slaagt er verder niet in om iets unieks in zijn film te verwerken en brengt alles nogal chaotisch in beeld, waardoor het eindgeheel overkomt als doorgedreven stoerdoenerij.

Wat vreselijk.

Nederhorror, een begrip wat sommige onder ons wellicht wel kennen. De beschrijving is dan ook redelijk voor de hand liggend. Ik kan er kort over zijn, niet alles is brak, maar geen enkele heeft me echt heel erg weten te overtuigen. Ik geloof dat een zesje het hoogste cijfer was.

Deze film is in ieder geval 1 van de mindere onder de nederhorror. Ik had er voor de K.O. werkelijk nog nooit van gehoord. En al snel was het duidelijk waarom. Dit duurde voor mijn gevoel erg lang en wist nergens maar een beetje interessant te worden.

Ik ben al niet enthousiast van Nederlands acteerwerk. Maar dit is zelfs nog een niveau daaronder. Het leek af en toe wel zowat uit Azie te komen. Zo vreselijk theatraal was het bij vlagen. Niemand overstijgt een beetje normaal acteerniveau.

De film is zeer vermoeiend, te bedenken dat hij maar 96 minuten duurt. Visueel erg lelijk. Pover geschoten en brakke kwaliteit. Leek regelrecht uit de jaren 60 te komen. De "dromen" zijn voor de rest ook vooral knullig en hebben vloekend kleurgebruik.

Slecht camerawerk en nergens echt spanning. De loop van de film is verwarrend. Soms lijken scenes uit het niets te komen en voegen voor de rest weinig toe. De relatie tussen moeder en dochter is lachwekkend, soms ook veel te theatraal.

Maar, de film kent ook enkele degelijke momenten. De soundtrack is bij vlagen sterk en in de slotfase mag er ook nog wat bloed vloeien. Voor de rest is er weinig aan helaas. Nergens spanning, nergens sfeer, nergens degelijk acteerwerk. Cijfer is er dan ook naar. En ik voel me nog gul ook.

DC Miike.

Deze veelvuldige regisseur stopt tot op de dag van vandaag nog altijd niet met het maken van films. Ik moet het hem wel meegeven, hij lijkt nooit te verouderen met zijn films. Dat ligt er dan ook aan dat hij zoveel verschillende soorten films maakt. Zoveel dat het moeilijk is om een bepaald genre aan Miike toe te kennen, want hij heeft ze allemaal al afgevinkt.

Of ze daarmee ook goed zijn is een andere vraag, want daar ben ik het niet mee eens. Ook deze JoJo's Bizarre Adventure liet me koud, maar ik had er dan ook geen hoge verwachtingen van. Gewoon een film die er leuk uitzag qua poster en daarom maar eens meegepakt werd. De middelmatige verwachtingen werden keurig ingelost, en dat resulteert zich dan ook in een middelmatig cijfer.

Het voordeel van de film is dat het best speelse effecten kent met een aantal leuke ideeën en soms aardige actiemomenten. Miike is een fan van kleur die enkele actiemomenten wat extra flair geven. Erg duur zal het waarschijnlijk niet zijn geweest en ik heb dit niveau beter gezien van Miike, maar niettemin wordt het hier en daar best aardig opgelost. Ook fijn dat Miike zijn plekken om in te filmen wel weet te kiezen.

Minder vond ik de personages. Een letterlijke anime vertalen naar film is altijd een wat riskante keuze en ook hier ziet het er compleet ridicuul uit. Daarnaast willen de personages niet echt leuk worden, en de finale waarin die paarse er gewond uitziet maar nog honderden explosies tegen kan houden valt snel in herhaling. Ik vind het allemaal niet hyperactief genoeg, niet snel. De actiescenes kennen niet genoeg flow en weten vaak niet cool genoeg te zijn, terwijl Miike daar wel op leek te mikken.

Van wat ik tot nu toe van Miike heb mogen aanschouwen zou ik zeggen dat dit redelijk op zijn niveau zit, maar hij heeft heel veel soorten films gemaakt dus ik baseer dat meer op mijn eigen cijfers. Ik heb van bepaalde momenten genoten, maar in zijn geheel vond ik het een wat afstandelijke en te lange superheldenfilm die de vertaling van animatie naar live-action niet goed genoeg heeft vertaald.

Waititi op dreef.

Niet echt een regisseur die me met al zijn films aan kan spreken, maar zijn werk is zonder meer consistent. Niet dat ik zijn humor geweldig hilarisch of slim vind, maar hij weet wel altijd de juiste omgevingen te kiezen. Dat maakt deze film meteen al leuker, want hoe vaak zie je het dat zijn soort humor op een WWII-achtergrond wordt geplakt?

Misschien een wat vreemde keuze om zelf in de rol van een denkbeeldige AH te stappen, maar uiteindelijk is alles wel gedaan om een middelvinger naar het tijdperk op te steken. Echt serieus grappige beelden zaten er niet tussen, maar ik vond het opvallend slim bedacht. Genoeg snaren te vinden hier, alleen wellicht iets te braaf, waarschijnlijk om het jongere publiek onder ons ook even onder vier ogen te spreken.

De regiestijl in het specifiek is interessant. De film teert op een goed oog voor detail en meerdere sterke stilistische keuzes. Knap camerawerk, goede focus ook. De chemie komt er knap mee naar voren in een film die personages kent die 7/10 keer juist niet werken in andere films. De scenes tussen Davis en McKenzie zijn om op te vreten en ook Rockwell kruipt in een rol die voor hem gemaakt is. Wel jammer dat er ook weer een Rebel Wilson voorbij moet komen, maar die wordt gelukkig ook ver op de achtergrond geplaatst.

Veel sterke beelden en een goed geplaatste finale. In Jojo Rabbit heeft Waititi zichzelf sterk onder de controle en maakt daardoor een mooie balans mogelijk. Jojo Rabbit kenmerkt zich in genoeg schattige scenes, een hele mooie chemie en opvallend sterk acteerwerk. Leuk geregisseerd dus. Wel wat braaf hier en daar, maar verder weinig te klagen over deze vermakelijke oorlogskomedie.

Anders.

DC fans opgelet, dit is niet een superheldenfilm zoals ze tegenwoordig uitgekotst blijven worden. Dit is een film die eigenlijk sinds tijden weer eens een poging doet om een serieus en betere vertelling neer te zetten dan de algemene superheldenfilm.

Phoenix is best goed als The Joker. Alleen vind ik hem net iets te naïef en dom om echt zo'n iconisch, intelligent en angstaanjagend karakter als The Joker wordt. Daarmee krijgt de film een beetje een parody-gehalte ondanks de erg serieuze toon.

De toon is rauw en kil. Weinig tot helemaal geen enkele humor te bekennen. Zeer opmerkelijk dat de film dan ook van Phillips komt, want die heeft zowat alleen maar komedie geregisseerd hiervoor. Het deed me ook even vrezen voor deze film, maar hij komt best op zijn pootjes terecht.

Een ander kritiekpunt dat ik over Joker heb is dat het wat te lang duurt. Niet alles is echt relevant en het verhaal voelt wat gerekt aan. Er zijn zo wel een hoop dingen die best geschrapt hadden kunnen worden, want ondanks dat het goed verteld wordt, is er nog steeds niet echt een goed verhaal aanwezig.

Het is vooral tegen Phoenix aankijken die dan langzamerhand steeds iets gekker wordt totdat hij zich (na zowat 110 minuten) ontpopt tot de bekende schurk van Batman. Maar Phoenix doet het goed genoeg om het boeiend te blijven houden gelukkig.

Bij lange na geen slechte film, wel eentje die misschien wat overrated is. Ik heb het gevoel dat de reden dat deze film zo hoog beoordeeld wordt is omdat het zo'n andere film is in vergelijking met andere DC-films. Maar hij stijgt wel degelijk boven het algemene niveau uit. En de dood van De Niro op Live TV was echt een behoorlijk sterke scene.