Opinions

Flauwtjes.

Film die erg graag een herhaling wilt zijn van soortgelijke bubbeltienerfilms die achter elkaar uitkwamen rondom deze tijd. Daarin is Jawbreaker absoluut niet speciaal en juist dat onderscheidende zorgt ervoor dat het wat in elkaar zakt. Stein toont zichzelf vooral niet regisseur genoeg om de energie van de film aan te kunnen.

Qua sfeerzetting in ieder geval druk en verwarrend. Er lijkt eigenlijk nooit een plan te zijn gemaakt voor een scene. De kleuren schieten door elkaar heen maar vloeken ook ontzettend, opgeleukt met een bijzonder lelijke filter die het er allemaal nog wat meer inwrijft. Gelukkig zwingt de film wel vrolijk en ligt het tempo hoog. Ze gooien er wel vanalles tegenaan, dus saai is het moeilijk te noemen.

Uiteindelijk trekt het acteerwerk de film wat verder, ondanks dat de personages niet ver genoeg komen om ook echt memorabel te blijven. Toch worden er redelijke prestaties neergezet en boeit het verhaal aardig. Kwalitatief alleen zo chaotisch dat er soms niet naar te kijken valt, maar al bij al ben ik blij het eens afgetikt te hebben.

Leuk.

Ooit op gestemd, maar nog geen review op geschreven. Dus bij deze een review. Jaws was een film waar ik vroeger tegenop keek. Het uiteindelijke resultaat vind ik erg lollig gedaan, ik heb altijd wel een zwak gehad voor die lompe haai.

De film is niet altijd even boeiend, maar Spielberg weet zijn project best op de pijl te houden. Soms ook leuke satire het "Help Shark!" bord. Acteerwerk is opzicht niet slecht, maar ook nergens hoogstaand.

Wat de film voor mij erg leuk maakt, is de haai zelf. Dat is zo leuk in elkaar gezet dat ik moest lachen elke keer als hij in beeld kwam. Ik las dat er heel veel problemen mee waren. Toch wel heel tof gedaan voor 1975 moet ik toegeven.

Minder vervolg.

Dezelfde acteur als hoofdrol gebruikt hier. Dat betekend dat het niet gelijk zo'n B vervolg is geworden op de klassieker van 1975. Al is de magie met de haai er duidelijk toch wel af nu. Soms is er ondanks dat toch nog wel een leuke scene in te vinden.

De spanning is er compleet vanaf. Dat is duidelijk. Waarbij de iconische soundtrack van deel 1 het nog een beetje in toon hield, is dat hier weg, en zo het resultaat. Schneider acteert nog steeds een beetje hetzelfde niveau, een beetje mwa.

Ik werd hier niet warm en koud van. Redelijke productie met redelijke scenes, maar de echte Jaws vonk is er vanaf.

Hetzelfde.

Een flop notering? zo slecht vond ik dit bij lange na niet. Natuurlijk is het niet het beste deel in de reeks, maar zo slecht was hij toch ook weer niet? Er is nog enigzins een beetje tijd in gestoken, das duidelijk. Ook het concept van het onderwatergebouw kon ik best waarderen.

De haai zelf ziet er niet meer uit, maar ik moet toch toegeven dat ik het allemaal nog steeds best vermakelijk vond. De spanning is er nog steeds wederom niet meer, maar sommige insteken zijn nog steeds leuk gedaan. Vooral het onderwater concept.

Uiteindelijk vond ik het van hetzelfde niveau als deel 2. Het mist nog steeds de vonk en de effecten zijn ook wat achteruit gegaan naar het B-niveau.

Slecht.

Absoluut de slechtste van de reeks. Alles wat deel 1,2 en 3 nog best vermakelijk maakte is hier overduidelijk teniet gedaan. De haai zelf vond ik overigens nog best leuk stiekem. Het is weer zo'n lomp figuur dat bij bepaalde scenes nog best leuk uit de hoek kwam.

Wat sterk achteruit is gegaan, is het acteerwerk. Vooral Gray is vreselijk. Waarbij ze in het eerste deel nog een beetje haar best deed leek ze wel geforceerd haar teksten op te lezen. Caine liep hiervoor een prijs mis, en acteert redelijk, maar had het beter niet kunnen doen.

Slechtste uit de reeks. De haai is nog wel leuk, maar het verhaal is nu echt te stom voor woorden. Jammer.

Melige film met weinig komische precisie, maar wel een hoop lompe momenten die positief uitpakken. Regisseur Kevin Smith heeft duidelijk aanleg voor dit genre en zet vol in op cameo's en parodie. Dat maakt van deze Jay and Silent Bob Strike Back soms een vermakelijk geheel, maar aan de andere kant een film die te veel inzet op één specifieke vorm van humor. Jason Mewes is op die manier bij vlagen onuitstaanbaar als Jay en kent eigenlijk maar een enkel trucje in zijn komische arsenaal, namelijk het vulgair verwijzen naar vrouwelijke lichaamsdelen. De kinderachtigheid slaat soms echt alles, maar als Smith de focus op zelfspot plaatst heb je af en toe toch een lollige film voor de kiezen.

Regisseur Noah Baumbach blijft altijd wel zijn eigen interesses volgen en voor hem is het fijn dat een streamingdienst zoals Netflix hem daar de middelen en creativiteit voor wil lenen. Helaas zijn de écht overtuigende projecten redelijk miniem, met ook hier weer een terugkerende focus op karikaturale, vervelende personages die ellenlang in beeld komen. George Clooney en Adam Sandler zijn niettemin uitstekend op dreef en zorgen vrijwel eigenhandig voor wat emotionele momenten in de tweede helft, maar Baumbach houdt zich tussendoor veel te lang bezig met nodeloze grapjes en volstrekt zinloze momenten. Vrijwel alle scènes in de trein hadden bijvoorbeeld geschrapt mogen worden, zodat de ruime speelduur van 132 minuten aanzienlijk behapbaarder blijft.

Half.

The 8th Night had zeker het potentieel om een leuke film te zijn, maar het nogal saaie verloop zit de film meermaals in de weg. Ik denk dat de makers de film zelf veel te interessant vonden dan dat de kijkers dat vonden. Er zitten zeker leuke ideeën in verstopt, maar de nogal slome manier van omgang maakt ze redelijk vermoeiend.

Toch genoeg te griezelen hier en de opening pakt direct, gevolgd door een bevredigende audiovisuele look met mooi kleurgebruik en uitstekende timing. Er zaten wel degelijk vakmensen achter het stuur en dat uit zich voornamelijk op het visuele vlak. Inhoudelijk ook zeker niet verkeerd. Het verhaal is kloppend en er zit genoeg in verwerkt, maar het wordt gewoon niet op een pakkende manier aan de kijker gepresenteerd.

Acteerwerk is half. Ik ben eigenlijk de cast alweer vergeten na afloop van de film, en dat is uiteraard geen goed teken. Regisseur Tae-hyung lijkt wederom het verhaal interessanter te vinden en vergeet daarmee de elementen die er ook toe doen, zoals intrigerende personages en een spannend verloop. Echt goede horror wordt namelijk te veel beperkt.

Ook de finale is net wat te snel over, maar dat wil niet zeggen dat de film zijn momenten niet had. The 8th Night heeft ze namelijk genoeg en het is professioneel gemaakt, maar ik ga er niet omheen draaien dat ik het voornamelijk maar een saai gebeuren vond. Dat het vervolgens bijna 2 uur duurt maakt het er dan ook niet beter op.

Vlotte, luchtige en vooral makkelijke film met authentieke en prachtige beelden van Zuid-Frankrijk. Persoonlijk was ik niet op de hoogte waar de film precies over zou gaan en wat het was, behalve dat het een positie had weten in te nemen in de top 250. Niet geheel onverdiend, al is de echt grote status wellicht overschat. Het goede acteerwerk van met name Daniel Auteuil maakt indruk, maar ook de rustige beeldvoering van regisseur Claude Berri past perfect. De meest sfeervolle beelden komen voort uit de wintertijd, maar dat stuk duurt niet eens 5 minuten in totaal. In dat opzicht laat Berri genoeg visuele kansen liggen en kent het plot daarnaast te weinig emotionele hoogtepunten, maar het blijft ten alle tijden vlot wegkijken en gaat niet te lang door. Een favoriet zal het niet worden, maar zo'n rustige film die desondanks genoeg tempo kent is weleens fijn om te zien.

Niet mijn kunsthuis.

Ik vind het zo jammer dat ik voor zo'n film als deze weer zo'n lullig laag cijfer moet uitdelen. Ik stapte er dan ook met de verkeerde verwachtingen in. Ik vroeg ooit eens aan een aantal personen om aanraders te noemen voor tracking shots, en deze film kwam daarin een aantal keer voorbij. Blijkbaar worden statisch en tracking nu als 1 ding gezien.

Ik was de film na 40 minuten al bui eigenlijk, want toen zag ik de lijn al. Ik snap de boodschap van de film volledig en waardeer de film voor wat het probeert, maar moeten we echt zien hoe Seyrig minutenlang vlees aan het kneden is of haar soep eet? Ik vind van niet, en het rechtvaardigt een speelduur van 200 minuten in geen enkele manier.

Camerawerk vond ik vaak ook erg lelijk en te gemakkelijk. Ik heb van nature een grote hekel aan statische regie omdat ik het snel lui vind. Ook dit vind ik vaak zeldzaam lui hier en daar. Vaak ontzettend lelijke camerastandpunten en oninteressante scenes die minutenlang doorgaan. Ik kan mezelf ook filmen terwijl ik naar Jeanne Dielman kijk en de kijker vervolgens wijsmaken over hoe nutteloos en alleen ik ben.

Acteerwerk vond ik ook niet best. Ergerde me vaak dood aan Seyrig. Die arrogante uitstraling was niet aan mij besteed, maar ook haar routine vond ik te gemaakt uitgevoerd. Seyrig lijkt bijna een horloge te dragen waarop aangegeven wordt wanneer ze een beker met water moet vullen. Ik vond het in geen enkele manier overtuigend.

De beelden van de stad waren wel mooi, en de film zelf is soms intrigerend. Maar uiteindelijk vallen een hoop scenes dood en missen daardoor impact. Omdat de opvolgende scenes steeds hetzelfde zijn mist de film herhaaldelijk zijn impact. Het schokkende einde was wat mij betreft volledig impactloos. Met 6 zeer vermoeiende minuten die daarna volgen.

Arthousefilms kunnen zeker in mijn straatje liggen, maar ik ben geen fan van het statische, lege soort. Dat is mijn cinema gewoon niet. Ik ben volledig voor beweging van de camera en goede montage. Geen van beiden zijn hier aan bod. Ik kan hier gewoon niet zo veel mee, behalve de 200 minuten uitzitten. Sorry!

Niet bijzonder.

De ondertussen toch wel vrij bekende Jeepers Creepers was typisch zo'n film die ik eigenlijk nog moet zien. Dus ooit op een luie middag een keertje de film opgezet. Ik keek met redelijk hoge verwachtingen, maar die zijn niet echt waargemaakt.

De film is op zijn sterkst in het begin. Long en Philips acteren best goed, maar de creeper ziet er eigenlijk niet bepaald angstaanjagend uit. ik vond hem eigenlijk wel grappig, ondanks de daden die hij doet. De film kent een aantal sterke momenten, maar voor de rest faalt het qua spanning.

Redelijk acteerwerk maar een nogal saaie horrorfilm. Had hier veel meer van verwacht, mede door zijn status. De opening was overigens wel goed met die harde toeter. En de verkenning van het hol van de Creeper was ook spannend. Dan heb je het eigenlijk weer zo'n beetje gezien.

Matig.

Voorgaande delen vond ik al niet heel bijzonder, maar deze zet het pad in nog minder mate voort. Ik ben me er overigens van bewust wat deze regisseur heeft uitgespookt, maar ik kom hier om de film te beoordelen en niet de regisseur. Maar daarbuiten ook gewoon een matige film.

Alhoewel het nog best aardig begon. Het eerste kwartier speelt zich voornamelijk af in het donker en dan heeft de film net wat meer in zijn mars. Ook die Creeper truck was erg leuk. Komen ook de leukste scenes mee voort, ook de spannendste overigens.

Maar voor de rest is deze film in vrijwel elk opzicht minder van voorgaande delen. De karakters zijn totaal niet interessant of intrigerend, tot soms ronduit vervelend. Bij vlagen ook slecht en onovertuigend uitgewerkt, zoals Shawn en Smith die zowat de gehele film naar elkaar schreeuwen en tieren.

Nu is er echter ook nog CGI in uitgewerkt, en daar was duidelijk te weinig budget voor. Zag er allemaal in ieder geval behoorlijk lelijk uit. De Creeper zelf is nu ook in daglicht te zien en ziet er daardoor erg lachwekkend uit. Bovendien ook weer in alle maten minder dreigend dan voorgaande keren.

Duurt ook redelijk lang, en ondanks dat er soms leuke ideeën in verwerkt zitten en aardig acteerwerk kent, is het niet echt tot een goed geheel uitgekomen helaas. Stukje minder dan deel 1 en 2.

Hetzelfde.

Niet veel beter vervolg op een al vrij teleurstellend eerste deel. De setting was er wel, ik vind sowieso tieners die door monsters opgejaagd worden wel smaken. Hier begon dat dus vrij goed, met weer lekker vervelende types en de creeper (die er nog steeds grappig uitziet) die weer terugkeert.

Maar ook dit viel best tegen. Vooral omdat je het allemaal wat uitdagender had verwacht. Meer gore, meer kills enz. Deze film had dat eigenlijk vrijwel niet te bieden, en faalt daar dus al snel in. Gelukkig was het allemaal niet zo saai waardoor het best boeiend was.

Teleurstelling, kent niet echt spanning maar omdat het allemaal wat vermakelijker was dan 1 krijgt het dezelfde score. Een film die aan het eind toch wel aanvoelt als een project waar veel meer uitgehaald had kunnen worden.

Tegenvallend.

Ik heb alle eerdere Creepers wel een keer gezien. Ik heb het nooit een denderende horrorreeks gevonden, maar toch kwamen alle delen op één of andere wijze toch voor mijn oogballen te liggen. De films van Salva komen dan waarschijnlijk nog het dichtst tegen vermaak aan te zitten, bij zijn derde deel daalde het niveau echter al en bij dit vierde deel zinkt het nog wat verder.

Ik heb nog nooit een film van Vuorensola voor deze film mogen aanschouwen, maar ik heb best positieve geluiden gehoord van mensen die de films als goed vermaak zien. Mocht dat zo zijn geweest, dan verspilt Vuorensola met deze film echt zijn talenten. Jeepers Creepers: Reborn volgt redelijk braafjes de stijlkenmerken van de reeks maar zonder iets toe te voegen. Een voornaamste probleem is ook vooral de Creeper zelf. In de vorige delen was de make-up niet bijzonder geslaagd, in dit deel lijkt hij op iemand die te lang in de modder heeft lopen rollen. Onbegrijpelijk eigenlijk om daar zoveel kansen te laten liggen.

Tegen de finale aan krijgen we een soort computerspel voor de kiezen. Vuorensola mikt lang op een praktische aanpak, maar in de finale laat hij dat volledig schieten. Het probleem is vooral dat het er niet uit ziet, het oogt houterig en gênant. Van de acterende crew zelf kan ik eigenlijk geen personage meer opnoemen, dus memorabel was dat evenmin. Het is vooral jammer dat de reeks alleen maar minder wordt. Salva leek zijn beste tijd te hebben gehad, maar Vuorensola maakt er allemaal een grotere rommel van. Als het zo moet, laat de reeks dan toch maar in de ijskast liggen.

Wel oké.

Vooral een erg simpel geregisseerde film die met een klein concept een lollig gebeuren kan aanvangen. In principe doet de film niet veel meer dan een verhaal rond "Fate" opbouwen. Daar worden enkele dramatoetsen tussen gesmeten gecombineerd met wat lichte komedie en Jeff, Who Lives at Home is geboren.

Ik krijg het idee dat de Duplass-broers heel graag serieus genomen willen worden als indiemakers, maar dat gaat niet makkelijk als ze dit soort namen weten te strikken. Het verraadt een beetje dat ze zich gewoon dusdanig stabiel in Hollywood hebben genesteld dat er nu vooral geacteerd wordt alsof ze indie regisseren. De regie voelt daardoor nogal geforceerd aan, met apart camerawerk. Onnodig nerveus geschoten, specifiek de zoom-ins kon ik moeilijk plaatsen.

Verder is het een film die wordt gedragen door het degelijke acteerwerk. Ik denk dat ik Ed Helms geen beter personage heb zien spelen in andere (komedie)films. Segel vond ik wat wisselvallig, vooral als komiek is hij niet erg geslaagd. Sarandon voelt vooral willekeurig aan, die op een nogal simpele manier in het verhaal wordt verbonden maar nergens echt stoort. Het is allemaal niet perse slecht, maar er zal vast weinig vrije tijd zijn gespendeerd aan het schrijven van de film.

Dat klinkt verder negatief, maar het gebeuren loopt best schattig. Vermakelijk, sterk geacteerd en een best leuk verloop. Het is meer dan aangenaam om te volgen hoe wat simpele mensen een bepaald pad volgen en dat laten bewandelen door "Kevin". Een toegankelijke film waar je verder weinig over hoeft na te denken en gelukkig niet te lang doordendert. Regisseurs zoals Judd Apatow willen daar nog weleens de fout ingaan, maar de Duplass-broeders lijken wel goed te weten waar ze mee bezigzijn. Het levert een leuke, lieve film op die vooral wat ondergesneeuwd zal raken tussen de andere komediefilms.

Chu's meidenfilm.

Jem and the Holograms leek me een film die vooral door de liefhebbers van de tekenserie naar beneden werd gehaald. Dit soort films vallen me vaker erg mee, alleen in dit geval betreft het ook daadwerkelijk een matige film. Niet oerslecht echter, ik denk dat het gemiddelde van MovieMeter wel een aardig betrouwbaar beeld geeft.

Centraal staan een aantal dames die allemaal een muziekcarrière beginnen. Uiteraard is dit hun droom en het lukt ze vervolgens (heel gemakkelijk) ook nog. Het voelt alleen geen moment aan alsof de dames obstakels in hun pad krijgen in hun weg naar succes, terwijl hun methoden nergens onderscheidend zijn. Wellicht dat ze makkelijk door kunnen breken, maar na zowat de helft lijkt het groepje al kolossale concerten te geven. Dat gaat wel heel snel.

Vervolgens komen ze (het zal ook weer niet) erachter dat de muziekwereld niet helemaal perfect is en krijgen ze wat tegenslagen. Tegenslagen die overigens nooit baanbrekend zijn. Het voornaamste probleem dat ik met Jem and the Holograms heb komt daar dan ook duidelijk mee naar voren. De dames lijken nooit veel conflict te hebben en een echt avontuurlijk gevoel ontbreekt volledig.

Verder kent de film nog wel wat aardige muzikale scenes en degelijke scenes waarin er wat sciencefiction wordt gemixt met de wereld. Ik vond de film daarin aardig geslaagd, want alhoewel soms geavanceerd weigert Chu de overstap te maken naar een volledig kunstmatige wereld en dat was ook niet nodig. Houdt naar mijn inzien de connectie met het publiek nog een beetje direct.

Acteerwerk, alhoewel de weinig bijzondere personages, is wel nog redelijk te noemen en de liedjes vond ik ook niet perse verkeerd. De flow is nog best aardig en Chu hoort wel degelijk binnen deze wereld thuis, maar een echt meeslepend of avontuurlijk gevoel ontbreekt. Als je deze film mag geloven, ligt groots succes maar 3 minuten van je deur.

Film met indrukwekkende make-upeffecten, maar daartegenover een te nadrukkelijke focus op de personages. Regisseur Dario Argento toont dat hij een gebrek aan controle heeft over zijn castleden en daardoor weinig profijt kent van de kale acteerprestaties die hier worden neergezet. Steven Weber betrekt op die manier behoorlijk weinig emotie binnen zijn rol en de overige castleden weten daarmee evenzeer niet op te vallen. Enkel Carrie Fleming zet een memorabel personage meer, maar dat is eerder te danken aan de overtuigende prestaties van het opmaakteam. Jenifer is altijd wel tot op zekere hoogte onvoorspelbaar en bij vlagen gemeen qua toonzetting, maar het idee had zonder meer een betere cast en visuele uitwerking verdiend. Zeker voor Argento zijn doen was dit nogal kleurloos en eenvoudig.

Prima.

Herzien maar weer, omdat de film in andere landen een veel hogere receptie heeft dan in Nederland. Vroeger had snel de neiging om me te laten leiden door een gemiddelde score, en daarom besloot ik de film nu te herzien. Veel is het cijfer niet vooruitgegaan, maar in ieder geval komt er nu wel een voldoende uit.

Fox vind ik in ieder geval erg goed, en bijna geknipt voor deze rol. Ze heeft niet altijd de beste rollen gekozen in haar carrière, zeker na deze film, maar hier is ze geknipt voor de rol. Ze heeft de charme, komische uitstraling en vooral de beauty. Ik denk dat er weinig actrices Fox hadden kunnen overtreffen in deze rol. Deze film wordt dan ook gedragen door haar personage.

Visueel ziet de film er prima uit. De horror wordt soms goed gedecoreerd, de cinematografie mag er wezen en een aantal scenes doen lekker gek met de effecten. Het mist alleen de spanning een beetje, en de echte passie. De film leunt momenteel heel erg op de personages, maar van de horror kan het geen voordeel trekken. Ietwat matig opgebouwde scenes die weinig angst aanjagen, en soms enkel bovenwater worden gehouden dankzij de komedie.

Humor kon ik dit keer wat meer smaken, lekker brutaal eigenlijk en soms ook fout en lomp. Niet dat de film echt buitenboord gaat, maar het geeft de film een wat donkerder en gemener randje die ik zeer kon waarderen. De komedie vond ik binnen deze film ook geslaagder dan het horroraspect, terwijl deze twee eigenlijk allebei goed hadden moeten zijn om de film naar een hoger niveau te tillen.

Ik heb me zeker vermaakt en mocht de film aanschouwen in prettige omstandigheden, dus dat versterkt de lol die je dan met zo'n film hebt. Ik ga het echter nog steeds mijn favorieten niet in slingeren. Bovendien zie ik veel geluiden van mensen die deze film leuk vinden omdat er blijkbaar romantiek inzit, maar ik vond dit maar afgeraffeld uitgewerkt. Paar scenes met chemie erin monteren en klaar is kees. Dat is me te weinig, dus ik heb de romantische vibe niet gevoeld.

Edit: na inzinking toch een halfje extra gegeven. Leuke film.

Standaard.

Leuk idee en ideaal om zo'n highschoolfilm mee te vullen, maar The Jerk Theory steekt nauwelijks boven de middelmaat uit en voelt ook nergens verfrissend aan. Als je de plotomschrijving leest zou je misschien gaan denken dat iemand van loser naar coolio springt, maar Henderson is eigenlijk direct al cool hier.

Dat maakt het wel een beetje ongeloofwaardig, maar dat is dan ook niet vreemd bij dit soort films. Alles wordt wel een beetje overdreven, verwonderlijk dan ook dat deze film eigenlijk buiten wat sullige typetjes erg serieus opgezet is. Subtieler vergeleken met andere soortgelijke films, maar dat werkt niet altijd in het voordeel, want er zit ook nog te veel sukkelsyndroom in.

Erg grappig of meeslepend is deze film verder niet en de acteurs en actrices zijn niet erg geloofwaardig aangezien ze bijna allemaal tegen of over de 30 jaar zijn. Niks mis met die leeftijd uiteraard, maar als je ze jongeren laat spelen gaat het al snel knagen. Hierdoor voelt de film eigenlijk ook nergens verfrissend of vlot aan, het voelt gewoon niet zo "hip" aan.

Verder een voorspelbare film die het moet hebben van wat grappige personages. Heiman is normaal een verschijning die ik zelden kan waarderen, maar zijn uitstraling hier is eigenlijk precies goed. De random dialogen tussen personages werken soms wel op de lachspieren. The Jerk Theory is daarmee nooit een langdradige of vermoeiende zit.

Wel is die Henderson een beetje een gladjakker. Iemand die er goed uitziet en ook nog kan zingen, tja, het zijn niet mijn favoriete soort personages maar er is genoeg fanbase voor denk ik zo. Verder wordt er naar behoren geacteerd, wat waarschijnlijk komt omdat de crewleden meer ervaring hebben dan de wat jongere jeugd. Ik kwam er makkelijk doorheen, soms wel eventjes kunnen lachen, maar verder blijft dit standaard highschoolstuff.

Matig.

Enkel opgezet vanwege zijn notatie in de Empire top 500. Die toplijstjes blijf ik altijd wel volgen, en dit keer dus ook. Jammer genoeg is dit de zoveelste teleurstelling uit Amerikaanse toplijstjes. Al moet ik toegeven dat dit soort film me ook gewoon niet zo ligt.

Trouwens de eerste aanraking met Crowe, waarvan ik er nog een paar wil zien. Maar na het zien van Jerry Maguire heeft dit geen haast. Alhoewel de eerste minuten van Jerry Maguire nog een heel redelijke film beloven, mede dankzij het tempo. Uiteindelijk zakt het helaas terug in wat tragere subtiliteit.

Wel leuk om Cruise in dit soort rollen te zien. Hij heeft ze vaker gespeeld, maar het maakt het allemaal wel een stukje leuker. Hij doet het ok. Niet bijzonder. Alhoewel de naam Jerry Maguire 100.000 keer voorbijkomt slaagt Cruise er helaas niet in om van zijn personage een memorabel karakter te maken.

De bijbehorende rollen zijn ook niet al te bijzonder. Zellweger speelt een type waarin ze zich later zou kenmerken, maar dit is niet speciaal uitgevoerd helaas. Gooding Jr. was dan wel weer beter, maar voor hem geldt hetzelfde. Het lijkt vooral een rol te zijn waarin hij plezier heeft en daarom energieker uit kan voeren. Wat mij betreft is Lipnicki de echte ster van de film. En Lipnicki was 6 jaar oud hier.

Het voornaamste wat me gewoon niet ligt in Jerry Maguire is de humor, die ik behoorlijk vermoeiend vind. Erg onrealistisch en druk voor een film met zulke subtiele romantiek. Ik blijf het een aparte combi vinden. Ik heb nergens moeten lachen of glimlachen in ieder geval. Soms wel lopen zuchten. Halverwege overwoog ik zelfs de film in 2 etappes te kijken omdat het te vermoeiend was.

De boodschapjes die de film af en toe meebrengt worden niet al te subtiel gebracht, Crowe verwerkt ze soms letterlijk in 1 zin. Het zijn ook nogal typische boodschapjes die hier worden neergezet. Niet iets waarvan ik zou denken dat Crowe er 3,5 jaar mee bezig is geweest om ze te schrijven.

De film duurt ook wel heel lang met een speelduur van 139 minuten. Richting de slotfase begint de romantiek iets subtieler te worden (eindelijk) en dan begint de film langzaam de balans te vinden. Maar dan is het eigenlijk al te laat. De film was namelijk al 90 minuten bezig om die te vinden.

Nee, ik vond het een erg irritante en vermoeiende film die wel elementen bevat die weer een stukje beter zijn uitgewerkt. Maar het blijft de humor voor mij die ik niet zo goed vind aansluiten op de rest van de film.

Smith doet drama.

Zijn echt pure komediefilms moet ik tot mijn spijt nog steeds zien. Dat komt er nog wel eens van, maar voor nu is het gewoon wat makkelijker om zijn films mee te pakken die gewoon op TV komen. Smith kan wel beter dan dit, maar het is leuk dat hij nieuwe genres probeert.

De eerste 5 minuten zijn duidelijk komedie, en die zijn ook behoorlijk grappig. Ik kon al goed lachen met die kinderen, maar daarna was het lachen me snel vergaan en kwam ook niet meer terug. Zeker als de film na die 5 minuten zeker 20-30 minuten aan drama kent. Dat drama wil niet echt raken maar zet wel de toon een beetje.

Regie is verder best veilig, terwijl ik wel zeker weet dat Smith buiten zijn boekje kan gaan. Waarschijnlijk mocht hij dat niet hier. Camerawerk en montage zijn verder zeer klassiek. De regie blijft ten alle tijden veilig en houdt zich vast aan een script dat wel voldoende is maar gewoon geen vernieuwing weet te brengen.

Acteerwerk is verder prima. Ik heb het niet zo met die slimme kindjes, maar gelukkig is Castro best goed. Affleck speelt verder ook prima. Hij zal vast plezier hebben gehad tijdens het filmen, maar hij acteert niet heel bijzonder. Tyler en Carlin doen het verder ook wel leuk. Het voldoet allemaal wel, maar wil nooit echt opvallen.

Verder lijkt Smith niet echt een keuze te kunnen maken tussen kinderfilm en volwassenenfilm. De finale is duidelijk met een kinderlijke toon terwijl andere delen weer duidelijk op volwassenen gericht zijn. Ik kan niet echt oordelen wie nou precies de doelgroep was helaas.

Jersey Girl is een veilige film geworden. Vlot dramaatje met de nodige ondersteunende komedie maar niks wil echt raken. Tevens vond ik het na de eerste 5 minuten totaal niet grappig meer, meer flauw. Leuk verhaaltje, maar niks vernieuwends. Omdat het best vlot was ken ik het nog een nipte voldoende toe, en ook omdat de boodschap zuiver genoeg was.

Lollig.

Voor mensen die geen fan zijn van het hele Jersey Shore-gebeuren kan dit wellicht werken. Als je er echter totaal geen fan van bent, zal dit hoogstwaarschijnlijk absoluut niet werken. De film is namelijk een soort parodie op die serie, maar hanteert daarmee wel nog altijd alle vervelende trekjes die de show meebrengt.

Toch moet ik zeggen dat het afgemaakt zien worden van al die verwende en vervelende figuurtjes op z'n tijd best lekker is. Dat vermaak gaat er bij mij behoorlijk goed in namelijk. Het duurt wellicht eventjes voordat de film opgang komt, maar eenmaal het allemaal een beetje loopt loopt het ook goed. Dat het af en toe vervelend en opdringerig is, moet je dan maar even voor lief nemen.

Een film die opgaat in het excentrieke bronmateriaal waar het z'n inspiratie vandaan haalt gaat er bij mij altijd wel goed in. Zo dus ook deze film. De moorden zijn daarnaast best oké (ondanks goedkoop) en het tempo mag lekker doorlopen. Acteerwerk is niet best, maar verder zijn dit soort films producten waar je van moet houden en als dat niet zo is, zal het snel ophouden. Meer hoef ik er niet over kwijt. Geen beste film, maar wel lollig voor een keertje.

Lollig.

SyFy komt vaak uit met een hoop rommel die de neiging heeft zichzelf veel en veel te serieus te nemen. Dit heeft echter altijd een negatief effect op het eindresultaat. Jersey Shore Shark Attack lijkt dit voor een moment goed te begrijpen en is daarom als geheel ook een stuk beter te doen dan de meeste andere concurrenten.

De slechte effecten zijn terug en misschien zelfs nog wat matiger dan de algemene standaard dit keer. De haaien lijken wel geanimeerd papier te zijn en zien er niet uit. Ook de designs zijn simpelweg lui te noemen. De rode ogen zijn ongeïnspireerd, en eigenlijk wordt er verder niks gedaan op het gebied van horror dat origineel uit de hoek kan komen.

Qua komedie is de film echter een stukje leuker, gezien het de populaire Amerikaanse serie Jersey Shore poogt ta parodiëren. Deze hele show is uitstekend voer voor wat satire en kan op het vlak van komedie goed uitpakken. Er worden dan ook best wel wat geslaagde grappen gemaakt door de film heen. Flauw, maar omdat het echt een show is het ook wel weer leuk.

De locatie is bovendien goed gekozen en het boottochtje tijdens de finale schittert van prachtige zeeën. Ik weet niet precies waar de film is opgenomen, maar de locatie is uitstekend. Er schijnt een zomers sfeertje door de film heen, en zeker tijdens de strandscenes werkt dit voordelig. Verder wordt er niet heel veel aandacht geschonken aan de visuele kwaliteit, dus daar blijft het ook weer bij.

Wat jammer is aan de film is dat het uiteindelijk wel het serieuze pad bewandeld en zelfs moraaltjes bij de boel sleept. Dat is het moment waarop de film begint in te kakken en een spectaculaire finale weet eigenlijk weinig verandering te brengen aan dit geheel. De film was voor een tijd het goede pad op aan het zwemmen, maar verliest zijn doel richting de helft en dat is jammer. Verder een flauwe, maar soms grappige komedie met flink wat bloed en haaien. Prima vermaak voor een keertje.

Hm.

Geen hele dramatische film die wel erg streng wordt beoordeeld. Want ondanks dat de film aan duidelijke budgettaire beperkingen leidt weet het zijn concept best aardig uit te werken en de gebroeders Paz vermengen een aantal leuke ideetjes met de film wat de boel wat lolliger maakt.

Toch komt de film maar traag op gang en pas op de helft komt de daadwerkelijke horror pas om de hoek kijken. Wat mij betreft is dat toch echt te lang voor een film zoals deze, maar gelukkig is alles wat zich in de eerste helft afspeelt nog best vermakelijk te noemen. Dit komt vooral door het Google glasses concept wat leuk wordt benut en de boel wat luchtiger maakt.

De film kent weinig centjes, maar wil alsnog heel graag over-the-top gaan en de gebroeders Paz trekken hiervoor van alles uit de kast. Op een gekke manier wil het nog lukken ook, want er komen een aantal behoorlijk bombastische scenes voorbij waaronder zelfs een gigantisch monster dat door de stad heen dendert.

Het tempo wordt na een tijdje dan ook behoorlijk verhoogt door de vele gebeurtenissen die na een tijdje om je oren vliegen. Een lekker doordenderende portie horror zorgt ervoor dat deze film voor een lange tijd kijkbaar blijft, maar in de finale wordt het dan toch wat saai. Vooral omdat het nergens echt intens of spannend wil worden en de slechte CGI soms te veel merkbaar is.

Het einde was dan nog wel leuk, maar de film neemt wel erg veel de tijd voordat de horror dan eindelijk om de hoek komt kijken. Daarna word je als kijker getrakteerd op een aantal leuke scenes, maar kan de interesse niet ten alle tijden vasthouden. Wel leuk voor een keertje, en vanwege het duidelijke enthousiasme ben ik bereid het een voldoende te geven.

In deze recensie kan ik kort zijn.

JDIL is een film voor een jong publiek, het spreekt me totaal niet aan en ik kan me nergens echt in verplaatsen. Ik probeerde daarvoor geen punten af te trekken, maar ja, ik kijk de film uiteindelijk voor plezier en in deze film kon ik dat daardoor niet bekennen. Ondanks dat de jonge cast het verder probeert wil het er niet van komen, en zijn de acteerprestaties behoorlijk ongemakkelijk.

Het verloop is voorspelbaar en enkel de truttige montage van de film weet het qua tempo en vermaak nog een beetje gas in de blazen. Verder een film die niet lang duurt, maar ook geen film die overtuigd. Ik denk dat zelfs volwassenen weinig kunnen met deze film als ze het met hun eventuele kinderen kijken. Jammer.

Regisseur Colin Krawchuk behaalde op YouTube enkele successen met zijn korte horrorfilms en vond het klaarblijkelijk tijd om zijn geluk nu met een langspeelfilmdebuut uit te testen. Helaas werken sommige ideeën beter in kort formaat en The Jester is daar een goed voorbeeld van, zeker aangezien de verlengde minuten voornamelijk worden opgevuld met ellenlange conversaties en andere onzin. De acteurs zijn bovendien niet capabel genoeg om met zoveel dramatiek om te kunnen gaan, en dus lopen er in deze film een hoop personages rond die het begrip "saaiheid" naar een nieuwe hoogte tillen. Gelukkig is er nog de antagonist, leuk neergezet door Michael Sheffield. Hij zorgt voor wat amusante moorden en dat gaat meestal gecombineerd met leuke achtergronden. Daar weet Krawchuk een aantal extra punten mee te bemachtigen, maar veel verder dan dat komt hij voor nu niet.

Hm.

Ronduit belachelijke film die gelukkig ook heel goed weet dat het belachelijk is. Ondanks dat de opzet op het eerste gezicht best serieus lijkt met streng kijkende acteurs en actrices en een verhaal dat ook daadwerkelijk richting heeft, maken scenes zoals Jezus die het opneemt tegen kungfu atheïsten het duidelijk dat er lol aanwezig is.

Helaas vond ik het allemaal nogal lelijk opgenomen en worden de dwazere scenes compleet overschreeuwt door erg matige choreografie en het veelvuldige gebruik van luide geluidseffecten. Er zijn veel scenes in een enkele poging opgenomen, dat mag duidelijk zijn, want deze film voelt erg haastig in elkaar gedraaid aan. Weinig moeite op het vlak van cinematografie. Het voelt eigenlijk vooral aan als 1-aprilgrap.

Acteerwerk is ook best slecht te noemen, de personages zijn een stuk leuker dan de persoon die hem of haar speelt. Het voelt erg stripboekachtig aan met personages als Mary Magnum, maar helaas krijgen weinig echt personages uitdieping. Sterker nog, personages zoals Mary Magnum worden eigenlijk alleen maar in elkaar geslagen door de bad guys.

Richting het einde stopt de film er nog een boodschap in, maar de groots aanwezige dwaasheid zorgt er waarschijnlijk voor dat de kijker er enkel zijn schouders voor ophaalt. Ik weet dat regisseurs ergens moeten beginnen en dat hun eerste film waarschijnlijk niet geweldig is, maar dit voelt eigenlijk gewoon lui aan. Weinig passie, vooral aandacht voor gekkigheid. Dat werkt soms wel, maar niet voor een film die 85 minuten lang doorgaat.

Soms nog wel grappig als de film de grenzen opzoekt. Controversieel was het waarschijnlijk ook geweest als het met een hoger budget in de bioscoop uitgebracht zou worden. Het ligt echter aan de kijker of deze de beelden ook beledigend wil opvatten, want ik vond het gewoon een leuk spottend grapje. Niks mis mee op zijn tijd, toch?

Aardig vertier.

Haaienfilms tegenwoordig zijn altijd maar van matige kwaliteit, daarom is het altijd verfrissend te noemen wanneer er eentje eindelijk eens wel op niveau komt te zitten. Horrorfilms met een haai zijn altijd een beetje gedoemd te mislukken, maar deze film is erg aardig in wat het doet. En belangrijk: het blijft lekker klein.

Twee jetski's, 5 tieners, een camera met mooie HD-beelden en een aantal haaien. Meer ingrediënten heeft een film als deze niet nodig en worden dan ook niet gebruikt. Het fijne is dat het allemaal heerlijk simpel blijft en nooit de oversteek maakt om extra achtergrond of dramatiek in te zetten. Het helpt het tempo van de film enorm vooruit, waardoor het nergens echt begint te vervelen.

Wel jammer is het totale gebrek aan spanning en deze film kan nergens echt de rust of dreiging gebruiken die een dergelijke situatie met zich meebrengt. De haaien zijn nogal slecht geanimeerd en de verwondingen niet eng of intens genoeg, waardoor er wel een deel van de kracht van de film verloren gaat. Daartegenover ligt een hoog tempo en een camera die alles netjes en knap in beeld brengt.

Ondanks het weinig verheffende acteerwerk biedt de film altijd wel iets om vooruit mee te gaan. De cinematografie ligt ook ver boven het niveau. Het warme weer, het tropische water en de benaderde situatie vervelen nooit en zorgen voor een aangename kijkervaring. Film vloog voorbij en ik heb niet eens de tijd gehad om me maar enigszins te vervelen. Simpele genrefilms als deze werken gewoon naar behoren, alleen moet het echt prachtige werk wel nog naar voren komen. Voldoende.

Regisseur Laurent Tuel kent een aardig gevoel voor de opbouw van sfeer. Children's Play bevat meerdere opvallend naargeestige beelden, zeker voor een film die als 12+ staat aangegeven op MovieMeter. Het zijn vooral de onwerkelijke personages en het algemeen ondermaatse acteerwerk die roet in het eten gooien voor Tuel. Met name Karin Viard is klaarblijkelijk even kwijt hoe normale mensen met elkaar omgaan en de wat charismaloze kinderen helpen er verder amper aan mee. Tuel vangt daarnaast simpelweg weinig aan met deze kids, waardoor de dreiging vanuit dat perspectief amper mee weet te werken. De insteek van het plot is al bij al best aardig, al geldt ook hiervoor dat het onwerkelijke eraan veel afbreuk doet aan de uiteindelijke spanningsopbouw. Wat rest is een horrorfilm die authentiek oogt, best sfeervol is en een doordacht verhaal kent, maar op geen enkel vlak een bovengemiddelde indruk maakt. Misschien had Viard het simpelweg exclusief bij theaterspel kunnen houden.

Aardig.

Blijkbaar een remake van de film die de meeste remakes kreeg. Dat heb je wel goed voor elkaar als het origineel enkel uit 2016 komt. Die heb ik nog niet gezien, maar na het zien van Le Jeu is die wel op de lijst gekomen. Niet dat deze film hoogstaand was, maar vermakelijk was het zeker.

Vermaak maakt echter niet altijd perfect en deze film is daar een voorbeeld van. Le Jeu kent namelijk wel enkele slippertjes waaronder de mix van drama en komedie. Deze gaan hier niet zo goed samen. De komedie is aan de flauwe kant en de drama vloekt daarop vervolgens met de komedie. De droge grapjes met redelijk serieus gebrabbel gaan niet zo goed samen.

Daarnaast escaleert de boel soms te snel en zijn enkele personages net wat te karikaturaal. Het zorgt hier en daar voor een irritatiepuntje dat de film niet bepaald ten goede komt. Soms wordt er naar een escalatie opgebouwd, maar dan komt er tussendoor een vervelend grapje die de opbouw teniet laat gaan, en zo vloekt de film wel vaker tussendoor.

Het kijkt gelukkig wel erg aardig weg en het tempo ligt relatief hoog. Deze film is een soort aanklacht tegen het gebruik van mobiele telefoontjes, maar maakt dit af en toe net wat te duidelijk door letterlijk deze boodschap te verwoorden in enkele dialogen. Het had allemaal net wat subtieler gemogen.

Gelukkig kijkt het erg aardig weg en verveelt nergens. Ondanks dat enkele personages soms vervelend zijn wordt er heel aardig geacteerd door de crew. Richting het einde wordt het ook echt intrigerend en verder duurt Le Jeu ook niet te lang. Aardige film die goed vermaakt, maar verder ook niet hoogstaand is. Leuk om eens gezien te hebben.