Opinions

Knappe film uit het interbellum en blijkbaar nog zo eentje zonder geluid. Niet veel later brak de geluidsfilm definitief door. Nog een laatste keer scoren op de Oscars. Niet onterecht want deze film stond destijds hoog aangeschreven en was erg populair. Ik liet me ook vertellen dat Clara Bow haar carrière, toen een grote ster bij menig stomme films, in het slop zat omdat ze bij geluidsfilms weinig rollen kreeg omwille van haar irritante stem. Welwel, dan bracht Gary Cooper het er beter vanaf.

Ik zag de gerestaureerde versie via Archive.org. Een film die de Eerste Wereldoorlog vervolgens verbazingwekkend sterk in beeld brengt. Een topper zelfs en toch een referentie waard als je een film met dat onderwerp wil zien. Een film die zich niet tussen de loopgraven afspeelt, maar vooral wordt bestreden in de lucht. Azen, zoals deze vechtpiloten ook genoemd werden wanneer ze minstens 5 tegenstanders uitschakelden, leverden hallucinante en spannende gevechten af op leven en dood, ook wel dog fights genoemd.

Prima in beeld gebracht hier net als de panoramabeelden van het slagveld. Het oorlogsgebeuren wordt gekoppeld aan een romantisch verhaal van twee hanen en één kip, maar slaagt er wonderwel in het evenwicht te bewaren en sentimentele achterwege te laten, meestal dan toch. De haat voor de Duitsers komt ook af en toe de kop opsteken (de vlag die als voetveeg werd gebruikt), maar al bij al blijft dit binnen de perken. Het einde is heroïsch en typisch voor een film. Het doet denken aan het zwakke Pearl Harbor (Film, 2001), maar werd hier veel beter afgehandeld.

Horror sprookjes zijn één ding, die zijn van zichzelf als je er bij stilstaat griezelig met de wolven, heksen en boze stiefmoeders. Maar een horrorfilm met Pooh bear in de hoofdrol, daar moet je toch echt al wat paddo's voor gegeten hebben. Winnie is boos, héél boos wanneer hij zich in de steek gelaten voelt. Vindt hij er niets beters op dat aan het moorden te slaan. Met Knorretje als compagnon. Iejoor weet niet wat hem overkomt.

Het slachtvee acteert verschrikkelijk. Maakt het alleen maar leuker eigenlijk. Het slaat nergens op. Niet goed en vervolgens onbedoeld grappig.

In het slasher genre wel al veel beter gezien dan dit. Kills zijn kills, gore is gore, maar echt overtuigend vond ik het niet. Weinig consequent ook, maar dat is typisch horror natuurlijk. Beetje jammer dat de figuren gewoon mannen in een pak lijken. Van gemuteerde wezens is eigenlijk weinig sprake.

Eén van de eerste echte films van Jennifer Lawrence en ook hier overtuigt ze me. Ik raak stilaan los van de onmiddellijke associatie tussen Lawrence en The hunger games. Winter's bone is een rauwe film ergens in het afgelegen en uitgestrekte Missouri. Uitzichtloosheid, armoede en semi-marginaliteit kenmerken de gezinnen, die blijkbaar ook allemaal familie zijn van elkaar. Wantrouwen ook, hoewel er hier en daar solidariteit te bespeuren valt (al dan niet uit eigen gewin), is de vijandigheid toch overheersend. De sfeersetting is onmiddellijk gezet, het decor is prachtig.

Het is in die omgeving dat een tiener van 17 moet trachten te overleven, met de zorg van 2 kleine kinderen, een zieke moeder en de vrees om hun huis te verliezen. Ree staat haar mannetje, doodt eekhoorns om te overleven. Ze heeft geen keuze en moet haar vader vinden. Alleen krijgt ze erg weinig medewerking omdat iedereen wel medeplichtig is aan het drugshandeltje van haar vader en men de potjes liever gedekt willen houden. De sfeer wordt extra aangescherpt met de mooie banjomuziek. Mooie film met veel oog voor detail, zowel qua setting als qua acteerprestaties.

Ja, dit is een zuivere kopie van Aladdin, maar wel een degelijke versie dan in een totaal andere setting. Geen woestijnen of Arabische invloeden, wel de achtergrond van een Chinese stad dat zijn roots verloochent en transformeert in een hypermoderne kapitalistische stad met torenhoge wolkenkrabbers.

Een film die minder draait rond de romantische liefde, maar meer over vriendschappen en ouderliefde. Over kansen ook om een toekomst uit te bouwen en deze vooral te grijpen. Bij momenten werd dit alles op een vrij moralistisch toontje neergezet, maar de animatiefilm komt er wel mee weg.

Niet geweldig top, maar zeker wel de moeite om eens bij de hand te nemen. Prima amusementswaarde voor het hele gezin. Ook de humor is best geslaagd. En gelukkig is de draak minder irritant dan aanvankelijk gedacht.

Het boek uiteraard gelezen, maar dat is toch al een hele poos geleden. Jammer genoeg de verfilming uit 1990 niet gezien waardoor het moeilijk wordt om vergelijkingen te maken. Duidelijk een film die zijn kwaliteit tracht op te smukken met wat bekend volk. Wat Chris Rock en Stanley Tucci betreft was dat totaal niet nodig geweest. Tucci doet dan misschien niet veel mis, maar hij is meer waard dan dat. Van Rock krijgen we gelukkig niet te veel meer te horen.

Octavia Spencer sprong er wel uit voor mij en ook Anne Hathaway deed het niet slecht als superheks. Bij die laatste wat overacting en te schreeuwerig bij momenten, dat wel. Eng, tja, het is wat je catalogeert onder eng. Voor kinderen vond ik dit toch niet zomaar simpel vermaak, maar dat hoort ook zo natuurlijk en was ook de bedoeling van auteur Roald Dahl.

Zijn magie ontbreekt wat jammer genoeg, net als die subtiele humor. Voorts vermakelijke film die niet slecht, maar zeker ook niet goed is. Algemene middelmaat dus.

Toch wel een aandoenlijk en bizar relaas van een normale man die ten gevolge van een maagoperatie en de daaropvolgende behandeling problemen ondervindt met zijn geheugen en maar amper nieuwe gebeurtenissen kan opslaan. Beangstigend zelfs en op zich moeilijk voor te stellen hoe dit werkelijk voelt of ervaren wordt. Niet alleen voor Hiroshi zelf, maar minstens evenveel voor zijn vrouw.

Het viel me ook dat de documentaire erg sereen en empathisch werd gebracht. Niet sentimenteel, wel vaak met stiltes en de beelden voor zich laten spreken. Beelden die eveneens werden toegevoegd vanuit de eigen collectie van het gezin. Misschien wel het (noodgedwongen) voordeel dat ze heel veel leuke persoonlijke gezinsopnames hebben. Het gezin vindt op één of andere manier toch middeltjes om zo goed mogelijk om te gaan met de aandoening. Fijn!

In een ander luik van de docu wordt er gefocust op de medische oorzaken van de aandoening. Ook de bureaucratische rompslomp om als invalide erkend te worden etc... komt even aan bod. Minder interessant dan de mens achter het verhaal, maar eveneens een toonbeeld van het feit dat er steeds achter een dossier een mens of gezin zit die lijdt.

Een film met Harrison Ford kan ik steeds best smaken. Deze Witness was me overigens vrij onbekend. Ook hier wederom een degelijke vertolking van Ford die als politieman half onderdoken vertoeft binnen een Amish-gemeenschap. Sowieso een mooi en intrigerend decor. Naar verluidt geeft de film een vrij realistische weergave van de Amish-gemeenschap met zijn eigengereide culturele en religieuze gebruiken. Het gepest later in de film gaf sowieso een wrang gevoel bij me. Fijn ook overigens om een erg jonge en debuterende Viggo Mortensen te zien opduiken in deze film. Al is zijn rol wel érg beperkt. En Danny Glover zie ik liever in het goede kamp lopen.

Sowieso een onderhoudende film waarbij het tempo laag is. Geen standaard actie- of misdaadfilm, maar een film met heel wat rustige momenten waarbij de spanning wel aanwezig is, maar de romantiek en drama overheerst. Weir slaagt erin de film op een constant niveau te houden en de aandacht aan te blijven wakkeren bij de kijker. Met Ford heeft hij sowieso een charismatische en (letterlijk) ontwapende acteur voor handen voor wie dit een koud kunstje is.

Aangenaam verrast en mede door de mooie setting een geslaagde film. Ook het einde is goed en niet te cliché. Fijn!

Sterke film, dat zeker, maar ondanks mijn hoge score zal het te bezien zijn of ik hem in mijn top500 voor de MM-toplijst geselecteerd krijg. De film wordt grotendeels gedragen door de erg charismatische advocaat Robarts, prima rol overigens van Laughton. Een rechtbankfilm volgens het boekje, weliswaar die voor mij niet het niveau haalt van 12 Angry Men (Film, 1957).

Mooi opbouwend plot met uitstekende dialogen. Hier en daar met een vleugje humor. De ontknoping zag ik niet aankomen. Uitstekend naar voren gebracht, misschien dat tikkeltje weinig realistisch, maar dat bederft de pret allerminst.

Bijzonder indrukwekkende kijk op een man die al jarenlang strijdt om euthanasie te mogen ondergaan. Uiteraard gaat er veel aandacht naar het individu zelf, maar wat me het meeste zal bijblijven zal toch de zware last die de ouders getorst hebben gedurende dit hele proces.

Overigens een puike prestatie hoe het duo Soutendijk-Thiry op een serene en krachtige manier vorm hebben gegeven aan hun acteerwerk. Ik leefde ontzettend met hun emoties mee. Erg authentiek allemaal. Er giert wel wat door je lijf als je te maken hebt met een kind dat geen zin meer ziet in het leven. Heb je gefaald als ouder? Had je het anders moeten aanpakken? En als je dan toch vrede neemt met, moet je dan blij zijn? Angstig? Opgelucht? Of voel je je nog steeds schuldig?

Sterke film die geen greintje sentimentaliteit bevat, maar op een enorm ingetogen manier het moeilijke proces van alle betrokkenen in beeld brengt. Eentje die me zal bijblijven!

In Des Teufels Bad (Film, 2024) was zelfmoord de grootste zonde. In het evenzeer sfeervolle en gelijkaardige setting van Witte wieven is dit onvruchtbaarheid. En het is telkens de schuld van de vrouw. Aan de man wordt niet gedacht. Meer nog: op een bepaald moment verwijt hij zijn vrouw dat ze het niet moest wagen om het "ons" probleem te noemen.

Al gauw wordt in de kleine religieuze gemeenschap de kaart getrokken van de duivel. Het helpt natuurlijk niet dat het donkere, mysterieuze en enge woud enkele bosgeesten huisvest. In dat opzicht zat de film The Village (Film, 2004) of het recente The Watchers (Film, 2024)ook niet ver weg in mijn gedachten.

Voor een Nederlandse film gewaagd en fris denk ik. Maar het pakt allemaal wel goed uit. Leuk ook dat er aandacht was voor die kleine details zoals de taal. Fijn zo!

Typische nostalgische Vlaamse film die waarschijnlijk slechts ten volle tot zijn recht komt in Vlaanderen. Vroeger bij de grootouders verschillende keren gezien en De Witte van Sichem mag gerust tot het canon van de Belgische filmwereld gerekend worden.

Inhoudelijk misschien niets bijzonders waarbij de twaalfjarige Louis - Wittekop - Verheyden schelmenstreken uithaalt tot wanhoop van zijn ouders. Aan werken heeft hij eerder een broertje dood. Wanneer hij het boek “De Leeuw van Vlaanderen” van Conscience ontdekt, gaat hij er helemaal in op met het naspelen van de veldslag als summum. De film is vrij fragmentarisch, maar geeft toch een goed idee van de tijdsgeest weer. Begin 1900 was de heden gecontesteerde Leopold II nog koning en zijn borstbeeld siert de ook de klasruimte.

Ook de streng gelovige boerengemeenschap en de invloed van lokale notabelen als de leraar en de pastoor zijn vandaag moeilijk voor te stellen. Het socialisme is des duivels al zou het rond dezelfde periode in de steden reeds een opmars maken. Ook daarom dat sommigen argwanend keken naar het werk in de fabrieken in de steden.

Leuke bijrol van Raymond van het Groenewoud als kaartjesknipper. Voor de rest prima geacteerd, hoewel nogal plat en theatraal soms. Komt misschien wat vreemd over vandaag de dag.

Fijne fantasy en klassieker uit de oude doos. Vooral voor een film uit 1939 visueel erg knap al zal ik wel een gerestaureerde versie gezien hebben, maar toch. De elementen waarvan men gebruik maakte zagen er prima uit.

Altijd toch wel een kippenvel moment wanneer Garland haar “Over the Rainbow” aanvat. Prachtige song en subliem gebracht. Daarnaast een prachtige intro met die bruine beeldkleuren die dan veranderen in helle felle kleuren in de fantasywereld zelf.

Het hondje Toto is geweldig en is een echte aaifactor, als Garland dat zelf al niet was. Fijn verhaal met leuke personages. Erg vermakelijke film voor jong en oud. Prima soundtracks ook voor een musical. Toch wel van genoten!

Fijne coming of age van de elfjarige Wang Han tijdens de Chinese Culturele Revolutie rond de jaren 70. Cinematografisch erg mooie film die een fijne inkijk geeft van het reilen en zeilen in een Chinees dorpje omgeven door bossen.

Interessante ontwikkeling wanneer de dissident naar voren komt in het verhaal en de onwetende jongen niet goed kan inschatten welke impact zijn handelen al dan niet zal hebben. Het communistisch bewind is vooral voelbaar op de achtergrond, maar sijpelt ook ook af en toe prominent door in de film.

Minzaam en ingetogen, erg fijn om eens gezien te hebben!

Erg aangename vlotte Chinese film die je opzadelt met een moreel dilemma. In welke mate kan je de protagonist verwijten een crimineel te zijn? In welke mate is hij een opportunist of weldoener? De lijn is soms te trekken en het personage evolueert wel in de loop van de film. Veel hangt ook af of de afgekeurde medicatie aanslaat en misschien nog belangrijker geen ernstige bijwerkingen geeft. Even crimineel, in het genre van de witteboorden, is misschien de CEO van het farmaconcern wiens peperdure medicatie wél verkocht mag worden. Is er ook daar sprake van opportunisme of weldoenerij? Wat dan gezegd van zijn macht om het politioneel apparaat te beïnvloeden...

Het zijn maar enkele bedenkingen die door mijn hoofd spookten gedurende de film. Hoogst interessant dus. Verder een sterke film met een goed verhaal, luchtig en toch met de nodige dramatoets waardoor het evenwicht bewaard blijft. Prima cinematografie en camerawerk. Een film die geen moment verveelde. Hier en daar ook een aantal prima scènes. Misschien wat sentimenteel, maar die monoloog van dat oude dametje naar die agent toe bvb, mooi. Ook de soundtrack zat prima, net als de opzwepende muziek in de discotheek. Echt genoten. Fijn!

Wow, wederom een pareltje van Yimou Zhang. Werkelijk enorm van genoten. Even wat vreemd om de film aan te vatten in het zwartwit, maar toen men terugging in de tijd kwam het mooie kleurenpalet naar boven. Vreemde redenering wel om deze patronen om te draaien. Meestal wordt net het verleden in zwart-wit gedraaid als die keuze gemaakt wordt.

Een film die eerder een romantisch tintje heeft en minder weg heeft van een drama. Niet dat er zo geweldig veel gebeurt, maar Zhang slaagt erin het juiste tempo en de juiste snaar te raken met zijn verhaal. Ook zijn cinematografie is erg sterk. De soundtrack spookt ook al dagen door mijn hoofd. Had wel iets van de soundtrack van Braveheaert. Misschien een tikkeltje sentimenteel met die strijkers, maar het werkt wel en werd op de juiste momenten ingezet temidden van de mooie velden rondom het afgelegen bergdorpje.

Vooral de sfeer zat er volledig op. En de mooie innemende en flairmatige mooie meid Ziyi Zhang deed de rest. Ze straalde werkelijk op het scherm. Fijn!

Wegens de vrij hoge quoteringen heb ik ook eens aan Crouching tiger, hidden dragon gewaagd. Waar ik al voor vreesde was een vrij inhoudsloos oppervlakkig verhaal doorspekt met wat Kung Fu. Nu moet ik wel zeggen dat het er visueel allemaal zeer goed uit zag. Dat vliegen begon me op den duur te vervelen, maar al bij al cinematografisch erg sterk, hoewel hier en daar de gevechten erg warrig (snel) zijn.

Mooie sfeerschepping via mooie beelden, prachtige kostuums en sterke muzikale ondersteuning.

Deze staat zelfs in de top 25 van beste Nederlandse films op MM. Ongeacht dat dit wel leuk is, kunnen er wel vragen gesteld worden of Nederland op filmvlak echt niets beters te bieden heeft. Het valt me zelfs op dat er geen enkele van Warmerdam tussen staat, om maar te zeggen ...

4 en 5 mei in Nederland zal wellicht hetzelfde gevoel geven als in België 11 november en in mindere mate 8 mei. Voor mij was dit nieuw. Ik ken van Kooten en de Bie wel als komisch duo uiteraard, dat sijpelde zelfs tot in Vlaanderen door. Met het volume extra hard begreep ik zo goed als alles.

Wel leuk zo dat olijke duo met een aantal grappige situaties zoals de scènes met de bloemen, de parkeergarage, het hilarische verhaal met de mof en der Bahnhof, het telkens herhalen van de één wat de ander zei enz ...Misschien allemaal niet super hoogstaand, maar zeker vermakelijk en creatief.

Ernst Lubitsch heeft er een geweldige carrière opzitten met talloze stomme en gesproken films. Dit is één van zijn eerste producties vooraleer hij naar de Verenigde Staten trok. Typisch zijn de felle sepiakleuren in geel (overheersend), groen en wit.

Dit is een soort van voorloper van Mrs. Doubtfire. Niet met kinderen hier, maar met een man die door zijn inwonende schoonmoeder aan de deur werd gezet na een avondje doorzakken. Hij vindt er niet beter op zich te vermommen om zo als bediende - er hing immers een vacature uit - terug naar huis te komen. Intussen moet hij aanzien hoe zijn spullen één voor één worden verwijderd.

Het is allemaal komisch opgevat, maar echt grappig is het niet. Het begint al met de vermomming die eigenlijk enkel een pruik is. Voorts is de clou ook erg flauw en is er van enig verzet van de vrouw geen sprake. Matig, maar als stomme film best genietbaar, want deze mag toch ook al 108 kaarsjes uitblazen.

Degelijke film en al een tijdje geleden dat ik hem al gezien heb. Een horror kan je het niet echt noemen, maar vermakelijk is het wel. Sterkste gedeeltes waren voor mij de metamorfose van een uitgebluste man naar een energiek persoon. Ook de verscherping van de zintuigen, het afbakenen van het territorium en de angst van de paarden droegen hiertoe bij. We zien ook een Nicholson die het prima doet en goed in zijn rol zit.

Voor de vrij simplistisch en vervelend plot. Voorspelbaar met dat romantisch gezwets. Beetje geforceerd allemaal. Acteerwerk wel prima en al bij al wel vrij onderhoudend.

Weinig inspirerende politiefilm die blijkbaar geldt als pilootproductie van de serie. Had de hele tijd het gevoel dat ik iets gemist heb uit het verleden gezien die topcrimineel de familie van Thomas precies vrij goed kende. Beetje raar verhaal over geheime informatie op een soort usb-stick. Uiteindelijk valt het allemaal nogal mee. Het verloop stelt niet zo heel veel voor. Nergens echt spannend te noemen. En echt meeleven deed ik ook niet echt met de personages.

Film zoals er 13 in een dozijn zijn, maar dan rommeliger en minder doordacht. Film mist overtuiging en geloofwaardigheid. Weinig diepgang inderdaad. Er worden nog andere moorden gepleegd, maar er wordt weinig mee gedaan. Ook het detectivewerk zelf is pover, maar kantklare oplossingen komen zomaar uit de lucht gevallen.

Degelijke tot goede misdaadfilm van Nederlandse makelij. Majid is het zwarte schaap van de familie. Voornamelijk door zijn eigen toedoen, want in tegenstelling tot zijn vrome ouders wijkt hij geregeld af van het rechte pad. En daar schuwt hij het geweld allerminst.

Ik vond het vooral filmtechnisch best goed in elkaar zitten. Prima camerawerk en een vlotte regie. De zwartwitbeelden vond ik hier niet bepaald een meerwaarde, het kon best in kleur, maar zwartwit schrikt me zeker niet af. Ook het acteerwerk vond ik in het algemeen niet verkeerd. Marwan Kenzari doet het zelfs prima.

Maar ook in de misdaadwereld is de concurrentie groot en spelen diverse belangen. Daar heeft Majid weinig kaas van gegeten. Zijn dichtste vriend Adil evenmin en dat levert hen onnodig extra problemen op. Boeiend en onderhoudend. Ik heb me zeker niet verveeld.

Een Deense productie zowaar, hoewel de film één en al Afghanistan ademt. Het was me niet helemaal duidelijk waar de film heen wou. Het mystieke gedeelte rond de wolf of de mysterieuze figuur was nogal vaag en weinig concreet. Het droeg ook weinig bij tot de film.

Wat beter was uitgewerkt waren de beelden van de kleine afgelegen leefgemeenschap in de Afghaanse bergen, hoewel de opnames in Tadzjikistan waren. Interessant om hier ook de cultuur te ontwarren, de scheiding tussen jongens en meisjes, de duidelijke taakverdeling en het belang van het hebben van kinderen, bij voorkeur jongens. Het leek wel een discussie tussen koning Eenoog in het land der blinden waarbij de onvruchtbare vrouw en de vrouw met zes dochters met elkaar kibbelden.

Een film waar net voldoende gebeurt om boeiend te blijven. Kinderen kunnen ongemeen hard zijn naar elkaar toe. Het incident met de slinger op het einde was een pijnlijke tragedie alsook de plotse exodus die de film abrupt deed eindigen.

Schitterende film dit. Wat een prestatie ook van Leonardo Di Caprio en wat een verschijning is die Margot Robbie!

Die drie uren vlogen werkelijk voorbij voor je het wist. Knap verhaal, goede muziek, humor, goede dialogen, goed gefilmd... kortom alles om er een topfilm van te maken. Leonardo geeft hier echt wel het beste van zichzelf.

Enige minpunt misschien is de constante herhaling van seks-drugs-drank. Op zich kon je er zo wel 1 of 2 scenes eruit gehaald hebben, had niets afgedaan aan de film. Vreemd om vast te stellen dat de film echt voorbij vloog. Film is soms absurd, maar tegelijkertijd subliem. Het zal bovendien wel ergens in de kelder van dit topic staan, maar hoeveel keer werd het f-word gebruikt? 506 keer om precies te zijn na wat gegoogle.

Erg mooie Ierse animatiefilm van Moore. In navolging van Song of the Sea (2014) dat ik eveneens ontzettend mooi vond. Ik heb ontzettend genoten van Wolfwalkers dat ik hem dit weekend verplicht opleg voor mijn kinderen.

Fijn om ondergedompeld te worden in de folkloristische sfeer van een Ierse legende over wolven. De film heeft veel weg van Song of the sea, maar staat toch volledig op zichzelf. Een film met een moraal ook. Daarnaast prachtig geanimeerd met vele kleuren en veel details. Er wordt gebruik gemaakt van erg veel symmetrie. Vele shots zijn elkaars spiegelbeeld als je een dwarsdoorsnede neemt. Ook het taaltje is sappig met dat accent waardoor je je helemaal in de film kan gooien.

Een verademing tussen het vele commerciële werk door. Top!

Ben niet echt fan van superheldenfilms. Enkel voor Spiderman en als het kan Wolverine, durf ik wel een uitzondering te maken. Niet dat de film of het plot geweldig is, maar ik vind het personage Wolverine tot de verbeelding spreken. Zeker als kind en eigenlijk is dat nooit verdwenen.

Neem daarbij de Japanse setting waarvoor ik in films steeds een boontje voor heb en je komt aan een leuke combinatie. Leuke spin-off die perfect op zichzelf kan bestaan zonder perse linken te moeten leggen of zoeken bij de X-men franchise. Jean is eigenlijk de enige link die moeilijk te leggen valt als je de rest niet kent, dus de slotscène was eigenlijk overbodig.

Fijne actie, goed in beeld gebracht. Weinig op aan te merken. Uiteraard hier en daar er wat over, maar het stoorde me niet. Nadeel van een zoveelste spin-off of vervolgfilm is ook vaak dat ik ze op de duur niet meer uit elkaar kan houden. Het mist soms wat identiteit om zich echt te onderscheiden van de rest.

Woman in gold was onlangs op Canvas en film die te maken hebben met WOII hebben me steeds geboeid. Ik wist niet goed wat te verwachten. Tijdens de oorlog zouden de nazi's een (vandaag de dag) onschatbaar schilderij van de familie Altmann hebben ontvreemd. Later kwam het schilderij terecht in het Weense museum Belvedere. Een familielid echter (vertolking van Helen Mirren) eist het schilderij echter op.

Er werd veel aandacht besteed aan het juridische aspect van de zaak. De film is erg strak en kleurt binnen de lijntjes. Het plot is degelijk en de flashbacks gaven een welgekomen afwisseling. Helen Mirren deed me wat denken aan Emma Thompson uit Saving Mr. Banks (2013) , eveneens een stuurse eigenwijze vrouw die niet op haar mondje gevallen is. Bovendien leveren sommige dialogen humoristische situaties op.

Het feit dat de beweegreden van Maria Altmann al dan niet financieel is van aard doet eigenlijk niets ter zake. Wanneer bewezen geacht wordt dat zij (of haar familie) de rechtmatige eigenaar(s) is/zijn, dan behoort het hen/haar toe. Dat de Oostenrijkse overheid dwars lag, lijkt me ook niet meer dan normaal vanuit het standpunt van zelfbescherming. Geen topfilm, wel eens leuk om eens gezien te hebben.

Matige film die ik zelfs niet wil vergelijken met de klassieker van Hitchcock. Het uitgangspunt is ook vrij cliché waarbij men uitgaat van een onstabiele hallucinerende vrouw die niet geloofd wordt over wat ze ziet. Eerste half uur was nog redelijk te verteren. Setting wel redelijk OK met dat sombere donkere herenhuis.

Dergelijke films slaan soms door en dat gebeurt ook naar het einde toe. Dat haalde de film nog meer naar beneden. Adams deed het zeker niet slecht en ook Moore blijft een topactrice.

Beetje mosselen noch vis film, dertien in een dozijn. Weinig vernieuwend, weinig uitdagend. Geen gemis als je hem links laat liggen.

Misschien niet zo´n spectaculaire benadering van een weinig intrigerende seriemoordenaar, toch vond ik het een onderhoudende film. Mede door de vibe uit de 70s die werd neergezet. In het begin had ik wel wat moeite met de tijdsprongen, al was dat na een tijdje wel beter.

Niet dat ik speciaal films opzoek van Anna Kendrick, maar zo te zien kan ik best appreciëren. Leuk wel die Blind date show, de glitter en de glamour. Geen wereldschokkende film, gewoon degelijk.

De seriemoordenaar is creepy in die zin dat hij zoals vaak net wel sociaal aangepast is, een gentlemen als wolf in schapenvacht. Mocht misschien hier en daar een tikkeltje scherper.

Ik ben niet zo bekend met het ruime oeuvre van Peter Falk - behoudens de legendarische detectiveserie "Columbo" - dat het wel interessant is hem elders aan het werk te zien. Ik was destijds (en nog) fan van Columbo en ook hier in A Woman under the Influence kon ik hem best appreciëren als een vreemde man die noodgedwongen de opvoeding van de kinderen op zich neemt en tevens ernstig lijdt onder de toestand van zijn vrouw Mabel. Schrijnend is onder meer het strandbezoek of de mate waarin hij zich gedraagt wanneer heel wat genodigden thuis op bezoek komen. Hij weet met zichzelf geen blijf wanneer de kinderen de situatie onvoldoende kunnen inschatten.

Maar de grote ster is toch wel Gena Rowlands die knap gestalte geeft aan Mabel. Aanvankelijk wordt er wel wat lacherig gedaan over "gekke Mabel", maar haar paranoia, vreemde gedragingen en hersenspinsels nemen zodanig de overhand dat ze moet worden opgenomen. Rowlands komt erg overtuigend over.

A Woman under the Influence is een overtuigend familiaal drama die wel wat trage scènes kent. Hier en daar was het even doorbijten, maar je krijgt ook wel wat terug. Niet helemaal 100% overtuigd om het zelf als meesterwerk te zien, maar zeker zeer degelijk tot goed.

Een film die zich hoofdzakelijk afspeelt op dezelfde locatie met name een grote schuur. Het is de plaats waar een aantal vrouwen samenkomen en zich beraden over hun toekomst nu de mannen van de gemeenschap er even niet zijn. Ze hebben in het verleden erg geleden onder het machtsmisbruik en geweld. Initiatief nemen en denken voor zichzelf denken werd in de kiem gesmoord en dat is net hetgeen hen nu wat parten speelt.

Op democratische wijze trachten ze voor- en nadelen uit te denken van welke beslissingen ze kunnen nemen. Het is een film met weinig spanning al maakt de setting, hoe karig die ook is, veel goed. Dergelijke films dienen ondersteund te worden met prima acteerwerk en goede dialogen en dat is hier wel aanwezig. De discussies en opgegooide argumenten zijn boeiend genoeg om mee in het verhaal te zijn.

Geen film die voor iedereen weggelegd zal zijn. Maar wie van stevig acteerwerk houdt, kan hier zijn ding wel kwijt.