Opinions

Schrijnende toestanden natuurlijk. Situaties die me op professioneel vlak niet geheel vreemd zijn jammer genoeg. Interessante kortfilm van Andrea Arnold. Goede setting, rauw en onverbloemd. Kansarmoede ten top en zo één van die situaties waar in de praktijk moeilijk beterschap in te brengen valt als er geen ondersteunend netwerk is (voor opvang en dergelijke meer). Zelfs als ze werk zou vinden komt ze financieel niet boven het maaiveld uit. Rijk trouwen is een optie, maar die groeien ook niet aan de bomen.

Prima acteerwerk. Plot met een dreigende fatale afloop, al hield Arnold zich net op tijd in. Die man is niet wie hij leek te zijn, althans zo lijkt het toch, maar of dit kleine lichtpuntje veel zoden aan de dijk zal brengen. Het valt te betwijfelen. Money isn't the only object here ...

Wel grappig dat die jongste dochter (buiten de baby) haar middenvinger wel verwart met haar wijsvinger, haha!

Weinig transparante nogal rommelige thriller. Ik kon er eerlijk gezegd weinig mee. De setting van het grauwe Brussel en diens misdaadmilieu wordt goed neergezet. Renier is een uitstekend acteur die onder meer onder de vleugels van Ozon furore maakte. Hier komt het er niet helemaal uit. Hetzelfde kan gezegd worden van Broods. Onbekend voor het grote Vlaamse publiek, maar een topactrice. Doet het hier nog redelijk, maar de chemie ontbrak volledig met Renier.

Inhoudelijk eveneens niet overtuigd. Nogal afstandelijk inderdaad, iets te weinig eigen ziel om eruit te springen. Niet slecht allemaal, maar eentje die ik al snel zal vergeten zijn. Het zegt ook iets dat deze me nauwelijks iets zei (en ik ben daar niet alleen in).

Het talent van Van Hees is zeker aanwezig, maar hij wou misschien iets te veel. Met Linkeroever deed hij dit trouwens veel beter.

De vergelijking met de vader is treffend, in vele opzichten zelfs. Een film met potentieel en die te boek staat als arthouse horror, maar die net als de vader lijdt aan een sof onbevredigend einde. De film deed me ook denken aan het verdeelde The Village (Film, 2004) waarbij ook een gemeenschap afgesloten werd van de buitenwereld en werd bewaakt door mythische boosaardige wezens.

Sowieso een bijzonder sfeervolle film, vol mysterie en mystiek. Bossen en liefst met laaghangende mist zijn dan een ideaal decor om er veel uit te halen. Naar het einde toe boet de film wat in aan kwaliteit, vooral om het afgeraffelde plot.

Met dochter Shyamalan betreedt net als haar vader niet de geijkte paden. Er zijn ongetwijfeld fans genoeg die haar film zullen smaken en uitkijken naar het volgende project. Ik ben er alvast één van!

Meer dan degelijk filmdebuut van Russell Crowe die met The water diviner één van de slagvelden van WOI op Turkse bodem onder de loep brengt die voor niet ingewijden in WOI niet zo heel bekend zijn. Gallipoli is een erg beladen en gevoelige onderwerp voor de Anzac's, vandaag nog steeds overigens. De gelijknamige film van ruim 35 jaar terug met een jonge Mel Gibson had ook een heuse impact op dat continent. Dat komt vooral omdat op 25 april 1915 de eerste stappen naar een eigen soevereine identiteit werden gezet ten aanzien van de Britse 'kolonisator' (cfr. dominion).

Cinematografisch is er op de film erg weinig aan te maken. Je ziet dat Crowe veel aandacht en zorg besteed heeft om sfeer te brengen in de film. Alles is netjes gefilmd en kwalitatief zit het best allemaal goed in elkaar. Ook de montage en regie is meer dan ok. De zandstorm bvb werd mooi in beeld gebracht en vader Joshua werd geportretteerd als liefdevolle vader. De film loopt gestaag, maar er wordt hier en daar vaart ingestopt door met flashbacks terug te keren naar de slagvelden van 1915 wanneer hij het dagboek inbladert. Op technisch vlak is de film zeker een 3,5* waard.

Wat me vooral stoorde was het verhaal dat alweer Hollywoodiaans clichématig werd opgevoerd. De romance tussen hem en de weduwe of de band met haar zoon, mja, niet zo mijn ding binnen de context van de film. De opbouw van de zoektocht naar zijn zoons was best ok, maar werd te melodramatisch naar het einde toe. Narratief vervolgens eveneens wat mosselen noch vis.

Crowe neemt gelukkig een vrij neutraal standpunt tussen de oorlogvoerende naties en gooit niet met eendimensionale modder. Integendeel: beide kampen betreuren de talloze zinloze slachtoffers hoewel ook aangestipt dient te worden dat Turkije alle recht had zich te verdedigen doordat een vreemde mogendheid hen aanviel op eigen grondgebied. De Grieken komen er in de film minder lief uit. Turkije wordt ook afgebeeld als een bloeiende natie al stond de Turkse onafhankelijkheidsstrijd olv. Mustafa Kemal Ataturk en de Turks-Griekse wel op til.

Desalniettemin vrij tevreden met de film van Crowe in die zin dat ik wel uitkijk naar een eventuele nieuwe productie van hem. Het potentieel is er alvast. Daarom ook een degelijke voldoende met 3,0*.

Degelijke familie fantasy film waarbij de legende van het monster van Loch Ness gebruikt wordt voor de introductie van een magisch waterpaard. Vooreerst een prachtige setting in de Schotse Hooglanden. Ook het verhaal, gestoeld op kindermaat, was aangenaam om volgen. De kinderen hebben er vast van genoten, net als ik overigens.

Voor mij deed het, net als enkelen hierboven overigens, als een gedeelte ET en een slot met een Free Willy look. Een beetje eng en mysterieus in het begin wanneer hij ei is uitgekomen en het draakje zich verbergt. Verder wat grappige passages en leuke intermezzo’s met Churchill. Het plot met de militairen kwam moeizaam op gang, maar had op het einde toch nog wat om het lijf.

CGI was duidelijk, maar was best ok. Free Willy op het einde was voorspelbaar, maar past wel binnen het genre. Ook het feit dat de dieren verder overleven aan de hand van een nieuw (gevonden) ei is mooi meegenomen.

Waterworld is een herziening van zo’n 20 jaar terug. Heel veel fragmenten zijn me blijkbaar nog bijgebleven. Waterworld is niet zo’n slechte film, maar heeft steeds dit imago met zich meegesleept omdat de prent voor zijn tijd enorm duur was in vergelijking met de matige opkomst in de zalen. Met Kevin Costner hebben we echt één van de grote sterren uit de nineties met toppers als The untouchables, A perfect world, Robin Hood, The bodyguard en zijn kwalitatief beste film met Dances With Wolves. Na Waterworld werd het vreemd genoeg allemaal wat minder.

Op zich heeft Waterworld zeker potentieel met een thema dat vandaag misschien beter zou aanslaan met de huidige klimaatimpasse. Met een Mad Max-decor en dito personages is de wereld een oord van lone wolves versus een bende gekken die de zeeën terroriseert. Fashionista’s zijn samen met het smelten van de poolkappen uit het wereldbeeld verdwenen en wat overblijft is de strijd en zoektocht naar drinkbaar water, brandstof en kostbare zeldzame goederen als planten, zand en papier. Toch wordt hier te weinig mee gedaan en ligt de klemtoon op het vermaak, los van het vrij lange middenstuk waar meer aandacht besteed wordt aan karakteruitdieping. De zoektocht naar Dryland is weinig inspirerend en doet denken aan een moderne versie van de Ark van Noah.

De film stevende lang af op een behoorlijke voldoende van 3,0*, maar de actie op het einde van de film beviel me niet helemaal waarbij Costner het in zijn eentje opneemt tegen een bende nozems. Ook het einde van Hopper ligt in dezelfde lijn en is over the top. Waterworld is zeker niet slecht slecht, maar er zat wat meer in. In een milde bui toch een nipte voldoende.

Een fijne animatiefilm die animatiebeelden afwisselt met authentieke beelden van een Beiroet zonder toekomstperspectief. Het gewone leven mag tijdens de terreur wel doorgaan, maar eigenlijk staat het leven stil. Vooral ook voor jongeren. Eenzaamheid, verveling en ontvreemding leiden tot een onzekere toekomst. Zeer mooi weergegeven alvast.

Het dromen naar een betere toekomst zoals weergegeven met die olifant was visueel wel knap, maar bleef ik inhoudelijk toch wat op mijn honger zitten.

Geen eenvoudige film lijkt me om te verfilmen omdat de vlucht van 6400 km zo lang en divers is dat je dit niet in een film kan proppen van 2 uur. En alles wat deze tijdsduur overstijgt zal ervaren worden als langdradig. Weir, nochtans een ervaren regisseur, had hier ook duidelijk moeite mee. Hij diende keuzes te maken en dat leidt soms tot verknipte of onvolledige scènes. Zo is het plan om te ontsnappen of de letterlijke ontsnapping zelf niet in beeld. Ook van het Himalaya-gedeelte is weinig in beeld. Het komt niet altijd goed over die plotse overgangen.

Verder wel prima gedaan. Ed Harris heeft een karakterkop en past wel in dergelijke setting. Farrell vond ik maar een eigenaardig figuur. Van Ronan was ik verbaasd dat ze hier ook aan meedeed, maar zoals steeds zie ik haar graag spelen. De weidse landschappen en het gure weer werden prima in beeld gebracht. Wat een reis ook met vele wisselingen van koude naar hitte, van dorst naar muggenplagen. Als het niet waar gebeurd was, je zou het als onmogelijk achten. Een mens in nood kan veel blijkbaar.

Ik blijf echter piekeren hoe ze in godsnaam dat Bajkalmeer gevonden hebben. Het zuiden vinden en volgen, daar ben ik nog mee. Je kan dan wel 500 km zuidwaarts stappen, dat wil nog niet zeggen dat je recht op dat meer loopt. Voor hetzelfde geld zit je een paar graden of km ernaast. Het is niet dat het meer dwars je route doorsnijdt zoals de grens/transsiberische spoorlijn ...

A way of life was me vooraf niet bekend. Het is een vrij typische Britse grauwe film geworden over het leven in de marge in de samenleving. Deed me wat denken aan Tyrannosaur (2011) of aan één of andere Ken Loach productie. Degelijke film waarbij de uitzichtloosheid en het grauwe bestaan centraal staan. Opgroeien in een kansarme wijk als alleenstaande moeder is geen pretje, maar de film kent ook enkele donkere kantjes.

Ik kon me nooit echt identificeren met de personages, hun sociale situaties of hun acties. Geen enkel personage was echt sympathiek en dat was wellicht wel de bedoeling van Asante. Niet zozeer dat ze zelf schuld (volledig) hebben hun penibele situatie, maar hun daden bestendigden hun sociale positie wel. Asante durft daarom de stelling poneren dat je de maatschappij heus wel één en ander kan verwijten (bvb het sollicitatiegesprek), maar dat éénieder misschien best eerst voor eigen deur veegt. Wat me wederom opviel was de rol van de sociaal werkster in Groot-Brittannië. Ik zie hun rol vaak als controlerend en straffend, als weinig empatisch en dwingend. Ik ben nu zelf maatschappelijk werker en kom dus ook vaak in dergelijke huishoudens terecht, maar de cultuur hier lijkt ons toch enigszins anders (zonder een geitewollensok te willen zijn).

Geen vrolijke film. Stephanie James doet het uitstekend als moeder die niet weet van welk hout pijlen te maken. Wanhoop en agressie gaan hier samen, als a way of life, een soort van survivalstrategie in de jungle van armoede en marginaliteit.

Erg fijne coming of age van een tienerjaren die zich nergens thuis voelt. Niet in zijn eigen gezin waarbij zijn moeder meer aandacht heeft voor haar nieuwe onhebbelijke vriend en niet met leeftijdsgenoten, want vrienden lijkt hij amper te hebben. Ook op vakantie doolt hij maar wat rond. Connecties met het andere geslacht draaien vaak tot een sof uit en ergens vindt hij het nog niet eens erg ook.

Het water resort is echter een letterlijke rollercoaster voor hem. Dat heeft ook veel te maken met de energieke Sam Rockwell die zich geheel kan uitleven in zijn rol. Ook de andere rollen zijn sterk met Steve Carell, maar zeer zeker ook Toni Colette die weinig fout kan doen voor mij. Drama en humor worden mooi in balans gebracht, vrij luchtig ook allemaal. Fijn om gezien te hebben!

Wel een fijn romantisch drama waarbij vooral het goede acteerwerk van Garfield en Pugh opvalt. Mede door de niet lineaire vertelstructuur blijft het geheel onderhoudend. Moet je er ook wat je aandacht bijhouden, want mij was het niet altijd onmiddellijk duidelijk in welke levensfase van het koppel we zaten.

Een plot dat al meermaals verteld werd waarbij één van de twee zwaar ziek wordt. De focus ligt niet zozeer op de ziekte, maar alle aandacht gaat naar Alma: van het zwanger worden, de opvoeding van haar kind, maar ook haar carrière in haar keuken. Een leuk tussendoortje dit laatste al zijn er de laatste jaren al veel "kookfilms" de revue gepasseerd. Doordat de aandacht van de verschillende thema's goed bewaakt wordt, blijft het geheel evenwichtig.

Niets wereldschokkends, maar wel een erg degelijke film waar ik van genoten heb, niet in het minst van Pugh zelf.

Sterke aangrijpende film die je wellicht als toekomstige ouder de stuipen op het lijf doet slaan. Dat er duidelijk iets sociaal biologisch mis is met Kevin is hier wel duidelijk. De opvoeding heeft daar weinig aan verholpen, want het leek me toch dat Eva ondanks alles het engelengeduld en moederliefde bleef opleggen om de relatie met haar zoon te optimaliseren.

Zeer knappe vertolking van Tilda Swinton als radeloze moeder. De wanhoop en pijn staan dikwijls van het gezicht af te lezen. Ook Ezra Miller doet het meer dan prima en overtuigt in zijn rol net als de andere jongere versies van Kevin. Creepy zelfs bij momenten. Reilly is steeds een plezier om naar te kijken. Topacteur ook!

Wat ik wel wat miste in de film was het gebrek aan hulp en ondersteuning. Eva stond helemaal alleen met haar probleem en ze kon bij niemand terecht. Kevin's aandoening lijkt me iets te stereotiep, te gemakkelijk gecreëerd vanuit filmisch standpunt. Geen medische onderzoeken, geen therapie of psychologen, geen onrustwekkende berichten van de school, enz ... En ondanks het feit dat haar echtgenoot een goedwillige idealist is, kwamen ook van daaruit weinig discussies of vaststellingen.

Ook de starende vernietigende blikken van de omgeving na dé gebeurtenis lijkt me te sterk uitgedrukt. Eva wordt als dé verantwoordelijke gezien. De kaakslag was er dan ook ver over al begrijp ik wel dat de onmiddellijke omgeving je wellicht mijdt. Jammer dit gegeven, maar voor de rest meer dan prima film met een mooie opbouw tot de climax waarvan je weet dat die er sowieso aankomt.

Stijlvolle misdaadfilm over een politiefamilie en een broer die actief is in de uitgaanswereld. Klinkt nogal vrij polariserend en aangezet, maar dat valt heus wel mee. Het is niet dat Bobby Green, alweer met een geweldige charismatische Joaquin Phoenix, illegale compromitterende dingen doet, maar hij bevindt zich wel in een milieu waarbij zijn contacten het minder nauw nemen met de wetgeving. Het leidt ertoe dat de relatie met zijn broer (Mark Wahlberg) en vader (Robert Duvall) erg bekoeld is.

Ik vond het een sfeervolle misdaadfilm met een geweldige openingsscène met gepaste filmmuziek. Het smaakte onmiddellijk naar meer en dat lag niet alleen aan Eva Mendes. Maar ook de algemene soundtrack was prima. De slotscène in het riet dito soundtrack was top! Enorm van genoten van die scène die ik overigens nog twee keer herbekeken heb.

Dat Bobby Green al die tijd zijn familiehistorie geheim heeft kunnen houden, is me een raadsel. De film behoudt zijn niveau niet altijd, maar de sterke elementen wegen toch door voor mij.

Het valt me op dat je ofwel voor de film, ofwel tegen de film bent. Ik bevind me echter er een beetje tussenin zoals Martijn011 al zei op 7 februari 2013. Ik kan me uitstekend vinden in de reeds aangehaalde opmerking, zowel positief als negatief.

Ik denk wel dat de meesten het er wel over eens zijn dat deze We were soldiers geen referentie of schoolmateriaal is. Daarvoor is de film té éénzijdig en te veel gekleurd in één bepaalde richting. Hoewel ik de korte insteek van die ongelukkige VC'er best kon appreciëren, overheerste bij mij toch het gevoel van het superieure Amerikaanse leger tegenover de slechte immorele vijand. Net als in Pearl Harbor, waarin hij ook een voet had, druipt het patriottisme eraf. Bijster origineel is deze film ook niet te noemen. Als je weet dat vrij onervaren Wallace en Gibson ook samenwerkten aan Braveheart weet je dat Gibson ook een flinke vinger in de pap te brokken had bij We were soldiers. Het religieuze aspect is niet ver weg en de bloederige scènes (dito verbrande man) zuigen de aandacht naar je toe in plaats van het (nochtans interessante) verhaal op zich.

Hoewel er verder diepgang en sereniteit tracht gezocht te worden met de koffiekransjes van de vrouwen en de bed time stories met de kinderen ervoer ik dit helemaal niet. Integendeel zelfs, het miste zijn effect en leidde tot langdradigheid. Ook die kerkscène in het begin van de film was tenenkrullend. Om nog even terug te keren naar die brave Vietnamees: ik kreeg ook het gevoel dat het er iets te vingerdik op lag om ook de Vietnamees te zien als een mens, als een persoon die houdt van zijn gezin (cfr. dat gevonden dagboek). Wat ik me ook afvroeg: waarom schiet die niet in plaats van een halve kilometer met zijn satéstok rond te lopen? En die ijzervreter met zijn waterpistooltje, hallo, midden in een batlle scene in vol oorlogsgebied???
Hoe kom ik in godsnaam nog uit aan 3,0*?...

Mja, positieve punten zijn na al dit typen blijkbaar verder te zoeken dan ik dacht... Visueel vond ik het zeker ok. Locatie is goed weergegeven, camerawerk was goed. De veldslagen waren "tof" om naar te kijken (liefst met slechts 2 werkende hersencellen). Ook die slachtpartij van de Fransen vond ik een goede trigger (nuja: de wrede Vietnamees zonder mededogen ...). Ook die horde toeristen (journalisten) vond ik wel iets om over na te denken (al lag de nadruk te veel op de polarisatie met diegenen die de oorlog meemaakten). Toch maar een "sterke" 2,5* als ik alles eens overschouw.

Ik volg de meeste meningen hier en ben van hetzelfde idee: een aardige film, leuk om naar te kijken, maar er is binnen het genre veel beters op de markt. Coming of age is niet echt van toepassing, maar het is een film die draait rond het personage van weerman David Spritz. Het gaat hem niet voor de wind om het in zijn termen uit te drukken. Ik heb niet bepaald de visie dat hij een onuitwisbare indruk nalaat op zijn werk (ondanks zijn prima verloning), maar kom, er zijn perspectieven op beterschap.

Neen, het is voor op privé- en relationeel vlak dat zijn leven een puinhoop is. De relatie met zijn naasten is pijnlijk gezakt tot een dieptepunt. Hij ervaart (of ontvangt) geen connectie met hen, niet met zijn vader of ex, maar ook niet met zijn kinderen. Pijnlijk dus.

Prima rol van Nicolas Cage. Hij zit goed in zijn rol en brengt de film naast aandacht ook extra schwung aan de film. Drama en humor wordt hier afgewisseld, best OK allemaal, maar ik miste dat tikkeltje extra om de film als een topper te zien. Degelijk zonder meer.

Iets minder enthousiast. Ik verwachtte er alvast veel van, want wel een prima uitgangspunt waarbij een man als de dood is voor het nakende vaderschap. Wetende dat zijn onbezorgde en wellicht onverantwoordelijke leventje voorgoed voorbij zal zijn. Om nog maar te zwijgen van het clichébeeld van een seksloos leven.

Maar zover kwam het allemaal niet. Vond het vrij zoutloos en iets te overtrokken.

Neen, deze film van Ilse Somers is het echt niet. Er is zoveel beters op de Vlaamse markt. Vrij ontgoocheld zelf in deze prent, want met de genoemde cast gerenommeerde actrices als Maaike Neuville en Marieke Dilles incluis was er heus wel wat beters van te maken.

Het plot is een vrij lege doos, laat staan dat er enige boodschap, ontwikkeling of diepgang in te bespeuren valt. Ook de personages zijn erg vlak ondanks enkele behoorlijke prestaties van enkelen. Alles lijkt zo cliché en voorspelbaar, maar weinig inventief. Het dramagehalte werd bvb onvoldoende uitgewerkt omdat het weggespoeld door de luchtigheid van de film. Er zaten nochtans voldoende drama-elementen klaar om heel wat mee te doen (of niet, maar laat ze dan weg en ga dan helemaal de losse luchtige toer op). Ik ervoer ook nergens een echt vakantiegevoel aan zee.

The weekend away is zo'n typische Netflixfilm die een groot publiek wil aanspreken, maar wederom te veel hooi op de vork neemt. Op zich wel prima film, maar de uitwerking is niet altijd wat het moet zijn. Soms wat te slordig in zijn plotontvouwing waardoor de geloofwaardigheid in het gedrang komt. Ook de plottwists deden me eerder de wenkbrauwen fronsen, dan dat ik er een lumineuze ingeving in zag.

Niet dat ik me verveeld heb, dat doe ik overigens zelden. Al bij al een aardige thriller, maar het lijkt allemaal zo onlogisch en nogal makkelijk 'jump to conclusions' met niets, noch van de politie, noch van Kate zelf. Goed voor een keertje, meer niet.

Ontroerende en pakkende documentaire over dementie. Sterke kijk hoe groot de impact is op Jac zelf, maar ook vooral op zijn vrouw Ria. Haar machteloosheid en frustraties zijn haast tekenend hoe zwaar het soms voor haar ook is. De angst voor wat komen zal wordt ingevuld door de vraag wannéér de dag komt en niet door óf de dag komt.

Het afscheidsproces is er één van elke dag een beetje minder, een proces die je tot je binnenste raakt. Zeer confronterend...Wei is minimalistisch gefilmd, maar o zo raak. Emotioneel zeer sterk en de intimiteit tussen beiden komt sterk naar voren.

Mooie verwijzingen ook naar de wei en de dieren, de taken die Jac op zich nam, maar dag na dag moeilijker werden. Het was een deel van zijn leven of van het gezin, maar wederom iets dat hen ontglipte, net als JAC zelf.

Das weisse Band is een film die het vooral moet hebben van zijn erg sfeerrijke setting van een klein nostalgisch dorpje net voor WOI. Het is een dorp waarbij de (mannelijke) intellectuelen het voor het zeggen hebben. De notabelen van het dorp zwaaien de plak, maar zoals zo vaak gaat macht ook gepaard met het misbruik ervan. Cinematografisch een erg mooie film en ook de zwartwit-beelden waren geslaagd.

Qua verhaal vond ik het wat ontgoochelend, magertjes zelfs, laat staan wat ik met de conclusie moet aanvangen. Haneke besteedt veel aandacht aan de patriarchale opbouw en karakterisering van zijn personages en het decor waar ze zich bevinden. De baron bijvoorbeeld heerst zoals een kasteelheer over de dorpelingen in een soort feodaal systeem. De dominee is traditioneel het morele kompas van het dorp en de dokter is ook niet het lieverdje van de klas. De scène waar hij te keer gaat tegenover zijn huishoudster is van een ongekende boertigheid en kl**tzakkerij. De film wordt verhaald vanuit het oogpunt van de schoolmeester die als een soort detective de vreemde zaken in het dorp probeert te verklaren.

De film kent ondanks een aantal harde feiten amper of geen emoties. Alles wordt vanop een afstand ervaren. Woede en wraak zijn de rode draad in de film. En het zijn net die emoties die ik moeilijk kan plaatsen wanneer de link wordt gelegd alsof het de kiem was voor WOII. Bah, wat een krom uitgangspunt. Deze taferelen kunnen niet enkel aan Duitsland gelinkt worden en dergelijke patriarchale structuur was schering en inslag in alle beschavingen/landen in die tijd. Neen, dit keldert mijn quotering. Voor de rest wel een technisch prima film.

Matige film over een jongeman die naar Syrië vlucht om zich aan te sluiten bij de terreurgroep Isis. Het duo El Arbi-Fallach maakte een soortgelijke film met Rebel (Film, 2022), maar deze Tunesische productie is daar slechts een flauw afkooksel van.

Het begint met een eigenaardig subplot met de migraineaanvallen van de kerel. Ik kon niet onmiddellijk opmaken of dat de aanleiding was voor de drastische beslissing om weg te vluchten. Wellicht niet omdat de motieven van Syriëstrijders doorgaans anders zijn.

Het betert wat wanneer de vader op zoek gaat naar zijn zoon, maar het blijft erg flauw. Geen harde rauwe kantjes. Erg oppervlakkig allemaal. Het greep te weinig aan om echt boeiend te worden. Hier en daar had ik het gevoel dat de film slecht is gemonteerd. Het oogde verwarrend en niet logisch, hetzij het een soort droomtoestand van de vader betrof, maar dan nog.

Net als de film Das Experiment (2001) niet voor het eerst verfilmd en eveneens gebaseerd op proefondervindelijke experimenten. Die Welle geeft een indringende kijk hoe broos of sterk het groepsgevoel zich kan uiten. De eigen rangen worden gesloten. Het individu is ondergeschikt voor het algemeen belang. Externe individuen worden geweerd of in het slechtste geval geïntimideerd.

De film brengt dit alles op een frisse eigentijdse en swingende manier. Hippe montage, vlot tempo en kleurrijke personages zorgen ervoor dat de film aanslaat en niet verveelt. Het verhult eveneens de moralistische ondertoon waarmee dit steeds gepaard gaat.

Ik hou wel van dergelijke sociologische onderzoeken. Grootste manco van de film lijkt me de tijdsduur te zijn. Het lijkt me niet mogelijk om binnen een week - en het proces begint al de volgende dag ongeruste vormen aan te nemen - dergelijke metamorfoses te bewerkstelligen. Het gaat soms snel, té snel.

Wel komt het goed naar voren dat personen die nergens bijhoren of niets te verliezen hebben, vaak extra kwetsbaar zijn. Ook de rol van de macht mag niet onderschat worden. Dit laatste speelt ook bij de leerkracht. Prima rol overigens van Vogel. Mooi!

Geen slechte film en wanneer een Belgische productie het slasher-horror genre wenst op te zoeken, mogen we dat gerust promoten. Leuk debuut voor een langspeelfilm voor Jonas Govaerts, vooral bij het grote publiek bekend voor de uitstekende Vlaamse serie Tabula rasa.

Grootste pluspunt is inderdaad de setting van de afgelegen bossen en de zweem van mysterie dat er hangt van de mythe van een ronddolend moordlustig kind. Echt eng is het nooit geweest, een beetje mysterieus dat wel. Ook geen echte scare jumps. Op dat vlak blijft het allemaal vrij braaf. Hier en daar een beetje goor, maar ook dat blijft expliciet binnen de perken. Wanneer het hek helemaal van de dam is vallen de doden bij bosjes. Weinig betrokkenheid ook met de personages. Bij momenten ook stroef geacteerd door vooral Devoogdt hoewel ik hem in andere producties (bvb serie De dag of Ben X) wel meer dan uitstekend vond. Hetzelfde geldt eigenlijk voor Stef Aerts: uitstekend in onder meer Adem, maar hier toch net niet.

De booby traps zijn wel fijn, maar wel vergezocht. Ook allemaal iets te toevallig alsof het bos platgelopen wordt door ongewenste indringers die verdreven (of uitgemoord) moeten worden. Behoorlijk allemaal, maar vrij inspiratieloos of origineel te noemen. Iets meer diepgang in het plot of personages had een absolute meerwaarde geweest.

Eentje waar ik toch (licht) naar uitkeek. Wellicht mede omdat de trailer best wel mooi en uitnodigend is. Maar al bij al viel de film me toch wat tegen. Vond het nogal flets en uitgesponnen. Misschien ligt het aan de aanpak, want ook Beasts of the Southern Wild (Film, 2012) was net niet die topper die ik voor ogen had.

Niet het klassieke Peter Panverhaal, wel een eigentijdse variant die op zich prima is van idee. Beetje eigenzinnig ook en ook iets totaal anders dan dat ik ervan verwacht had. En voor mij was die eigen versie met personages in een ander jasje dito persoonlijk net iets te anders zodat ik de link niet steeds kon leggen.

Op zich dus knap wat Zeitlin hier doet. Ook mooi pluspunt is overigens de knappe soundtrack. Net niet voor mij, maar ik ben er zeker van dat een ander er misschien best wel van kan genieten.

Het was al een poos geleden dat ik Michelle Williams geleden op het scherm zag, maar het doet me steeds plezier als dat gebeurt. Ook nu weer met het ontroerende relaas van de liefde tussen een dakloze weggelopen vrouw en haar hond.

Haar roadtrip (dito vlucht) naar Alaska is er één met hindernissen. Haar belangrijkste bezit, haar auto, doet het niet meer en haar hond is vermist.

Het is een overlevingsstrijd, elke dag opnieuw. Michelle Williams speelt haar rol met verve als kwetsbare jonge vrouw. Haar motieven zijn onduidelijk. Ontroerend en hard bij momenten, wel van genoten!

Weinig toegankelijke en zelfs moeilijk te doorgronden film. Ik wist al een beetje waar me aan te verwachten met Tarr, maar je moet toch wat in de stemming zijn, lijkt me. Werckmeister harmonies is cinema gebaseerd op ervaringen en gevoel dat zich hoegenaamd niet laat vertalen in plots of duidelijke verhaalstructuren.

Cinematografisch top en de manier waarop de scènes zijn ingeblikt en hoe de camera zweeft over het decor is knap. Inhoudelijk daarentegen is het wat zoeken naar een verklaring wat je allemaal te zien krijgt, of misschien net niet te zien krijgt. Ellenlange scènes, geruisloos, maar dan ook af en toe onderstreept door een stevige (doch sublieme) soundtrack. Scènes van de wandelende Janos die op niets te lijken uitdraaien ...

En dan toch, chaos, alsof de mensheid om de zoveel tijd alle rede verliest en op emotie de brandtoortsen aansteekt en een spoor van vernieling achterlaat op zoek naar genoegdoening en recht(vaardigheid). Bijzonder, maar met één kijkbeurt kom ik blijkbaar niet toe. Toch gaat deze opnieuw even de kast in ...

Beter dan verwacht. We volgen twee jonge mensen die in een afkickprogramma zitten van heroïne. Dagelijks staan ze aan te schuiven voor hun methadon. Een effectief midden tegen heroïne, maar minstens even verslavend. Om te overleven sleuren ze een oude grasmaaier mee om lukraak bij mensen het gras af te rijden.

De beste scène van de film bevindt zich ergens in het begin wanneer ze informeren naar een sociale woning. De monoloog die Blaise afsteekt komt van diep en is er één van wanhoop en radeloosheid. Ik ben zelf hulpverlener en ken dat gegeven wel.

De camera zit er soms inderdaad kort op en de functie is niet altijd duidelijk. Verder best wel degelijk acteerwerk van die Blaise en Vanessa waarbij die laatste met vallen en opstaan toch nog iets probeert te maken van haar nog jonge leven.

Toch een klein beetje met gemengde gevoelens de zaal verlaten. Werk ohne Autor is een geïnspireerde biopic van schilder Gerhard Richter geworden. Een film die overigens makkelijk te ontleden is in twee grote delen. Het eerste deel speelt zich af in Dresden en vond ik het sterkst. Vooral de jeugdjaren van Kurt ten tijde van de nazi’s waren uitstekend waarbij het sociale leven werd bepaald welke politieke kleur je droeg. Wie bovendien psychisch of fysisch afweek van de hoge standaardnorm werd opgesloten en uiteindelijk ook vermoord. Mooie openingsscène overigens waarbij tijdens een expeditie de moderne kunst als minderwaardig werd bestempeld.

Het andere gedeelte in Dresden was ook nog boeiend waarbij Kurt Ellie leert kennen en een moeizame relatie onderhoudt met zijn schoonvader. Een ongelooflijke kwal, maar er zijn al ergere nazi’s de revue gepasseerd. De professor is een ongelooflijke opportunist die op basis van zijn talenten steeds de controle en macht bewaart. Jammer dat zijn vrouw te weinig impact had op het verhaal. Die liep er letterlijk voor spek en bonen bij en ze wist het.

Prachtige kunstige naaktscènes, zowel in als uit het bed. Ze brengen wat extra pigment in de film. Zeer goede acteerprestaties in de eerste plaats van Koch en ook Schilling. Ondanks de vrije lange speelduur vordert de film vrij snel. Het gedeelte in Düsseldorf stokt wat en is iets minder boeiend. De kunstexpressie verlegt zich wat en de scènes in de academie raakten me te weinig. Vanaf de restaurantscène tussen de professor en Kurt haalde de film opnieuw een beter tempo. Het fotorealisme werd knap weergegeven, alleen jammer van de storende bombastische muziek op de achtergrond. In zijn geheel net niet pittig genoeg, nogal braafjes om echt van een topper te spreken. Geen memorabele film en deze komt niet in de buurt van Das Leben der anderen.

Deze oude versie had ik nog niet gezien, wel enige tijd geleden de remake van Spielberg. Een klassieker die binnen zijn genre wel wat teweeg heeft gebracht in de filmwereld. Een slokop ook tijdens de Oscars destijds. De Jets en de Sharks zijn bekende namen, zelfs als je de film of musical nog niet zag, doen ze een belletje rinkelen. Dat is ook de sterkte van deze musical, de herkenbaarheid, idem met zijn songs met als bekendste 'America'.

Leuk zo dat tijdsbeeld van de jaren 60. Prima gedaan. En hoewel ik niet zo in die andere liedjes zat (soms nogal een melig en geforceerd gedoe), kon ik wel genieten van de uitstekende choreografie en dans. Indrukwekkend bij momenten. Daarnaast inderdaad ook een musical die wat maatschappijkritisch wou zijn. Prima sfeer en alles wat je wil, maar ik had toch de nodige moeite om geboeid te blijven. Dat ligt dan eerder aan mij.

Ik kan niet onmiddellijk vergelijken met de originele film, maar deze remake van Spielberg mag er best zijn. Audiovisueel erg mooi gedaan en dit zal wellicht op het grote scherm nog meer indruk gemaakt hebben dan dat ik hem zag bij mij thuis in de zetel. Het plot heeft veel weg van Romeo en Julia, en waarom niet Black (Film, 2015) van Adil El Arbi & Biliall Falah, waarbij twee rivaliserende bendes (families) elkaars bloed kunnen drinken, maar waarbij twee geliefden elkaar vinden.

Het camerawerk is prachtig en technisch is de film erg sterk met oog voor veel detail. De sfeer en de tijdsgeest van het New York van toen komen goed tot uiting. Ook het acteerwerk, dans en zang inclusief, zaten erg goed. Uitstekend gedaan dus van Spielberg. Alleen al daarvoor een degelijke 3,5*.