Opinions

Wonder is een typisch clichéverhaaltje met erg veel voorspelbaarheid. Maar het is ook een film die wonderwel fijn in elkaar zit en erg lekker wegkijkt. Je weet wat er gaat gebeuren wanneer Auggie naar school moet. Het is des mensen om sociaal ongewenst gedrag anders en bedreigend te gaan bestempelen. Auggie heeft het niet makkelijk op school en heeft nauwelijks vriendjes. Kinderen kunnen ongemeen hard zijn ten aanzien van elkaar. Auggie probeert te overleven door te fantaseren over Star Wars of zijn ruimtevaartdroom.

Wat extra geslaagd is aan de film is de aandacht voor de dochter, of laat ons zeggen de aandacht die te weinig besteed wordt aan haar. Ze is een supermeid die erg gedienstig is en haar broer graag ziet, maar het wringt ergens wel dat nooit zij eens in de picture staat. Alles en iedereen moet wijken voor Auggie. En dat vreet en valt te begrijpen. Het is een evenwicht dat gezocht moet worden en ouders zijn zich daar niet zltijd van bewust.

De acteerprestaties zijn niet bijzonder, toch niet van Roberts of Owen. Het is meer dan degelijk, maar het is geen film om in uit te blinken. De kinderen daarentegen vielen des te meer op, met Tremblay op kop. Ook in Room (2015) deed hij het goed. Wonder is een geslaagde hartverwarmende film waarop weinig aan te merken valt. De scène met de ouders van Julian was choquerend. Ongelooflijk hoe sommigen zonder scrupules durven denken.

Wonder Wheel brengt een aparte sfeer met zich mee in het mooie groteske decor van een kermis. Als gewoon tijdbedrijf is dit een leuke wegkijker, maar een topfilm kan je deze Woody Allen niet noemen. Kate Winslet probeert de boel nog te redden door enige diepgang te creëren in haar sociaal-maatschappelijk afgegleden personage. Ginny is weliswaar geen complexe Jasmine (Cate Blanchett in Blue Jasmine), maar valt al bij al wel mee. Belushi is wat karikaturaal en Timberlake zag ik in The social network al betere dingen doen. De monoloog naar de camera toe is een total mss hit.

Het verhaal is ook niet echt vernieuwend waarbij de verloren dochter met hangende pootjes opnieuw voor de deur staat nadat ze op de vlucht sloeg van haar criminele man. Ze leert Mickey kennen, een badmeester die van twee walletjes tracht te eten door ook aan te pappen met stiefmoeder Ginny. Maar deze driehoeksverhouding zagen we ook al beter tot zijn recht komen in Manhattan. Erg hoogstaand wordt het allemaal niet, maar al bij al keek de film voor mij makkelijk weg. Een verdienstelijke film, maar meer ook niet. Een nipte voldoende.

Vreemde openingsscène die meteen aan von Trier’s Dogville (Film, 2003) deed denken, maar zo’n vaart liep het niet. Geen idee wat daar precies de bedoeling van was en toen ik in de film zat, was ik dat begin al compleet vergeten. Fijne rol van Pugh die een paar jaar geleden met Midsommar en Little women echt doorbrak. Don’t worry darling staat dan ook hoog op het verlanglijstje, want ook hier in The wonder zuigt ze alle aandacht naar zich toe met een prima performance.

Als erg eigenzinnige en daadkrachtige verpleegster neemt ze haar observerende taak ter harte. Observatie (empirisme) is nu eenmaal van de meest effectieve wijzen om een experiment of onderzoek te benaderen. Ze staat dan ook voor de taak om het onmogelijke te ontkrachten en te bewijzen dat het niet kan.

Interessante en tegelijk treurige vaststelling dat het geloof dat door fanatici wordt beleden iets ondoorgrondelijk heeft en erg gevaarlijk kan zijn. Wanneer je er vanuit gaat dat het leven op aarde tijdelijk en vooral ondergeschikt is, kan vele gruwel verbloemd of goedgepraat worden. In dat opzicht vond ik de film erg boeiend om te volgen. Prima setting ook van een mistig en miezerig dorpje temidden van de Ierse hooglanden. Het versterkte de reeds mysterieuze sfeer alleen maar. Fijne film, maar wie actie en thrillerelementen zoekt, gaat best elders. Alleen het einde en de truc van de verpleegster vond ik iets te makkelijk. Ik begrijp niet hoe ze erin kunnen tuinen als er geen lichaam is…

De eerste productie van Wes Anderson die ik zie in functie van de verfilmingen van enkele Roald Dahl´s. Wat een geweldige match! Anderson slaagt erin de fantasie die uit de boeken van Dahl komt visueel erg knap naar voren te brengen.

Hoeft niet te verbazen natuurlijk, want hoewel ik Anderson niet altijd smaak, is hij een krak op vlak van het brengen van decor en kleur in een film, letterlijk zelfs.

Mooi verteld, zonder veel pauzes, in een rotvaart zelfs, en met visuele pracht. Wel genoten van dit moderne sprookje van een man die kon zien zonder zijn ogen te gebruiken. Fascinerend figuur die Henry Sugar die intelligent genoeg was om zijn gave te verbergen (door af en toe ook te verliezen), maar ook de fun of kick van het gokken (lees: rijk zijn) niet meer vond omdat de spanning van winst of verlies verloren ging.

Geen zuivere kerstfilm natuurlijk, maar het heeft wel iets dat deze Wonka uitkomt in deze periode. Veel heeft uiteraard te maken met de vibes en familiegehalte van de film. Zeer zoet allemaal waarbij de ellende en tegenslagen zich opstapelen, maar het uiteindelijk op eenvoudige en kinderlijke manier wordt opgelost.

Best geslaagd vond ik, zeker binnen het genre. Veel liedjes ook, maar deze stoorden amper, ook omdat ze vrij kort waren. Het is moeilijk om in de schoenen van Depp te treden. Chalamet deed het niet onaardig als Wonka, maar ik ben ook niet de volle 100% overtuigd.

Een film die gaat over het nastreven van dromen en het benutten van je talenten. Het creëren ook van een betere wereld waarbij rijken armen domineren. Leuk zo die bijrollen. Atkinson vond ik maar verwaarloosbaar, maar de piepkleine rol van Sally Hawkins maakte wel indruk. Geweldige (warme) actrice, geknipt voor dit soort rollen! En Grant viel beter mee dan aanvankelijk gedacht. Mooi zo!

Sterke film over een alles behalve evident thema. Een thema ook waarbij je het risico neemt als regisseur en zeker als acteur om het als stempel achter je mee te dragen. Maar dat lijkt me hier niet het geval mede door de serene aanpak van Kassell. Zeer mature en knappe prestatie van Bacon die zijn personage inleving en geloofwaardigheid bijbrengt. In Sleepers heeft hij al met een soortgelijk thema als kindermisbruik gewerkt.

Inhoudelijk ook sterk en genuanceerd waarbij alle issues en taboes waarmee een dader worstelt aan bod komen. Walter is geen slechte mens, maar heeft het duidelijk moeilijk zijn gevoelens onder controle te krijgen. Interessante scene aan het bankje: creepy en meelijwekkend tegelijk. Het gesprek met zijn broer die op een serieuze domper uitdraait waarmee hij wou polsen of dat “gevoel” ook niet-pedoseksuelen al hebben ervaren, de intense maar broze relatie met Vicki, de last om zijn geheim te dragen, enz ...

Mooi drama waarbij het moeilijke evenwicht in het oog wordt gehouden. Deed me in dat opzicht wat denken aan Dead man walking met Sean Penn al vond ik deze The woodsman toch neutraler. Mooi einde ook waarbij besloten wordt dat het niet duidelijk welke richting er uitgegaan wordt, ook Walter zelf weet niet of hij ooit nog “hervalt”. Eentje om bij stil te staan!

Woodstock, het meest iconische openlucht muziekfestival ooit. De opkomst was dermate groot dat er diverse tekorten waren aan voedsel of publieke toiletten. Peace, love and rock & roll waren de sleutels om opstanden of ontevredenen de kiem te smoren. Muziek als verbroedering en als symbool voor harmonie, vrijheid en vrede.

De docu geeft een mooie weergave weer van hoe het toen was. Muziek wordt afgewisseld met interviews uit diverse hoeken (muzikanten, bezoekers, organisatoren en omwonenden). Prachtige beelden met die lichtopnames. Fantastische muziek ook die legendarisch is. Puur genieten en beelden die iedereen wel al eens gezien heeft. Ze blijven voor eeuwig op het netvlies gebrand. De beelden zijn wat oud, maar wie maalt daar om? Het zijn tenslotte authentieke beelden. Het is de totaalbeleving die telt. Puur genieten!

Interessante Mexicaanse film over twee loyale werknemers die uitgespuwd of vernederd worden door hun werkgever. Ze gaven alles voor hun baas vanuit een soort onderdanige loyaliteit, maar hun inzet en opofferingen kende blijkbaar een grens.

Neem nu Rafael, blijkbaar een illegale werkimmigrant uit El Salvador, gediend in Vietnam, maar met een kluitje in het riet door de VS wandelen gestuurd. Toen al dreef de naïviteit boven bij deze apathische zwijgzame man. Zijn grootste kwaliteit is zijn baan die hij zorgvuldig en plichtbewust uitvoerde tot blijkt dat hij wegens een administratieve vergissing niet op pensioen kan gaan. Hij ondergaat het allemaal zonder één stemverheffing of protest…

Lidia haar situatie was misschien gek, maar zij had naar mijn gevoel allerminst te klagen over haar werksituatie. Uiteraard was haar privévertrek armtierig daar ergens in een achterkamertje van de spierwitte villa. Rust kende ze nauwelijks met de rode alarmknop, maar haar visie nam pas een ommekeer na de dood van haar bazin. Toen bleek de geldzucht groter dan de loyaliteit, hoewel ze ook ná de dood van Princessa sowieso, net als alle anderen, beloond ging worden.

Neen, geef mij dan maar Rafaël, geweldig die stille onschuldige wraakacties, eerst in de winkel waarbij hij in het begin de doosjes van Philips zichtbaar maakte en op het einde verborg, maar ook toen hij betrapt werd op de bewakingscamera’s. Geweldige scène was dat!

Misschien minder toegankelijk voor het grote publiek met de erg veel lange stille shots. Film en tempo komt daarmee erg traag over. Voor mij prima, maar ik begrijp dat sommigen wat meer vaart wensten.

The world is not enough is wederom een behoorlijk Bondfilm geworden met toch wat andere wendingen en plots die we doorgaans gewend zijn (waaronder "M" die op de voorgrond trad). Het begin blijft echter spectaculair en is zoals steeds een kleine 15 minuten een knaller tot de begingeneriek. Jammer dat we de pittige dame in kwestie niet meer terugzagen in de film. Die rollen waren nu weggelegd voor een adembenemende Sophie Marceau die een uitstekende femme fatale speelt in diverse gedaantes (slachtoffer, verleidster en dader). Denise Richards blijft houterig, maar heeft dan weer andere kwaliteiten.

"Q" kondigt zijn pensioen aan en "R" is diens opvolger. Geweldige oneliner van Brosnan overigens wiens chemie ik met Llewelyn geweldig vond. Met "R" dient men echter niet de richting van de absurde klungelige humor te gaan. De humor van Bond zijn net de spitsvondige oneliners en het verbaal steekspel met M, Q en Miss Moneypenny. Renard (Robert Carlyle) was een behoorlijke schurk waarin veel potentieel zat, maar waarmee toch te weinig mee werd gedaan. Een nevenfiguur als sporadische "bondgenoot" (haha!) in de vorm van Zukovsky was zeker geslaagd, net zoals Jake Wade (Joe Don Baker) dat in Goldeneye en Tomorrow never dies al deed.

Geen weergaloze Bondfilm, maar wel vermakelijk en niet vervelend. Vooral de rol van Elektra spreekt tot de verbeelding. Ook de actiescènes waren de moeite met onder meer de skirit of het geweld in Kazachtstan was de moeite.

Zoals ik wel had verwacht zijn rampenfilms in blockbusterformaat nu niet bepaald mijn favoriete genre. Het begint uiteraard al "goed" wanneer je als enige, zonder noemenswaardig gehinderd te worden, autogewijs de stad kan uitvluchten voor plots opduikende zombies. Een ander zal wel in de file staan of vastzitten als een meute krioelende burgers.

Dat er dan eentje de wereld moet redden, moet je er vaak maar bijnemen, maar het blijft me mateloos ergeren. Visueel (special effects) zit het nochtans allemaal goed in elkaar (nu, welke blockbuster heeft dit niet?) De openingsscène is bijgevolg aangenaam om volgen. De plot is simplistisch en eenvoudig, maar hij kijkt al bij al wel lekker weg. Geen bloederige scènes of angstaanjagende schrikmomenten hier, was ook niet nodig. Wel waren vele actiescènes rommelig, te dicht en te snel gefilmd. Tussen de actie door zijn er vele rustige momenten. Jammer dat daar te weinig mee gedaan werd (karakteruitdieping bvb) al is dit waarschijnlijk niet het opzet van dergelijke films.

Film doet me ook wat denken aan War of the worlds in die zin dat door toevalligheden een zwakte in de vijand wordt ontdekt die het tij kunnen doen keren. Vrij simplistisch, maar er moet nu eenmaal een hoopvol tot goed einde zijn, nietwaar?

Geweldig knappe en vooral leuke film over de excentrieke Burt Munro, de Nieuw-Zeelander die op tour gaat om in de VS een snelheidsrecord te vestigen. Munro is een zeer eigenwijze man en staat erg positief in het leven. Hij heeft het steeds voor snelheden gehad en laat zich door zijn gevorderde leeftijd niet uit zijn lood slaan. Zijn omgeving, zowel in NZ als in de VS, hebben weinig vertrouwen in hem en lachen hem zelfs uit. Toch weet hij ieders hart te beroeren met zijn onbevangenheid, charisma en positivisme.

Naast een leuke roadmovie is The world’s fastest Indian ook een leuke film met een humoristische noot. Deels door de eigenaardige fratsen van Munro, maar ook door zijn steeds gevatte opmerkingen of in de voor hem vreemde situaties waarin hij terechtkomt. Deed me in dat opzicht wat denken aan Crocodile Dundee die ook vanuit bush naar de stad trok.

Anthony Hopkins doet het geweldig als de sympathieke Munro. De film is mooi geschoten en verveelt geen moment. De mensen die hij ontmoet zijn interessant. Het is ook een film over dromen en volharding. Genieten alvast. Mooi!

Wel ja, deze The worthy heeft inderdaad wel wat weg van The walking deed, maar dan zonder zombies wel te verstaan. Ook hier weliswaar is het vooral de mens die het gevaar betekent voor de mens waarbij in een post-apocalyptisch tijdperk vooral de waterschaarste het grootste probleem is.

Best wel technisch een redelijk verzorgde film, toch zeker voor film uit de VAE, toch niet meteen het filmland bij uitstek. Voorts worden wel de geijkte paden bewandeld van actie en verhaallijn. Vermakelijk dat zeker, maar zeker niet iets wat boven het maaiveld uitsteekt. Veel stoerdoenerij en spierballengerol.

Recentelijk Ralph breaks the internet gezien in de zalen, dus mocht deze ook niet ontbreken. Ik vond deze eerste film toch net wat minder dan het tweede deel. Weliswaar wel knap gemaakt en met de nodige creativiteit in elkaar geknutseld. Erg nostalgisch ook met de arcadegames die je vandaag de dag nog kan aanschouwen in de lunaparken op de kermissen. Fijn ook om al die slechteriken in een soort rehab-reünie bij elkaar te zien. Sterk begin van de film met onder meer de uitdieping van het karakter Ralph.

Ongeveer halfweg zakt de film wat in elkaar en de gehele Sugar rush wereld kon me gestolen worden. Letterlijk te zoet en te sentimenteel. Naar het einde toe kwam de film terug naar een hoger niveau. Grafisch zag het er ok uit en zoals gezegd werd ook de boodschap duidelijk weergegeven. Bij momenten uiteraard super voorspelbaar. Al bij al zeker van genoten, maar zeker geen onvergetelijke animatiefilm. Gewoon degelijk.

The wrestler is een herziening en met deze kleine recensie werden meteen ook alle films van Aronofsky op MM voorzien van een tekstje. The wrestler lijkt me ook de meest toegankelijke film van Aronofsky te zijn. Hij ligt ook wat in dezelfde lijn als Black swan, maar is minder gecompliceerd. Hier ook het verhaal van iemand die de volledige toewijding heeft voor zijn grote liefde. Een liefde die tegelijk een afbraak beoogt van het eigen leven en lichaam.

In de hoofdrol een indrukwekkende Mickey Rourke. Perfect gecast door aronofsky hoewel blijkbaar eerst aan Nicolas Cage en zelfs Sylvester Stallone is gedacht. Rourke heeft echter de perfecte kop en het perfecte lichaam om een op zijn retour zijnde worstelaar te spelen. Hij heeft in zijn eigen privéleven ook al enkele watertjes doorzwommen. Veel geschmink hoefde er bijgevolg niet te gebeuren. Geheel terecht bekroond als beste acteur op de Golden Globes. Jammer genoeg verkoos men Sean Penn (met Milk) op de Oscars.

Geheel realistisch toonde de film de lijdensweg en opofferingen die The Ram moest ondergaan om zijn liefde te blijven koesteren: wonend in een camper en zwervend van bijbaantje naar bijbaantje ging de rest van zijn tijd naar het worstelen. Trainen – hoewel amper in beeld -, bruinen, coiffure, inspuitingen, shakes en voeding … het kwam allemaal aan bod. Ook zijn puinhoop leven met weinig echte contacten was erg confronterend. De relatie stripteaseuse-klant, de oppervlakkige contacten met de collega’s of de minderjarige buren geven hem onvoldoende voldoening. De contacten met zijn dochter waren intens en boeiend. Fijne rol ook van Evan Rachel Wood.

De film wisselt rustige momenten af met knappe bloederige actietaferelen op het canvas. Heerlijk en tegelijk broederlijk. De verslaving en de kick voor de actie en de liefde voor het publiek werd puik in beeld gebracht. The Ram bedankt op een bepaald moment ook zijn fans. Zij zijn zijn echte familie. Zonder hen is hij niets. Het is een rush, een drug. De worstelscènes worden erg realistisch in beeld gebracht, zowel in het canvas als achter de schermen. Geïmproviseerde scènes – het showgehalte – als de acties waarbij wel wat pijn aan bod komt. The wrestler is knap gemonteerd en de camera loopt mee achter de rug van Rourke. Deed me in dat opzicht wat denken aan Son of Saul van Nemes, al was Aronofsky verstandig genoeg om dit niet té veel te doen. The wrestler is een film om met mee te leven, niet in het minst door het sympathieke karakter van Rourke hoewel niet al zijn daden goed te keuren vallen. Sterke 4,0*!

Nog steeds erg vermakelijk, maar toch één van de mindere van Dupieux die ik al zag. Mijn 10e intussen. Centraal staat Dolph die de hele film lang op zoek gaat naar zijn hond Paul. Naar verloop van tijd begon dat verhaaltje me wat te vervelen. Vooral de contacten met die goeroe sloegen niet zo aan.

Maar de randactiviteiten blijven wel leuk waardoor ik toch geboeid bleef verder kijken. Hoe kom je erop om een arbeidssetting te creëren waarbij het constant regent? Absurd gewoon. Om het dan nog niet te hebben over het feit dat Dolph daar al maanden niet meer werkt.

Leuk zijn ook de kleine rolletjes van Victor, de plantenman, en de bizarre pizzamadam. Onzinnig gewoon hoe naïef en dom die er bijloopt. De verver, de palmboom ... Er passeert nogal wat geks in de film. Alleen daarom al leuk, maar zoals ik al zei, hij heeft er betere.

Onzinnig, maar opnieuw geweldig vermakelijk. Ik hou wel van Dupieux zijn eigenzinnigheid. Heilige huisjes worden omgegooid en hij doet er nog een schepje bovenop.

Hier dus met politieagenten die ver buiten de lijntjes kleuren. Niet dat ze heulen met de maffia ofzo, gewelddadig of misdadig wordt het niet. Maar alles wordt bekeken vanuit die gekende roze humoristische bril.

Corruptie en onbekwame flikken zwaaien de plak in een algeheel absurde context. Mooie dames worden op een domme manier geïntimideerd, alleen pakt het niet altijd uit zoals ze willen. Totaal politiek incorrecte humor, maar in deze context geweldig. Leuk!

.

Fijne aflevering van het olijke duo Wallace en Gromit. Zoals gewoonlijk steeds inventief en fijn geanimeerd met die in klei vervaardigde poppetjes. Ook het plot was aangenaam met de nieuwe indringer die een wig drijft tussen beide vrienden. Grappig en avontuurlijk, zo is deze reeks het best te omschrijven.

De speelduur is kort, ideaal ook voor kinderen.

Tja, een typische Leslie Nielsen film die in totaal dezelfde lijn ligt als zijn andere films als Naked gun, Spy hard of Police squad. Grappen en grollen met vaak leuke verwijzingen naar andere films. Hier komt The fugitive sterk naar voren en er zijn ook verwijzingen naar Star Wars en tal van andere films.

Hoogstaand is het natuurlijk allemaal niet, maar vermakelijk is het wel. Ook de kinderen vinden dit best leuk ook al begrijpen ze niet alle verwijzingen naar. Flauwe grappen worden afgewisseld met betere dingen, zolang iedereen er maar plezier aan beleefde.

Nielsen is echt geknipt voor dit soort rollen. Hij heeft er de kop en persoonlijkheid voor. Binnen het genre leuke film, in zijn algemeenheid moeten we dit ook niet te hard opwaarderen natuurlijk.