Opinions

Degelijke film waarbij vooral de authenticiteit één van de grote sterktes is. De gehele film is erg naturel en kan zo doorgaan voor de realiteit. Sober en met veel gevoel gefilmd. Alleen ... werd ik er niet superwild van. Saai is misschien een heel negatief woord, maar het pakte me onvoldoende om me te laten onderdompelen in de setting en sfeer.

Taal en communicatie staan centraal en vormen een letterlijke barrière tussen beide culturen. Hoe beter men elkaar na verloop van tijd begreep, hoe kleiner het wantrouwen werd. Een boodschap die kan tellen in een wereld waarbij de "andere" als iets pejoratiefs wordt bestempeld.

Verder mooie beelden, prima cinematografie en goede acteerprestaties.

Een aangrijpend portret van een vereenzaamde vader die door morbide obesitas opnieuw contact zoekt met zijn dochter die hij acht jaar geleden in de steek heeft gelaten. Een kolossale Brendan Fraser, zowel wat acteerwerk als omvang betreft. Een terechte winnaar van de Oscars alvast voor mij. Eentje die ook in het rijtje past natuurlijk.

Een film die ook gaat over wie je zelf bent en hoe je daarmee omgaat. Ook de dochter en zovele andere tieners worstelen met hun identiteit. En de moeder zit als alcoholverslaafde ook niet zo geweldig goed in haar vel. Een film over waarheid en hoe je tegenover de dingen staat. Over eerlijkheid met jezelf en de andere. Op dat vlak zeker boeiende personages (Thomas). En tenslotte werd ook het gezondheidsbeleid en sociaal verzekeringssysteem nog eens door de mangel gehaald.

Geen eenvoudige opdracht voor Aronofsky om alles te filmen in één ruimte, maar ik bleef alvast geboeid kijken. Hier en daar een scène om bij stil te worden. Die ene (emo)vreetbui kwam wel binnen. Grootste kritiek voor me was dat het allemaal wel erg snel de revue passeerde. De ex, de dochter … opeens waren ze er uit het niets, na zovele jaren… De laatste scène gaat er misschien Hollywoodiaans net over voor me, voor de rest is het een ingetogen sereen portret geworden.

Zeer flauwe animatiefilm van Cutts. Zelfs helemaal niet grappig. Snap de insteek wel, maar slaat absoluut niet aan. Veel gratuit geweld ook. De twist zat eraan te komen. Ook animatie erg flauw. De shooter komt precies uit een arcadespel. Ontgoochelend ...

Een David Lynch roept bij vele filmliefhebbers bepaalde verwachtingen op. Ook bij mij en deze kortfilm kon ik niet aan mij laten passeren toen hij op Netflix verscheen. Nu dus ook toegevoegd op MM.

Jammer genoeg lost hij niet de verwachtingen in. Zeer bevreemdend allemaal met die aap. Ik snap de clou ook niet onmiddellijk waardoor het nogal flets overkomt, inspiratieloos tijdens een moment om interessant over te komen. Neen, een losse flodder dit. Enige pluspunt waren de interacties tussen de aap en Lynch in een redelijke sfeersetting, maar verder dan dat kom ik niet.

Een film met een naam als een klok, een klassieker ook, maar die mij naast de titel bitter weinig zei. Dat bleek ook al gauw, want van baby’s (en de ontvoering ervan) was eigenlijk geen sprake, integendeel zelfs. Baby Jane Hudson is de (artiesten)naam van een voormalig kindsterretje dat later in de schaduw stond van haar eveneens succesvolle zus.

Het is in dat licht dat Jane een groeiende en venijnige ziekelijke jaloezie ontwikkelt ten aanzien van haar zus. Sadistisch en meedogenloos wordt het zelfs. Niet alleen in haar acties is Jane een lelijke vrouw geworden, ook fysisch was ze niet langer knap, eerder verwrongen en afgeleefd, wat opgesmukt met slecht geprepareerde make-up.

Het web van leugens en de pesterijen worden met de dag erger. Gruwelijk soms om te aanzien. Het verbaasde me alleen hoe mak Blanche was. Ze had verschillende mogelijkheden om zich te laten horen, ook op een moment dat ze nog niet helemaal gebroken was. Vreemd.

Crawford en Davis acteren uitstekend. De speelduur van 134 minuten verveelde geen moment. De onderhuidse spanning was immer aanwezig en de topactrices deden de recht.

Ik kan het niet zeggen of de man het doorhad. Ik zou dan toch een verklaring wensen. Het is nu toch niet dat hij weet wát die andere nu net aan het doen was. Op zo’n moment vrees je er toch voor dat je auto of gerief gestolen wordt. Dan speel je het spelletje niet mee, denk ik dan.

Vond het best wel een leuk filmpje. Verwarrend en grappig. Prima afgestemd op elkaar. Alleen kon ik aan de andere kant niet zo veel met zijn verhaal, maar uiteindelijk deerde dat hen niet. Zij waren allang blij met het slagen van hun opzet. Het leek wel meer op verborgen camera.

Maar zeker geslaagd en erg vlot te bekijken.

Boeiende thriller die traag voortkabbelt, maar toch een zekere onderhuidse spanning en sfeer creëert. De staat Vermont met zijn schilderachtige bossen en meren bezaaid met mooie landhuizen leent zich makkelijk voor dergelijke mysterieuze thrillers.

Een uitstekende Pfeiffer steelt hier toch wel de show als labiele vrouw die onverklaarbare dingen ziet. Ford staat er bij en weet met zijn vrouw geen raad. Tevens een meer dan degelijke prestatie van Ford die met zijn stralende glimlach en guitige ogen toen wellicht elke vrouw rondom zijn vinger wond.

Knap plot, weliswaar niet altijd even goed uitgevoerd, het kistje bvb kon inderdaad best in beeld gebracht worden, maar er zijn voldoende scènes om dat deels te compenseren. Ook het einde kent een een mooie twist en blijft spannend. Binnen de context uiterst geslaagd, hoewel er in werkelijkheid veel verbeelding nodig is. Uitermate geslaagde film die het genre van mysterie alle eer aandoet. Leuk!

What Maisie knew is een sterke dramafilm waar ik erg geboeid en vol verbazing heb naar gekeken. Enerzijds heb je de vechtscheiding tussen Susanna en Beale die er maar niet uitraken wie het hoederecht over de kleine Maisie moet krijgen, laat staan dat er duidelijke afspraken gemaakt kunnen worden. Maisie ondergaat het allemaal en moet meermaals verwensingen horen van/over haar vader of moeder. Anderzijds wordt Maisie een speelbal voor hun grillen en wordt ze te pas (en vooral) te onpas gedumpt als een stuk vuil bij de één of de andere. En Maisie ondergaat het allemaal. Haar loyaliteit naar haar ouders toe is logischerwijs groot, maar naar het einde toe begint ze meer en meer te beseffen hoe de vork aan de steel zit.

Extra complex (en bizar) wordt het wanneer beide ouders hun nanny gebruiken als surrogaatouder. Lekker gemakkelijk toch? Ook zij worden meermaals voor voldongen feiten gesteld en dienen creatief om te gaan met de aanwezigheid van Maisie. Beiden zitten in hetzelfde schuitje en groeien naar elkaar toe. Het dramagehalte maakt dan meer plaats voor een romantische film van een gelukkig gezinnetje. De opbouw van de film zit erg goed en nergens wordt het echt te sentimenteel. Het einde vond ik wel nogal snel, maar de houding van de biologische ouders sprak boekdelen. Pijnlijk was het zelfs als je enkele handelingen aanschouwde van de biologische ouders. Het respect was ver te zoeken: naar de eerste plaats naar Maisie zelf, maar ook naar elkaar of beide surrogaatouders.

Ook de acteerprestaties zaten goed. Zeker de kleine Onata Aprile deed het uitstekend als Maisie en Julianne Moore was een heerlijke b*tch, maar Steve Coogan was al niet veel beter. Fijne rol ook voor Skarsgard. Kortom erg geslaagde film die je doet nadenken over het hebben van kinderen en het opnemen van je verantwoordelijkheden. Mooie 4,0*.

Ik heb wel genoten van deze horror komedie mockumentary! Niet dat ik gegierd heb van het lachen, maar het was best geestig om een aantal keer een grijns op mijn gezicht te toveren. Al bij al leiden vampieren ook maar een alledaags bestaan. Er moet dan wel gejaagd worden of ze moeten gevoederd worden, maar daarnaast moeten ze ook hun huishouden weten te beredderen. Met vier mannen onder één dak, de één al wat ouder dan de andere, is dat geen evidente taak als er geen afspraken over gemaakt worden.

Niet elk subonderwerp was geslaagd. Het stukje met de weerwolven vond ik dan wat flauwer al vond ik die venijnige steken naar elkaar toe wel grappig. Leuk wel het opnemen van de mens Stu binnen de bende, alsof het een huisdier betrof.

Het leven zoals het is: 'ik ben een vampier', best leuk gedaan. Gelukkig duurt het ook niet te lang. Aangenaam verrast alvast.

Yep, blij deze hier meegepikt te kunnen hebben. Bijzonder grappige situatie met een stel hilarische meiden die niet goed weten wat ze moeten doen met hun lijk. Je zou denken dat het probleem zichzelf oplost wanneer het lijk terug tot leven komt, maar niets lijkt minder waar.
Enige mindere moment was toch wel de afgesloten auto, met die steen raak je los door de ruit, maar OK, voor de rest zeer leuk!

Endura is een typisch Midwest klein Amerikaans plattelandsstadje schijnlijk afgesloten van de buitenwereld. Een plaats waar niet zo heel veel gebeurt, een plaats waar de jongadolescent Gilbert Grape een saai ondeduidend leventje leidt met weinig toekomstperspectieven. Hij heeft een luizenbaantje, neukt de plaatselijk milf en speelt voor babysit voor zijn iets jongere achterlijke broer Arnie. Oja, hij neemt ook nog samen met zijn twee zussen de zorg op van zijn zwaar obese moeder.

Zijn leven kabbelt voort tot hij de mooie Becky ontmoet. De zorg voor Arnie is net dat tikkeltje minder. Hetis een film van alledag met alledaagse beslommeringen. Niets bijzonders, maar wel uitstekend werk van Hällstrom waar humor en drama hand in hand gaan zonder sentimenteel over te komen. Een uitmuntende Leonardo DiCaprio overigens die meteen zijn naam op de kaart zette in Hollywood. Jammer dat het beeldje naar Tommy Lee Jones ging voor beste mannelijke bijrol in The fugitive (niet fout voor alle duidelijkheid), al zijn de geweldige Ralph Fiennes met Amon Goeth ook wel verbaasd geweest zijn. Leo zette Arnie verbazingwekkend goed neer met zijn oncontroleerbare lachsalvo’s, botte rake opmerkingen of zijn hobby als toren- of boomklimmer.

Ook Juliette Lewis en Johnny Depp zetten uitstekende prestaties neer. En om mama Grape kunnen we ook (letterlijk) niet heen. Haar debuut en einde in een film las ik ergens. Schaamte en liefde gaan hand in hand betreft de gevoelens van de kinderen voor hun moeder. Ze ondergaan allen hun lot. Mooi einde ook waarbij het dramagedeelte met erg veel gevoel wordt bewaakt door de regisseur. Verder viel me de erg rustige geslaagde soundtrack op. Knappe film, 4,0*!

Ik tracht vaak films te bekijken die me op één of andere manier bijblijven ongeacht welke genre film het is. Deze romcom heeft een boodschap waarbij ik blijf stilstaan, waarbij ik nadenk of waaraan ik nog vaak zal herinnerd worden. Deze romcom is niet zo sterk als bijvoorbeeld Groundhog Day met Bill Murray (nog zo’n pareltje), maar het concept, de boodschap het achterliggend idee achter de film blijft geweldig.

Kan je een intense vriendschapsrelatie uitbouwen met het andere geslacht zonder bijbedoelingen voor pakweg een one-night-stand? En vooral als man dan. Wat indien hét er toch van komt: zal de vriendschap ooit nog zijn als daarvoor of zal er steeds “iets” in de weg staan? Wat als je een relatie begint met je beste vriend(in): wat verandert dit aan het vertrouwen en de vriendschap op korte en lange termijn? Heerlijke vragen om over na te denken!

De film an sich stelt inderdaad niet zoveel voor, maar daarover gaat het eigenlijk niet. De dialogen met Harry waren geweldig, spitsvondig en grappig. De rest is inderdaad gezever van de bovenste plank. Dit was ook meteen eens een andere Carrie Fisher (jammer). Het verhaal enzovoorts is laag van kwaliteit en veel andere topmomenten buiten het concept waren er niet. De boodschap is op zichzelf sterk genoeg om voor mij een uitzonderlijke 3,5* te geven voor dit genre.

Deze Belgische productie kende ik nog niet, maar staat hier op MM in de top 25 beste Belgische films. Best opmerkelijk, zeker voor een komedie, want komisch is het wel. De setting is ook bijzonder te noemen ergens in de Gaza of aan de rand van een Joodse nederzetting.

Het verhaal komt pas echt op gang wanneer een arme visser op miraculeuze wijze een varken opvist op zee. Met in het achterhoofd dat een varken voor moslims onrein is, tracht de man het beest geheim te houden. Het levert een aantal bizarre, maar vooral erg leuke scènes op. Het wordt nog absurder als hij er geld kan uitslaan.

Daarnaast is er ook de nodige aandacht voor het Palestijns-Israëlisch conflict dat op een luchtige komische absurde manier wordt verteld. Hun huis als torenwacht, de soldaat die soapverslaafd is, ... geweldig. Ook de bizarre situatie waarin de man verzeild raakt als terrorist, was fijn, maar vond ik ondergeschikt aan de hele hetze rond het varken.

Sterk aangrijpende miniserie over vijf zwarte tieners die onterecht beschuldigd worden van verkrachting. Hallucinant waargebeurd verhaal waarvan ik het bestaan niet afwist gezien ik nog iets te jong was op het moment zelf. Knap opbouwde serie in vier hoofdstukken met elk zijn klemtonen.

Afgaande op de serie ongelooflijk hoe zwak de zaak van de politie en aanklagers is én men er toch in slaagt de jury te overtuigen van de schuld van de jongens. Ook de media speelde hier een zekere rol in zoals men zag in het begin van het tweede deel waar alles werd opgeklopt en discriminerende columns niet werden gemeden. Schandalig ook hoe werd vastgehouden aan het proces om geen gezichtsverlies te lijden voor het hele land. Nog meer dan de racistische ondertoon was dit de trigger die de jongens de das omdeed.

In het derde deel eveneens pijnlijk om vast te stellen hoe je ook veroordeeld blijft ná de gevangenis. Zowel het systeem, familie als omstaanders blijven je najagen of met argwaan bekijken. Het laatste deel ging vooral over Wise, mentaal was het haast ondraaglijk...

Knappe miniserie met sterke vertolkingen en prima opbouw. Verbijsterd en met ongeloof in één avond uitgekeken. Hoewel het ‘ongeloof’ misschien genuanceerd moet worden met cases als George Floyd ...

Minder geslaagde animatie- of kortfilm van Cutts. Een aantal Looney Tunes en oude vervlogen action heros passeren de revue. Uitgerangeerd en uitgespuwd. Het moest grappig lijken, maar dat was het niet. Eerder saai, eentonig en oninteressant. Sloeg helemaal niet aan. Jammer...

Een wat vage film, documentaire lijkt het wel wanneer de oude blanke man zich tot de camera richt, over een stad aan de rand van het Amazonewoud, waarbij wordt gekeken naar de relatie tussen de (technologische) ontwikkeling en de ongerepte natuur. Knappe luchtbeelden weliswaar van een lelijke oude stad met vervallen buildings, koterijen en afval, dit in schril contrast dus met de uitgestrekte wouden. Daarnaast ook wat aandacht voor het verleden van de oorspronkelijke bewoners.

Maar ik vond het net te weinig om er een concrete boodschap uit te halen of uit te zoeken waar de film heen wou. Net te weinig ...

Fijne film met een romantisch sausje dat gelukkig niet té sentimenteel wordt. Centraal staat de jonge Kya die nadat ze door iedereen werd achtergelaten alleen leeft in een huisje in de moerassen van Louisiana. Gebaseerd op het gelijknamige boek welk ik nog niet las, dus ik kan geen vergelijk maken. Ondanks het feit dat het me hoegenaamd niet stoorde, waren er wel een aantal zaken die vrij bizar waren en niet klopten van het plot. De beschuldiging van moord verloopt wel erg vlotjes bijvoorbeeld.

Grootste troeven van de film vond ik toch Daisy Edgar-Jones die een erg puike rol neerzet en waarmee ik sympathiseerde. Fijne filmtitel ook die iets zweverigs/melancholisch heeft en rechtstreeks een link heeft met de prachtige omgeving van de moerassen waar Kya zich bevindt en zich mee vereenzelvigt.

Onderhoudend in zijn geheel, maar wel vrij gelekt en gestrekt. De slotscène is een twist, maar geen idee of dit werkelijk nodig was. Ik stel me dan toch vragen hoe je dat dan geregeld krijgt op zo'n korte tijd én het feit dat je hem ook nog aan die toren moet krijgen en dat allemaal zonder gezien te worden.

Help! Ik zie het niet. Ik snap het niet waarom de meesten lovend zijn over deze film. Ik zie eveneens weinig gelaagdheid. Alleen heeft Max al gauw ondervonden dat koninkje spelen niet zo evident is en dat het niet eenvoudig is om al je "onderdanen" in hetzelfde gareel te krijgen. Wat je ook doet, er is altijd wel iemand die zich verongelijkt voelt. Elke emotie, elk gevoel is een complex gebeuren waar je als individu moet leren mee omgaan. Het hoort bij de ontwikkeling van een kind om dat te managen.

De focus op het geruzie en gekissebis tussen de monsters komt dan ook sterk naar voren. Te veel zelfs voor mij waardoor ik er halfweg de film wel genoeg van had. Inhoudelijk kon ik er me dan ook niet in vinden. Veel geblaat, weinig wol, zoiets.

Aan wol geen gebrek overigens wat betreft de dubbele meters aan monsters. Het decor van het Australische landschap met de zon, de zee en de woestijn had wel iets idyllisch. Maar de monsters zelf, mja, zo indrukwekkend vond ik die niet. Ik ergerde me er zelfs aan met hun stompzinnige gebral en die kleine Max hielp ook al niet...

While we’re young start goed en lijkt veelbelovend. Alleen jammer dat het later wat wegebt en de verwachtingen niet meer inlost. De film gaat eigenlijk over koppel dat te jong is voor een midlifecrisis, maar la jeunesse ook al wat ontgroeid is. Ze zijn anders dan andere koppels in hun vriendenkring. Geen ouderschap of baby’s voor hen en dat maakt hen maatschappijgewijs apart. Ze blijven wat hangen in hun zorgeloze jeugd zonder te veel verplichtingen en dat maakt hen onzeker.

Wanneer ze een jonger koppel ontmoeten, vinden ze zichzelf opnieuw uit door zelf ook terug echt jong te willen worden, alleen pakt dat niet altijd goed uit. Af en toe wel een leuke scène zoals de hiphopdans en Die groepsbaby's. Alleen kan je jezelf niet anders voordoen om er gewoon maar wat bij te horen. Interessante uitgangspunten allemaal. Het is een fase waarin ik mezelf in lichtere mate ook wel in herken omdat ik op het werk met een hecht jonge dynamisch team te maken heb.

Stiller en Watts doen het redelijk goed, Driver vond ik te druk. Inhoudelijk boeide het me echter minder en minder. Jammer, het potentieel was wel degelijk aanwezig.

Een erg sterke film die wat parallellen heeft met bijvoorbeeld Black Swan van Aronofsky. Een film over doorzettingsvermogen en uiterste opoffering om het ultieme doel te bereiken. J.K. Simmons in de geknipte (bij)rol van een keiharde controversiële dirigent die over lijken gaat en niemand spaart als de perfectie benaderd dient te worden. Zijn stemmingswisselingen en mimiek zijn ongelooflijk, zijn autoriteit en aanzien onnavolgbaar. Je gelooft ook echt de rol van Terence Fletcher en dat maakt voor mij dat de film een waar hoogstandje is.

De stress en druk binnen de band is gigantisch hoog. Zo hoog dat het raar is dat er niet meerderen eronder bezwijken. De focus wordt voornamelijk gelegd op de drummers waartot het hoofdpersonage andrew hoort. De concurrenten hijgen letterlijk in zijn nek en staan onmiddellijk klaar om zijn plek in te nemen. Het doorzettingsvermogen tot bloedende vingers toe is grenzeloos. De wilskracht en opoffering evenzeer. En meer dan ooit besef ik - ik ben helemaal geen muziekkenner of "-liefhebber" - hoe fysiek uitputtend in dit geval drummen wel niet kan zijn.

De film heeft echter meer te bieden dan wat sadistische martelingen. Het samenspel tussen Simmons en Teller is van een erg hoog niveau en brengt geloofwaardigheid en stabiliteit aan de film. Het einde is dan ook geweldig. Maar de hele film blijft op niveau en is een aaneenschakeling van muziek naar muziek. Elke repetitie is een strijd, een gevecht waarbij de degens gekruist worden. Ook de rustigere momenten kwamen tot hun recht. Het is dan ook de scène in het jazzcafé die het meest zal bijblijven wanneer Fletcher meer duiding geeft over zijn dictatoriaal gedrag. Hij kijkt met lede ogen aan hoe de wereld van de jazz van het toneel verdwijnt. Hij tracht nieuwe genieën klaar te stomen om de wereld te veroveren en dat kan volgens hem enkel via keiharde training en (zelf)opoffering. Het is een interessante denkoefening voor de kijker: heeft die man gelijk of ongelijk? Zijn dergelijke methodes verantwoord? En hoe moeten we de collateral damage inschatten bij sommigen? En deze vraag kan je gerust doortrekken naar alle competitiegerichte thema's voor zowel jong als jongvolwassen ...

Hoe meer ik achteraf reflecteer over de film, hoe meer ik tot de conclusie kom dat een 4,0* eigenlijk te weinig is. Ik kan niet anders dan Whiplash een trapje hoger te plaatsen: 4,5* dus! Achteraf is het natuurlijk makkelijk, maar als je dit in goede banen kunt leiden als jonge onbekende regisseur, dan heb je de kwaliteiten om een grote te worden. En dit werd vorig jaar al bevestigd met La La land.

Wel een fijne satirische inkijk op een totaal onervaren reporter die door haar werkgever erop wordt uitgestuurd om als oorlogsjournalist verslag te doen vanuit Afghanistan. Vrij luchtige aanpak van het geheel waardoor het allemaal vlot verteerbaar en genietbaar is.

Prima Tina Fey, kende ik eerlijk gezegd niet, maar doet het goed hier. Haar personage krijgt een heuse vuurdoop en cultuurschok. Ze weet totaal niet waar ze aan begint en als groentje wekt ze tegelijk ergernis, maar tegelijkertijd respect af, mede doordat ze snel leert.

De film zakt na een uur wat in vind ik, maar herpakt ze naar het einde toe. Steeds wel fijn om de erg bevallige Margot Ronnie aan het werk te zien. Naast haar vaak puike acteerwerk ook visueel adembenemend.

Geweldige satire bij momenten, zeker het eerste uur. Die reportage over Afghaanse vrouwen met de auto mochten rijden. Clichématig, maar geweldig grappig.

Whisky, verwijzend naar het woord dat je moet zeggen bij de familie Köller als je op de foto wilt, is een kleine warme film over Jacobo Köller die een sokkenfabriek uitbaat. Vergane glorie zo blijkt, want de fabriek is weinig meer dan een vervallen loods met afbladderende muren en een poort volgespoten met graffiti. Daar heeft hij drie werkneemsters in dienst waarbij Marta een prominente rol in speelt. De werkdagen en -weken zijn erg monotoon en verlopen steevast volgens een bepaald patroon. Probleem o probleem wanneer het rolluik het opeens niet meer doet ...

De problemen worden nog groter wanneer de flamboyante broer van Jacobo opduikt. Om de schijn hoog te houden laat hij Marta zijn echtgenote spelen. Interessant plot bijgevolg, maar evenzeer tragisch. Want net als op social media is het hier de mens om te doen wat de ander van hem denkt. Jacobo verschilt drastisch met de charismatische Herman. Hij is eerder zwijgzaam en introvert, schijnbaar ongeïnteresseerd in alles wat niets met sokken te maken heeft.

Van Marta zelf krijg ik helemaal geen hoogte. Een oude vrijster die haar dagen dag in dag uit slijt in de fabriek. Treurnis alom tot ze haar baas, maar vooral diens broer beter leert kennen.

Inhoudelijk sober en traag, maar ook technisch. Het cameragebruik is inderdaad vrij statisch, observerend eigenlijk. Prima film, graag naar gekeken alvast, vooral door het decor, context en het leuke doch ietwat clichématige plot.

Black mirror is een serie die me wel ligt. Het tweede seizoen net achter de rug met deze White Christmas hoewel het helemaal niets met de Kerst te maken heeft. Ook hoegenaamd geen vrolijke film, maar wederom dat typische Black mirror sfeertje waarbij technologie eerder een vloek dan een zegen dreigt te zijn voor de mens.

Boeiend standpunt bevat deze White Christmas dat met zijn speelduur enigszins op een film begon te lijken. De verhalen van beide mannen waren boeiend en de idee van het blokken had wel iets. Wel allemaal nogal drastisch en onvoorwaardelijk griezelig wat Joe meemaakt. Qua straf kan het wel tellen wanneer een soort stigma boven je hangt en dat zowel voor Joe als Matt. Naar het einde toe zeker een voor de handliggende twist, maar dat neemt niet weg dat ik geïntrigeerd gekeken heb. Dit mede door de toch redelijke goede acteerprestaties en goede dialogen.

Mja, ik werd niet superwild van deze biopic van Nureyev. Een ietwat saaie en zoutloze bedoening, zowel de film als het personage. Ik heb begrepen dat Fiennes de keuze heeft gelegd bij een danser die wat kon acteren in plaats van omgekeerd. Wat de dansscènes betreft dus zeker een voltreffen, qua acteren vond ik wat stijfjes en te weinig persoonlijkheid hebben, wat op zich niet erg is, maar zijn houterigheid naast de dansvloer viel me wel op.

Zo moest ik me naar het einde slepen van de film. Eén van de laatste fragmenten was dan ook het beste waarbij hij bij de douane-politie voor de keuze werd gesteld welke keuze hij ging maken: de weg naar Frankrijk en de vrijheid of de deur terug naar huis bij zijn vrienden en familie, maar een leven zonder dans. De rest is geschiedenis.

Hier kon ik bijzonder weinig mee. Ik ben eerlijk gezegd niet goed mee waar de regisseur heen wilt met dit plot. Een jong kind bevindt zich tussen allerlei volwassenen en ondergaat hun escapades als sombere getuige. Ook volwassenen maken er vaak een zootje van, moet ze bij zichzelf denken ... Een vrij sombere film zonder veel perspectieven. Weinig zeggend ook, vond ik. Iets te vlak.

Geweldig sterke misdaad thriller uit de oude doos over een meedogenloze bad guy die niets of niemand ontziet. Behoudens de innige band met zijn moeder is het contrast groot hoe hij omgaat met anderen. Cody is een bevreesde bendeleider, zowel intern als extern. Uitstekende rol overigens van James Cagney die het psychopatische personage met de nodige flair speelt.

De film kent een sterk plot en een aantal uitstekende scènes. Naast Cagney schitteren ook Mayo en O’Brien. Het is een film met de nodige vaart. Er worden weinig doekjes om gewonden en het tempo ligt hoog. Zo hoog zelfs dat een essentiële gebeurtenis als de dood van zijn moeder niet in beeld komt.

Verder een geweldige cinematografie en sfeersetting met een prima ontknoping. Echt genoten van deze film noir. Fijn!

Interessante docu over een soort reddingsteam opgezet door vrijwillige burgers tijdens de Syrische burgeroorlog. Ondanks het feit dat de oorlog in Syrië amper of niet nog het journaal haalt, blijft de situatie ginds zorgwekkend. Hulde voor deze reddingswerkers die ervoor opteren liever een "ziel" te redden dan er één te nemen, zoals ze het zelf mooi verwoorden.

Vond de docu wel interessant, ook de persoonlijke getuigenissen van het waarom. Ook de opleiding in Turkije gaf een inkijk in het feit dat het echt wel amateurs zijn die gewoon maar wat doen in het opeengestapelde puin na een bombardement. Zo kan minimale kennis soms het verschil betekenen tussen leven en dood. Ontroerend ook hoe de gevonden baby later als een soort mascotte werd vereerd toen ze hem terugzagen. Oprechte en fijne emoties zoals ik hier boven al las. Mooi!

Opmerkelijke animatiefilm uit Algerije over nota bene sneeuw, de sneeuwman en dus een kerstsfeertje. De boodschap van de klimaatopwarming lag er duidelijk op. De boodschap van naastenliefde eveneens. Zeker wel eens fijn om gezien te hebben. Niet spectaculair, maar toch fijne tekenstijl.

Eerst en vooral juich ik dit soort films toe. Zeker op een ultracommercieel platform als Netflix. Los van het feit dat deze film voor mij persoonlijk een “miss” was. De volgende keer wordt het ongetwijfeld een “hit”. Ik kon nauwelijks de aandacht houden bij deze film die erg verwarrend en vreemd overkomt. Er zat geen lijn of structuur in en de film verloor me al erg snel. Soms blijf je ondanks de warrige boodschap op de lijn van film zitten, ik viel er eigenlijk al vrij snel af.

Het thema van de dood is inderdaad de rode draad doorheen de film. De cast is zeker goed op dreef. Driver is toch meer en meer één van mijn favoriete acteurs aan het worden. Hier en daar absurd en wat flauw. Geen idee wat ik hier verder mee moet. Misschien op een ander rustiger moment een herziening overwegen?

Het is niet zo eenvoudig hoogte te krijgen van Balram. Hij doet doorheen de film opmerkelijke en tegenstrijdige dingen. Centraal staat echter zijn oeverloze ambitie om het te maken. Hoewel zijn inzet als bediende voor zijn meesters oprecht is, zeker in de beginfase van zijn "loopbaan", heb je steeds de indruk dat er een plan achter zit. Het is die dubbele agenda en de harde "over-mijn-lijkmentaliteit" dat hem een donker rauw kantje bezorgt. Hij speelt op vele momenten gewoon een rolletje, met de idee om zijn meesters te behagen. Zie bijvoorbeeld zijn reactie op het bedelend kind of dé gebeurtenis in de film.

Ik vond de opbouw van de film best fijn met die verwijzing naar de Chinese premier en de status die hij toen verworven heeft. Het is wachten op de clic van deze metamorfose. Komisch is de film niet, maar er is wel de nodige luchtigheid in gebracht om zware thema's als het kastensysteem en de extreme armoede te verwerken.

Het kastensysteem komt wel binnen de context goed naar voren en de film blijft erg vermakelijk en entertainend. Prima om de verschillende niveaus en machtsposities te zien tussen personages. Niet slecht allemaal dus, maar we gaan er geen Oscarmateriaal van maken, dat zeker niet.