Opinions

Mja, na Amy over Amy Winehouse waagde ik me over deze aangaande Whitney Houston. De wereld lag aan de voeten van Whitney in de jaren 90. Ze was een absolute wereldster en stak andere sterren als Madonna naar de kroon, weliswaar met een ander genre songs, maar in het brede spectrum van pop was ze eveneens een fenomeen. Haar stem was ontzettend helder en toonvast, ongekend bijna.

Maar ook voor haar was de tol van het succes met de paparazzi, de rondcirkelende op geldbeluste aasgieren, familieproblemen etc ongemeen zwaar. Net als de docu over Amy werd ook hier gekozen om de docu te benoemen met haar voornaam, alsof men de wereldster wil afbeelden als een gewoon alledaags meisje. En dat was ze ook. Prachtig waren de gospelsongs in de kerk, dat pure, die onschuld ook ...

Goede docu die het allemaal netjes in beeld brengt: haar rise and fall. Verveelt niet. Haar interview met Diane Sawyer was straf. Hallucinant ook hoe ze zich in een tweespalt bevond omdat ze volgens de zwarte gemeenschap te blanke popsongs begon te maken. Dat "wij-zij denken" gaat jammer genoeg op voor beide gemeenschappen. Whitney Houston, een popdiva met een fabuleuze stem die nimmer vergeten mag worden.

Hier vrij toevallig op gestoten en inderdaad: zodanig slecht dat het nog leuk wordt. Een actieprent met beperkte middelen en dat is er in al zijn facetten ook aan te zien. Grappig - al was dit wellicht niet de bedoeling - en dus vrij vermakelijk.

Wel een aantal leuke dialogen of oneliners mogen ervaren met onder andere "German food" of "they walk slow, so they think slow" voor logica waar geen speld tussen te krijgen is of de geweldige Bruce U. Dit laatste is gewoon super en hilarisch, het bloedvergieten en de helikopter evenzeer.

Niet onmiddellijk een meesterwerk, maar fun is het wel. Een 1,5* voor de moeite dan maar.

Zo één van die klassiekers die ik dringend van mijn verlanglijstje moest schrappen. Niet bepaald een film voor iedereen weggelegd als je houdt van wat meer actie en spektakel. Nochtans bevat de film meer dan genoeg spektakel, verbaal spektakel wel te verstaan. De film beslaat ruim twee uur lang dialogen die elkaar in een hoog tempo opvolgen, maar eigenlijk nimmer stilvallen.

Hierbij valt vooral het gekissebis tussen Martha en George op. Wat een geweldige performance en wisselwerking was dit tussen Richard Burton en Elizabeth Taylor! Acteerwerk van de bovenste plank en alleen daarom is deze film uitermate geslaagd. Dat geruzie was best grappig bij momenten met die cynische en gevatte replieken van de ene of andere partij. Het uitgenodigde koppel stond erbij en keek ernaar, verstomd in welk circus ze waren terecht gekomen.

Vreemd wel dat ze toch zo laat werden uitgenodigd, langs kwamen en ondanks het feit dat ze meermaals konden én waren opgestapt, stonden ze even later miraculeus toch weer voor de deur. Naarmate de film vordert krijg je meer en meer de indruk dat de inhoudelijke gesprekken zouden leiden naar een climax. Het plot wordt ook mysterieuzer (geheimdoenerij rond de zoon) en psychologisch. Weinig sympathieke mensen trouwens die George en Martha. De één gevat, berekend, hyperintelligent, maar ook eigenwijs en gemeen. Hij wist heel goed waarmee hij bezig was. Zij leek me eerder impulsiever, emotioneler en gemeen wegens de (drank)omstandigheden. Fijn!

Het gemiddelde is niet bijzonder hoog voor de film, vandaar dat ik ook wat verbaasd ben over de reacties hier die voornamelijk positief zijn. Een geweldige rechtbankfilm is het allerminst. Binnen het genre is het zelfs een erg zwakke film.

Een rechtbankfilm moet het voornamelijk hebben van zijn scherpe monologen en pleidooien. Het juridische steekspel tussen de aanklager en de advocaat van de beschuldigde. Een good guy en een bad guy. Dat ontbrak hier compleet.

Ook de uitkomst van de film is ondanks de voorspelbaarheid erg bizar. Op zich was er geen enkele aanleiding of argument om deze uitspraak te doen. Het mist de film aan overtuiging en opbouw. En uiteraard heeft de jongen het niet gedaan, maar dat is niet het issue. In alle andere rechtbankfilms kan je het einde zo voorspellen. Ik miste alleen wat vurigheid, gedrevenheid en passie.

Ik durf me wel eens te wagen aan die Britse gemoedelijke films in de bioscoop waar voornamelijk oudjes op afkomen. Wel, ik kan me best wat voorstellen met de commentaren hier door het gegniffel in de zaal. Los hiervan wel een degelijke film, best sfeervol ook dat stadje waar iedereen alles van iedereen lijkt te weten.

De plaats van de vrouw is bij deze ook duidelijk. Geen idee wat het ambt van de vrouwelijke politie-agente moest voorstellen, maar ik mag hopen dat ze wel wat meer mocht dan alleen maar thee zetten. Fijn acteerwerk ook wel. Spall, Colman en Buckley hadden er plezier in.

De film gezien met Engelse subs, niet alles kon ik vertalen, maar ik neem aan dat het gevloek en de schunnigheden niet veel aan de verbeelding overlieten. Oja, veel f*cks, ze komen lang niet aan The wolf of Wall Street, maar dit moeten er ook wel zeker honderd geweest zijn.

(Uit)eindelijk de film dan toch gezien. De vergelijking zal toch vervelends toe al gemeld zijn, maar de link met Midsommar is inderdaad groot. Eén van de sterkste punten van de film is de opbouw van de zeer bevreemde sfeer die er heerst op het afgelegen eiland. Daar waar het christendom (of het katholicisme) geen voet aan de grond kreeg en waar heidense rituelen en gebruiken nog steeds zijn ingeburgerd. Fascinerend en intrigerend is het om vast te stellen dat een hele gemeenschap, van jong naar oud, opgaat in het oeroude natuurlijke geloof van een zonnegod of andere natuurgoden.

Beangstigend die vele opbouwende scènes van bizarre bewoners en fascinerende verkleedpartijen zoals er in de Vlaamse dorpen nog vele zijn. Maar dan in een folklorecontext van jaarlijkse terugkerende processies en rondgangen. Ze halen vaak nog het nieuws. Alleen is dit op dit Schotse eilandje een alledaagse way of life, zit het ingebakken in het dagdagelijkse leven.

Het is aan de christelijke politie-inspecteur Howie - niet voor niets wordt die godsdienstige polariteit benadrukt - om onderzoek te doen naar een verdwenen meisje. Je weet vooraf dat het fout gaat aflopen. Maar dat weerhoudt de spanning van de film niet. Het einde is fabuleus. De angst, de twijfel of doortastendheid van het geloof, van zowel het offer als de eilandgemeenschap, de daarbij gepaarde gezangen en gedans. Sterk!

Vond dit wel best een interessant en beklijvend onderwerp voor een film. Moest me vaak oriënteren dat het over India (Kashmir) ging en niet Pakistan of Afghanistan al was dat ook niet zo belangrijk. Het gaat er hem om dat machtsmisbruik en corruptie een zware rol spelen en dat je in dit geval als burger vaak met je rug tegen de muur staat.

Ons kent ons, en het principe van geven en nemen, wordt hier wel erg vrij geïnterpreteerd waarbij je je op de duur zelfs afvraagt of jij het wel bent die zo onredelijk is. Ik denk dat de rechtsongelijkheid verder gaat dan louter tussen mannen en vrouwen. Die kan gerust doorgetrokken worden tussen een (inhalige lokale) overheid en een burger tout court. Al zal het vrouw zijn niet helpen wellicht ...

Prima setting waarbij ik steeds met veel belangstelling kijk hoe men leeft, hoe men zich verplaatst, wat de culturele gebruiken zijn ... Goede rol ook van Ajay Chourey. Verrassend einde ook waarbij de vrouw/burger ook hier weer aan het korste eind zal trekken...

Zeer fijne openingsscène waarbij het kwartet dieven op de vlucht slaat en een spoor van vernieling achterlaat. Een scène die je meteen in de film zet, maar waarbij de actietrend niet wordt doorgezet waarover sommigen misschien teleurgesteld zullen zijn. Ik alvast niet, want wat volgde was een sterk plot met in de hoofdrol een oerdegelijke Viola Davis die knap werd uitgediept als personage. Maar ook Daniel Kaluuya was erg goed.

Rassendiscriminatie en genderongelijkheden zijn niet ver weg in deze film, maar komen gelukkig ook niet te veel of te moralistisch naar voren. Toch was de scène over de zoon van Davis en Neeson treffend. Zou het verloop anders geweest zijn, mocht hij niet zwart maar blank geweest zijn?

Het plot zelf was misschien wat matig en wat bij de haren getrokken, maar de personages verhullen veel. Ook de montage en opbouw was goed waardoor je voelt dat McQueen niet zomaar de eerste de beste is. Geen memorabele film, maar zeker eens het bekijken waard.

The wife miste ik destijds in de bioscoop en bij de DVD-release had ik niet zo hoge verwachtingen. Toch wou ik hem een degelijke kans geven al was het maar omwille van Poulidor Glenn Close. Ook hier schittert Glenn Close in de rol van Joan Castleman, de echtgenote van Nobelprijswinnaar Literatuur Joe Castleman. Ik kreeg moeilijk zicht op haar mysterieuze personage waarbij ze wam en koud tegelijk blies. Wat wilde ze nu eigenlijk bereiken of aantonen? Hoe zag ze zichzelf binnen haar relatie en hoe wilde ze die in standhouden? Ze maakte een ingrijpende keuze die haar toekomstige rol enorm heeft beïnvloed, maar echt vrede kon ze er niet mee nemen.

Dat maakt The wife tot een boeiende film waarbij onderhuidse spanningen geregeld de kop opsteken. Het zorgt eveneens voor fijne scherpe dialogen en ook de acteerprestaties op zich droegen daar toe bij. Want ook Jonathan Pryce deed het uitstekend als flamboyante charismatische partner. De flashback naar het verleden waren aangenaam en zinvol. Het doorbrak het patroon ook wat. De stukken met Christian Slater vond ik minder interessant en minder zinvol al zijn ze wel noodzakelijk voor het geheel.

Zoals ik hierboven al las ook voor mij een film die zal blijven hangen. Geen wereldtopper, maar o zo fijn gebracht. Ook de wereld van de Nobelprijswinnaars is eens een andere en bovendien interessante setting.

Geen idee eigenlijk waar de makers van de film naartoe willen met deze prent. "Wij" is een film over wat losgeslagen tieners die naast het uithalen van wat kattenkwaad vooral seksueel geobsedeerd zijn. De film heeft niet echt een doel en leidt naar niets. Om het pittiger te maken werd hier en daar wat expliciete blootscènes aan toegevoegd, maar dat is uiteraard onvoldoende.

Wel interessant was de opbouw van de film waarbij een tragische gebeurtenis door enkele getuigenissen telkens wordt herhaald. Daaruit blijkt ook verder dat het kattenkwaad zich verder uitstrekt naar ernstige misdrijven zoals het martelen van huisdieren, vandalisme, prostitutie, oplichting en afpersing. Het deed me allemaal weinig en het beperkte psychische welzijn van sommige jongeren kwam me weinig geloofwaardig over. De scène met het hondje op de sporen, de lauwe reacties na de kettingbotsing of het simuleren van een abortus door die ene murw te kloppen ... Bizarre hersenkronkels toch maar voor wat experimenterende vrije jongeren.

Het ongeluk zelf leek me ook snel afgehaspeld en liep als een rode draad door de vete met de kandidaat-burgemeester. Ook dat plot was erg karig uitgewerkt. Absoluut geen topper dus, al had het wel het nodige potentieel.

E.I.N.D.E.L.I.J.K.! Eindelijk een Belgische (Vlaamse) film over Wereldoorlog II die naam waardig. Danku Tim Mielants voor deze indrukwekkende film. Ik zag er al wat, ook vanuit Nederlandse hoek, maar deze heeft me meer dan gemiddeld echt aangegrepen. Komt het door de herkenbare cast en de Antwerpse setting (hoewel er ook gefilmd werd in Polen)? Goed mogelijk. Komt het door het door de sterke opbouw van de rode draad van het morele kompas of de keuze van de vrije wil? Zeer zeker. Maar het komt ook omdat het gewoon een steengoede film is waar alles tot de puntjes werd verzorgd. Een film die binnen komt, meer dan andere films over hetzelfde genre. Wat mij betreft één van de allerbeste Vlaamse films ooit gemaakt.

De film begint al sterk met het kinderliedje van "Ik zag twee beren". De keuze of de vrije wil die je maakt, is achteraf of als je langs de zijlijn staat erg makkelijk te (be)(ver)oordelen. Je ondervindt ook dat die vrije wil verandert naargelang de situatie. Je hebt eigenlijk drie opties: toekijken, meedoen of weglopen (je verzetten). Deze drie acties spoken de hele film door het hoofd van Wilfried. Het is aan hem om de juiste keuze te maken op het juiste moment. Niets is zwart wit.

Hier en daar was ik niet goed mee of vond ik het onzorgvuldig. Er wordt dan de hele film (met de camera) letterlijk op de huid gezeten van Wilfried (en Lode), ik vond Wilfried steeds erg nerveus, angstig zelfs, dat het me verwonderde dat hij niet door de mand viel. Trouwens, een compleet normale gedragshouding voor zo'n jonge kerel. Ik had in dat opzicht echter ook een grotere rol van Kevin Janssens als pitbull verwacht.
Die baby op het einde vond ik ook maar vreemd. Hoe voorkom je dat iemand je daar ziet mee rondlopen? En waarom die commandant een hand boven het hoofd hield van Wilfried vond ik ook maar bizar.
Jammer dat er ook te weinig aandacht was voor onder andere de algemene voedselschaarste of de paranoïa/angst/werkwijze bij het verzet of de Witte Brigade. Voor de rest viel het me op dat er ijzersterk werd geacteerd: Stef Aerts, Matteo Simoni, maar ook Dirk Roofthooft als zichzelf verrijkende collaborateur. Knap!

Wild at heart ontgoochelde me wat in die zin dat de lat voor David Lynch behoorlijk hoog ligt en de verwachtingen daardoor onvoldoende ingelost werden. Met Wild at heart zag ik een doordeweekse roadmovie of thriller die me op beide genres te weinig overtuigde. Net zoals in Badlands gaat de schelm op de loop met een jonge naïeve deerne. Op de vlucht deze keer voor een wacko schoonmoeder die niet kan verkroppen dat een crimineel als Sailor omgaat met haar pure onschuldige dochter Lula.

De acteerprestaties van zowel Dern als Cage - sowieso ook al niet mijn favorieten - spreken niet tot de verbeelding. Zelfs de magie die aanwezig moet zijn met een amoureus koppel ontbrak waardoor ik me amper met hen kon vereenzelvigen. Alles kwam vrij stuntelig en geforceerd over. En ook de Elvisgezangen werkten meer op de lachspieren dan op mijn ontroering, laat staan op mijn geloofwaardigheidsgevoel. Maar de film kent ook een aantal sterke scènes zoals de intrede van Bobby Peru, het auto-ongeluk of het verhaal van neef Dell. Ook de openingsscène is een trigger om verder te kijken.

Geen idee of Lynch iets wilde duidelijk maken met zijn film. Een welgemeende satire of toch iets geloofwaardigs? Ik heb er het raden naar. De passie tussen Sailor en Lula is - ondanks het feit dat ik er te weinig mee betrokken raakte - wel authentiek. Het einde is bizar. Enerzijds nihilistisch, maar anderzijds wordt er een happy end aan gebreid, geheel onder het mom van de passionele liefde van onze tortelduifjes.

Behoudens de films van Leone of Eastwood niet bepaald een grote voorkeur voor westerns. Ik apprecieer ze wel, maar meer ook niet. The wild bunch is best een spectaculaire western met massaschietingen. De scènes zijn groot en lang. Bij momenten kwam ik ogen tekort wanneer een globaal beeld werd genomen van de scène. De film gooit er je meteen in bij de openingsscène. Ook het sluitstuk is één en al geweld.

Het is een wat atypische western waarbij er niet zomaar 1 hoofdpersonage, laat staan 1 revolverheld opstaat die het allemaal eens zal oplossen. Pike Bishop (William Holden) is dan wel het bindmiddel van de ruige bende die hij leidt, de groep primeert hier toch.

Verder ook erg sfeervol en prima shots met slow motions. Een vrij ruwe film ook waarbij in de hetze van het geweld niemand wordt gespaard, ook de onschuldige passanten niet.

Wel een bijzonder fijne animatiefilm, ook geschikt voor de kleinsten, die draait rond vriendschap en elkaar helpen. Met die vriendschap schort er wel nog wat in het begin wanneer de robot wordt gezien als een paria en wordt gepest door de andere dieren. Respect is dan ook ver weg en dat vanuit de emotie van angst.

De film is eenvoudig, maar ook rustig en warm. Mooi vorm gegeven ook met fijne plaatjes en een goede sound. De boodschap is ontroerend en duidelijk. Fijne humor ook, heeft in zijn geheel wat weg van De ijzeren reus of Wall-E.

Geheel toevallig mijn tweede Dillon op een avond na Crash (2004). Wild things is nostalgie. Het moet 20 jaar geleden zijn dat ik hem nog zag. Denise Richards, de Margot Robbie van 30 jaar terug, was met haar mooie verschijning een destijds graag geziene actrice (in Starship Troopers was ze goddelijk, in James Bond ondanks haar beauty eerder irritant).

Wild things is een vrij vermakelijke thriller met een degelijke opbouw waarbij een verkrachtingszaak centraal staat. Niets is wat het lijkt en dat is de sterkte van deze film. Alleen zijn de diverse plotwisselingen er op den uur te veel aan waardoor het allemaal wel heel absurd en onrealistisch overkomt. Wanneer doel en middelen met elkaar verward worden, schiet je in het ijle. McNaughton verliest hier duidelijk de pedalen. Jammer, want het is vooral in het eerste uur waar de film scoort met naast de opbouw ook het decor in het vakantierijke Florida leuk is. Net voldoende met 3,0*.

De Vlaamse tegenhanger Onze Natuur (Film, 2022) is een stuk sterker en is vooral diverser. De wilde stad heeft toch een licht andere opzet. Het is vooral luchtiger. Met de kat, die toch wel wat overgewicht moet torsen, heb je wel een leuke bril om op die manier naar de fauna in Amsterdam te kijken. Je zou er een toeristische commercial kunnen van maken. Wel grappig die kat in de lift.

Het is best ongelooflijk hoe sommige dieren zich aanpassen en standhouden in een drukke stad. Van vogels kan je dat verwachten, maar voor vossen bijvoorbeeld is dat toch een pak moeilijker. Ze zijn een pak groter en kunnen niet zomaar verdwijnen.

De beelden zijn mooi, wel veel vogels. Dat kon misschien iets diverser. De audiostem (inhoudelijk erg pover) en de muziek was niet geweldig. Dat stoorde toch met momenten.

Ha, ik herkende deze specifieke tekenstijl van ergens. Cartoonist Matthias Phlips (MAT) werd mee betrokken in deze productie. MAT is tevens cartoonist van De Standaard en zijn erg droge cartoons verschijnen wekelijks in het weekendmagazine van De Standaard.

Ik hou wel van deze humor, droog en vol satire. Vaak met sociaal onhandige (of onaangepaste) personages. Dat is hier niet anders wanneer 2 weinig aantrekkelijke - zeg maar marginale - toeristen op safari trekken. Ook in de rij van 'sympathiek' stonden ze niet achteraan, maar gewoon naast de rij.

Een bijzondere aanpak wel met een reële achtergrond van de savanne en de daarbij horende dieren met vervolgens 2 lelijke figuren er letterlijk opgekleefd. Fake tot en met, maar dat stoort hoegenaamd niet. Een leuk verhaal wel die de combi zoekt tussen humor en weerzin. Fijn (maar daarom niet hoogstaand)!

Kon eerlijk niet zo veel mee met deze kortfilm. Misschien miste ik de pointe, maar ik vond het doelloos en tot niets uitdraaiend. Setting is een soort privékliniek waarbij patiënten aan de hand van een soort revolutionaire therapie met een tabula rasa terug van start kunnen gaan. Dat het er vingerdik op ligt dat Veerle ook patiënt is (geweest) is niet zo moeilijk te ontdekken.

De casting met Bruno Vanden Broecke en Inge Paulussen doen het goed, maar verwachtte toch wat meer schwung of een soort van climax in het plot, niet dus. Kortfilm viel nochtans in de prijzen op het afgelopen FF in Oostende.

Wildlife is het debuut van Paul Dano. Ik was echt wel benieuwd hoe deze opmerkelijke acteur uit onder meer Little Miss Sunshine en There will be blood het er zou van af brengen. Met Wildlife bracht hij een sober drama waarbij de huwelijkscrisis van een gezin wordt gevolgd. Wat me vooral opviel waren de erg sterke camerastandpunten waarbij intense close-ups werden afgewisseld met mooie shots en stilistische beelden van Montana. De regie en cinematografie is zonder spectaculair te zijn veelbelovend!

Het verhaal zelf is ook boeiend, maar zakt voorbij halfweg toch wat in. Het geheel voelt op den duur langdradig aan. Het zijn dan ook de acteerprestaties van de drie hoofdacteurs die de film meer dan overeind houden. Voor Gyllenhaal overigens een geknipte rol waarbij hij een serieuze innemende rol kan vertolken. Maar ook Mulligan is top met haar afwisselde zorgzame en impulsieve wraakzuchtige rol. De sfeer van de jaren 60 wordt goed weergegeven en de patriarchale structuur is duidelijk aanwezig. De man staan centraal binnen het gezin en zijn houding wordt amper in vraag gesteld, althans tot wanneer Jerry besluit erop uit te trekken om vuurhaarden te gaan blussen in de bergen. Trouwens, indrukwekkende geluiden, die bosbranden!

Prachtig geschoten dramafilm met prima acteurs waar de intensiteit van afdruipt. Geen slaande ruzies of zware woordewisselingen in deze crisisfilm. In de plaats daarvan wordt gezocht naar Joe’s gezicht waarbij allerlei emoties op af te lezen vallen. Alleen jammer dat het verhaal - zonder slecht te zijn - net dezelfde lijn niet aanhoudt. Maar de trigger is alvast aanwezig om Dano in de toekomst verder in de gaten te houden.

Al vaak van gehoord, maar nog nooit voorheen gezien zo blijkt. Wel een fijne Nederlands-Belgische productie van een gijzeling door twee doorwinterde gangsters. Vooral die Jim leek eerder een aartsgevaarlijke psychopaat met geen empathie of gevoelens. De taal van het dreigen en geweld is het enige dat hij kende.

Wel wat een bizarre decorinvulling van die para’s op manoeuvres. Weinigzeggend en niets toevoegend aan het gehele plot. Men had extra figuranten nodig wellicht? Ondanks de hardheid ook zeker komische elementen te bespeuren zoals de sheriff die een karikatuur op zichzelf was.

Hidde Maas doet het eigenlijk wel prima als onvervalste gangster. Annick Christiaans was een mooi ding, maar vond haar voor de rest weinig overtuigend. Leuke bijrollen wel voor Chris Lomme, Hans De Munter en Ronny Waterschoot.

Geslaagde docu over het leven en de carrière van Arthur Blanckaert, alias Will Tura. Graag naar gekeken en eigenlijk met veel nostalgie aan teruggedacht. Hoewel ik in de jaren 80 ben geboren toch heel vaak naar Will Tura geluisterd gezien ik opgegroeid ben bij mijn oma.

Niet voor niets de keizer van het Vlaamse lied. Ontelbare nummer 1 hits gescoord en toch merk je dat ieders carrière een beetje geluk nodig heeft en dat het niet steeds vanzelf gaat. Zeer aimabel man ook, steeds zichzelf gebleven, minzaam en bescheiden. Mag er op zijn 80e verjaardag vandaag nog gerust 80 jaar bij doen. Hoop doet leven!

De idee van het verhaal rond barslechte ouders stond me wel aan en keek ik wel naar uit hoe men het ging aanpakken. Uiteindelijk viel het toch wat tegen. Toen de ouders uit beeld verdwenen ontstond er een soort nieuw plot dat minder leuk en sterk was. De animatiefilm en personages waren bovendien erg druk, chaotisch en lawaaierig. Alles verliep te gehaast en er was weinig overzicht.

Visueel nog redelijk ok, ook het huis werd mooi gestalte gegeven. De humor zelf misschien net te flauw om aan te slaan. Het einde nogal melig en voorspelbaar, maar toen had ik al een kwartier de aandacht wat verloren. Jammer, niet slecht, maar alles behalve een topper.

Willow is puur jeugdsentiment. In mijn jeugd grijsgedraaid en nu na zovele jaren terug herzien. Film is uiteraard wat gedateerd, maar blijft op veel vlakken zeker nog overeind. Best een fijn plot die zeker wat weg heeft van LOTR. Een onderschat wezen dat de grote taak heeft de wereld te redden van het kwaad en op journey gaat om de opdracht tot een goed einde te brengen. Madmartigan nam de rol van Aragorn waar en deed het prima. Beetje een duaal karakter van held tot sul.

De kleine vechtersbaasjes waren best grappig, maar bij momenten was de film er ook eentje op kindermaat met wat flauwere passages. Best veel actie ook en uitstekende gevechten. De draak bvb was best tof en ook de eindscène in Mordor, euh … het kasteel van Bavmorda was top.

Fijn om nog eens terug te zien. Zeer vermakelijk!

Wilson is een tragikomedie die volledig draait rond de persoon Wilson. Wilson is een wat vreemde man die moeilijk om kan met de sociale en informele regels die een samenleving rijk is. Zijn gedrag is authentiek en recht voor de raap. Dit leidt telkens tot erg gênante situaties. Hij kan ook soms erg grof uit de hoek komen doordat hij té eerlijk is en altijd zegt wat hij denkt. Het is een film die zijn momenten heeft en af en toe grappig uit de hoek komt door de creëerde situaties of dialogen. De spontane gesprekken bvb met de man op de trein, bus, het toilet of de random vrouw met de hond waren het best. Best wel interessant op te merken hoe ongemakkelijk we ons voelen wanneer een wildvreemde man op straat een praatje met je wil slaan.

Woody Harrelson deed het prima als sullige Wilson en het is het enige karakter dat prominent in beeld komt. De rest - ook Laura Dern - is puur opvullend. Wilson is een film met potentieel, maar na het eerste half uur had ik het wel gehad. Het personage Wilson begon te vervelen en het plot stelde eigenlijk ook niet veel voor. Het plot en de gebeurtenissen waren niet langer geloofwaardig. Ik hoopte eerder op een drama met een vleugje humor in plaats van het omgekeerde. Het happy end en het leven dat terug op het juiste spoor kwam voor Wilson vond ik maar niets. Zeker niet slecht, maar er zat veel meer in. Er is wel wat beters op de markt aangaande vreemde vogels, jammer.

Een redelijk niemendalletje over een vrij cliché verhaal van een alleenstaande man met geld issues, die balanceert op de slappe koord van de goede moraal. Een man die uit het niets de (perfecte) liefde van zijn leven vindt, zijn geheim verborgen tracht te houden en er komaf mee probeert te maken. In dat allemaal met een sausje van feel good.

Acteerwerk inderdaad op niveau en dat maakt het nog genietbaar. Omvergeblazen word je nooit en als drama is het allemaal wat te luchtig en te oppervlakkig. En komisch is het al helemaal niet. Degelijk, maar kleurloos. Goed om eens meegepikt te hebben, maar hem echt aanbevelen zal ik ook niet doen.

Toch enigszins een beetje verbaasd over de hoge algemene score op IMDB en op MM voor deze Wind River. Zeker geen foute film, maar bovengemiddeld voor het genre vind ik hem zeker niet. Misschien wat mij betreft een 0,3-0,4 punt te hoog.

Het verhaal is klassiek met een moord in één of andere afgelegen staat, Wyoming in dit geval, waarbij de onervaren autoriteiten assistentie krijgen van een nog meer onervaren marshall. Het plot en setting doet me wat denken aan Winter’s bone met Jennifer Lawrence of Insomnia met Al Pacino en Robin Williams om er maar twee te noemen. Hier ook wederom de klemtoon op het desolate saaie en beklemmende omgeving. Zeer leuke sfeerbeelden van het sneeuwlandschap, dat wel. Ook de soundeffecten van de rifle vond ik fijn. Cory is de big hero van het verhaal en draagt net als sommige anderen een zwaar kruis mee uit het verleden. De schietpartij op het einde is er misschien wat over, maar toont aan wat een wapen kan doen in de handen van wat debielen. Een andere toegevoegde waarde is de weliswaar minimale aandacht voor de Indiaanse minderheden die nog steeds her en der verspreid in reservaten leven. Ook de visie en ervaringen van een spoorzoeker zijn steeds leuk op volgen. Prima ook dat het uiteindelijk ook net niet tot een romance of seksscène uitdraait tussen Cory en Jane.

Vlotte film die zeker niet verveelt. Ideale speelduur en ook qua regie is er weinig mis. Alleen het plot is gewoontjes, maar best vermakelijk. Nipte 3,5* wat mij betreft.

The wind that shakes the barley vertelt het verhaal over de Ierse onafhankelijkheidsstrijd in de jaren 20. De film doet me in dat opzicht denken aan Jimmy’s hall dat pas enkele jaren geleden verscheen. Ietwat verrassend bekroond met de Gouden Palm in Cannes vóór Almodovars Volver en Babel van Inarritu. Jammer dat ik de film (lees: de gebeurtenissen/ het verhaal) naar mijn aanvoelen te weinig naar waarde kan schatten omdat ik de politieke geschiedenis van Ierland en bij uitbreiding Noord-Ierland onvoldoende ken.

Desalniettemin levert Loach een mooi ingrijpend portret van de ongelijke strijd tussen de Zuidelijke boeren en de Britse overheersers. De Britse macht excellereert in het begin van de film wanneer een jonge Ier wordt doodgeslagen na een uit de hand gelopen gemeen. Later wordt het nog gortiger bij de folterscène waarbij mijn vingers begonnen te jeuken uit ongemak.

Loach schetst een beeld zoals je dat mag verwachten van een harde bittere burgeroorlog. Ruw en negatief, haast niets ontziend, ieder overuigd van zijn eigen gelijk. Loach lijkt de kant te kiezen van de Ieren en de Britten worden eendimensionaal als slecht uitgebeeld. Maar hij laat wel niet na om de harde strijd vanuit Ierse zijde te belichten. Het is niet zómaar “de goeden tegen de slechten”. Een mooie rol overigens van Cillian Murphy die mooi gestalte geeft aan de idealist Damien.

Een interessante film over Joodse kinderen die na de bevrijding in de nazikampen werden opgevangen in Groot-Brittannië. Het is vaak een geschiedenis die minder gekend of verteld wordt: wat is er gebeurd met de overlevenden van de bevrijde kampen? En zoals verwacht was niet iedereen even enthousiast over hun aanwezigheid. Dat werd ook later nog herhaald door de zeer empathische Oscar Friedmann: "de wereld zit namelijk niet te wachten op jullie", "jullie onbevattelijke leed is geen reden om ...", "als je iets wil bereiken in het leven, zal je er zelf voor moeten gaan", enz ...

Het is voor mij in de film wel niet geheel duidelijk hoeveel tijd er zat tussen de bevrijding in de kampen en deze opvang. Toch geeft de film een goede kijk hoe het eraan toeging. De film sluit ook naadloos aan op de documentaire, welk ik zeker zou aanbevelen als je de film bekijkt. Herhalend, dat wel, maar toch ook extra verrijkend.

Misschien niet altijd even diepgaand en vooral fragmentarisch oppervlakkig van een aantal gebeurtenissen. Maar voor de rest zeker onderhoudend genoeg om 90 minuten te boeien.

Een documentaire die zoveel meer prijs geeft dan de gelijknamige film (of vice versa). Beiden worden vaak tegelijk aangeboden (hetzij op DVD of nu laatst op TV) en vloeien wel goed in elkaar over. Interessant is hier dat je een aantal getuigenissen hebt van diegene die het hebben meegemaakt. Hier en daar ook wat authentieke beelden of foto's.

Toch gaf de docu me een net iets beter gevoel dan de film. De feiten worden summier belicht, maar zijn accuraat (wat niet geheel onlogisch is). De film pakt het allemaal wat oppervlakkiger aan.

Maar het blijft een boeiend verhaal dat mij niet zo bekend was.

Eigenlijk wou ik Windtalkers al na een dik half uur afzetten. Toch de moeite genomen om hem uit te kijken. Het basisprincipe om een film te maken over de Navajo-Indianen is niet slecht, maar werd te flauw uitgewerkt. Het begin van de film alleen al. We zien een sneuvelend peloton op de Somlomonseilanden. Erg sentimenteel gebracht met de foute achtergrondmuziek. Eentje overleeft het weliswaar zwaargewond, Joe Enders (Nicolas Cage). Een normaal zou er genoeg van hebben. Hij niet. Hij herstelt op miraculeuze wijze, kan opnieuw lopen en sterker nog: opeens loopt hij een jonge bende recruten los uit het wiel, tja... en dan heb ik het nog niet over de wapperende Amerikaanse vlaggen die voorzl de onpas door het beeld wapperen.

Ook de rol zelf waarover de film draait, de Navajo-Indianen, is erg matig uitgewerkt. Er wordt nogal gewichtig over gedaan, maar nergens wordt het echt duidelijk wat nu eigenlijk het belang ervan was. De film is doorspekt met veel actie en ontploffingen, overdreven heroïek met een sausje übersentimentaliteit. De film kent een te hoog Rambogehalte en de kwaliteit - als die er al was - gaat volledig verloren in de rondvliegende kogels. Weinig emoties en betrokkenheid ook. De (vijandelijke) soldaten zijn kartonnen poppetjes die bij bosjes sneuvelen. Neen, niet goed dus. Nuja, van Woo kon je zoiets wel verwachten natuurlijk. Jammer!