Opinions

Beetje jammer dat de docu erg kort is. Want interessant was het wel om meer te weten te komen over het sumoworstelen dat verre culturele en religieuze tradities kent uit het oude Japan. Maar waar geteerd wordt op tradities zijn er vaak ook genderongelijkheden. Vrouwen worden op professioneel niveau nog steeds niet toegelaten in de ring. Ik las onlangs ook een artikel waarbij een man onwel werd in de ring en werd toegesneld door een verpleegster die de ring betrad. Heiligschennis zo bleek daar vrouwen onrein zijn ...

Ondanks het grote respect dat ik heb voor tradities toch wat achterhaald en voorbijgestreefd. Maar de sfeer en de idee dat heerst rond het hele sumoworstelen is erg boeiend. Samurai films zijn er genoeg, maar een mooie serene Japanse film over sumo zou ik eens willen zien, beetje in het genre van The Wrestler (Film, 2008) van Aronofsky.

Little Miss Sunshine zag ik in het verleden al een keer of twee. Deze film blijft me ontroeren. LMS is een hartverwarmende roadtrip waarbij een perfecte balans gevonden wordt tussen humor en drama. De film bestaat uit een bont gezelschap van 6 familieleden die elk op hun beurt gefaald hebben of buitenbeentjes zijn in de samenleving. Vanaf het begin word je meegezogen in het verhaal en wil je meer te weten komen over de personages.

Neem nu Richard Hoover. Een geweldig personage die zo hard gelooft in zijn 9 stappenplan dat het gewoon lachwekkend wordt en hij niet beseft wie hier eigenlijk de ‘loser’ is. Zijn gevatte opmerkingen zijn alvast hilarisch. Aan de andere kant legt zijn gedrag een ongelooflijke druk op zijn kleine dochter. Olive barst bij haar opa in tranen uit omdat haar vader niets anders verwacht dan dat ze wint. Toch een maatschappijkritiek die niet genegeerd mag worden ...

Abigail Breslin doet het geweldig als kleine Olive, de gehele film door en absoluut ook op het einde. Binnenkort neem ik nog eens een herziening met haar mee met Signs van Night Shyamalan. Ook de andere personages zoals de grofgebekte opa, de depressieve oom met een Proustliefde alsook de zwijgzame broer. De personageontwikkelingen komen gezapig op gang met een vleugje humor en drama.

De film doet me engiszins wat denken aan The Florida project, maar dan on road. Ik krijg met LMS een soortgelijk hartverwarmend teder gevoel. LMS is een prettig gestoorde film die overhelt naar een feel good movie met fijne dialogen. Denk maar bvb aan het gewrongen gesprek tussen oom Frank en Olive en zijn zelfmoordpoging. Ook het einde van de film was meer dan uitstekend de kritiek op het schaamteloze exploiteren van jonge kinderen op schoonheidswedstrijden. Zwevend tussen 4,0* en 4,5*!

Kolderieke horrorkomedie in een setting van losgebroken zombies. Eigenlijk wel best geslaagd als je het niet te serieus opgevat. Bij momenten ook wel grappig en de omgeving van het dierenpark is niet slecht. De feel good idee slaat wel soms wat door, zeker op het einde hoewel er eigenlijk tal van van slachtoffers vielen waaronder ook veel kinderen.

Niet van het klasje van juf Caroline. Zij beschermt en verdedigt de kinderen met haar ukelele en als het moet met een schop of riek. Zéér aanstekelijke en aangename rol van de mooie Nyong’o. De sullige Dave paste er wel bij. En de vervelende Teddy had ook wel zijn bijdrage.

Dat Félix eigenlijk de boel redt, is er misschien wat over, maar tot die tijd was het best allemaal vermakelijk. Nipte voldoende voor me al was het maar voor Sweet Caroline!

Lelijk, maar tegelijk mooie animatiestijl. Nogal grof en precies of de dieren zijn uit papier-maché vervaardigd. Ruw en hard, net zoals de natuur is. Als prooi is het geen evidentie om je mannetje te staan in de natuur. Dan moet je samenwerken en voor elkaar zorgen. Maar om jezelf en de groep te beschermen, moet je soms drastische beslissingen nemen. Een harde levensles van de natuur. Best wel leuk om naar te kijken, zeker omdat het niet zo heel lang duurt.

Ik ben minder enthousiast. Hoewel ik fan ben van de geweldige Saoirse Ronan kon de film me maar matig boeien. Een film die licht feministisch is en bij deze de klemtoon legt op vier levendige zussen met elk hun visie op de wereld en eigen persoonlijkheid. Zo is de één vrijgevochten, vindt ze het huwelijk een economische verbintenis en wil ze op eigen benen staan door als vrouwelijke auteur te slagen. De ander wil dan weer zekerheid en wil niets liever dan te trouwen met een rijke man.

Visueel is dit kostuumdrama prachtig met zijn mooie locaties, knappe decor en fraaie kostumering. Ook op de acteerprestaties is nauwelijks iets op te merken, iets wat niet mag verwonderen met zo'n sterrencast. Saoirse Ronan komt hier toch het best uit de verf al vond ik ook Laura Dern een mooie rol vervullen. Minpunt vond ik de rommelige flashbacks waarbij ik steeds even de aandacht verloor, al kon dat laatste ook aan het magere plot toegeschreven worden...

Die hard 4.0 zag ik al enkele malen. Het blijft een sterke film binnen het genre. Aan geweldige explosies en actiescènes absoluut geen gebrek. Deze keer neemt de steeds ouder wordende John McClane - of is het Bruce Willis? - het op tegen een nog meer geavanceerde groep cybercriminelen. Privé heeft hij het nog steeds niet op een rijtje en het gekibbel met het vriendje van zijn dochter is best geestig. De daaropvolgende simpele klus bij Farrell loopt uit op een toffe shoot-out. Het is het startsein van een topactiefilm.

Bruce Willis blijft in de rol van McClane iconisch. Het is een rol die niet zomaar in te vullen valt voor een andere acteur. Over the top actie, te veel om op te noemen zoals de heli, de jet en de scènes met Mai, maar hé, het is een Die hard eveneens doorspekt met de traditiegetrouwe cynische opmerkingen. De cyberaanval is wel nogal simplistisch en oogt simpel. Het is en blijft ook een one man show waarbij het andere politiekorps verbleekt tav McClane, tja. Vernieuwend is het allemaal iet, maar wel goed dat de premisses van Die hard overeind gebleven zijn. Blijft erg vermakelijk om telkens opnieuw te zien. Sowieso één van de beste reeksen in het genre zoals oa Lethal weapon er ook één is.

Toch een fijne periode die jaren 80 om verfilmd te zien met enkele tieners in een hoofdrol. Geen wilde spannende avonturen, maar een hechte vriendengroep die op zoek gaat naar een geneeskundige plant en onderweg af te rekenen krijgt met wat oudere pestkoppen.

De vriendschappen springen in het oog, maar ook de fijne sfeer, de vakantiemodus, de onbezorgdheden van het leven ondanks het feit dat niet iedereen het even gemakkelijk heeft. En onder tienermiddens komen ook de meisjes aan bod. Op de koop toe word je getrakteerd op mooie landschappen van het heuvelende Spaanse platteland.

Misschien allemaal niet zo vernieuwend, maar het blijft zo lekker nostalgisch. Niet wow wow, maar vanuit Netflix oogpunt: zeker het overwegen waard.

Een kortfilm die de aandacht vestigt op de abortusreizen die tot enkele jaren geleden veel Noord-Ierse meisjes naar Engeland en Wales deden trekken. Het was even niet duidelijk wat het doel van hun reis was, maar als je er wat bij stilstaat, waren er weinig andere motieven natuurlijk.

Degelijk acteerwerk van beiden. Schrijnend ook hoe het meisje dit alleen wil of moet dragen. Gelukkig is er nog haar liefje dat duidelijk om haar bekommerd is, hoewel zij het wellicht eerder zag als een one-night-stand. Dan vind je eindelijk eens een goede gast ...

Zo’n typische stijve Britse productie. Stiff upper lip stond hier wel centraal. Oerdegelijk en karaktervol, zowel de uitvoering in het geheel als de personages met Nighy op kop. Ingetogen en sereen met prima acteerwerk van dus voornamelijk Nighy.

Ik weet niet waarom, maar nooit echt goed in de film gezeten, waardoor de film wat van me afliep. Humor en meer sombere stemmingen wisselen elkaar af. Vrij onderhoudend allemaal, maar ontzettend boeiend vond ik het allemaal niet.

Degelijk dat zeker, maar geen film die in mijn geheugen zal blijven hangen.

Prima Bondfilm met Timothy Dalton voor het eerst als Bond. Gezien we nog steeds vertoeven in het Koude Oorlogtijdperk opnieuw met de onvermijdelijke Russen (al heb je er ook nog met Brosnan). Het blijft een geliefkoosde tegenstander voor de Bondfilms. Op zich niets mis mee. Dalton begin ik meer en meer te appreciëren als Bond, jammer dat hij zich slechts 2x kon bewijzen.

Het verhaal is redelijk en de film houdt een goed tempo aan. Zelfs een ware romance in Wenen met Maryam d'Abo. Voor mij persoonlijk wel een erg knappe Bondgirl al houdt het daar wel op. Ook Jeroen Krabbé was erg irritant. Gelukkig maken de actiescènes veel goed. De Aston Martin met zijn snufjes, de openingsscène in Gibraltar, zelfs het verrassende Afghanistan, het mocht er allemaal zijn.

Matige film over een vrijgevochten vrouw uit Rio. Ze staat voor de klas, is dynamisch en erg sociaal. Ook in de liefde is ze liederlijk. Haar ontmoeting met Ulisses is een eye-opener voor haar. Ze heeft het moeilijk om toe te geven aan haar gevoelens.

De film geeft me eerder een romantische ondertoon met heel wat twijfels en geflirt. Door dieper te gaan met Ulisses ontdekt ze dat haar oppervlakkige relaties oorsprong hebben in een onverwerkt trauma, de situatie met haar moeder, … Echter boeide het me inhoudelijk te weinig om me betrokken te voelen met de personages. Ook inhoudelijk is het plot niet sterk. De film kabbelt rustig verder en het is dankzij Simone Spoladore - wat een naam - dat de film nog iet of wat vaart kent en onderhoudend blijft. Geen film om je blijven te herinneren alvast.

De animatiefilm op zich stelt bitter weinig voor. Eigenlijk zijn het gewoon losse ingekleurde plaatjes die niet bewegen. Het sterke van de film/documentaire is het verhaal van de kinderen. De kinderen worden uitgedaagd samen een verhaal te creëren. Ze putten voornamelijk uit hun eigen referentiekader en dat is niet bepaald fraai. Het verhaal bevat veel fantasie en biedt hoop op een beter leven en toekomst.

Verder worden ze aangezet om samen te werken, naar elkaar te luisteren en om compromissen te maken. Hopelijk stimuleert het enkele kinderen om nieuwe onontgonnen talenten verder te verfijnen.

Wel leuk om steeds de link te leggen naar de klas of de kinderen. Je ziet het enthousiasme afstralen van de kinderen. Qua idee en boodschap erg leuk gedaan alvast!

Sterke film van Bustamante die trouwens aanwezig was in de zaal tijdens het Filmfestival Gent. Een film die de tragische burgeroorlog oprakelt te Guatemala ten tijde van de jaren 80 die vooral de inheemse bevolking hard trof. De film start met de veroordeling van de fictieve generaal Monteverde, gebaseerd op de werkelijke persoon Efraín Ríos Montt. Wegens gezondheidsredenen werd zijn veroordeling teniet gedaan door het Hof. Wat volgt zijn wakes en protesten voor de woning van de familie van Monteverde.

Monteverde is intussen een oude aftakelende man geworden, lijdend aan de ziekte van Alzheimer. Wroeging heeft hij niet, nooit gehad overigens en ook zijn familie steunt en verzorgt hem. De focus van de film ligt bij zijn familieleden hoe ook zij lijden onder de situatie en de zware morele erfenis moeten dragen van het regime waarvoor Monteverde verantwoordelijk was. Ik moest hierbij af en toe denken aan die bejaarde voormalige nazibeulen die af en toe nog in het nieuws opduiken.

Bustamante had het niet onder de markt om zijn film uit te brengen, gaf hij ook aan tijdens zijn bespreking. Hij gaf een eigen twist door iets mysterieus - de mythe van La Llorona - of een likje “horror” toe te voegen aan de film. De film herbergt daarom een zekere spanning. De achtergrondgeluiden zijn beklemmend en komen van de protesten op straat, maar ook de priemende ogen van de menigte dringen tot je door. Sterke acteerprestaties ook en prima cinematografie/montage. Knappe film en zeker een aanrader! Dikke 4,0*!

Ik had hier op zijn minst veel meer van verwacht. Niet in het minst eigenlijk dat ik wel geïntrigeerd was door de coole filmposter. Die mag er best zijn, maar dat betekent nog niet dat de film minstens even geweldig is. Waarover gaat het eigenlijk? Een man roept een demon op die klaagt dat een andere demon zijn vriendin heeft ontvoerd. Hij wil die dan ook terug. Tot zover het romantische aspect van de film. Kon ik dat subgenre al meteen afvinken van de Horror Challenge.

Een film met veel gezeur en dialogen. Weinig boeiend allemaal, eerder vervelend. Wat later volgen wat sketches tussen de twee geliefden, maar ook die vond ik weinig opwindend terwijl die eigenlijk wat schwung moesten brengen. Niet dus.

In zijn geheel gewaagd, dat wel. En ik zie er ergens ook de ironie van in. Maar het boeide me te weinig om echt euforisch te zijn.

De regisseur Yorgos Lanthimos was me eerlijk gezegd onbekend en geheel toevallig zullen deze week twee van zijn films de revue passeren. The killing of a sacred deer loopt momenteel in de betere bioscoopzalen en gisterenavond zag ik zijn vorige film The lobster. De titel deed een belletje rinkelen, maar inhoudelijk was de film voor mij onbekend terrein.

Ik hou enorm van films die me aan het denken zetten met een goed concept. Het concept van The lobster is zeer eigenaardig en origineel te noemen. Singles worden in de nabije toekomst maatschappelijk niet langer getolereerd en hebben 45 dagen de tijd om een (nieuwe) levensgezel te vinden. Zoniet worden ze getransformeerd naar een door hen verkozen dier. De titel is hiermee al onmiddellijk verklaard. Hoewel ik weinig logica zie in de piste van de transformatie naar dieren was het een interessante insteek. Die openingsscène is één van de meest f*cked-up scènes die ik al mocht aanschouwen. Wat een trigger (letterlijk dan) om je in je zetel te kluisteren voor de komende twee uur. De reden waarom ze dat deed is divers, is eigenlijk ook niet van belang, maar zet je wel aan het denken. Mooi!

De maatschappijkritiek en zelfreflectie ligt er dik op bij Lanthimos. Onze huidige maatschappij creëert het gevoel dat er verwacht wordt dat je een partner hebt. Singles worden ook nu al anders bekeken en worden door hun omgeving gestimuleerd om een partner te zoeken. Hetzelfde geldt overigens voor het hebben van kinderen.
Lukt het niet via de old fashion way, dan zijn datingsites als Tinder en Parship de rijzende paddestoelen om je op te zadelen met het eeuwige geluk. Met enkele muisklikken en de tools met gemeenschappelijke matches kom je terecht bij je droompartner. De vraag die ook gesteld kan worden is: Ben je op zoek naar een levenspartner uit liefde of zoek je iemand uit maatschappelijke noodzaak omdat het zo hoort of daardoor het leven makkelijker (sociaal, financieel, …) wordt?

The lobster bevat een aantal hallucinante absurde situaties zoals de scène met de broodrooster (auch!!!), de amateuristische toneelstukjes en de peiling van de erectie. Het hotelgedeelte is werkelijk subliem en laat de kijker in spanning voor wat nog komen zal. De sfeer is erg emotieloos en zakelijk. Wat ik verder onder meer vreemd vond is dat de singles zo kalm waren onder de omstandigheden. De wanhopige koekjesdame die uiteindelijk uit het raam sprong was eerder de uitzondering op de regel. Anderen logen eerder om alsnog een (geschikte) partner te vinden, maar van paniek of weerstand was nooit sprake.

Het grote mankement van de film is het vervolg in het bos. Er is blijkbaar een tegenstrekking die eveneens de vrijheid onderdrukt. Dit gedeelte werd te weinig uitgewerkt en boette in aan magie. Ook het hotelgedeelte is hierdoor onafgewerkt. Jammer, anders zat een dikke 4,5* er zeker in…

Geen idee wat ik met deze Polanski moet aanvangen. De man heeft werkelijk geweldige films geproduceerd, maar hier weet ik het niet goed. Ik zie het potentieel van een topfilm wel aanwezig, maar ben echter niet geheel overtuigd van de uitwerking ervan.

De setting en sfeer zaten nochtans goed. Prima weergave van een groezelig appartement met vreemde medebewoners in dat grauwe stukje Parijs. Fijne seventies setting ook. Mysterieus en gedeeltelijk spannend met die hallucinaties. En genoeg aandacht voor de opbouw, want het komt pas langzaam op gang.

Én toch miste ik iets. Beklemmend, ja. Maar ook vaag. Maar al bij al toch de moeite om eens gezien te hebben.

Een filmliefhebber heeft minstens een dozijn Schwarzeneggers of Stallones achter de kiezen. Ik heb het eens nagekeken en op Rocky na zal ik er niet veel meer vinden die ik beter vind dan deze Lock up. Ik treed Metalfist dus bij. Niet dat dit veel wil zeggen, want ook deze Stallone is niet meer dan gewoon gemiddeld indanks het feit dat ze wel lekker wegkijken.

De verhaallijn is bij deze Lock up typisch bij de haren getrokken: een sympathieke door pech veroordeeld hoofdpersonage, een typische bad guy convict, een paar soulmates, mepgrage bewakers en uiteraard een ultieme ultraslechte gevangenisdirecteur. Het kan ook anders natuurlijk zoals James Cromwell in The green mile.

Erg geloofwaardig is het dus allemaal niet, het script rammelt langs alle kanten, maar ik vind dat Stallone zijn karakter vrij behoorlijk neerzet. Donald Sutherland is uiteraard outstanding. Ook John Amos als Meisner viel best mee. Sonny Landham ken ik dan weer het best van in Predator als de stoere (halfbloed) indiaan. De soundtrack vond ik wel best ok.

Zeker geen slechte film die me doet terugdenken aan het betere Snatch en als je verder kijkt naar het oeuvre van de meester Q. Tarantino. Ook hier werd er gezocht naar een aantal lelijke Britse gedrochten (moeilijk kon dat niet zijn) die elk op hun beurt de donkere kant van de maatschappij opzoeken om hun portefeuille te spijzen. Alles is dan ook aanwezig om er een typische 'Ritchie-film' van te maken: goede humor, leuke personages, een vet Brits accent, redelijke dialogen, absurde situaties en een beetje actie.

De film kwam me echter wat rommelig over. Zeer druk en ik kon - mede door het nachtelijke uur - niet altijd meer volgen, zeker omdat één en ander door elkaar liep en vele personages de revue passeren. De scenes met Vinnie Jones en zijn zoontje vond ik geweldig, een mooie mix tussen die typische Britse humor en geweldpleging.

Locke is een ongewone film die niet iedereen zal aanspreken. Het uitgangspunt enkel te filmen vanuit een auto waarbij niets meer gebeurt dan wat heen en weer getelefoneer is nu niet bepaald op het eerste gezicht een geweldig spannend verhaal. Daar je bij bvb Den Skyldige (2018) te maken krijgt met een misdrijf en de gevolgen die daaruit voortvloeien, heb je in deze Locke weinig houvast.

Het plot is beperkt en raakt de kijker nauwelijks. De ontwikkeling van de film heeft weinig om het lijf en ik stelde me steeds weer de vraag waarom in godsnaam Ivan deze stappen zette om van zijn hele leven op enkele tellen een puinhoop te maken. En waarom nog op dat moment en allemaal tegelijkertijd? Dat de vriendin die moment moest bevallen, kon hij niet voorspellen, maar als hij toch zo'n moraalridder is, dan kon hij zijn echtelijk gezin wel al eerder op de hoogte hebben gebracht. Die betondeal sluipt er wat tussen en vond ik vrij ongeloofwaardig. Alsof zo'n megadeal half op apegapen ligt enkele uren voor de deadline en hij de enige is die het zogezegd kan oplossen.

Het filmen zelf stoorde me niet, was zelfs sterk want Hardy deed het uitstekend. Mimiek, intonatie en stem zaten prima. Technisch ook mooi gedaan met een mooi sfeergevoel van de nachtelijk verlichte autosnelwegen. Enkel dat ingebeelde gesprek vond ik wat onnodig, voor de rest wel prima conversaties. Voldoende, maar er zat meer in.

Een kortfilm die doet denken aan de recent populaire Vlaamse reeks Twee Zomers (Serie, 2022 - 2022) over eveneens ongewenst seksueel gedrag bij gewillige of slapende slachtoffers binnen een vriendengroep. Het lijkt fun en onschuldig in de ogen van de daders. Van schuldinzicht is weinig sprake. Interessant gegeven dus voor een film, maar voor een kortfilm nogal beperkt. Maar prima dat dit onder de aandacht wordt gebracht. Prima acteerwerk ook vond ik waarbij vertwijfeling en angst ook de kop opduiken.

De film deed me hard denken aan de vorige film van het regisseursduo Fiala-Franz, Ich Seh Ich Seh (Film, 2014). Er zijn wel wat gelijklopende ideeën met Ich seh ich seh. Vooreerst slaagt het duo er opnieuw in een unheimliche sfeer neer te zetten. Sommigen zullen dit ervaren als saai, maar ik ervoer een constante ongemakkelijke gevoel daar in die blokhut.

Niet in het minst door de aanwezigheid van de stiefmoeder en daar is haar verleden niet vreemd aan, hoewel ze best sympathiek overkomt en haar best probeert te doen. Je zet de kat dan ook bij de melk door je kinderen alleen met haar achter te laten. En toch is het geen rechttoe rechtaan plotlijn.

Dat laatste is naast de sfeerschepping het pluspunt van de film. Niet zo sterk als Ich seh ich seh, maar zeker de moeite voor wie houdt van arthouse horror met een link naar het religieuze en psychologische.

Loft zag ik al eens in de cinema, dus het werd hoog dit deze ook nog eens op te leggen. Ik wist dat er wat plottwisten inzaten, maar hoe de vork precies aan de steel zat, was me ontgaan. Samen met De zaak Alzheimer Van Looy’s beste film (al moet ik Ad fundum ook nog eens herzien). Het verhaal, het idee zit alvast goed met Loft mede door het uitstekende scenario van Bart De Pauw. Geniaal eigenlijk in zijn eenvoud, en makkelijk in uitvoering als je een centje te veel hebt (en in de immobiliën zit). Dat dit vroeg of laat ging foutlopen, dat moesten de bollebozen toch geweten hebben, denk ik zo. Zeker als je bedenkt welk ongeleid projectiel Filip wel niet is. En ook los daarvan is wild rondgepoep delen met je maten op termijn ook vragen om miserie: testosteron combineren met emoties is vaak een slechte combinatie.

Dat maakt er de film er alleen maar aangenamer op. De casting is met zorg gekozen. Uiteraard mag Koen De Bouw niet ontbreken. Veerle Baetens daarentegen vond ik net wat tegenvallen. Ik kan de vinger niet echt op de pols houden of het aan haar lag of aan haar personage. Ze boeide me gewoon niet.

Interessant was ook het feit dat er aandacht werd besteed aan de geheime afspraakjes en de gevolgen ervan. Tijdens de bijeenkomst op de Loft zocht iedereen naar scenario’s over het wie en het waarom. Uiteindelijk kwam Vincent af met het feit dat het ‘onze vrouwen’ moesten geweest zijn. Om het met de gevleugelde woorden van Marnix te zeggen: “scheefpoepen is niets, maar het is dat uitkomen, hé”? Dat idee werd gespekt met boeiende flashbacks met sterk camerawerk, goede sfeer en spanning. Typisch Van Looy overigens, want dezelfde technieken komen ook terug in De zaak Alzheimer en De premier.

De film verveelt nauwelijks en Van Looy weet de spanning op niveau te houden. Ook de humor met zatte Marnix zat goed al is het natuurlijk de vraag hoe deze 5 personen hoegenaamd tot dezelfde vriendengroep kunnen behoren, want behalve oog voor het vrouwelijk schoon hebben ze erg weinig gemeen. Het einde viel wel mee en net als in De premier zit je met een dubbele twist. Voor mij mocht het met één twist al ophouden, maar het stoorde me niet. Wel vond ik de laatste twist wederom snel afgehaspeld en te weinig uitgediept en daardoor niet echt logisch/realistisch. Ik heb het dan over de scene zelf (niet over de daad/motieven van maat X). Maar naar Vlaamse normen uitstekende film die zijn 4,0* verdient.

De Nederlandse versie zag ik nog niet en zal ik ook aan me laten voorbij gaan. Het origineel is nog steeds de beste versie. Deze Amerikaanse versie valt best mee, maar voelt niet echt Amerikaans aan al kan ik het gevoel niet echt beschrijven. De film is een twee druppels gewijze kopie van het origineel. De acteurs, de dialogen, de scènes, allen komen ze terug in deze versie. Alleen zijn de seksscènes misschien iets minder expliciet.

Qua acteren vond ik de Vlaamse versie beter. Zeker de rol van toen Koen De Graeve als “den dikken” was beter dan de huidige versie. Dat geldt eveneens voor zijn vrouw toen (Maaike Cafmeyer). Hier vond ik de dialogen wat geforceerd. Het origineel was krachtiger en iets minder gemaakt, puurder in zijn dialogen. Ook de humor was helemaal weg, de gelaagdheid, de geniepigheid van een Filip

Peeters of Bruno Vandenbroeck. De Vlaamse vrouwen hadden ook meer charisma en pit dan deze scharrels.

Het script blijft uiteraard overeind staan al zag ik recent The apartment van Billy Wilder uit 1960. Dat was toch nog andere koek. Films zijn inderdaad niet totaal met elkaar te vergelijken, maar de idee om je maitresses mee te nemen naar een loft is wel gelijkaardig.

Superheldenfilms zijn in principe ook niet aan mij besteed. De franchise van X-men kon me echter meestal wel bekoren. Wolverine stak er daarbij met kop en schouders bovenuit. Interessant personage die Logan en uitstekend gecast met Hugh Jackman. Een personage die worstelt met zijn verleden en bestaansreden.

Ook hier alweer, best duister en rauw en dus dat tikkeltje extra dat ik soms mis in andere Marvels. Ook de controverse van gehaat of geliefd te moeten worden, mede ingegeven door angst en ontwetendheid, komt hier sterker naar voren.

Prima actiescènes, best hevig, maar wel goed uitgewerkt. Maar in zijn algemeen zeker een degelijke film. Een einde ook dat me beviel. Prima dat het zo wordt afgehandeld. Je hoeft de koe ook niet tot de laatste drup uit te melken …

Lola rennt is een ideaal filmpje die je gauw eens wil meepikken. Tachtig minuutjes en je bent erdoor. Eenvoudig verhaal met een repetitieve plotlijn via drie verschillende scenario's. Het 'butterfly-effect' wordt op een ongecompliceerde wijze voorgesteld. Lola rennt is een originele film geworden, verfrissend, flitsend en rechttoe rechtaan. De aanpak om gedeeltelijk met cartoons te werken is hip en past perfect binnen de snelle montage en oppompende beats. Quasi de gehele film is Lola aan het rennen.

Het gevolg hiervan is dat de diepgang ontbreekt, zowel in het verhaal als in de personages. Het ontbreken van diepgang wordt echter ruimschoots gecompenseerd door het fijne camerawerk, regie, montage en het daarbij horende oog voor details. Lola rennt is een lust voor het oog met beperkte middelen. Geen CGI of wat dan ook, maar overdonderend door de creatieve hippe aanpak van Tykwer. Het is geweldig vast te stellen dat je alle tekortkoming van de film met de mantel der liefde worden bedekt omdat andere zaken de bovenhand nemen en je gewoon meezuigen in het concept. Ook de beperkte speelduur laat je geen ruimte om lang stil te staan bij eventuele tekortkomingen. Leuk!

In navolging van Girl (2018) is dit een Waalse equivalent rond transseksualiteit. Daar waar we in Girl nog een meegaande begripvolle vader en zelfs omgeving treffen, is hier het begrip minder groot. Het is de rode draad doorheen de film waarbij de overleden moeder het enige is wat hen bij elkaar houdt. Er zijn reeds diepe wonden geslagen die niet zomaar uitgewist kunnen worden.

Wat volgt is toch een interessant portret tussen vader en dochter/zoon. Het is een serene film, hard en teder tegelijkertijd waarbij men elk op zoek gaat naar liefde en geborgenheid. De film lijkt oprecht en kent enkele mooie scènes. Prima acteerwerk en prima einde doen de rest voor deze aangename film. Geen topper, maar zeker meer dan degelijk. Fijn om gezien te hebben.

Lolita is zoals geweten gebaseerd op de wereldberoemde gelijknamige roman van Nabokov. Stanley Kubrick verfilmd dit niet zonder succes en de film kwam destijds flink in de media. Zoals wel meer met films van Kubrick tot grote verdeeldheid en controverse leidden, was dit met Lolita niet anders. Het blijft toch een vreemde periode, de jaren 60. Enerzijds is het een periode van het hedonistische vrije denken, van love, sex en rock&roll maar tegelijkertijd staat de periode ook bekend als preuts, erg gelovig en conservatief.

Een film als Lolita slaat dan wel in als een bom hoewel er geen naakt of ander expliciet seksueel getinte scènes in voorkomen. Het is één en al mindsetting: sommigen denken dan wat verder dan de andere. Veel meer dan een zonnende Sue Lyon in het begin krijgt je niet te zien. De karakterschets van Humbert Humbert in het boek is ook geheel anders dan wat hij is in de film. Kubrick zal veel water in zijn wijn gedaan hebben om de film ‘aanvaardbaar’ te maken voor zijn producer en co. Gelukkig maar of de film zou nooit zijn uitgebracht. Kubrick moest dus creatief omspringen met de geldende censuur en deed dit uitstekend door de verboden en onbereikbare liefde uit te werken tot iets destructiefs.

De film benadert het personage van Humbert toch eerder als een verliefde puber met een zweem van romantiek en melancholie. Het boek daarentegen verwoordt zijn drang naar Lolita iets minder romantisch. Humbert Humbert is een oude bok die op slag verliefd wordt op het groene blaadje Lolita. Hij komt zeer stuntelig en sympathiek over waardoor we vandaag vrij luchtig tegen de film aankijken. De mature Lolita is hier niet vreemd aan. Zijn relatie met de moeder van Lolita, Charlotte, is geestig. De ontdekking van zijn gevoelens neergepend in een dagboek is dat evenzeer. Humbert is een stuntelig figuur die niet om kan met de flamboyante Lolita die hem moeiteloos om zijn vinger windt. Het levert een aantal leuke scènes op, mede door de uitstekende acteerprestaties van de gehele cast (Mason, Lyon, Winters en Sellers). Ook hier en daar een lachscène zoals het veldbed. En hoewel Humbert enige sympathie opwekt omwille van zijn onschuldige verliefdheid heeft zijn aartsvijand Quilty (Sellers) andere bedoelingen om bij Lolita te zijn.

Zeer fijne film van Kubrick die er zijn eigen versie van gemaakt heeft. Mooi geschoten met erg veel oog voor detail, weliswaar een beetje lang met een trage gestage opbouw. Zwevend tussen 3,5 en 4,0*.

Kan hier erg weinig aan toevoegen. Ligt in dezelfde lijn als Olympus. Zeer veel brute actie. Erg veel ontploffingen. De hele film bulkt ervan eens de aanslagen plaatsvonden. De film kent sindsdien nog weinig rustmomenten. Alles uiteraard vanuit Amerikaans perspectief en zo goed als 1 man die het opneemt tegen een heel leger terroristen.

Vermakelijk is het wel voor een keertje en had er wel eens zin in deze avond na een 13-uren werkdag. Bij momenten een echte shooter game toen hij met de SAS het gebouw wou binnendringen. Best ondanks alle chaos degelijk gefilmd. Met al die overkill gaat het soms te snel en kunnen je ogen of hersenen niet volgen. Hier viel dat best mee.

Schrijnend relaas van twee ouders die op zoek gaan naar hun vermiste kinderen waarbij het vanaf moment één al duidelijk is dat zij "op het verkeerde moment op de verkeerde plaats waren". De zoektocht naar en vooral de emotionele onzekerheid en (wan)hoop is sterk voelbaar en werd goed neergezet. Vond het alleen wat bizar dat er vanuit de overheid/politie/terreurcel zo weinig info of hulp werd geboden naar (eventuele) slachtoffers toe. Mensen verdwijnen niet zomaar en in combi met een terreuraanslag zou toch wat sneller een belletje gerinkeld mogen hebben.

Ook fijn aan de film is de openheid die de film aan de dag legt zonder een oordeel te vellen. Er worden geen gemeenschappen, religies of personen van vreemde afkomst geviseerd. Integendeel zelfs. De dochter van mevrouw Sommers leefde in een multiculturele buitenwijk en aanvankelijk was ze hierdoor verrast, maar haar contacten waren erg positief. Ook de rol van Ousmane past binnen deze trend en de argwaan tegenover hem was niet gericht op zijn afkomst.

Bij momenten erg geslaagde film, maar al bij al niet zo'n makkelijk thema om 100 minuten mee te vullen in die zin dat je weet wat er gebeurd is. Van spanning is geen sprake en dan moet de focus elders gelegd worden: op het verdriet, verwerking, ... En net dat kwam net iets te weinig naar voren naar mijn gevoel. De onzekerheid alvorens de bevestiging werd dan wel weer goed uitgediept.

Een beetje kort door de bocht, maar ik heb precies de indruk dat de Britse films die ik zie ofwel kostuumdrama’s zijn ofwel gaan over marginale sociaal uitgeholde milieus. Ze zeggen dat België of pakweg Charleroi lelijk is, maar in het VK hebben ze er toch ook een handje van weg...Deze zou alvast niet misstaan bij een Ken Loach.

London to Brighton is een erg rauwe film over prostitutie, sociale verwaarlozing, pedofilie, ... alles waarvan je hoopt dat je het in je privéleven niet meemaakt. Sterk drama met een vleugje misdaad. Het misdaadmilieu waarbij de “jager” eigenlijk ook maar een kleine garnaal is en moet dansen naar de pijpen van een grotere vis.

Grote pluspunt is het rauwe realisme, sterke setting en acteerprestaties. Ook de spanning is de hele film door om te snijden. Wel vond ik het vreemd dat beide vrouwen de autorit en vervolg moesten doormaken als die Stuart toch van plan was de pooier neer te knallen. Tenzij Stuart pas op het laatste moment zijn keuze maakte natuurlijk, hoewel hij al naast het lichaam van zijn vader al flink aan het mijmeren was. Hij zag er me niet uit als een individu dat twijfelt, alsof hij zelf ooit werd misbruikt door zijn vader.

Tot slot ook een fijne montage waarbij de flashbacks vertelden hoe de vork aan de steel zat. Dikke 3,5*!