Opinions

Zeer intense en rauwe oorlogsfilm. Had ik eerlijk gezegd niet verwacht en mede door de matige verwachtingen aangenaam verrast. Op zich is de oorlogsfilm niet origineel verrassend. Het is niet iets wat we nog niet eerder zagen. Centraal staat een groep soldaten op missie in Afghanistan ten strijde tegen de Taliban.

Wat opvalt is de vrij realistische weergave van de mens achter de soldaat. Stoer en gespierd is één ding, maar ook de kameraadschap en emotionele kwetsbaarheden komen aan bod. Ook het morele dilemma waarmee ze te maken krijgen, wordt voldoende uitgelicht. Ook het acteerwerk is prima te noemen door Wahlberg, Hirsch, Foster en Kitch.

Behoudens de vrij ongelukkig gekozen titel die wijst op het verloop of einde van de film, blijft de film ongemeen spannend. De gevechten en ontploffingen werden sterk weergegeven. Knap einde ook dat weergeeft dat niet zomaar elke "bebaarde man" een gevaarlijke Talibanstrijder is.

Uiteraard vanwege audrey Tautou, maar ook omwille van de stijl en aanpak worden er vergelijkingen gemaakt met Jeunet's vorige productie Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain (2001). In tegenstelling tot de meesten beviel deze "Un Long Dimanche de Fiançailles" me beter. Niet zozeer inhoudelijk en ook niet omdat ik zo wild ben van de vermoeiende/drukke en tegelijk luchtige stijl van Jeunet, maar het loopgravenfront in de Eerste Wereldoorlog zag er echt prima uit. Een oorlogsfilm kun je dit niet noemen, maar die aantal scènes zijn echt wel een referentie. Deze film wordt door mij dan niet vergeleken noch vereenzelvigd met de oerklassiekers All Quiet on the Western Front (1930) of Paths of Glory (1957) omdat deze twee échte oorlogsfilms zijn.

Erg accurate oorlogstaferelen dus, met de nodige aandacht voor details - denk bijvoorbeeld aan de rij blinden die getroffen werden door een chloorgasaanval, de ratten die vanonder de brits komen of de lauwe soep die alweer niet tijdig tot bij de frontlinie raakte. Ook het niemandsland en eerste loopgraven zagen er erg reëel uit. Ook op andere vlakken visueel een mooie film. Het contrast van het niemandsland met de bloeiende bloemenweide een aantal jaren later (of het onbezorgde leven aan de vuurtoren) kan niet groter zijn. De natuur herstelt zich ...

Inhoudelijk net te beperkt. Om niet te zeggen oninteressant, want na een tijdje kon het me echt niet meer boeien dat ze liep te zoeken naar haar dood gewaande verloofde. Elk zijn verhaal en versie, maar dat repetitieve karakter van de film was iets te langdradig. Eigen aan een bemodderde oorlog en aan een meute Fransozen met allemaal een moustache onder hun reukorgaan, maar ik wist na een tijdje niet meer wie wie was. Dus mijn aandacht verslapte wel wat. Desalniettemin zeer zeker van genoten en respect voor het oeuvre en inzichten van Jeunet. Een nipte 4,0* omwille van het thema of een dikke 3,5* zoals u wil ...

Ik ben iets minder enthousiast dan de meesten hier. Een film die voor mij toch wel valt of staat met het personage van Philip Marlowe. Zeer geslaagde acteerprestatie van Elliot Gould die als privédetective zich een weg baant in een wereld vol intriges en gangsters.

Het begon alvast leuk met de erg aandoenlijke scène met de kieskeurige en hyperactieve kat. De buurvrouwen zorgen dan wel voor wat afleiding - en dat de hele film door - maar Marlowe heeft wel andere zorgen. Ik heb ook de indruk dat hij zodanig vrede neemt met zijn bestaan dat hij zich best nestelt in zijn rol als vrijgezel.

De film is een combi van humor en film noir. Marlowe zijn personage evolueert ook gelukkig al was ik niet altijd even enthousiast over het verloop van de film. De verschillende plotverhalen zijn niet altijd even interessant. De filmaanpak is luchtig en de humor is niet steeds geslaagd.

Interessante docu inderdaad over de jaren die de Eerste Wereldoorlog voorafgaan. het is een enorm complex en ingewikkeld kluwen van voornamelijk diplomatieke en militair strategisch geneuzel. De docu presenteert zich ook zo waardoor het voor gewone leken enorm moeilijk wordt om het bos door de bomen te zien. Dit is een verdiepende docu voor mensen die al wat afweten van de context en aanleiding naar de Groote Oorlog.

Ik mag met mijn bibliotheek van een slordige 400 boeken wel zeggen dat ik iets kan zeggen over WOI. We mogen ook vooral niet vergeten dat dit een Servische docu is. Er zijn maar twee landen die enorm uitgelicht worden en vooral negatief benaderd worden en dat is Duitsland en O-H. De werkelijkheid was nóg complexer dan dat ze hier werd voorgesteld. Ook andere landen hadden hun belangen en deze werden onderbelicht in deze docu. De alliantie tussen Frankrijk en Rusland en de uitbouw van de Russische spoorwegen was er ook niet zomaar. Net als het “bezoekje” van president Poincaré aan Rusland op 23 juli 1914, enkele dagen vóór de oorlog begon.

Alles wat aan bod kwam is ongetwijfeld historisch juist, maar is ook onvolledig en fragmentarisch. Poincaré, zelf iemand uit de Elzas, bvb was enorm rancuneus en wou kost wat kost Duitsland een lesje leren na de verloren oorlog in 1870-71. Ook Frankrijk had zijn “Von Schlieffenplan”, en Duitsland had er ook nog een dozijn andere. Het is maar hoe de gebeurtenissen en omstandigheden uitdraaien…

Maar boeiend is de docu zeer zeker. Niet om onvoorbereid aan te beginnen en zeker niet voor iedereen. Graag naar gekeken, maar het bashen naar Duitsland en O-H moet in zijn context geplaatst worden. Een boek dat naadloos aansluit met deze docu en álle landen en hun belangen bespreekt is dat van de Nederlander Andriessen, een autoriteit op dit aspect van de oorlog, De andere waarheid, De andere waarheid | 9789059114999 | J.H.J. Andriessen | Boeken | bol.com

Ik las het boek recent. Daar is sprake en het gevoel van constant lopen (6,4 per uur als minimum). Dat gaf een beklemmende dreiging van extremiteit, magie en spanning. Ik zag de trailer en daar waren ze aan het doorstappen tot minimum 4,8 per uur. Dat haalt toch heel wat psychologische spanning weg ...

Enfin, voordeel van de twijfel, maar ik toch met een bang hartje. Naar het schijnt op aanbevelen van King zelf om het fysisch realistischer te maken, mja...

Goh, had er eerlijk gezegd net iets meer van verwacht. Een horror kun je het moeilijk noemen, daarvoor is het mysterie nét iets te weinig, laat staan dat er schrikwekkende beelden of gore aan te pas komt. De spanning wordt wel opgedreven en je zit te wachten op de climax.

Laat ons eerlijk zijn, met deze personages zullen er zich weinig identificeren, hoewel we ons op sommige vlakken en in mindere (extreme) mate misschien ook wel bezondigen aan dergelijk gedrag. Ik had wel een karma gevoel en als kijker had ik 0,0 empathie voor het vervelende duo.

Maar inhoudelijk en qua uitwerking toch net te beperkt om van een geslaagde film te spreken. Maar het was zeker een tof idee!

The longest day uit 1962 is een heuse klassieker en zeker één van de bekendste films over de Tweede Wereldoorlog. In mijn jeugd samen met mijn grootouders verschillende keren (in flarden wellicht) gezien. Alles werd uit de kast gehaald om er een epische film van te maken. Alleen de sterrencast al is er eentje om U tegen te zeggen: John Wayne, Henry Fonda, Sean Connery, en Robert Mitchum ...

De opbouw naar het moment werd afwisselend verteld vanuit alle perspectieven. Vooral het (neutrale) Duitse perspectief viel me op, eerder een zeldzaamheid in films over de Wereldoorlogen. Vele karakters passeren de revue en worden netjes kenbaar gemaakt aan de kijker. En samen met de introductie van de vele partijen schakelt de film ook vlotjes over naar de correcte talen van de desbetreffende naties. Het valt op dat de montage de nodige schwung bezit zodat het nergens echt saai of onoverzichtelijk wordt. Zowel de soldaat als de kijker thuis wordt voor voorbereid op de grote climax waarnaar je hunkerend uitkijkt.

Cinematografisch en op technisch vlak nog steeds een erg knappe film. Aankleding en decor zagen er prima uit en men deed ook zijn best om het allemaal zo waarheidsgetrouw mogelijk te maken. Ook tijdens de aanloop van D-day zie je op de achtergrond heel wat interessants gebeuren zoals bvb het samenvouwen van parachutes enz.

Het geweld zelf is geen Saving private Ryan. Het ziet er allemaal braafjes uit, maar dat zal ook door de tijdsgeest als de technische beperktheden van de tijd te maken hebben. Desalniettemin een getrouwe filmklassieker die je niet mag missen als je van het genre houdt.

Een mix van verschillende genres waarbij de film start als een detective thriller met de jacht op een seriemoordenaar. Deed me wat denken aan Zodiac van Fincher met die raadsels. Trage opbouw, maar daarom zeker niet oninteressant.

Een bizar personage die Lee Harker, erg introvert en weinig sociaal. Heeft een bepaalde gave om semi intuïtief dingen te zien.

Cage komt pas later op de proppen. Doet het weer goed al zag ik hem al beter uit de verf komen. Dan vond ik zijn recente vampierenfilm Renfield (Film, 2023) sterker. Een film die vervolgens evolueert naar fantasy supernatural horror. Sommigen zullen dit over the top en kitsch noemen, anderen dan weer verfrissend. Ik hang er wat tussen. Niet slecht, maar de verwachtingen lagen hoger.

Wederom een onthutsende documentaire over het Indonesische regime en de slachtpartijen in 1965-1966. Oppenheimer breit een minstens sterk vervolg op The act of killing. Ik werd verschillende malen geraakt door de onverschilligheid en de idee van de noodzakelijkheid van deze wreedheden tegen de mensheid, louter omdat men communist zou (!) geweest zijn.

Indrukwekkend hoe Adi erin slaagt zijn emoties, maar vooral zijn woede onder controle kon houden tegenover deze misdadigers die nooit gestraft werden voor hun daden, integendeel zelfs. Ze worden er nog steeds voor geroemd en zijn moeder was bang dat Adi met zijn netelige vragen gevaar zou lopen om gedood te worden. Prima scherpe vraagstellingen overigens van Adi.

De propaganda gaat nog steeds door wanneer je kinderen onderwezen ziet worden over de 'oude' tijd. Communisten waren slecht en moésten uitgeroeid worden. Sterk was ook het slot van de documentaire waarbij de werkelijke verantwoordelijken van de moord op zijn broer geïnterviewd werd. Weinig mensen met schuldbesef gezien, behoudens die ene dochter die er door geraakt werd. Schrijnend ...

Het is omdat ik wel van de films van Ken Loach hou dat ik deze bekeken heb. Geen typische Ken Loach alvast waarbij hij niet de sociale onrechtvaardigheden in de Britse 'verzorgings'staat op de korrel neemt. Daarvoor is deze film iets te luchtig hoewel de lagere sociale arbeidsklasse hier ook wel goed naar voren komt. Voor velen van hen is voetbal een wekelijkse uitlaatklep. Veel meer is er niet voor hen, naast die onvoorwaardelijke vriendschap en wederzijds respect.

Het voetbal is een fijne luchtige noot in de film die voor de rest rond gebroken relaties en pubers draait. Cantona is zowaar een imaginaire psycholoog in de film welk ik qua concept wel kan verdragen, maar waarbij ik weinig op heb met de acteur Eric Cantona. Nu, voetbal komt maar sporadisch aan bod en dan vooral in het eerste deel in de film waarbij wat montagemateriaal van Cantona's beste momenten wordt getoond. Het lijkt wel narcistische propaganda. Geen karate kick naar een Crystal Palace fan te zien alvast.

Een prima Evets die zijn ontspoorde leven terug op de rails wil krijgen. Alleen heeft hij een extra duwtje in de rug nodig waardoor deze film ondanks wat problemen toch eerder uitdraait op een soort feel good of happy end film.

Mijn tweede van deze Thaise regisseur en wederom niet overtuigd. Ik kan er eigenlijk weinig zinnigs over vertellen. De film is uitgesponnen en loom. Behoudens het uitgangspunt van reïncarnatie en geesten valt er weinig van te maken. De tafelscène was in dit geval dan ook de beste scène van de film, zeker wanneer de vrouw verschijnt. Ze komt niet zomaar aangewandeld, maar werd langzaam zichtbaar, tot ontsteltenis van de andere mensen rondom de tafel.
Die aapgeest - of hoe noemen ze die in de film - kon wat mij betreft perfect fungeren in The wizard of Oz. Niet echt geslaagd eigenlijk.

Nochtans leek het me een film met potentieel en een interessant onderwerp. Ook de filmposter is best geslaagd. Wellicht mede door gebrek aan plaatselijke culturele inzichten niet alles even bevattelijk. Maar in zijn geheel vrij matig allemaal. Erg nipte 3,0*.

Looper werd me aanbevolen door een maat en ik heb er alvast geen spijt van gehad. Sterke SF-film waarbij tijdreizen centraal staat. Intrigerend uitgangspunt alvast om via het tijdreizen je vijanden lichamelijk te dumpen. Extra interessant wordt het wanneer je oog in oog staat met je toekomstige zelf. Ook de premisse van the Rainmaker was een interessant gegeven dat degelijk werd uitgewerkt. Die openingsscène alleen al is enorm prikkelend wanneer een looper met de klok in de ene hand en een shotgun in de andere rustig het moment afwacht tot wanneer het slachtoffer eraan komt.

Het spel tussen de oude en jonge Joe is knap in elkaar gezet en is boeiend om te volgen. De derde hond in het kegelspel, de Gat-mannen, bieden een extra pigment. De actiescènes zijn knap met zls hoogtepunt de eindscène in het graanveld. Zowel Levitt en Willis doen het uitstekend en zijn goed gecast. Looper is een film met een hoog popcorngehalte maar ook wel eentje waar je je gedachten moet bijhouden en je breincelletjes moet laten werken.

Matige SF die eigenlijk nog redelijk goed begint met een interessant concept, maar later verzandt in een dertien in een dozijn zootje. Een film die zich eerst ontpopt als een soort detective verhaal met de verdwijning van een jong kind. Een vader die geen hulp krijgt van de politie en dan maar zelf op onderzoek gaat.

Vervolgens dromen en herinneringen die met elkaar verwezen worden. Op zich niet zo slecht allemaal, maar het plot is al beter uit de verf gekomen bij andere films. Redelijk tempo, maar niet altijd even boeiend om de hele focus te behouden.

Ook hier bij mij enkele jaren geleden dat ik deze mooie trilogie nog eens zag. Jmaar dat dit fantastisch epos zo nodig uitgemolken diende te worden met die prequels, want laat ons eerlijk zijn: het niveau van de LOTR-trilogie wordt nooit benaderd.

Vanaf de eertse seconde is het genieten geblazen en dat voor ruim 3 uur. Geen moment verveelt de film en de tijd zoeft letterlijk voorbij. Je komt werlijk ogen te kort: je kan nauwelijks naar adem happen en je brein heeft het moeilijk om alle informatie en visuele spektakel ten gronde te verwerken.

De avonturen van Frodo worden welsiwaar vrij verkapt weergegeven: de scenes zijn vaak een afgesloten geheel vooraleer men in een nieuwe totaal verschillende locatie komt, maar dat bederft de pret niet. Visueel outstanding. Jackson heeft veel moeite gehad om het budget bijeen te rapen, maar oh boy, diegene die het aandurfde met hem in zee te gaan kan niet anders dan 'over the moon' zijn. Neem daarbij nog de fantastische soundtrack, schitterend geluid, decor, aankleding en montage en je krijgt dit pareltje voorgeschoteld. Ook de keuze om een vrouw te kiezen als voice-over bij de inleiding is erg geslaagd. Alle locaties zijn erg knap. Tolkien verwees hierbij naar zijn wedervaren tijdens de veldslagen van WOI. Jackson bracht ze visueel tot leven, hier in deel I, maar evenzeer in deel II en III. Ook de andere locaties van de Gouw, Rivendel, Mordor, Moria, Isengard zijn met erg veel oog voor detail erg knap uitgewerkt. De sfeercreatie is visueel en auditief top!

Hier en daar een beetje overkill (bvb die octopus in die vijver bij Moria), maar zeker en vast niet storend. Het verhaal is eenvoudig, maar is aanstekelijk. De idee van de zwakke mens, steeds hunkerend naar macht en hebzucht, wordt ook symbolisch naar voren gebracht met de ring. Ik vraag me steeds af of ik wel in staat zou zijn de ring in het vuur te werpen. Neig ik naar een Aragorn (en dan nog!) of ben ik eerder een Boromir/Isildur? leuk!

Ook aan deel III ga ik niet meer te veel woorden vuilmaken vooraleer ik in herhaling val. Drie delen, maar eigenlijk één lange film van 10-11 uren. Zeer interessant en boeiend vond ik de flashback hoe lange tijd geleden Sméagol de ring in zijn bezit kreeg en langzamerhand veranderde in Gollem. Gollem gaat in het derde deel ook verder om een wig te drijven tussen Frodo en Sam. Tussen Frodo en Gollem is er ook een band. Ze zijn lotgenoten als (voormalig) drager van de ring en zijn er zich van bewust welke kracht en macht de ring heeft en van hen vergt. Ook de verdere uitdieping van dubbele persoonlijkheid van Gollem komt verder aan bod. Dit leidt tot een hoogtepunt nadat Gollem zich verraden voelt na de uitlevering aan Faramir op het einde van deel II.

In navolging van de slag bij Helmsdiepte heb je in dit deel de grote slag in Minas Tirith. De rol van de stadhouder vond ik minder boeiend en vond ik wat leeg en overbodig. Ook hier weer de introductie van nieuwe personages zoals het vervloekte Leger der doden en Shelob, de spin. Prachtige scène trouwens dat laatste, erg ijzingwekkend. Dat Sam Frodo gaat bevrijden in een Orkshol is er misschien wat over, maar kan of mag de pret niet bederven. De diepgang met Arwen was luchtiger en een leuke afwisseling met al dat geweld en die vieze lelijke orks/Uru-kai's.

De vernietiging van de ring kent een erg mooi verloop. Ook Frodo als Hobbit kent dezelfde zwakte als de mensheid, de honger naar macht en hebzucht heeft ook hem in zijn ban. Het absolute einde na de gruwelen van Mordor en Sauron is mja, hoe moet ik het zeggen, overbodig is te veel gezegd, maar wel vrij langdradig. Voor de rest weinig tot niets negatiefs. Het niveau wordt in alle delen in stand gehouden en krijgt allen van mij een 4,5*.

Bij een trilogie van in totaal ruim 10-11 uren is het niet eenvoudig ze uit elkaar te halen wanneer je ze kort na elkaar afhaspelt. Zo ook bij deze beoordeling wil ik niet te zeer in herhaling vallen of dingen aanhalen die in een ander verhaal aan bod kwamen. Ik beschouw de trilogie dan ook eerder als één film, als één geheel.

Een nieuw deel brengt natuurlijk totaal nieuwe personages met zich mee zoals onder andere de enten. Niet mijn favoriete personages in de trilogie alvast omdat ze me iets te sprookjesachtig lijken. De opstand van de enten daarentegen was wel een mooi spektakel.

Jackson kreeg het wederom voor elkaar om erg mooie nieuwe landschappen te introduceren. Zo denk ik bijvoorbeeld aan de Dode Moerassen en de indrukwekkende Zwarte Poort, de toegangspoort naar Mordor. Ook de slag bij Helmsdiepte is wederom prachtig weergegeven. The two towers trekt de lijn visueel, qua geluid, montage, natuurpracht en kostumering gewoon door. Geen seconde verveel je je met dit deel en kom je gewoon ogen, oren en “hersencellen” tekort om elk moment, elk detail, elke ervaring optimaal te beleven.

Ik bleef ontgoocheld achter na het bekijken van Lore. Het uitgangspunt van de film daarentegen is best OK en belicht een thema dat niet zo frequent verfilmd of verhaald is. Wat gebeurde er met de Duitse bevolking toen het Duitse Rijk capituleerde? De topnazi's werden opgespoord, maar wat met vele anderen enkele hiërarchische echelons lager?

Het meest interessante aan de film is de rauwe mentaliteit die heerste. Het was ieder voor zich. Voor wat, hoort wat was een letterlijk begrip. Een baby werd als pasmunt gebruikt om te bedelen om eten, enz ... Van solidariteit is absoluut geen sprake tijdens dit stukje geschiedenis.

De uitwerking van dit thema kon echter beter. Het constante gehuil en matig camerawerk was niet optimaal. Ook de plotline kwam vrij ongeloofwaardig over. Lore komt in contact met de Joodse jongen Thomas, maar het verhaal sloeg niet aan. De 900 km zware tocht van het Zwarte Woud naar Hamburg was met de haren getrokken en vrij monotoon. De relatie tussen Lore en Thomas vond ik ook maar vreemd. De geïndoctrineerde haat en het absolute overtuiging in Hitler was goed (maar zag ik in andere films al beter tot zijn recht komen). Plotseling voelde Lore zich wél aangetrokken tot Thomas, maar was er van liefde of geborgenheid totaal geen sprake, enkel lust. Overbodige scènes bovendien en totaal ongeloofwaardig en clichématig.

Jammer ook dat de ouders te weinig uitgediept werden, zowel vooraf als tijdens de gevangenschap. Lore is op het einde wat de opstandige tiener, maar veel uitleg wordt er niet aan gegeven. Mogelijks doorziet ze de gruwelen van de nazi's, maar dit lijkt me vrij goedkoop als je weet dat je reeds je hele leven lang geïndoctrineerd bent. Te simpele plotline. Dit is niet de idee om een zwaar beladen thema als het Derde Rijk uit te werken. Jammer.

Loro is een meer dan degelijke dynamische en visueel explosieve film geworden over Silvio Berlusconi. Geen zuivere biopic, daarvoor was het wat te eenzijdig, maar ik heb wel genoten van de leuke sfeer, muziek, satire en acteerprestaties. Vooral het eerste gedeelte was vrij aangenaam om te volgen. Later in de film wordt het wat saaier en boeide het me minder en minder.

Toni Servillo gaf een geweldige vertolking van de charismatische en arrogante Berlusconi weer. Een plezier om naar te kijken. Later in de film duiken de huwelijksproblemen op en dan is het spetterende er wat af, hoewel de confrontatie/het gesprek met zijn vrouw wel een uitstekende scène was. Berlusconi is sowieso een zeer fascinerend figuur. Hij is zowat de Donald Trump avant la lettre, eentje waarvan je denkt hoe die in godsnaam erin geslaagd is het hoogste ambt van het land te bezetten wetende dat hij je steeds blaasjes wijsmaakt.

Beetje karikaturaal en ook repetitief bij momenten, maar al bij al wel eens goed om een keer te zien, maar binnen zowel het genre van biopics als het genre van visueel (feestende) overweldigende films is er wel wat beters op de markt. Simpele voldoende dus.

Eigenlijk een meer dan behoorlijke boekverfilming van het boek van Tom Naegels dat eigenlijk over alles en niets gaat, maar vooral veel losse eindjes heeft. Jan Verheyen slaagde er toch wel in een vlotte samenhangende film te brengen met een mix van humor, drama en romantiek. Ook fijn om het personage Tom in de camera te zien spreken en op de idee te doen komen om zijn "avonturen" in een boek te gieten wanneer blijkt dat hij eigenlijk te soft is om als reporter in de harde journalistieke wereld rond te toeven.

Tom is een personage wiens leven overhoop komt te staan door de ziekte van zijn grootvader, zijn status op het werk, zijn relatiecrisis en zijn hormonenwinkel die op hol slaat. Daarenboven snijdt Tom maatschappelijke en ethische dilemma's aan als de multiculturele samenleving en euthanasie. Los heeft een frisse en speelse aanpak om met deze onderwerpen aan de slag te gaan. Neem daarbij een uitstekende cast met in de eerste plaats Caudron zelf, maar zeker evenzeer Jaak Van Assche, Stany Crets en Koen De Graeve. De humor is meer dan ok en is dus zeker geslaagd. De scènes met die Vlaams Belangstemmers zijn geweldig.

Vrij aangename verrassing deze Los. Geen wereldtopper, maar aangename prent waarbij ik me niet verveeld heb. Leuk!

Een voetnoot in de geschiedenis van de Eerste Wereldoorlog - de film laat het echter als allesbepalend voor het verdere verloop uitschijnen - ware het niet dat de beroemde duif Cher Ami voor zijn daden het befaamde Croix de Guerre ontvangen heeft en het verloren bataljon heeft gered van de ondergang. Een vrij accurate weergave van de feiten al zitten er zeker hier en daar enkele foutjes in.

Het dichte Argonnenwoud was en is vrij ontoegankelijk voor gemotoriseerd verkeer, dus zo evident is het niet om zo'n bataljon op te sporen, laat staan te bereiken. Dat generaal Alexander daar op het eind komt aangetuft met zijn auto, lijkt me wat bij de haren getrokken. Bovendien klopt het ook niet dat hij het bevel gegeven zou hebben dat ze moesten aanvallen als hij wist dat er geen flankbezetting meer was van de Fransen.

Altijd fijn dat ook de andere partij belicht wordt én bovendien ook niet wordt afgebeeld als een bende wilde hunnen. Denk maar aan die jammerende soldaat die zijn brood wou behouden of de majoor Prinz die geen nodeloos bloedvergieten wou. In werkelijkheid was zijn rol veel onbeduidender dan wordt gesuggereerd in de film. Tof ook om daar de Duitse taal te ontwarren.

Meer dan degelijke film overigens waarbij de focus ligt op de onervaren majoor Whittlesey, misschien iets te veel, maar een one man show of super hero wordt hij gelukkig nooit. Behoort zeker tot één van de betere films over WOI, die zijn sowieso al niet dik bezaaid.

Naar The lost city of Z keek ik al maanden uit. Maar net als Silence van Scorsese viel hij zwaar tegen. Zoals hier reeds gezegd mooie plaatjes en degelijke acteerprestaties, maar daarmee is dan ook alles gezegd. Geen film waarvan je wild wordt in tegenstelling wat je verwacht als een onbekend niet eerder betreden gebied wordt doorkruist..

Wederom een lesje in humaniteit wanneer de Britten hun koloniaal oerdenken en misprijzen uiten ten aanzien van de inheemse Indiaanse stammen ver in het Amazonebekken. Het begitn allemaal vrij intrigerend, maar na een poosje kabbelt de film naar zijn einde en blijf je met een onvoldaan gevoel zitten. Haast 2,5 uur is een erg lange zit geworden, jammer, want er zat zoveel meer in. En het moet daarom nog geen Indiana Jones worden ...

Gaande over een vrouw van middelbare leeftijd (Leda) die haar vakantiedagen doorbrengt op een Grieks strand. Met al het jong en luidruchtig geweld dat er eveneens aanwezig is, heeft ze weinig rust. Haar aandacht glijdt steeds weg naar een jonge moeder die het niet onder de markt heeft met haar koppige pakweg zesjarige dochter. Het doet Leda terugdenken aan haar eigen moederschap die eveneens erg moeizaam verliep.

Er wordt gesuggereerd naar een bepaald geheim, een mysterie of een tragische gebeurtenis. Ook Leda is vrij mysterieus als het aankomt op haar verleden. De film springt voortdurend van heden naar verleden via flashbacks. Die zijn prima gemonteerd waardoor beide plotlijnen aanslaan. Dat komt in de eerste plaats door Colman zelf die het voortreffelijk doet, maar ook Jessie Buckley (de jonge Leda) moet absoluut niet voor haar onderdoen.

Weinig tot geen sympathieke personages in de film. Dat kan sommige kijkers misschien wat parten spelen. De motieven van Leda zijn onduidelijkn alsof ze de kleine meid gewoon een lesje wou leren met haar aanstellerig gedrag ... Er mocht misschien net wat meer vaart in de film gezeten hebben, maar de twee Leda's compenseren dit ruimschoots!

Een film van David Lynch is steeds genieten. Waar hij met Blue Velvet de richting insloeg van meer het satirische, heeft hij met Lost highway meer oog voor het thrillergehalte. Lynch slaagt er steeds in een bepaalde opinie of emotionaliteit los te weken bij zijn films. Er zijn superfans, maar er zijn er ook die zijn oeuvre maar helemaal niets vinden. Makkelijk maakt hij het de kijker nooit. Alles is steeds met een bepaalde reden meegeven en je krijgt het niet zomaar met de paplepel ingegeven.

Het verhaal is vervolgens opnieuw erg mysterieus en onduidelijk. De geheimzinnige en verwarrende boodschappen zuigen de kijker naar het scherm toe niet goed wetende wat hij ermee moet aanvangen. Daarnaast gebruikt Lynch de technische middelen waarin hij zo geslepen is: het geluid, donkere belichting, montage en camerastandpunten zorgen voor een sublieme sfeereffect. Dat camerastandpunt is vaak vanuit de hoogte van de kamer zodat het letterlijke effect wordt gecreëerd dat de bewoners écht in de gaten worden gehouden. De illusie wordt hiermee bewaarheid.

De film kent ook een creepy sfeertje met die videobanden en de telefoongesprek. De roadmarkeringen zorgen vervolgens ook mooi voor een overgang. Het is je niet geheel duidelijk waarover het gaat en dat is ook niet het doel van Lynch denk ik. Vooral ook het acteerwerk van Patricia Arquette springt hier in het oog. Bill Pullman vond ik bij momenten wat krampachtig.

De soundtracks droegen bij tot het geheel van de film: duister en onheilsspellend met Nine Inch Nails, Marilyn Manson en Rammstein. Je blijft met een voldaan gevoel achter ondanks de vele vragen van hoe het nu precies in elkaar zit.

Twee Belgen die naar Syrië trekken met elk hun eigen doelen en dromen. Wel een aparte filmstijl met hun geborgen huis dat aan flarden geschoten is met op de achtergrond de verwoeste straten in één of andere Syrische stad. Het leek wel decor vanuit een toneelvoorstelling.

Goed camerawerk en montage. Best spannend ook en dus zeker van genoten. Het toont ook aan dat de oorlog iedereen meezuigt. En niets is zwartwit.

Verre van onder de indruk van deze film van Sofia Coppola. Ik had er duidelijk meer van verwacht. Het verhaal van twee Westerlingen in een grote vreemde wereldstad als Tokyo is een sterk uitgangspunt. Het grote Tokyo staat symbool voor hun saaie, lege en oninteressante keuze die ze gemaakt hebben. Ze leiden een doelloze periode in hun leven en worden als onbeduidend individu anoniem opgeslorpt door de grote massa. De veelvuldige straatbeelden laten dit mooi in beeld brengen. De sfeerschepping met Tokyo zit dus zeker goed.

De één kiest voor het snelle geld, de ander volgt haar grote liefde, maar dienen er veel voor op te geven. Ze worden lotgenoten. Hiermee kan je wel iets als script of uitgangspunt voor een film.

Toch mis ik iets in de film, een soort "headbanger", een plotwending, moraal of eye-opener om U tegen te zeggen. De film lijkt me niet af en ik blijf daarom op mijn honger zitten. Het verhaal pakte me niet niet genoeg en ik kon me iets te weinig vereenzelvigen met de personages. Dit lag voor alle duidelijkheid niet aan de acteurs. Murray is steeds zichzelf, kan als komisch acteur met zijn puppy-look een serieuze rol aan, maar heeft steeds die himoristische kwinkslag nodig. ScarJo vond ik ook verrassend goed, maar de personages misten wat diepgang.

De humor in de film vond ik niet echt geslaagd. Die masseuse? De versprekingen met 'l' en 'r'? Neen, nogal cliché allemaal. Ook de befaamde kareokescene vond ik niets bijzonders. Allemaal een beetje te braaf, te veel op safe gespeeld. Daarom ook bij mij een gewone voldoende met 3,0*, er zat anders wel potentieel in tot meer.

Intrigerende debuutfilm van Ryan Gosling. Inhoudelijk kon ik echter weinig aanvangen met de film. Niet complex om te volgen, maar ik kon er amper een touw aan vastknopen. Visueel daarentegen wel zeer de moeite om te volgen. De sfeer en de omkadering is erg knap. Er passeerden al meerdere voorbeelden hierboven van films en regisseurs waaraan dit gelinkt kan worden. Zelf houd ik het op een andere film van hem, als acteur dan, met name Only God Forgives (Film, 2013), maar ook The Neon Demon (Film, 2016) zag ik er in terug, Refn dus met andere woorden ...

Visueel dus prachtig met het warme kleurgebruik van rode, paarse, maar ook groene tinten. Ook de montage was sterk waardoor het toch boeiend bleef om het geheel te volgen. Koppel daaraan de opzwepende techno soundtrack en je krijgt een blitse en mysterieuze duistere film. Die scene bijvoorbeeld waarbij Dave aan het zingen slaat en je beelden te zien krijgt van de wagen in de duisternis met Rat erbovenop, was subliem. Hoewel haar beperkte rol steeds een plezier om Saoirse Ronan aan het werk te zien.

Een alcoholverslaving - net als elke andere vorm van verslaving - doet wat met een mens en ook zijn omgeving. Je verliest elke zin van redelijkheid en je hele sociale en professionele leven lijdt eronder. Ik begrijp wat Film Pegasus bedoelt met zijn "Hollywoodbenadering". Al bij al blijft het een 'praatfilm', maar wel eentje waarbij handelingen en het gedrag van de verslaafde duidelijk zijn. Geen vechtpartijen of crimineel gedrag, wel de constante hunker naar de drank en de veelvuldige pogingen om de naaste te misleiden, te bedriegen of te sussen.

Tragisch zijn de inventieve verstopplaatsen, op het gekke af. Doelloos zijn de steeds zalvende gebaren van de naaste omgeving als er telkens opnieuw een kans gegeven wordt. Totdat het de broer moe wordt ... Ray Milland doet het prima als dronkenlap zonder over te komen als een cliché lapzwans. Met met Billy Wilder achter de knoppen weet je dat je een strakke professionele regie voorgeschoteld krijgt. Sowieso één van mijn absolute favoriete regisseurs uit de oude doos.

The lost weekend is een krachtig sociaal drama die wel een indruk op mij heeft nagelaten, zowel inhoudelijk als ook technisch.

We spreken 1925. Best wel een goede film dus. De voorloper van al die andere dinofilms. Hij mag best gezien worden. De beesten mogen er dan wel nep uit zien. Ze kwamen toch vrij veel aan bod. Vooral de gevechten onderling maakten indruk met bloedsporen en open wonden. Fijn ook dat men veel moeite heeft gestoken in de variëteit aan dieren met de allosaurus, apatosaurus, spinosaurus, stegosaurus, triceratops en pterodactylus.

Die aapman vond ik eigenlijk nog het zwakste creatuur en was bovendien ook erg overbodig. Nogal knullig ook hoe die zich gedroeg. Inhoudelijk niet al te bijzonder.

Het einde stemde me wel tevreden. Ook hier had men al de idee om een gevangen beest naar de bewoonde wereld te transporteren. Ik was echter gelukkig dat het beest het overleefde en wegvluchtte naar zijn natuurlijke habitat.

Uiteraard kan dit tweede deel in de verste verte niet tippen aan de klassieker die de eerste film in 1993 was. Erg vernieuwend is dit allemaal niet. De (hersenloze) actie is de hoogte ingeschoten en dit komt het verhaal niet ten goede.

Goldblum blijft een leuk personage hebben, grappig, sarcastisch en boeiend. Wel typisch Hollywood dat hij zowat de enige is met een rationeel geheugen die zich niet laat leiden door emoties of dollartekens. De beste scènes waren die van het brekend glas en die in het hoge gras. De T-rex in San Diego past niet echt bij de film is lijkt er echt bijgeplakt, maar desalniettemin vermakelijk. Afknappers daarentegen waren er ook (gymnasiumoefening en de vaak onrealistische raptorconfrontaties). Het nieuwe is er wat af en er is te weinig moeite gedaan om het niveau te bereiken van het eerste deel. Ook hier waren de dollartekens van een sequel belangrijker dan te investeren in een goed en origineel verhaal.

Zo één van die klassiekers die ik bij mijn oma wel eens zag op VHS. Oervlaamse film over het beruchte lotelingensysteem waarbij elke jongeman via een veredelde tombola zijn leven getekend zag door opgeroepen of vrijgesteld te worden van de dienst. Dat rijken zich konden uitkopen is niet iets waarvan ik schrok, maar wat me meer opviel is het feit dat de afwezige een grote arbeidsleemte achterliet voor de familie.

Ontroerende film van de onfortuinlijke Jan Braems welk na verloop van tijd eerder een zwanenzang wordt. Op dat vlak iets te melodramatisch naar mijn zin waarbij Jan van de ene tegenslag in de andere tuimelt en van kloeke man transformeert naar een heuse sukkelaar. Hoewel Jan overigens wellicht nog nooit zoveel geld bij elkaar gezien heeft, vond ik het ook eigenaardig waarom hij dat geld perse moest meenemen naar het leger. Een andere loteling had wellicht ook geen cent op zak. Het geld was immers bedoeld voor zijn toekomst, niet om zijn "onkosten" te dekken tijdens de dienst.

Daarnaast veel aandacht voor het vrome katholieke geloof uit die tijd, het discriminerende juk in het leger en uiteraard de onvoorwaardelijke liefde van Katrientje voor haar Jan. Hun zwerftocht werd prachtig neergezet in het mooie Kempische landschap. Idyllisch, ware het niet dat er weinig vrolijkheid aan te pas kwam ...