Opinions

Ietwat vreemde short verspreid over twee tijdsvakken, het heden en de periode nazi-Duitsland. Door in de rivier te duiken ontsnapt hij. Beide werelden komen samen. Het is een magisch realisme binnen het gegeven van ruimte-tijd. Net niet overtuigend genoeg om me volledig te begeesteren.

Wie regelmatig een Deense film meepikt, zal heel wat bekende gezichten gezien hebben in deze Lotto. Geen Trine Dyrholm, Mads Mikkelsen of Pilou Asbaek. Wel Ditte Grabol, Bjarne Henriksen, Nikolaj Kopernikus, Soren Pilmark en Thomas Bo Larsen.

Wel eens fijn om mee te pikken. De sfeer is heel luchtig en gemoedelijk. Het hele gebeuren en afloop moet dan ook binnen die optiek opgevat worden. Natuurlijk worden een aantal toevalligheden geconstrueerd, maar dat valt allemaal wel te aanvaarden. Met de acteerprestaties zat het wel goed en de film is erg vlot.

Wel interessant om even bij stil te staan wat je zelf zou doen in deze situatie. Het is de macht der gewoonte om zonder nadenken mee te doen met de lotto, er vanuit gaande dat je nooit iets zal winnen. Totdat dit je overkomt en je vaststelt dat dit nauwelijks geregeld is ...

Een Georgische film die een inkijk geeft op een binnenplein van enkele appartementen en huizen. Mooie opener wanneer de camera een bocht maakt van bijna 360° waar je koterijen en woningen, groot en klein, maar vooral het aftandse de revue ziet passeren.

Ieder huisje heeft zo zijn kruisje. Niemand ontsnapt eraan. Boeiend wel die interacties tussen al die personen. Veel sympathieke personages zijn er niet. De lelijkheid, het individualisme, de liefde en het onbegrip van en tussen de bewoners komt naar voren.

Veel personages en veel verschillende scènes waardoor de personages niet maximaal worden uitgelicht, maar het geeft wel weer hoe het eraan toegaat. Mooi visueel weergegeven ook met dat zwartwit.

Best een OK film die de geijkte paden van het genre betreedt. Niet voor het eerst volgen we een afgezonderde vreemdeling met een geheim verleden. Het huidige leven staat in schril contrast met de status uit het verleden. Al het geweld en actie is achterwege gelaten en werd ingeruild voor afzondering, rust en vrede. Totdat dit abrupt verstoord wordt en het verleden wordt opgerakeld.

Geen man deze keer als superhero, maar een vrouw op redelijke leeftijd. Maar daarom zeker niet slecht. Het hele familiale gedoe was misschien wat ver gezocht, maar los hiervan best een vlotte film die in zijn geheel bleef boeien. Enkele fijne actiescènes en een film die niet verviel in dode momenten. Prima sfeer en setting en ook het acteerwerk was degelijk.

Meegepikt omdat het een Joachim Trier betrof. Niet van het niveau van zijn bekendste films Thelma, Oslo of The worst person in the world. Deze film echter zei me niet zo veel. Niet slecht slecht, maar beduidend minder (interessant). Een film gaande over rouwverwerking en de complexe verhouding tussen vader en zijn puberende zoon.

Had zeker tot halfweg mijn aandacht, maar dat ebde later stilaan weg. Een film met diverse subplots die niet altijd boeien en zelfs onsamenhangend zijn. Neemt daarom wat te veel hooi op het vork. Cinematografisch wel prima gedaan, maar ik verwachtte niets anders. Inhoudelijk te plomp.

Noé heeft er een handje van weg om meteen met de deur in huis te vallen. En hoe, de eerste scène was eventjes wennen, maar past geheel binnen de filosofie van de film. Pornografisch is de film allerminst, al moeten we toegeven dat er wel wat meer in komt dan een keer wat bloot. Veel bloot, heel veel bloot zelfs en bij momenten vrij expliciet. Toch heb ik de indruk dat het geen platvloerse doelloze seks is die Noé aan de kijker voorschotelt. Pornografie is toch nog wel wat anders waarbij louter opwinding centraal staat. Maar we zijn het niet gewoon om penissen te zien, laat staan als ze ejaculeren.

Neem nu die eerste scène. Op zich een geweldig mooie scène tussen 2 geliefden. Niet "ranzig", wel mooi en intens, zoals liefdevolle seksualiteit hoort te zijn. En deze seksualiteit evolueert doorheen de film naar meer losbandige gedwongen seks waarbij beide geliefden elkaar verliezen. Dat triootje volgde vrij snel, werd visueel en symbolisch erg knap in beeld gebracht, maar chronologisch gezien vond dat net voor de relatiebreuk plaats.

De film vertelt het verhaal van de wanhopige Murphy die terugdenkt aan zijn zorgeloze leven zonder verantwoordelijkheden. Hij zit nu gevangen in het web van het gezin dat hij heeft gesticht met een vrouw die hij niet liefheeft. Totdat hij op het einde beseft dat dat het enige is dat hem nog rest. Fraai eindshot overigens met zijn zoon en (nieuwe) vriendin in bad.

Noé is trouwens niet vies van wat ijdelheid. Wel grappig dat zijn voor- en familienaam voorkomen in de film. En van Noé weten we dat hij erg veel aandacht besteed aan zijn cinematografie, montage en zijn kleuren (hier rood en groen). Fijn!

Love actually is een zeer fijne romcom. Een romcom is steeds vrij zoet en als het overgoten wordt met een kerstsausje, tja, dan moet je niet hopen op vechtscheidingen of andere bad ends. Hoewel de film voor een romcom vrij lang duurt (135 minuten) verveelt hij geen seconde. De grootste uitdaging van regisseur Richard Curtis was het feit om alle personages (en het zijn er nogal wat) mooi in één geheel te laten samen vloeien tot een mooie film, zowel als introductie als doorheen de film). Iedereen lijkt op één of andere manier ook met elkaar verbonden te zijn.

Love actually is één grote ode aan de liefde. Niets wordt met de vinger gewezen (zelfs de buitenechtelijke liefde niet) en alles is één grote good news show. In een dergelijk format zit je met Hugh Grant (Notting Hill, Bridget Jones’ diary) steeds goed. Liefde met die typische satirische Britse humor werkt steeds wonderwel. Heel veel bekende gezichten in deze film die allen vrij goed en realistisch voor de dag kwamen. Het grote pluspunt van de film, ondanks de zoete insteek, is de herkenbaarheid voor jou, mij en iedereen. Love is all around, als je maar je ogen opendoet, laat dat de boodschap zijn!

Meer dan een entertainende wegkijker is dit niet. Beetje op maat voor tieners die het graag spannend houden en eens iets anders willen dan Twilight of The Hunger games. De aanleiding tot de mutaties van de beestjes is wat onnozel, maar eens je daar doorprikt, is er nog iets van te maken. Ook de CGI is niet altijd je dat, maar los hiervan best vermakelijk.

De film is erg luchtig en doorspekt met humor. Erg serieus wordt het nooit. Integendeel zelfs. Qua opvatting heeft het wat weg van Zombieland (Film, 2009). Daar werd ook gebruik gemaakt met een voice-over, een geek als hoofdpersonage en een plot gespekt met humor en luchtigheid.

De hond doet ook veel, maar ook het avontuur of de trip die Joel onderneemt spreekt aan. Best leuk zonder hoogstaand te zijn.

Ik ben eerlijk gezegd een beetje verbaasd over de lauwe reacties die "Love is strange" hier in ontvangst mag nemen. Dit is zeker geen topfilm, maar heb me best vermaakt met dit sympathieke filmpje. Het is een film over twee homoseksuele mannen die door hun engagement van het huwelijk in financiële moeilijkheden komen. Toch heb ik de film niet ervaren als een film met als onderwerp 'homoseksualiteit', wel eerder dat dit een kenmerk was van de twee hoofdpersonages.

Waar ik vooral met erg veel belangstelling naar heb gekeken zijn de subtiele gedragingen en houdingen van familie en schoonfamilie wanneer de vraag gesteld wordt om iemand in huis te nemen. De meesten van ons zullen er ook al over nagedacht hebben (of zullen dit dilemma voorgeschoteld krijgen) om hun hulpbehoevende (schoon)ouders (tijdelijk) in huis te nemen. Dit is alles behalve evident. En in Love is strange komen die kleine ergernissen naar boven. Zowel bij de bewoners als bij de gast die zich op sommige momenten overbodig vindt of zelfs ongemakkelijk. Elk lid van het gezin ondervindt hinder en dient rekening te houden met elkaar (bvb de zoon die zijn kamer moet delen, de ruzie aan tafel over die Franse boeken, de mama die wil doorwerken maar niet kan omdat Ben maar blijft praten, enz ...). Allemaal kleine dingen dus, de dingen des levens zonder wereldschokkende Hollywoodiaanse taferelen.
Dat lijkt me ook de verklaring te zijn van de filmtitel. Niet homoseksualiteit is strange (hoewel voor sommige religieuze middens), maar wel de liefde en de sympathie die je ongetwijfeld hebt voor je dierbaren. Je hebt er alles voor over, maar ze in huis nemen geeft toch een onbehaaglijk gevoel.

Het grote manco van de film is wellicht de beperkte karakteruitdieping van de hoofdpersonages. Alles overkomt hen en ze worden steeds in een slachtofferfunctie geduwd. Dat komt vrij melig over. Het einde is vrij verrassend en best ok. Geen happy end en we leven nog lang en gelukkig.
Wel wordt de kijker suggestief geïnformeerd van wat er gebeurd is, maar heeft hij het niet gezien. Voor mij zeker een 3,5* waard, mede door de fijne acteerprestaties en innemende insteek van de film.

Ik was geïntrigeerd door een knappe wallpaper van de Japanse stad Otaru die via Bing op mijn bureaublad werd losgelaten waardoor ik ontdekte dat deze film in deze stad werd gefilmd. Dat was genoeg voor mij om deze film van Iwai te ontdekken.

Ondersteboven was ik niet van deze film die voor mij nogal sentimenteel en erg zweverig overkwam. Een beetje een vreemd verhaallijn over een naamgenoot. Wel bijzonder sereen en authentiek gebracht. Ik genoot er wel van, maar was wel minder begeesterd dan sommige anderen hier.

Visueel prachtig en ook de regie was prima. Dat was voldoende om de film positief te ervaren.

Erg aangename feel good high school movie. Al veel van gehoord en telkens uitgesteld. Het vele goeds werd toch bevestigd. Vooral de aanpak en opbouw was prima waarbij homoseksualiteit centraal staat. Aan de hand van een soort eliminatieronde ben je net als Simon op zoek naar die ene onbekende ware Jacob.

De film is ook vrij grappig met een aantal vreemde situaties en omstandigheden. De chantage en de gevolgen ervan zijn haast niet te overzien als het uit de hand loopt. Gezien het luchtige karakter weinig negatieve berichten over homoseksualiteit. Jammer genoeg strookt dit niet echt met de realiteit.

Verder prima vertolkingen. Mooi en aangenaam tempo. Naast de homoseksualiteit en uit de kast komen ook aandacht voor de typische tienerliefdes zonder melig over te komen. Mooi!

Uiteindelijk een tegenvaller geworden. Het basisconcept stond me aanvankelijk wel aan. Mits een degelijk script ben ik wel te vinden in een paranormaal verhaal dat out of the box denkt. Niet dat het een origineel idee was - er zijn wel meerdere films met “levende doden” wiens werk op aarde nog niet af is. The lovely bones balt diverse genres in één film en dat is meestal geen goed idee. Het verliest zijn geloofwaardigheid en hinkt mede op verschillende gedachten. Make a choise and stick to the plan! Nu is het wat mosselen noch vis en is elk genre en dus ook de verhaallijnen onvoldoende uitgewerkt waardoor het rommelig overkomt.

Saoirse Ronan ontdekte ik voor het eerst (bewust) met Brooklyn. Later kwamen er nog enkele films bij en ik kan deze Ierse (vrij opvallende) actrice best appreciëren. Ook in The lovely bones speelt ze ondanks haar jeugdige leeftijd erg volwassen. Maar het is uiteraard Stanley Tucci die er bovenuit steekt met een creepy rol die hij moeiteloos invult. Wahlberg is crap zoals usual. Zwakke acteur vind ik dat behoudens zijn goede rol in The departed en Boogie nights van PTA. Weisz is ok, maar ook Susan Surandon vond ik maar een vrij bizarre nutteloze rol neerzetten. Kwestie van een grappige of absurde noot in de verhaallijn te brengen???

De beelden van de tussenwereld waren vaak mooi, maar namen te veel screen time in beslag waardoor het eigenlijke doel van de film in de verdrukking kwam. Montage was behoorlijk met als beste moment de scène waarbij ze in de greep kwam van Harvey en haar ouders thuis aan tafel zaten. Het absolute einde was niet goed. De dood van Harvey was technisch erg zwak en qua scenario erg goedkoop.

Schrijnend verhaal over hoe bepaalde lui denken anderen te moeten discrimineren gewoonweg omwille van een andere huidskleur. Het gezin Loving - toepasselijke naam - kiest voor de liefde en stroomt tegen de stroom in. Als halve criminelen worden ze verbannen uit hun staat en lijden ze - vooral Mildred dan - een eenzaam leven in een buitenwijk van een grootstad. Het contrast met het weidse platteland kon haast niet groter zijn.

De film is sober en ingetogen. Mooie vertolkingen ook van Edgerton en Negga. Er is een mooie wisselwerking tussen beiden. Niet te sentimenteel of überromantisch, maar wel onvoorwaardelijke liefde. Verder cinematografisch prima en ook een goede weergave van sfeer en tijdsbeeld. Geen uniek portret of zich onderscheidend van de zovele andere films die het thema belichten, maar hij valt eveneens niet uit de toon.

Loving Vincent stond al eventjes op mijn lijstje. Viel toch eerlijk gezegd een klein beetje tegen. De grootste sterkte van de film vind ik tegelijk zijn grootste zwakte. Grafisch een zeer unieke en aparte animatiestijl waarbij een 125-tal schilders 65000 frames hebben gecreëerd die dan aan elkaar werden gezet. Fijn om de stijl van Van Gogh zelf terug te zien in de gehele film. Alleen werd ik op de duur horendol van al die bewegende streepjes en bollen. Erg vermoeiend om naar te kijken. Wel ook een pluspunt voor flashbacks die in een andere stijl werden weergegeven, mooi in het zwart-wit.

Ook het verhaal zelf was matig. Wel een origineel uitgangspunt om de film aan te vatten na de dood van Van Gogh zelf en waarbij de focus lag op Armand Roulin wiens verhaal werd verteld. Erg opwindend is het "whodunit" verhaaltje niet.

Je vraagt je dan af waarom zendelingen überhaupt sowieso naar het buitenland worden gestuurd. Eens geproefd van buitenlandse invloeden is het vanzelfsprekend dat ze er vatbaarder voor zijn. Het toont aan hoe krachtig het regime is en voor niets terugdeinst wanneer men niet in de pas loopt.

Interessante tweestrijd voor de vader die zijn familie moet afwegen tegenover de trouw aan de Koreaanse staat. De vraag is of dat laatste uit pure overtuiging is of uit angst.

Rustig verder kabbelende film over een plot die ik maar niet vond. OK, ene Chen die wat rond reist met tal van vervoersmiddelen op zoek of bezoek naar iemand, maar ik had niet de indruk dat dat het belangrijkste was van de film. Ook voor mij niet overigens.

De film neemt je mee op een road trip langs Chinese dorpjes, ver afgescheiden van multi-kapitalistische steden als Peking en Shanghai. De levensomstandigheden en basisvoorzieningen zijn primitief te noemen, maar zijn doorgaans de realiteit voor de erg duale samenleving op twee snelheden daar. Veel koterijen en afval te zien, maar gelukkig ook de pracht van de bergen en glooiende heuvels, de dalen met zijn riviertjes, de verschillende culturen en gebruiken.

Opvallend hierbij is het gebruik van de lange one-shots waarbij de camera steevast voor of achter het hoofdkarakter aanholt. Fijn gedaan en het plaatst de scènes ook mooi in perspectief waardoor je de gehele omgeving kunt opnemen op beeld.

Doordat deze film op het verwijderalarm van Netflix terechtkwam en hier een redelijke score heeft op MM deze toch gauw even meegepikt. Sowieso geen spijt van gehad want Luca Tanzt Leise is een degelijke Duitse film waarbij het personage Luca centraal staat. Luca worstelt met zichzelf en weet niet goed hoe haar toekomst er moet uitzien. Ze volgt tweedekansonderwijs waarbij haar nota bene ook haar moeder aan haar les geeft.

De openingsscène vond ik alvast erg fijn. Humoristisch ook en een ideale binnenkomer om de film aan te vatten wanneer Luca en Mr. Pfeiffer zich door een onaangekondigde toets Engels trachten te worstelen. De vriendschap tussen beiden is goed weergeven, maar de film is minder opgewekt zo blijkt later. Depressies en een foute relatie doen Luca aan zichzelf twijfelen.

Er wordt goed geacteerd en ook het cameragebruik is prima met diverse close-ups om de emoties in de verf te zetten. Fijn filmpje alvast met een beperkte speelduur. Geen wereldtopper, maar gewoon mooie arthouse cinema. Leuk om meegepikt te hebben!

Het is voor mij moeilijk om hoogte te krijgen van de film. Hoewel degelijk tot goed acteerwerk me weinig kunnen inleven in de vervelende karakters. Ook omdat het plot nogal op de vlakte blijft en het einde eerder onbevredigend overkomt.

Aan de ene kant hebben we Luce, een zelfvoldane betweter die in alles goed lijkt te zijn. En aan de andere kant heb je zijn leerkracht Harriet Wilson die eerder als een moraalridder overkomt. Er wordt wat heen en weer geteased, maar daar houdt het ook op.

Het gehele acteerwerk is wel goed als je ook Watts en Roth mee in beschouwing neemt. Daar lag het zeker niet aan. Het plot zelf bleef te veel op de vlakte hoewel men de kijker trachtte te prikkelen. Het was niet meer dan een sisser voor mij. Jammer.

Mooi portret van de allerbeste hockeyspeelster ooit. Acht keer bekroond tot beste speler van de wereld. Geweldige sport ook hockey, een sport die ik samen met mijn kinderen een aantal jaren terug heb ontdekt. De docu beschrijft de carrière van Lucho Aymar waarbij haar laatste seizoen in 2014 wordt belicht (het WK in Den Haag en de slotwedstrijd in Rosario, haar thuisstad).

Daarnaast veel aandacht voor de Argentijnse nationale ploeg en hun weg naar de top op de WK's en de Olympische Spelen. Degelijke sportdocu dus, uiteraard eenzijdig, maar best fijn voor wie van de sport houdt.

Een zwoel erotisch romantisch drama van Spaanse makelij. Paz Vega is bij momenten wel onweerstaanbaar als wulpse vrijgevochten vrouw. Inhoudelijk soms inderdaad wat warrig en niet altijd even duidelijk. Niet dat het echt stoort, want ingewikkeld wordt het niet echt. Alleen is het plot soms iets te vaag of vrijblijvend en lijkt het dus ondergeschikt aan de cinematografie.

Er hangt wel een leuke sfeer over de film. Zon, zee strand, toeren op de motorfiets, ... De onbezorgdheid straalt er vanaf. De film wordt verteld in een flashbackstructuur en start met het slechte nieuws. Het mooie liedje zal dus ook eens eindigen.

Prima acteerwerk en al bij al geboeid naar gekeken, maar ik miste iets, maar kan de vinger niet op de wonde leggen. Waarschijnlijk heb ik hetzelfde gevoel als de meesten hier.

Todeloo, Laundry man ... Vandewoestijne moet een fascinatie hebben voor seriemoordenaars, want ze komen telkens in zijn werken terug. Alleen jammer dat de kwaliteit bijzonder erbarmelijk is.

Wederom een pulpfilm in het hoogste kwadraat. Ik kan best begrijpen dat de budgetten beperkt zijn, maar de verhaallijn en vooral de acteerprestaties slaan werkelijk nergens op. Tenenkrullend zwak.

Die ene scène met dat lijk is eerder lachwekkend dan weerzinwekkend. Nouja, die filmpjes in de donkere krochten van het Belgische filmlandschap blijven al bij al wel fun. Kwaliteitsvol is dan weer iets anders.

Lucky is een fijne arthouse over een negentigjarige cowboy vertolkt door Harry Dean Stanton. Een knappe acteerprestatie overigens van Stanton die de filmwereld hiermee een mooie en laatste ode gaf. Lucky houdt nauwgezet zijn dagelijkse ritme aan met zijn sigaretten, yoga en melk. De filmposter is ook allesomvattend voor Lucky met zijn cowboyhoed en slaapkledij. Stanton geeft aan zijn personage een extra vorm van realisme door zijn uitstekende acteren. Hij creëert een mooie karakterschets van het personage Lucky. Bij momenten ook best een ontroerende film zoals zijn zingen tijdens het Mexicaanse feest.

Toch gebeurt er voor mij net iets te weinig om ten volle genoten te hebben van de film. Zeker niet slecht, maar ik miste iets. Maar sowieso behoort Lucky tot het genre film dat me het meest aanspreekt. Een rustig voortkabbelende film met een filosofische insteek waarbij je even kan bij stilstaan.

Eindelijk van mijn lijstje kunnen schrappen. Nog nooit gezien en steeds voor me uitgeschoven. Prima misdaad- dito wraakfilm in het maffiamilieu met een doordacht plot. Dankzij de prima montage en flitsende beelden een film met een erg hoog tempo.

Verveelt ook nergens, mede door de uitstekende acteurs. Mister Cool Bruce Willis doet het prima, maar ook Hartnett vond ik wel ok. Ook de dialogen waren uitstekend en deden je met aandacht naar de film zien. Pluspunt is eveneens dat de film de nodige twists bevat en de clou hoe het allemaal in elkaar zit goed achterwege laat. De één kan het misschien voorspelbaar vinden, maar eigenlijk konden er gerust nog andere scenario's uitgespeeld worden. Mooi!

Best wel een aangename SF om te volgen. Vooral het begin was sterk. Hoewel de natuurbeelden er wat bizar aan te pas kwamen, sloot het wel mooi aan met het plot van de film, net zoals de lezing van Morgan Freeman wel geslaagd was en mezelf prikkelde om verder te kijken.

Uiteraard dient alles met een zeer grote korrel zout genomen te worden. Los daarvan krijg je een actiefilm die iets verder gaat hoewel niet alles top was in uitvoering of in ideeën. Het is sowieso gissen wat er zou gebeuren wanneer iemand meer hersencapaciteit zou kunnen gebruiken. Vooral de link met de drugs vond ik wat lame.

Gelukkig niet te lang en het is toch vooral ScarJo die er iets van maakt. Haar uitstraling zorgde ervoor dat ik geamuseerd bleef verder kijken, beetje verstand op nul in contrast met haar personage, maar bijgevolg ook redelijk vermakelijk.

Het zit erop, driemaal de extended version gezien, dat is dan toch al gauw 9 uur. Na verloop van tijd kon ik niet alles meer even goed volgen, de talrijke personages maakten het soms verwarrend. Desalniettemin genoten van het mooie script en de spanning die de trilogie te bieden heeft. Dit derde deel ligt wat in dezelfde lijn als deel 2. Wederom een sterke Rapace die we in dit deel verschillende kapsels zien aantrekken. Best indrukwekkende en mooie scènes in de rechtbank.

De Millennium-trilogie is best de moeite waard om te bekijken, zeker onderhoudend en sterk uitgewerkt in de diepte, maar de uitgebreide versie is bij momenten té langdradig. Op technisch vlak nipt bovengemiddeld, maar ook inhoudelijk een sterke reeks. Nog steeds geen wow-gevoel, maar degelijk zonder meer.

Beetje verbaasd dat deze film amper bekeken is. Draaide recent toch in alle commerciële zalen. Maar om nu te zeggen dat je iets gemist hebt, hoegenaamd niet. Louis en de Aliens is een vrij monotoon standaard animatiefilm geworden met weinig memorabele momenten. Er wordt netjes binnen de lijntjes gekleurd en hij is vrij herkauwd.

De humor valt best mee en de wezentjes zijn niet bijster origineel, maar voor de kleinsten onder ons is het vermaak wel ok. Het leuke aan de film is de transformatie van de wezentjes naar mensen. Uiterlijk zien ze er dan wel uit als mensen, maar er zich naar gedragen is dan weer wat moeilijker. Het plot stelt niet zoveel voor en slaagt er niet in boven de middelmaat uit te stijgen. Om nu eerlijk te zijn vind ik bijvoorbeeld het ouderlijk gezag van de vader ook beneden alle peil en dient de overheid hierop toezicht te houden. Hier krijgt deze instantie de cliché zwarte piet toegeschreven door onmenselijk en kindonvriendelijk te zijn. Het is nu niet bepaald het beeld of realiteit van vandaag (excessen niet te na gesproken).

Al bij al wel eens tof om gezien te hebben, maar een hoogvlieger is het zeker niet.

Mijn vijfde Woodworth intussen, maar ik trek haar niet. Weinig toegankelijke films behalve dan dat duoluik over de Koning met Peter Van den Begin. Gehuwd met Peter Brosens, die andere regisseur en cameraman, vandaar de Belgische insteek.

Geen doorsnee film deze Luka. Vreemd zelfs. En als je vreemd zegt, ben je aan het goede adres om Sam Louwyck of Jan Bijvoet te casten. We bevinden ons in een dystopische wereld, jaartal onbekend. Een aantal mensen, soldaten eigenlijk, bewaken een fort en zijn bang voor een invasie uit het noorden. Het lijkt wel wachten op Godot, want veel gebeurt er niet.

Een eigenaardige sfeer hangt in het fort. Sommige gebruiken zijn bizar. Bepaalde regels zijn absurd. Moeilijk om de vinger op de wonde te leggen. Ongetwijfeld een film met een bepaalde moraal, maar moeilijk om de vinger op de wonde te leggen. Of toch, hoe geïndoctrineerd iemand kan zijn om in een blind geloof iemand te volgen, no matter what. Luchtkastelen zijn het.

Gefilmd aan de voet van de Etna. Het levert mooie beelden op.

Het is dat ik de Belgische markt niet volg, maar van deze had ik nog niet gehoord. Dit moet wel een erg beperkte release gekend hebben.

Jammer eigenlijk, want de film is verre van slecht. Heb er me best wel mee vermaakt. Niet super hoogstaand, maar degelijk. Een JCVD op leeftijd, maar nog steeds bikkelhard als lijfwacht en manusje van alles. Nogal een afgezaagd plot wel als alleenstaande vader met een kind. Creatief zijn ze niet geweest.

Maat leuk om te bekijken is het wel wanneer hij zich tussen hamer en aambeeld bevindt om een criminele bende op te rollen. Best kort met zijn 80 minuten. Leuk tussendoortje!

Een vreemde maar ook tragische film van Bertolucci die er niet voor terugdeinst om te provoceren in zijn films. Een klassiek verhaal van een welgesteld gezin waarbij de carrière voorop staat en het kind emotioneel wordt verwaarloosd. Een beetje clichématig, maar best wel prima uitgewerkt. Ik had wel niet zoveel met het personage (Joe) of de acteur (Matthew Barry) die zijn rol speelde, maar ik zat wel in het verhaal en de ontwikkelingen ervan.

Van de moeder (Jill Clayburgh) krijg ik weinig hoogte. Een vrij egocentrisch tot zelfs narcistisch karakter. Erg frappant bij momenten hoe ze steeds de aandacht naar haar wil toetrekken. Na haar geweldige prestatie op het podium, tijdens het verjaardagsfeestje van haar zoon, ... telkens slaagt ze erin de verkeerde dingen te doen of te zeggen. Zogezegd om de ander te pleasen, maar dan vooral in de eerste plaats zichzelf. Bertolucci gaat dan nog een stapje verder en creëert een Oedipus-verhaal tussen moeder en zoon.

Een beetje verbaasd dat deze film zo weinig is bekeken en niet tot het bekendste werk van Bertolucci behoort. Al bij al een sterke film met een prima Clayburgh en uitstekende cinematografie en belichting van Bertolucci. Ook de operastukken brachten een extra vibe in de film. Fijn, maar bij momenten ongemakkelijk.

Zoals Bbarbie al terecht opmerkte een soortgelijke film als No one less, de Chinese film van Yimou Zhang. Erg fijne film dit waarbij een leraar wordt uitgestuurd naar een onherbergzaam dorpje van een 50-tal inwoners in het Bhutaanse Himalayagebergte. Nuja, ik vond het er op 3 en 4km nog erg groen uitzien.

Zeer genoten van deze ontwapende film met enkele fijne gebeurtenissen zoals de zanglessen met de kinderen en de mascotte Norbu, de yak. Ook fijn hoe Ugyen open bloeit als leraar en als mens, hoewel hij zijn droom om het te maken in Australië nooit heeft opgeborgen.

Sterk aanbevelingswaardig voor wie van wereldcinema houdt.