Opinions

Absolute low budget, C of D niveau, van Belgische makelij. Totaal onbekende acteurs ook, uiteraard niet-professionelen, en dat is eraan te zien. Ik zag al erger vanuit ons land, maar ik vind het best amusant om dit soort obscure werkjes terug te vinden.

Het hoofdpersonage alleen al heeft een naam waarbij ik al moest lachen. Jeff Damen verwijzend naar de beruchte Amerikaanse seriemoordenaar Jeffrey Dahmen. Vindt deze man er niets beter op dan zijn voorbeeld te kopiëren. Alleen heeft onze vriend amper kaas gegeten hoe hij dit moet aanpakken. Eerst nogal klunzig - moet ie gauw nog een scherp mes bij de buurvrouw lenen - tot de conclusie dat al dat bloed nogal veel opkuiswerk is. En je kan dat ook niet uitbesteden aan poetshulp natuurlijk...

De politie is in deze ook behoorlijk amateuristisch. Die ondervragingen, waar sloeg dat nu op? En onze vriend maar vertellen, hoewel hij eerst de slimme jongen wou uithangen, haha.

Hier en daar wat bloed, veel bloed eigenlijk en met geamuteerde ledematen, wat bloot ook. Het ziet er zodanig slecht uit dat het niet eens gore is.

Wel een fijne whodunnit film noir film. Misschien niet zo geheel spannend omdat er niet zoveel verdachten zijn en het eigenlijk al snel duidelijk is wie de dader is. Dat handigheidje op het einde dat Laura Hunt eigenlijk niet dood is, is een frisse verrassing, maar was niet noodzakelijk om de film te doen slagen.

Sowieso sterk acteerwerk van het viertal, stuk voor stuk. Fijne dialogen ook waardoor het boeiend blijft om het te volgen. Hier en daar een twistplotje of een handigheidje zoals met die wandklok. De speelduur is ook ideaal en het plot is niet te complex. Leuke wegkijker!

Interessante film over een man die zich out om een vrouw te worden. Niet de transformatie inderdaad staat centraal hier, wel de reacties en gebeurtenissen in zijn omgeving worden centraal geplaatst. In de eerste plaats zijn relatie met Fred, zijn vriendin. Geen evidentie, maar ze tracht zich open te stellen voor de verlangens van haar vriend. Knap hoe ze ondanks alle moeilijkheden, de ontgoocheling, de verwachtingen, de sociale druk er toch probeert voor te gaan, maar liefde en gevoelens kan je niet sturen.

Wat een geweldige scène daar in het restaurant, hoe die ene daar ontzettend op haar plaats werd gezet. Voor mij het moment van de film die alles omvat: woede, geloof, hoop en vooral liefde. Maar er zaten nog sterke momenten in de film. Het moment voor de klas of het moment dat hij ontslagen wordt.

Ik had het echter niet zo begrepen op die verschillende tijdsprongen. Het voelde nog fragmentarisch aan en net als nog enkelen vond ik ruim 2,5 uur best pittig. Maar Dolan maakt er wel wat van waardoor het toch allemaal behapbaar blijft.

LAC heeft een veelbelovend uitgangspunt waarbij de onrechtvaardigheid van het recht aan de kaak wordt gesteld. Het is inderdaad wraakroepend om als kleine burger vast te stellen hoe log een juridisch-politiek systeem vasthoudt aan procedureregels en burgerrechten om gespuis de kans tot een vrijgeleide te geven. Uiteraard wordt dit nogal eenzijdig voorgesteld, maar het is een plot die me zeer aansprak.

De film deed me dan ook denken aan de Belgische film 'Het vonnis' dat een soortgelijk verloop kent, weliswaar minder doorgedraaid dan wat we hier zagen. Ook Dead man walking (Sean Penn) flitste even door mijn gedachten bij de voltrekking van de doodstraf.

Het allersterkste gegeven van de film is de gecreëerde paradox die het hoofdpersonage (voor zichzélf (!)) aankaart hoe rot het rechtssysteem wel niet is wanneer moordenaars kunnen vrijkomen na het betalen van een waarborg. Waarden en normen zijn waardeloos en elke jurist verschuilt zich achter de veilige regeltjes van de wet.

Daarna valt de pudding volledig in elkaar en degradeert de film zichzelf tot een lachwekkend onrealistisch thrillerspektakel waarin ongeloofwaardige plots de bovenhand nemen. Weinig rustige momenten ook in de film, alsof alle actie in die laatste 60 minuten gepropt moesten worden. Jammer, want het niveau daalt zienderogen. Serieuze tegenvaller het tweede deel. Ook de acteerprestaties namen dezelfde richting.

Lawless speelt zich af in eind jaren 20 begin jaren 30 in het Amerika ten tijde van de drooglegging. Centraal staan de familie Bondurant: Drie broers die lak hebben aan de drooglegging en op eigen houtje een illegale drankhandel opzetten en vooral verder zetten. De nieuwe sheriff Rakes (Guy Pierce) schuwt het geweld niet om de wetten af te dwingen en er ontstaat al gauw een machtsstrijd tussen beide kampen.

Tom Hardy doet het uitstekend als leider van de broers, maar de hoofdrol en het standpunt van de film vertrekt vanuit de jongste broer Jack, gespeeld door Shia LaBeouf. Ik ben niet zo'n fan van Laboeouf, dus ik ga er niet te veel op ingaan. De cast oogt vrij indrukwekkend met ook nog de mooie Jessica Chastain, Clarke en good old Gary Oldman. Alleen jammer dat beiden, zeker Oldman dan, vrij magere rolletjes vervullen. Chastain komt nog iet of wat in beeld. De film kijkt behoorlijk weg en heeft wel iets met de mooie setting en de nostalgische auto's uit de jaren 30. De karakterontwikkeling van de personages is echter te beperkt. Ook het verhaal zelf is vrij eenvoudig en mist diepgang en nuance. Het einde is daar een mooi voorbeeldje van wanneer de jonge Jack eventjes de stoere held gaat uithangen. De film heeft zeker potentieel, maar mist iets om een topper te zijn. Zwevend tussen 3,0* en 3,5*.

Lawrence of Arabia is zo’n epos, zo’n klassieker die je als filmliefhebber minstens één keer in je leven moet gezien hebben. Het verhaal is sterk, spreekt tot de verbeelding en T.E. Lawrence had voldoende persoonlijkheid om het boeiend te houden. Uiteraard is zijn personage wat geromantiseerd, maar zijn rol in het Midden-Oosten tijdens WOI kan niet onderschat worden. En toch is er veel controverse rond zijn personage. Ook dat item komt aan bod op zijn begrafenis.

Lawrence of Arabia is desalniettemin een erg lange zit met zijn drie en een half uur. Voor het eerste gedeelte van de film is erg sterk met de tocht door de woestijn, de overlevering aan de hitte en de woestijn. David Lean schiet op een prachtige manier zijn meesterwerk met prachtige beelden en mooie locaties. Ook de acteerprestaties van Omar Sharif, O’Toole en Guinness zijn uitstekend. Vervelen doet het nooit helemaal, maar in het tweede gedeelte van de film liep ik wat verloren.

De film wordt te pas en te onpas ondersteund met zijn gekende soundtrack. Uiteraard nogal typisch bombastisch, maar het geeft wel iets met die weidse woestijnlandschappen. Lawrence of Arabia is een trage film en kent een uitstekende regie. Ook de actie is knap met de vele figuranten.

Behoorlijke misdaadfilm over heling van drugs van invloedrijke en minder invloedrijke Britse drugcriminelen. Er passeren heel wat personages de revue met diverse subplots. De montage is prima verzorgd, maar maakt het bij momenten ook nodeloos gecompliceerd. Enfin, ik had toch op een bepaald moment de indruk dat ik de draad wat kwijt was.

Het lijkt allemaal wel prima in elkaar te zitten en aan de acteerprestaties is ook weinig af te dingen, maar het kon me voorbij halfweg niet meer zoveel boeien. Craig doet het erg goed als charismatische en intelligente heler. De sfeersetting zit ook prima. Een aantal leuke scènes ook zoals die in de koffiebar en die waarbij Craig even ontvoerd wordt of onder handen wordt genomen door zijn partner.

Films over terrorisme, terreur en radicalisering zijn de laatste jaren “in”. Een kwalitatieve en genuanceerde low budgetfilm over dit onderwerp behoort dan ook tot mijn interesses. De cover van Layla M riep niet meteen een hoerastemming bij me op, maar ik wou het toch een kans geven. Al bij al toch ontgoocheld in de film. Over het hoe en het waarom van de radicalisering wordt geen woord gerept waardoor de film voor mij erg oppervlakkig en onpersoonlijk bleef. Ik kreeg totaal geen affectie met het hoofdpersonage. Wat volgt is een lange zit van gezangen, webcambeelden en een modeshow in de klederdracht van de overtuiging. Overtuiging, het is net dát wat ik miste in de opinie van het hoofdpersonage en in de film in zijn geheel.

In Syrië zelf dacht ik dat het ging ontploffen (figuurlijk dan), maar ook hier was het vrij oppervlakkig en braafjes. Ze mocht niet alleen naar buiten gaan en that’s it. En ook het einde was niet bevredigend en onafgewerkt. Neem daarbij nog dat de Nederlandse ondertitelingen niet werkten van de DVD wat op zich geen probleem was. Engels is even goed, maar wanneer werd overgeschakeld naar Arabisch, viel ook deze ondersteuning uit. Jammer.

Ik ben iets minder lovend dan de meesten hier. Lazzaro Felice gaat over een soort dorpsgek - een simpele ziel - die in alles het positieve ziet en altijd bereid is een handje toe te steken. Alleen ziet hij niet in dat hiervan geprofiteerd wordt en hij zoch steeds voor zijn kar laat spannen. Vanuit deze standpunten ogen zijn medebewoners van het piepkleine tabaksdorpje weinig sympathiek. Het dorpje is in de tijd blijven stilstaan. De bewoners fungeren als ouderwetse lijfeigenen voor de markiezin die hen economisch uitbuit.

Tardiolo zet een prachtige rol neer als de kinderlijke Lazzaro. Alleen al voor deze prestatie en de mooie beelden van het heuvelachtige landelijke Italië krijgt deze film een voldoende. Het script zelf vond ik wat vergezicht en nietszeggend. Zijn Lazarusprojectie kon ik moeilijk kaderen en aan zijn ingesteldheid wijzigde ook niet veel, integendeel. Ik volg IH88 in zijn boodschap over de film om mensen te helpen en positief in het leven te staan. Niet slecht, maar ook niet goed. Goed om eens gezien te hebben, maar dat is het dan ook.

Toch wel een Kaurismäki waarbij de humor in de koelkast werd gestopt. Het dramagedeelte primeert hier wel. Hoewel inspecteur Monet toch wel zijn best deed om met zijn nodige norsheid wat grappig uit de hoek te komen. Toch bleef vooral het vluchtverhaal van de jonge Idrissa me het meest bij.

Het kat-en-muisspel tussen Marcel en de politie, best onderhoudend. De politie die hem aanziet als een mensensmokkelaar. Hij die eerder een menselijke daad wil stellen om een jonge vluchteling te helpen. Maar Marcel heeft wel meer zorgen met zijn zieke terminale vrouw. Hij ziet zijn vrouw graag, maar de vonken spatten er bij Kaurismäki nimmer af.

Leuk zo dat uitje naar Frankrijk welk je af en toe nog wel ziet bij Kaurismäki, maar de zuivere Finse films staan toch dat tikkeltje hoger aangeschreven bij mij.

In werkelijkheid zou je dit als erg verwaand, grof en zelfs racistisch bestempelen. Ver erover eigenlijk. Maar als sketch vond ik het geweldig. Zeer grappig ook omdat het zo authenthiek overkomt. Uitstekend acteerwerk en wellicht een parodie op hoe het er bij sommige audities aan toe gaat. Leuk ook wanneer het drietal de kandidaat letterlijk negeerden totdat die zelf maar afdroop.

Ook ik ben in principe niet zo wild van honden- of paardenfilms. Vaak iets te sentimenteel of familiegehalte. The Mustang (Film, 2019) is daar misschien een uitzondering op en ook deze Lean on Pete mag er best zijn.

Toch een vrij sterk coming of age verhaal van een jongeman die er zo goed als alleen voor staat. Opgroeiend in een kansarm gezin waarbij de moeder het gezin heeft verlaten en de vader het salaris spendeert aan vrouwelijk schoon en drank. Goed ook om ondanks de problemen een innige en oprechte band te zien tussen vader en zoon, beiden getekend door het ontberen van een vrouwelijke hand in het gezin.

De film komt niet te sentimenteel over. Integendeel, eerder ingetogen en oprecht van een jongeman met het hart op de juiste plaats. Voorkomen en beleefd ook. Later de film ontstaat er een soort road movie met het paard doorheen de uitgestrekte noordwestelijke staten van de VS. Prima rol van Charlie Plummer die we ook al konden bewonderen in All the Money in the World (Film, 2017), geen familie van overigens.

Leave no trace is een film die wat weg heeft van Captain Fantastic (2016) al vond ik deze toch iets minder, minder gevat, minder plot, minder sterk in zijn geheel. Zeker geen slechte film en hoewel ik niet op alles een (pasklaar) antwoord hoef, bleef ik hier toch wat op mijn honger zitten over het hoe, waarom en wanneer van het hele plot. Will is bvb een oorlogsveteraan en zal omwille van onverwerkte trauma's de anonimiteit van de natuur opgezocht hebben. Zo disfunctioneel zag hij er toch niet uit. Integendeel, los van zijn keuze, kwam hij vrij redelijk en rationeel over (zoals bij hun ontdekking door de politie alsook toen vader en dochter elk hun eigen weg opgingen).

Ik vond beide acteurs trouwens erg sterke naturelle personages neerzetten. Misschien binnen het plot net té gelikt. Ze zagen er niet uit alsof ze al jaren in het woud kampeerden. Ook voor Tom overigens die opgevoed in het woud zeer sociaal "normaal" overkwam. Wat wel interessant is, is de vraag in hoeverre de maatschappij personen kan dwingen mee te bewegen binnen de kudde van de gemeenschap en samenleving. Wat als iemand bewust de eenzaamheid en rust wil opzoeken van de natuur ver weg van de regels en normen die de maatschappij ons oplegt? En één volwassen individu is één iets; onvolwassen kinderen onder ouderlijk gezag is dan weer iets anders misschien?

Sowieso wel een fijne film. En die eindeloze mooie bossen: een pracht om naar te kijken! Goed zonder meer!

Een apocalytische film waarbij de klemtoon op sfeer en het ongewisse ligt. Er gebeuren vreemde dingen, maar niemand weet precies wat er aan de hand is. Het is een gegeven dat redelijk wordt uitgewerkt. Voor sommigen zal er misschien te weinig gebeuren en sommige zaken zijn inderdaad vreemd, het toont ook wel aan hoe de mens hiermee omgaat.

De film legt de vinger op de wonde en herleidt de mens tot zijn oerinstincten. Onvoorspelbaarheden, onverklaarbare dingen en onwetendheden leiden tot angst en paniek. Geen massahysterie hier, maar wel kleine venijnige menselijke interacties. Egocentrisme komt bovendrijven en dat wordt redelijk goed uitgewerkt.

Vergeet het spektakel en de plunderingen. Die zijn er niet. Alles is subtieler verwerkt. Zeker geen perfecte film. Het is en blijft vreemd dat de omgeving zo goed als verlaten is. Erg verklarend is dat niet. Maar ik genoot er wel van. Sommige scènes nam ik er graag voor lief bij.

Een mens vraagt zich af hoe ondoorgrondelijk de wegen van de liefde zijn. Want laat ons eerlijk zijn, erg toekomstgericht is de relatie tussen Ben en Sera allerminst. Hij, een onverbeterlijke alcoholist, zij, een prostituee. Dit is geen geromantiseerd verhaaltje zoals we zagen in Pretty Woman. Integendeel, de lazarusscènes van Cage deden me toch een aantal keren de wenkbrauwen fronsen. De alcohol die hij verzette, daar komt het waterverbruik van mijn tomaten niet aan. Daar zaten trouwens wel een aantal grappige en mooi geschoten scènes bij zoals het drinken onder de douche of zelfs onder water in het zwembad!

Deze destructieve relatie had overigens wel iets. Dat heeft in de eerste plaats te maken met Nicolas Cage en Elisabeth Shue zelf die het beste van zichzelf geven en elkaar goed aanvoelden. Daar verandert het af en toe overacting van Cage weinig aan. De film is inderdaad maatschappijkritisch. Als marginalen in de samenleving zijn ze enkel op elkaar aangewezen, kunnen ze ook enkel elkaar vertrouwen.

De film is voorts vrij flitsend, knap in beeld gebracht met de sfeervolle drukte van Las Vegas. Fijn ook om af en toe in een soort documentairestijl Sera aan het woord te laten en haar te laten vertellen over haar relatie met Ben. Dan al wist je dat het wel eens fout zou kunnen afgelopen zijn met hem... Ik vond Sera een sterker en meer interessant personage dan Ben. Jammer dat de klemtoon net omgekeerd was. Desalniettemin zeker van genoten.

Goh, moeilijk om te beoordelen dit. Ik ken te weinig van wat er allemaal al de revue is gepasseerd over MJ om een klaar "oordeel" te kunnen vellen. Uiteraard ken ik wel de oppervlakkige historiek zonder echt de grond van de zaak destijds gevolgd te hebben. Als je dan meegezogen wordt met een reeds subjectieve kijk in deze vier uur durende docu, dan kan ik me inbeelden dat je een aantal zaken bevestigd ziet. Als je van de premisse uitgaat naar het proces van een pedofiel te kijken, dan ga je simpelweg achter elke uitspraak over kinderen, elke song, elke (vreemd) gedrag hij heeft gesteld wel dingen beginnen zien of bevestigd zien worden. Sommige montagebeelden werden dan ook knap ingepast. Toen het over het misbruik ging, gauw wat foto's van MJ er tussen gepropt om de emoties te doen oplaaien. De rook en het vuur nietwaar?

Ik weiger om een oordeel te vellen louter of basis van deze docu alleen. Vier uur lang duurt deze docu. Hoewel hij niet verveelde en hier en daar wat overbodige shots bevatte toch wat aan de lange kant. Kijk, ik weet niet wat er destijds in Neverland is gebeurd, maar mij stoort het wel dat deze historie heel eenzijdig wordt verteld. Geen woord-wederwoord verhaal. Geen kritische noten, geen recht van antwoord van de tegenpartij. Zowel op juridische en journalistieke gronden stel ik me toch wat vragen over deze docu. Het lijkt wel een heksenjacht ineens. Getuigen die haast dagelijks de lakens deelden met MJ, overal waar het maar kon. Het lijkt me hallucinant binnen het leven van een wereldster.

Het viel me ook op dat er erg weinig emoties (haat, walging, verdriet) uitging van de getuigenissen. Niet van de (vermeende) slachtoffers, niet van de familieleden. Ik bleef het hoogst bizar vinden - wereldster of niet - dat je als ouder toelaat dat iemand zich dag en nacht wenst te ontfermen over je kind. MJ had het psychisch niet allemaal op een rijtje en het moet als ouder toch vreemd zijn dat een wildvreemde volwassen man een gewoon kind als beste vriend heeft? Wie kan dergelijke vriendschap nou goedkeuren of normaal vinden? En dan heb ik hoegenaamd NIET over eventuele obscene handelingen... Sorry, als ouder draag je eveneens een bepaalde verantwoordelijkheid! Precies of ik laat mijn kinderen zonder controle respectievelijk wekenlang, dag en nacht, optrekken met pakweg Peter Sagan of Lionel Messi? Steek dat dan maar op de manipulatieve MJ, dat is de gemakkelijkste oplossing, bah ...! Want o ja, dat is een typisch kenmerk van een pedofiel: maak familie tot vrienden en isoleer dan het kind ...

Jammer te moeten vaststellen dat sommigen ontegensprekelijk bewijs gevonden hebben in deze docu. Hallucinant ook dat sommige moraalridders MJ van de radio bannen. En dat allemaal op basis van deze docu? Onbegrijpelijk.

En vooraleer ik verkeerd begrepen wordt: neen, ik kies geen partij voor MJ, zoals ik al zei ken ik ook de hele historie niet, maar deze docu is niet alles verklarend, integendeel zelfs.

Op zich wel een prima film waarbij het oorlogsgebeuren volledig vanuit het perspectief van de tankbemanning genomen werd. Al werd ik niet helemaal overtuigd van de film. Hoewel men het claustrofobisch effect wou bekomen, had ik zelden het gevoel naar een beklemmende sfeer te kijken. Ook het hoe en waarom of het doel van de oorlog/operatie was me niet geheel duidelijk of was veel te vaag uitgelegd. Het plot is onbestaande en dat komt de betrokkenheid niet ten goede.

Toch is het camerawerk behoorlijk en valt er visueel wel iets te beleven. Dat de periscoop geregeld op zoek ging naar gevaar of zelfs zich waagde aan voyeurisme werkte wel. Maar echt boeiend werd het nimmer. Enkel losse flarden zonder samenhang.

Nu, het feit dat ook de bemanningsleden weinig informatie hadden, is niet altijd vreemd in een oorlogsmissie, zeker niet wanneer je ergens gepatrouilleerd staat en niet weet waaraan of waaraf bij ene schermutseling. Desalniettemin pakte het te weinig om écht indruk te maken.

Hoewel ik veel meer afweet van de Duitse periode vóór en tijdens het interbellum is de periode erna me veel minder bekend. Deze film verschafte me een duidelijk en realistisch beeld van de werkwijze van de Stasi. Eigenlijk onwaarschijnlijk hoe een overheidsapparaat zo'n invloed en censuur kon uitoefenen op de bevolking. Werkelijk niemand is te vertrouwen en de paranoïa aan de ene kant en het verraad aan de andere kant druipt ervan af. Het zit hem soms in de details: zoals bvb de beginscene waarin die ene student een kritische vraag durfde te stellen of in de lift met die kleine jongen met de bal of het incident met de buurvrouw van Dreyman ...

Ijzersterke film die naast het uitstekende acteerwerk en briljante sfeerschepping een realitisch historisch beeld ophangt hoe de DDR functioneerde (en regeerde) over een periode van ongeveer 35 jaar. Hoewel we ons amper kunnen inbeelden hoe het toen was, doet deze film je toch nadenken over onze vrijheden en vrijemeningsuiting. De beelden van die Wende zijn ons allen bekend, maar wat er precies achter zat, is werkelijk hallucinant. Pas 28 jaar geleden, ongelooflijk eigenlijk...

Het einde was ook top. De dramatiek droop van het hoofdpersonage. Je kreeg zowaar medelijden en het einde ontroerde. Wiesler raakte me daarom meer dan Dreyman zelf. Mooie decors ook. De Oostblokcultuur spat er vanaf, lelijke grauwe saaie huizen en straten, die typische oude en waarschijnlijk meer dan degelijke auto's. Mooi!

Ik kijk eens graag naar een Deense film en Netflix heeft een behoorlijk aanbod, maar er staat toch ook wat bagger op. Niet dat deze superslecht is, maar dit is zo’n typische inland movie, goed voor het eigen land, maar niet voor over de grenzen.

Best wel een fijne wisselwerking tussen John en zijn justitieassistent Bo die nauwelijks vat op hem heeft. Hij ondergaat het wispelturig karakter van John dan maar. Hier en daar een komische situatie, maar te kolderiek en te luchtig om echt aan te slaan.

Een film zoals er dertien in een dozijn zijn, bewandelt de geëffende paden van het genre.

Ik ben ook niet zo onder de indruk geweest. Lag ook voornamelijk aan het plot dat ik weinig oogstrelend of spannend vond. Ik vond het alvast niet de grootste troef van de film. Over wie ik wel (al jaren) te spreken ben, is Kate Winslet zelf die wederom een puike prestatie neerzet. Gepokt en gemazeld in het vak zet ze hier vertolking neer van Lee Miller.

Een typische aanpak wel om aan de hand van memoires of hier in dit geval een interview een flashback te creëren over haar wedervaren als oorlogsjournalist. Ik vond alleen de uitwerking iets te matig en te fragmentarisch Voorts wel genoten van het geheel. Een bijzondere madam!

Regiedebuut van Stany Crets. Zelfs zijn kinderen doen mee en komen even in beeld met de brandtoorts. An sich allemaal niet super geweldig , maar heb me eigenlijk wel vermaakt met deze romcom. Bert Verbeke doet het goed en is een prima hoofdrolspeler. Hij verzilvert meteen zijn populariteit nadat hij bekend en geliefd raakte in de populaire Vlaamse soap Thuis. De chemie met Ann Van den Broeck is aanwezig en komt goed uit de verf.

Niet alles is grappig, maar er zitten wel wat leuke dingen in. Zo waren Jaak Van Assche (“Moet ik mijn harig gat laten zien?”) of Rik Verheye (“Noem eens een drummer?”) prima in hun bijrollen. Wat overacting in het algemeen en soms wat flauw, maar dus best OK.

Wat over the top misschien ook met zijn moraal, maar de showbizz en de boekjes hebben soms de neiging om dingen aan te dikken of te creëren los van de authenticiteit. Een film die draait op sentiment en feel good/happy end. Nou ja, ben in een milde bui vandaag, 3,0*!

Een film die uiteraard wat meer affiniteit heeft bij de Vlamingen hier op MM. Kan ook mee verklaren waarom het gemiddelde hier ook vrij matig is. Niet dat de film een hoogstaand pareltje is, verre van zelfs, maar de film doorloopt de collectieve opgeklopte en geïdealiseerde geschiedenis die menig Vlaming zich herinnert. In dat opzicht wel eens fijn om te doorlopen. Eenvoudig op zich is de geschiedenis niet, sowieso was ze een pak genuanceerder, maar de intrede van al die edelen maakt het er niet eenvoudiger op.

Sowieso de topcast van Vlaanderen op dat moment die werd gerecruteerd voor de film. Te veel om op te noemen. Frank Aendenboom spring er toch wel uit als Robrecht de Bethune die zijn rol met verve neerzet. Ook Jan Decleir doet het prima als Jan Breydel. Jammer dat er geen Franstaligen meedoen al zal die casting niet zo eenvoudig geweest zijn. Noorderburen dan maar, ook goed, maar tegelijkertijd ook wat jammer.

Hier en daar een aantal knappe scènes zoals de Gouden Ridder die in vol ornaat op het strijdtoneel verschijnt, maar ook de moord op Breydel’s familie zal me bijblijven. Verder uiteraard ook heel wat minpunten zoals het theatrale acteren, de klederdracht en decor dat niet altijd in overeenstemming was, maar met de middelen die Claus ter beschikking had, zeker goed gedaan.

Vrij flauw vervolg op de betere eerste film. Bizar dat men noodzakelijk wou voort breien op de eerste film hoewel deze productie perfect afzonderlijk bekeken kan worden. Beetje vergezocht allemaal. Het plot spreekt ook een stuk minder aan behoudens het sterke begin. Nadien verzandt het in onrealistisch gemekker en mystiek.

Ik kon na verloop ook niet meer zo goed volgen. Lag het aan mij of aan het rommelige plot? Vond sommige conclusies of plots nogal makkelijk en toevallig. rechercheur Amaia blijft wel een leuk personage, maar de randfiguren komen nauwelijks uit de verf. Van een speurdersduo is eigenlijk geen sprake. Vermakelijk blijft het zeker wel, maar eruit springen deed het nooit.

Ik had aanvankelijk een andere film voor ogen waarbij Tarzan jeugd met en door de apen, de ontmoeting met Jane, enz (nogmaals) uit de doeken ging worden gedaan. In de plaats krijgen we een stuntelige poging om Leopold II, koning der Belgen eind 19e eeuw, goed door het slijk te halen. Nu niets mis met dit laatste, want die man had wel wat op zijn kerfstok, maar maak dan het aub ook wat serieuzer, ondanks het feit dat een ander plot op zich wel verfrissend kan zijn.

Zeker ook geen slechte film. ik heb me zeker wel vermaakt en de 2 uur vlogen weliswaar voorbij. Maar hoogstaand of perfect kun je het allerminst noemen. Yates, ook bekend van onder andere een aantal Harry Potterfilm, houdt het vrij standaard en stereotiep. Geen film die de filmgeschiedenis zal ingaan, maar voor een keertje is het best ok. Op zich ben ik wel gebaat met af en toe een flashback in een film op voorwaarde dat ze een meerwaarde betekenen, maar hier had ik dat dus niet en haalde het de vaart uit de film. Wel positief is dat bijvoorbeeld slavernij en het koloniale bewind even wordt belicht in de film. Ook de shots van Afrika waren de moeite.

Skarsgard is een mooie Tarzan, fysisch althans en Margot Robbie mag er zoals steeds zijn. Best wel een sterke rol van haar. Christoph Waltz blijft in elke film die ik al van hem zag indruk maken. De actiescènes waren wat over the top, maar dat was te verwachten. De duels met bvb de gorilla's werden mooi in beeld gebracht. De eindscènes waren spectaculair, maar ook niet meer dan dat. Visueel zeker wel ok, maar er echt van opkijken deed ik niet.

Matige film dus, goed voor een keertje, maar eentje die ik wellicht snel zal vergeten. Zwevend rond de 3,0*.

Op aanbevelen van een collega bekeken wiens filmsmaak volgens mijn mening behoorlijk is. Deze Legends of the fall viel dan toch een beetje uit de boot. Ik ben sowieso al geïntrigeerd en extra op mijn hoede als er passages over WOI passeren. In deze film was dit huilen met de pet op en was dit puur bijvulsel. Zeer trieste en nutteloze scènes vol fouten. Zo werden er in februari 1915 nog geen voetballen het niemandsland ingeschoten, was er hoegenaamd nog geen sprake van mosterdgas (of ander gas) en ik kan me vergissen, maar februari 1915 was nog een kleine beetje te vroeg om georganiseerde troepen van het Canadian Expeditionary Force ( CEF ) aan het front te zien. Dat was ten vroegste in maart bij de slag van Neuve-Chapelle.

Voor de rest is dit een romantische film met de nodige clichés en dramatiek. Een vierhoeksrelatie met drie haantjes en een hen. Die dramatiek wordt extra sentimenteel in de verf gezet met de nodige strijkers en andere Hollywoodiaanse attributen. Ook storend waren de perfecte skills van Susannah in het paardrijden of schieten om toch maar weer te geven hoe perfect ze wel niet was. Hopkins en Pitt spelen goed, redden de film enigszins, maar hun echt memorabele rollen moet we toch elders zoeken.

Het camerawerk was wel uitstekend net als de mooi geschoten beelden van Montana en diens woeste natuur. Hier en daar ook een vleugje moraal over racisme. Alles in acht genomen een zwakke typische Hollywoodproductie waarvan ik het liefst wegloop.

Ik volg Onderhond in deze. Weinig inspirerende documentaire waarin erg weinig nieuws aan bod kwam. Vrij saaie weinig informatieve zit van zaken die we al wisten. Maar Lego is en blijft een sterk merk en dat is toch een verdienste op zich. Lego staat voor kwaliteit en creativiteit. Nieuwe werelden openbaren zich in deze kleine blokjes. Die boom bvb, toch wel impressionant. Dat werd hier opnieuw in de verf gezet. Daar is op zich niets mis mee, maar ik had toch gehoopt op wat anders.

Een leuke sfeer is het niet op school. Er heerst wantrouwen over een aantal onverklaarbare diefstallen en de sfeer is in het begin best koeltjes. Wanneer een videocam de feiten vastlegt, zou je denken dat het euvel van de baan is, maar dan begint het pas.

Ik had wel wat te doen met de leerkracht mevrouw Novak. Niet dat het allemaal super handig is aangepakt, zeker ook niet van de directie die tegelijk besluiteloos en vervolgens nogal compromisloos reageert. Maar het toont wel aan hoe beetje bij beetje de controle verloren wordt over het gebeuren.

De reactie van de klas was er eentje van opstandigheid hoewel ze weinig wisten over het voorval of er echt last van hadden. Het kreeg zo een wat humoristische chaotische insteek. Maar boeiend en onderhoudend vond ik het wel. Het zat hem vaak in die kleine dingen waar psychologische spelletjes en prikken werden uitgedeeld.

Ik blijf het herhalen, maar Iraanse cinema boeit me wel en staat zeker in mijn top 10 van favoriete filmlanden. Niet alleen het oudere werk van Kiarostami of de docu-stijl van Panahi, maar ook hedendaagse drama's die vaak een interessante inkijk geven in de culturele en religieuze gebruiken van strenge islamitische staat.

Interessant hoe hier een weinig financieel draagkrachtig gezin pogingen onderneemt om gezamenlijk een winkeltje te runnen. Weinigen zijn momenteel echt succesvol. Niet dat men altijd schuld heeft aan de situatie. Wanneer je werkgever je al 8 maanden niet heeft uitbetaald en er sociale onrusten uitbreken in de fabriek, dan rest je weinig keuze. Integendeel, de compensaties zijn erg laag en niet in verhouding tot de geleverde arbeid, maar protesteren leidt helemaal tot geen inkomen of zelfs uitkering van de overheid. Ook de internationale sancties of internationale geopolitieke ontwikkelingen spelen een rol. Weinig subtiel werd dan ook verwezen naar toenmalig president Trump op de TV.

Een andere broer heeft een nest kinderen en vindt ook geen werk. Nog een andere is zowat het zwarte schaap met 12 stielen, 13 ongelukken en vooral veel schulden. Komt daarbij dat er van de ouders zelf weinig cohesie of betrokkenheid komt. Neen, daar is men bezig met de eigen sociale status om als pater familias van de familiegemeenschap te worden. Alleen kost die status ook geld, niet beseffende dat dit veeleer een vergiftigd geschenk is.

De meest nuchtere van de bende is dan nog de zus. Het viel me op hoe vrijpostig tot zelfs beledigend zij kon en mocht zijn ten aanzien van haar ouders. De verwijten zijn niet min. Haar oprechte, maar bazige mening naar haar broers toe was ook vaak raak. Voorts erg veel gekibbel en geruzie. Van eendracht was weinig sprake. Na twee uur had je het dan wel gezien. Net iets te lang om écht volledig aan te slaan, maar zeker niet slecht.

The Leisure Seeker liet ik aan me voorbij gaan in de bioscoop, maar ik had dit beter niet gedaan. Ik heb echt genoten van The Leisure Seeker. Een type film waar ik warm van loop: een drama met een vleugje humor over een uit het leven gegrepen situatie.

Sowieso vallen de uitstekende acteerprestaties van Helen Mirren en Donald Sutherland op. Beiden tillen de film naar een hoger niveau. De klemtoon wordt gelegd bij de dementerende John. Het is tragisch om je geliefde zo te zien aftakelen. Als partner is het zwaar vergeten te worden alsof je niet meer belangrijk zou zijn. Confronterend is het ook als andere banale personen wél herinnerd worden en jijzelf of de mooie momenten die je samen beleefd hebt, niet. Op subtiele wijze brengt Paolo Virzi een levenecht verhaal van een bejaard koppel sukkelend met hun gezondheid. De regelmatige grappige noot maakt het extra luchtig, al is het leven met een dementerende echter geen pretje natuurlijk. De film valt geen moment in en blijft de hele rit boeiend. Het is aandoenlijk om het nog steeds verliefde koppel bezig te zien. Het enige wat me een beetje stoorde was de affaire van John met zijn buurvrouw (cliché), maar dan vooral het script, niet hoe het werd gebracht, want dat was best komisch. Wat een bekentenis!

Het einde is tragisch en voor hen een ideale uitweg. Vraag die ik me stel is of Ella vooraf al van plan was haar man te “vermoorden” en zelfmoord te plegen of dat het gewoon op het moment zelf genoeg geweest is. Dat tedere seksuele moment was tegelijk taboedoorbrekend als een expressie van echte liefde en tederheid. Op zich een mooi levenseinde: wie wil niet op deze manier sterven? Met de liefde van je leven op de reis van je leven on the road met je camper? Mooi!

Wie niet aan de voorwaarden voldoet van de begeerde 'green card' heeft als immigrant weinig toekomst in de VS. Het lotery systeem waarbij je letterlijk via een random wheel picker alsnog een verblijfsvergunning krijgt, is niet bepaald iets waarop je moet hopen.

De alleenstaande moeder Mara gooit het over een andere boeg en huwt met een Amerikaan. De overheid echter ziet er een schijnhuwelijk in. En daar valt iets voor te zeggen, want het verhaal is weinig geloofwaardig. Het maakt Mara ook bijzonder kwetsbaar. Door haar onstabiele verblijfsituatie botst ze tegen de limieten van het systeem aan en wordt er verder misbruik van haar gemaakt.

Degelijke en interessante film, maar onvoldoende om echt door te breken denk ik. Het feit dat ik de eerste ben die iets neerpen, bevestigt dit alleen maar.