Opinions

Lena is een interessante coming of age film van een tienermeisje dat worstelt met haar seksualiteit, maar eigen vooral hunkert naar liefde en erkenning. Dat ze een maatje meer heeft, lijkt vooral een probleem te zijn voor haar omgeving al vermoed ik dat ze daar inwendig ook wel zwaar aan tilt. Dit laatste wordt echter niet aangehaald in de film zelf.

Aan experimenteren echter geen gebrek. Alleen die duurzame relatie ontbrak wat totdat Daan op de proppen komt. Een mysterieuze jongen met een aantal geheimen zo blijkt, al was dit niet zo verrassend te noemen. Toch had ik steeds de idee dat zijn liefde oprecht was.

Zijzelf ligt vooral met zichzelf in de knoei en de erg afstandelijke relatie met haar moeder en de afwezigheid van haar vader speelt haar meer parten dan dat ze zelf wil toegeven. Jammer dat de film naar het einde toe evolueert naar weinig gemotiveerde of verklarende vrijscènes met de "schoonvader". Ik zag er geen reden toe waarom ze dat zou doen. Haar slotakkoord daarentegen valt dan wel weer te verklaren, maar is nogal drastisch natuurlijk.

Degelijke film met een goede performance van Emma Levie. Niet het plot dat ik naarmate de film vorderde voor ogen had, maar voor de rest prima zonder echt hoge te toppen te scheren.

Léon zag ik tot mijn scha en schande nog nooit. Gelukkig bracht ik hier in 2017 nog verandering in. Geweldige film deze Léon met een sublieme Jean Reno in de hoofdrol. Léon, een wat aparte koele afstandelijke huurmoordenaar die gedwongen worden om zijn hart open te stellen voor zijn 12-jarig buurmeisje. Reno wordt hierin uitstekend gevolgd door de piepjonge Natalie Portman. Beide personages hebben een magische chemie waarbij de vonken van het scherm spatten. En hoewel hij het niet zozeer wil inzien, zijn ze beiden lotgenoten, beiden een emotioneel verleden achter de rug, beiden op zoek naar troost en verwerking van de emoties. Mathilda leert Léon opnieuw open te staan voor zijn emoties. Léon als voogd geeft haar bescherming en leert haar zelfredzaam zijn.

Léon heeft het eigenlijk allemaal: actie, liefde, ontroering, drama, emotie, geweld, beetje (subtiele) humor hier en daar. Zelfs het einde zit vrij goed in elkaar. Al deze emoties en elementen worden harmonieus samenbracht tot deze gebalde film door Besson. Besson tracht ook te spelen met diverse emoties in de film: enerzijds heb je uiteraard de mooie relatie tussen Léon en Mathilda, maar anderzijds worden angst en paniek zeer goed in beeld gebracht. Denk bijvoorbeeld aan de scènes waarbij Léon een kat-en-muisspelletje speelt in zijn eerste optreden. Idem trouwens voor bad guy Stansfield (een geweldige Oldman!) wanneer hij een verklaring eist bij de vader van Mathilda.

Léon is eveneens een spetterende actiefilm. De geweldscènes zijn geweldig om volgen. Het opvolgen van Léon is enorm interessant. En ook het personage Léon is af en spreekt tot de verbeelding. Jammer dat ik niet eerder van deze film kon genieten ... 4,5*, top!

Ik benader intussen ook stilaan de 20 en ik BBarbie bijtreden: altijd en overal uitstekend acteerwerk. Steeds kwalitatieve goed onderbouwde films, toch diegene die doorstromen naar een internationaal publiek. Deze Lerd is hier geen uitzondering op met een thema van "eten of gegeten worden".

Met braaf zijn en bepaalde integere principes hebben kom je niet ver. Dat ondervindt Reza wanneer hij zijn visbedrijfje boven water tracht te houden, maar eveneens des te afhankelijk is van de goodwill van invloedrijke derden en lokale overheden. Corruptie en vriendjespolitiek zijn dan niet veraf.

Sterke karakterontwikkeling van het hoofdpersonage, maar ook van zijn vrouw bijvoorbeeld. Lof ook voor Rasoulof die hiermee toch een duidelijke boodschap uit.

Naar analogie van de Scandinavische film. Deze Hammer versie is ook niet te versmaden. Toch wel een sterke arthouse horror over de vriendschap tussen een vampierenmeisje en een gepeste teruggetrokken jongen.

Prima setting met de nacht en de besneeuwde omgeving. Een troosteloze omgeving ook waarbij je in het begin niet te veel opvalt en eveneens makkelijk kan vertrekken mocht dat nodig zijn.

Prima acteerwerk van de jongen en het meisje. Er is een zekere chemie aanwezig tussen de twee en de vriendschap is oprecht. Ook het plot krijgt de nodige aandacht door zich te focussen op Owen en zijn leven op school of thuis.

Supereng wordt het nooit, hoewel het soms wel spannend is. Voornamelijk bijzonder sfeervol en prima opgebouwd.

Vroeger diverse keren gezien. De Lethal weapon-reeks blijft vermakelijk. Leuke actie, fijne humor en heerlijk om het duo Murtaugh-Riggs terug te zien. De chemie tussen die twee is duidelijk aanwezig en zal in de verdere films alleen maar toenemen. Twee tegenpolen ook: Riggs als flamboyante schietgrage en gekke suïcidale flik met een Murtaugh die het liefst allemaal wat kalmer wil aandoen. Net 50 geworden, maar zijn pensionering komt dichter en dichter bij.

Eenvoudige plot die niet te veel om het lijf heeft, maar het werkt wel. Toch samen met Die hard en in iets mindere mate Beverly Hills cop één van de betere reeksen in het genre en dat hebben we vooral te danken aan een geweldige Mel Gibson die met Lethal weapon écht doorbrak bij het grote publiek vooraleer hij de rol van William Wallace aannam.

Lethal weapon II moet heus niet onderdoen voor de eerste in de reeks. De geweldige chemie tussen Riggs en Murtaugh blijft overeind. Meer zelfs, het gekibbel neemt toe en neemt grappige proporties aan. Neem daarbij de geweldige hyperactieve Leo Getz en je krijgt een geweldig trio in een spetterende actiefilm. "Okay, okay, okay", geweldig! En ook de legendarische 'schouder uit de kom' doet zijn intrede en blijft tof om naar te kijken. De Lethal weapon-reeks is pure nostalgie uit mijn jeugd. Het blijft tof deze nog eens opnieuw te zien. Ik ging net zeggen "the nineties" op zijn best, maar het was blijkbaar nog 1989!

De film kent een aantal sterke scènes zoals de toiletscène waarbij de vriendschap tussen Riggs en Murtaugh nog eens in de verf wordt gezet. De steeds zeurende Murtaugh die rondtoert in de wagen van zijn vrouw blijft leuk. De chemie met Riggs blijft onovertroffen. Neem daarbij een genadeloos stel criminelen en je krijgt topvermaak. Veel actie en veel explosief zoals we gewoon zijn. De actie was soms hard (wanneer Riggs total loss gaat) al compenseerde de bevallige Rika van den Haas (Patsy Kensit) de snoeiharde actie. Oja, en ook Donald Trump wordt vernoemd. Grappig alvast anno 2018!

Minstens even goed als deel I, misschien zelfs beter. Nipte, maar verdiende 3,5*!

Lethal weapon 3 kent in tegenstelling tot de twee vorige delen - hoewel ook niet vies van een beetje geweld - een totale overload aan actie en geweld. De film is een aaneenschakeling van de ene schietscène in de andere zoeat er nog weinig lijn of verhaal is. Vermakelijk, daar niet van, maar kwalitatief gaat het wel erg naar beneden.

Het geweldige duo Riggs-Murtaugh blijft present en blijft redelijk ok al is er hier en daar wat overacting zoals hun geruzie op de plezierboot. Pesci loopt er dit maal bij voor spek en bonen en is niet meer dan decoratie. Rene Russo is een leuke verschijning, maar het clichégevoel steekt iets te veel de kop op als liefje van Riggs. Riggs weet van geen ophouden en daarom soms er wat over zoals bij die val of die slag op zijn arm.

Naast het vele geweld blijft ook de humor overeind in de eerste plaats door het olijke kibbelende duo. Twijfelend tussen 2,5* en 3,0* al zal ik dit laatste wellicht houden voor deel 4.

Geweldig vierde deel eigenlijk waarbij de franchise in totaal sterk te noemen is. De derde film zakt een klein beetje in, maar hier worden weer alle registers opengegooid. Het begint al bij een sterke openingsscène met de vlammenwerper.

Riggs en Murtaugh blijven het ultieme buddy cop duo dat zijn gelijke niet kent. Nochtans zijn de voorbeelden legio. De humor en actie blijft zich sterk met elkaar verweven. Dat komt mede door de sterke chemie tussen beiden. De familieaangelegenheden zorgen voor wat dode momenten, maar tegelijk is het de rode draad van de film, het bindmiddel en de verklaring waarom het duo zo goed functioneert met elkaar. Pesci krijgt nu concurrentie van Rock, maar beiden komen gelukkig niet te veel samen in beeld. Jet Li is eveneens een goede toevoeging als martial art bad guy.

Zeer vermakelijk en altijd fijn om tijdens het zappen te blijven hangen. Pure nostalgie. Leuk!

Familiefilms zijn over het algemeen wel leuk en vrolijk. Op maat van uiteraard en dat is hier niet anders. De focus ligt dan ook volledig op de leefwereld van tieners. Hier eentje die al oud genoeg is om op 'ontdekking' te gaan, maar nog te jong is om volledig 'los te laten', de overgang van kind naar puber zeg maar.

De grootmoeder heeft dat concept nog niet goed begrepen wanneer ze Sofija meeneemt naar haar roots in Kroatië. Er wordt dan wat mysterieus (onnozel) gedaan over een oude familievete waar ze niets mag van afweten, maar mij bleef vooral de opgewektheid van Sofija bij en de leuke gezellige vibe die de film uitstraalt.

Beetje speels, leuk vakantiegevoel en vooral een film met het hart op de juiste plaats. Geen topper, gewoon fijn.

Een mooi romantisch drama dat vertrekt vanuit een brief en via flashbacks het wedervaren vertelt van een verliefd buurmeisje. Een beetje sentimenteel en melodramatisch, maar wel erg mooi verteld. Een prima sfeer hangt over de film als de hunker naar een onbereikbare liefde.

Prima setting en kostumering daar in de periode rond het jaar 1900 in Wenen. Erg stijlvol en knappe donkere grijszwarte overheersende tinten. Geen standaard romantisch verhaaltje, maar best een bitter verhaal.

Mooie overtuigende rol trouwens van Joan Fontaine als idealistische ietwat naïeve tiener. Een personage met veel flair en uitstraling geheel volgens de mogelijkheden van de actrice. Fijn.

De grote waarde van het tweeluik Flags of our fathers en deze Letters from Iwo Jima ligt hem niet in de afzonderlijke films op zich, maar in de combinatie van beiden waarbij Eastwood het schitterende idee opvatte om de slag bij Iwo Jima in twee verschillende perspectieven te belichten: één vanuit Amerikaans standpunt en eentje vanuit Japanse ooghoek.

De motivatie - namelijk het eervol verdedigen van Japanse heilige grond - wordt goed weergegeven. De wilskracht, motivatie en overgave voor hun eigen land van de Japanse soldaten was boeiend om te volgen. Alleen al hierdoor hadden de Amerikanen een vette kluif aan deze Japanners waardoor de inname van het eiland langer duurde dan gedacht. De generaal die in de Verenigde Staten heeft gestudeerd kent van die typische dilemma’s die nogal clichématig overkomen. Wel interessant waren de conflicten met zijn ondergeschikten.

Het niveau wordt niet de gehele film gehaald waardoor de film wat balanceert tussen matig en goed. De gevechtsscènes zijn sterk en ook de grijze donkere belichting dragen bij tot de grauwheid van de oorlog. Prima ook dat de soldaten Japans spreken en niet bvb Engels. De film geeft een mooie inkijk op de strijd op Iwo Jima en dat vanuit het “oog van de vijand”. Een typische Eastwood met dikwijls degelijke tot goede films zonder echt te spreken van een onvergetelijke topper.

Mooi sereen romantisch oorlogsdrama waarbij de focus ligt op het thuisfront. De onzekerheid en de angst van diegene die achterblijven voor zij die het "avontuur" aangaan om de fascisten te verslaan. Tatyana Samoylova spat van het scherm als de mooie Veronika. Zeer stijlvol en glamoureus.

De drie scènes die er voor mij uitspringen zijn er telkens met Tatyana Samoylova in the picture. Eerst had je die prachtige afscheidsscène waarbij Boris zich moest aanmelden. Mooi hoe die vruchteloze zoektocht langs het hek elkaars verdwaalde blikken trachtten te vinden.

Ook de scène met het bombardement van haar ouderlijke huis maakte indruk. Vooral visueel dan wanneer ze de deur opent en de muren en het dak zijn weggeblazen. En tenslotte vond ik de scène aan het bed van die wanhopige verminkte soldaat erg treffend. Veronika was in shock en ervoer de speech van de dokter als iets persoonlijks doordat ze huwde met Mark. Mooi!

Ik heb het gevoel al soortgelijke films gezien te hebben, ook Europees van makelij, maar ik kan niet echt een titel opnoemen. Een ongewone film waarbij structuur en een vooraf geplande activiteit ontaardt in toevalligheden en onverwachte situaties.

Het plot is eenvoudig. Een koppel uit Hannover houdt het voor bekeken en verhuist naar Berlijn. Op de laatste avond nodigen ze een aantal vrienden uit om het afscheid te vieren. Aan de ruimte te zien, hebben ze echt de volgende dag nog erg veel werk voor de boeg en voor mij persoonlijk is zo'n timing weinig realistisch, maar het is wel een leuk uitgangspunt om met een groep vrienden te dineren. Geen bizarre uit de hand gelopen spelletjes zoals met de smartphone op tafel (Perfetti Sconosciuti (Film, 2016) of Le Jeu (Film, 2018)).

Wel een film met onbekende vreemde gasten of vrienden die opdagen maar niet noodzakelijk met iedereen overeenkomen. Het levert leuke ongedwongen pseuo-intellectuele gesprekken op. Onderhoudend en rustig voortkabbelend om op het einde op een catharsis uit te draaien. Geen slechte film, maar zeker ook niet memorabel.

Het beste filmpje dat ik zag op het online Amsterdam Short Cutz FF. Niet dat de andere veel slechter waren, maar een animatiefilm dat een zwaar (geschiedkundig) thema belicht, spreekt me wel aan. Ondanks het zware thema weinig expliciet. Wat je zag viel best mee al liet de verbeelding weinig te wensen over. De sfeer werd goed neergezet: grimmig, uitzichtloos en hels.

Fijne vertelstructuur ook met een oud overlevende die terugblikt op zijn gevangenschap in Scheveningen. Mooie tekenstijl ook. Hier een leuke site met the making of, best wel de moeite waard om een kijkje te nemen: Leven in het Oranjehotel - Motoko motion design & animatiestudio, Den Haag

Deze Leviathan is mijn vierde van Andrey Zvyagintsev, ik sla mezelf nog steeds voor het hoofd dat ik door omstandigheden Loveless gemist heb. Leviathan heeft de typische kenmerken van Andrey Zvyagintsev die je ook in zijn andere films terugvindt: mooie desolate landschappen, broze relaties en een gestage trage opbouw van de film. Andrey Zvyagintsev groeit in zijn rol als regisseur en dit vond ik voorlopig zijn beste film. Ik verwacht echter nog meer van Loveless.

Leviathan is een symbolisch gelaagde film. De Leviathan staat in de mythische, religieuze wereld en ook in het boek van Hebbes symbool voor een overheersende nietsontziende (opper)macht. In deze film staat Leviathan symbool voor de machtige en corrupte Russische staatsstructuur in de persoon van een lokale burgemeester die zich een bepaald gebied wil toe-eigenen.

David versus Goliath, een ongelijke en niet te winnen strijd dringt zich op tussen de superrijken met macht en een eenvoudige man bijgestaan door een vriend-advocaat. De bureaucratische ontmoedigende beroepsprocedures komen sterk aan bod en geven weer wie het eigenlijk voor het zeggen heeft. Ook het gesprek tussen de priester en de burgemeester geven fijn weer 'in naam van God' wie werkelijk heerst. Democratie bestaat niet en is meer schijndemocratie.

Leviathan wordt verder gesterkt door de goede cinematografie zoals we die gewoon zijn van Andrey Zvyagintsev. Ook op de acteerprestaties is niets op te merken. Meer dan in zijn voorbije films is er hier ook een duidelijke verhaallijn dat ergens toe leidt. Boeiende film, dat zeker!

Een film over een Ethiopisch dorp waarbij het zoals in zovele gemeenschappen in ontwikkelingslanden de dagelijkse taak is om voedsel te produceren om te overleven. Een klein jongetje is echter alleen en heeft niet de skills om zichzelf te voorzien van eten. Het bedelen lukt niet goed en hij stuit later op een aantal boeren die nieuwe gewassen planten. Symbolisch voor het leven en de hoop op een betere toekomst.

Ik kon er niet zoveel mee, maar de inkijk in deze kleine gemeenschap is wel de moeite.

Fijne Indiase road movie over een vrouw die op zoek gaat naar haar vermiste man waarvan ze al enige tijd niets vernomen heeft. Hoewel haar omgeving suggereert dat hij haar verlaten heeft, gelooft ze dit niet en stapt ze vrijwel onvoorbereid in een moeilijke zware zoektocht.

Sociale achterstelling staat hierbij centraal en wordt hier goed afgebeeld zonder er echt de nadruk op te leggen. De levensomstandigheden van miljoenen indiërs is schrijnend en toekomstloos. De film is traag, de dialogen zijn beperkt. Het zijn vooral de beelden die voor zich spreken.

Leuk om eens gezien te hebben. Echt meegenomen door de film werd ik nooit al kwam het einde wel hard(er) binnen. Goed geacteerd allemaal. Zeker geen misse film.

Een degelijk debuut uit de Dominicaanse Republiek van filmmaker Nino Martínez Sosa over een mysterieus en waargebeurd verhaal. Olivorio Mateo, een boer en gebedsgenezer, die onder zijn volgelingen beter bekend was als Papa Liborio is een fascinerend figuur. Hij bouwde een zelfvoorzienende gemeenschap in de bergen en was erg geliefd. Maar toen Amerikaanse troepen in de jaren 1910 bezetten, werd Liborio als een bandiet gebrandmerkt en gedood.

Ik vond het niet altijd duidelijk wat welke scène nu precies betekende. Je krijgt weinig info en je moet het als kijker maar zelf te zien uitvlooien. Het tempo ligt ook laag waardoor je toch wat je aandacht bij moet houden. Het begint nadat Liborio uit zijn dorp verdwijnt tijdens een orkaan, vermoedelijk dood. Wanneer hij levend wordt gevonden, beweert hij van God te zijn teruggekeerd met genezende krachten en neemt hij een groep volgelingen mee de bergen in.

Is hij een charlatan? Gek? Of gewoon een inspirerende gemeenschapsleider? Het is niet helemaal duidelijk. Vertrekkende vanuit het standpunt van de volgelingen lijkt het laatste het meest plausibele. Objectief gezien zou je natuurlijk eerder denken van niet. Het meest ontroerend is vanuit het perspectief van een vrouw die Liborio smeekt om haar baby uit de dood terug te brengen. Liborio is sowieso een mysterieus figuur en het zou de kracht van de film kunnen zijn als je helemaal "in" de film ondergedompeld bent. Daar miste de film mij soms ...

Degelijke Bond-film met opnieuw Timothy Dalton, zijn laatste ook na The living daylights. Was een tussenpaus voor Pierce Brosnan, maar zette het Bond-personage puur neer, zoals Fleming het voor ogen had. Is daarom ook geapprecieerd als Bondacteur.

Deze License to kill is inderdaad een wat aparte Bond-film waarbij eens niet een gevaarlijke megalomane gek moet behoed worden van werelddominantie. Eigenlijk puur een wraakfilm. Sowieso fijne actiescènes en aparte levenseindes van een aantal individuen. De idee van 2 Bondgirls slaat ook wel aan al verbleekt Soto wel tegenover Lowell. Fijn ook dat Q wat prominenter in the picture komt. En ook de bad guy Davi is top met zijn karakterkop als maffia- en drugsbaron.

PTA, niet mijn favoriete regisseur, maar wel eentje die ik sterk apprecieer en wel graag met stip noteer als er een film van verschijnt. Louter en alleen daarom naar de zalen getrokken om Licorice pizza te gaan zien. Vreemde titel, verwijzend naar de zwarte vinylplaat, maar bij deze ook o zo seventies. En dat is wat deze Licorice pizza zo sterk maakt. Zowat elke scène ademt de jaren 70 uit. The glamour enerzijds met zijn disco en ondernemerschap (the American dream ten top), maar eveneens de moeilijke tijden met de oliecrisis.

Een film die inderdaad een bepaalde feeling neerzet. De film bruist van de energie, maar kabbelt tegelijkertijd verder zonder een duidelijk plot of einde. Ik vond de diverse gebeurtenissen niet altijd even samenhangend waarom iets wel of niet gebeurde, maar PTA zorgt toch voor een mooi geheel. Behalve op amoureus vlak leek Gary een manusje-van-alles te zijn: acteur, ondernemer en zaakvoerder. En ook zijn buddy Alana evolueert sterk doorheen de film met diverse eigenschappen.

De film wordt verder gekenmerkt door een aantal toffe scènes zoals die twee telefoongesprekken (de stilte wanneer Gary Alana opbelt, de verkoop van een waterbed) of het sollicitatiegesprek waarop Alana steeds 'ja' moest antwoorden. Ook de scènes met de vrachtwagen (en Bradley Cooper waren fijn). De film staat eigenlijk bol van dergelijke gebeurtenissen. Leuk, amusant en luchtig, aangenaam om naar te zien, al had ik me nog beter vermaakt met een iets duidelijker verhaal.

Niet zo’n geweldige film. Verre van grappig en ook niet heel boeiend. Nergens interessant te noemen. Jammer ook dat de beeld- en geluidskwaliteit te wensen over liet. Zonder ondertiteling was het eveneens moeilijk ol te volgen wat,er,gezegd werd. Jammer, een afknapper.

Ik was vrij aangenaam verrast met de film Life. Het was vooral Gyllenhaal die me aantrok om de film bij voorrang te bekijken. Het werd een boeiende en vooral vlotte thriller-SF die heel wat weg had van Alien natuurlijk. Ook de gevolgen dat de mensheid moest gevrijwaard worden van zoveel buitensporig geweld was herkenbaar. Ook Gravity doemde bij me op wegens de alledaagse beslommeringen en probleempjes waartegen astronauten in de ruimte bestand moeten zijn. Ook het einde paste hier deels in.

Toch is Life niet zomaar een kopie van Alien en staat hij vrij op zichzelf. In een aantal bodemmonsters van de planeet Mars wordt het allereerste bewijs geleverd van buitenaards leven. Die ontdekking wordt romantisch en vol enthousiasme onthaald op de aarde. Het wezentje wordt Calvin gedoopt en wordt zelfs vernoemd naar een school. Ook aan boord steelt Calvin de harten bij sommige wetenschappers. De transformatie van een aantal kleine cellen naar een sterker intelligenter en vooral groter vijandig wezen gebeurt snel. Het wezen ziet er best goed uit, van een bloempje naar een soort wreedaardige octopus. Ook de gewichtloosheid in de capsule/ruimte wordt erg goed gebruikt.

De film is erg spannend. Het wezen komt erg vaak in beeld en tempo van de gebeurtenissen ligt hoog waardoor de film geen seconde verveelt behoudens misschien voor sommigen het eerste 10 minuten-kwartier. Life is een fijne monsterfilm geworden met een meer dan bevredigend einde via een mooie climax.

Vrij lange uitgesponnen film die best wat korter had gekund. Bij momenten wat moeten doorbijten waarbij goede en minder goede scènes elkaar afwisselden. Met die Technicolor wat opgefrist, maar het blijft er toch eentje die niet kan wegstoppen dat hij bijna 80 jaar oud is.

Drama en humor wisselen elkaar wat af, maar gaat niet echt een definitieve richting uit. Het verhaal boeide te weinig of sprong er in ieder geval voor mij te weinig uit om memorabel te zijn. Op zich wel een opmerkelijk verhaal van de vriendschap van een Duitse en Britse militair wetende dat deze film temidden van WOII uitkwam.

Gezien op Youtube. Een zuivere musical eigenlijk met best wel leuke songs, maar vooral met songs met een boodschap. Songs met veel waarheden, hard en confronterend. Gaande over een toxische relatie tussen Sonia en Max, waarbij die laatste zijn vrouw mishandelt.

Daarnaast ook veel aandacht voor de genderrol en de positie van de vrouw. Vrouwen zijn ondergeschikt, moeten thuis blijven en moeten vooral de man gehoorzamen. Het wij-zij gevoel komt sterk naar voren en wordt extra kracht bijgezet door de songs. Sonia is echter de vrijgevochten vrouw die opkomt voor zichzelf, maar tegelijk smoor is op haar vriend/man. Frappant ook dat velen denken dat een huwelijk ineens alle problemen zal oplossen.

Met zijn 90 minuten gelukkig ook niet te lang. Eigenlijk vrij aangenaam verrast. Geen topper, maar gewoon vrij vermakelijk.

Best wel een aangename kolderieke film. Nooit echt mee geweest met het gegeven van Monty Python, maar deze Life of Brian was erg amusant. Er wordt serieus de draak gestoken met Jesus, Joden en het christendom en dat mag ook wel eens.

Een aantal scènes zijn geweldig, te veel om op te noemen, maar Dikkus Lullus, de drie wijzen, de scène waarin wordt afgeboden, de hele kruisigingsscène, de scène met de zwijgzame ... en ga zo maar door. Hier en daar ook wat flauwtjes of minder goed zoals die aliens.

Het deuntje op het einde maakt het helemaal af. Fijn om gezien te hebben.

Prima film waarbij het ethische thema over de doodstraf als een rode draad doorheen de film loopt. Geen thema die voor het eerst wordt aangesneden, maar de film breit er toch een eigen plot aan vast dat boeiend is om te volgen.

Alleen wat jammer dat men de sterkste punten van de film te weinig benut of uitdiept. Die lagen sowieso in het samenspel tussen Kate Winslet en Kevin Spacey in de gevangenis. Hun dialogen en gesprekken mochten best dieper gaan. Spacey speelde daar erg sterk en zijn overtuigende en tegelijk gelaten houding creëerde een soort twijfel of hij schuldig of onschuldig was.

Een film die ook voornamelijk zijn punten verdient door zijn sterk einde. Best wel een WTF-moment met die dubbele twist. Het verleden daarentegen van David Gale leek wat uitgerafeld en niet altijd to the pointe te zijn, laat staan dat het detectivewerk van beide journalisten hoge ogen gooide. Hier en daar dus de verkeerde focus, maar al bij een film die best gezien mag worden.

Het is de tweede keer dat ik deze film zie en nog steeds heb het gevoel dat ik weinig heb met deze film. Het eerste gedeelte van de film tot aan de schipbreuk is erg langdradig en geeft weinig toegevoegde waarde aan de film. Beter ware misschien geweest onmiddellijk te beginnen met de bootreis en met korte relevante flashbacks informatie te verschaffen over het waarom van de reis enz ...

Vanaf de schipbreuk begint de film pas echt met Pi en 4 overgebleven beesten waarvan de tijger uiteindelijk overblijft. Visueel is de film top, maar een film heeft meer nodig dan visuele effecten. De voice-over is soms te sterk aanwezig. Stel je voor dat Cast Away met Tom Hanks bulkte van zijn voice-over. Om horendol van te worden. Soms moet je je ogen en je interpretatie het werk laten doen ...

Het idee dat beide verhalen een metafoor zijn is een interessant gegeven. Ik heb het gevoel dat de film te veel balanceert tussen 'magie' aan de ene kant en 'fantasy' aan de andere kant die uiteindelijk overhelt naar onrealistisch. Het acteerwerk was prima en de relatie tussen Pi en de tijger was niet te melig en werd goed opgebouwd.

Degelijke film kortom, geen meesterwerk, wel meer van verwacht. Daarom een voldoende met 3,0*.

Zo'n 100 jaar geleden waren er slechts een 5% Joden in Palestina. Het samenleven met de Palestijnen verliep min of meer harmonieus. In dat opzicht zeker een boeiende documentaire. Alleen is de documentaire nietszeggend. Had ik niet geweten waarover het ging, ik had het niet kunnen opmaken uit de beelden.

Vrij oude beelden, vrij wazig en ze tonen inderdaad het alledaagse leven. Beetje langdradig ook. Technisch niet zo bijzonder. Louter observerende film met geen geluid. Matig in zijn geheel.

Ik kom beroepsmatig geregeld in contact met onder andere asielzoekers en erkende vluchtelingen. Denk dat dit in Nederland de sociale bijstand moet zijn gestuurd vanuit de gemeenten. Van dit fenomeen had ik nog niet gehoord. Schrijnende verhalen alvast van zowel de gebeurtenissen in het land van herkomst als de situaties die in de Zweedse docu worden aangehaald.

Een aantal kinderen plaatsen zichzelf als bescherming in een soort comateuze toestand, een soort van posttraumatische stressstoornis. Interessant om het dagelijkse leven in het gezin te zien. Maar net als mjk87 bleef ik op mijn honger zitten. Weinig wetenschappelijke uitleg of info. Men bleef nogal op de vlakte en de docu roept nog meer vragen op achteraf dan in het begin.

Opvallend ook hoe de ziekte samenvalt met de onzekere verblijfsstatus. Een moeilijke en vervelende periode weliswaar, maar het kind maakte dikwijls al zoveel mee, gewelddadige ontheemding, de gevaarlijke soms lange reis, armoede ... Was dit dan de druppel? Heb me nadien een heel klein beetje “ingelezen” via de links van JM. Men had beter ruimer de tijd genomen en een docu van 60 minuten gemaakt met extra onderbouwde en wetenschappelijke onderbouwing.

Een film die me wat deed denken aan Under the Skin (Film, 2013) met ScarJo. Soortgelijk met een bloedmooie alien, hier dan ook met de bijzonder knappe Mathilda May, een weerspiegeling van het ideaalbeeld van een vrouw van één van de personages Tom Carlson). De man had alvast smaak.

Voor de rest inderdaad een nogal rommelige film met een zeer matig tussenstuk dat ik zelfs als saai ervoer. Hier en daar wel een aantal leuke scènes zoals de ontsnapping van May en de verdwaasde (mannelijke) blikken dat ze een naakten vrouw moesten tegenhouden.

Leuk ook de scènes waarbij de levenskracht uit de slachtoffers werd gezogen. Leuke effecten en best vermakelijk. Daarna wordt het een zootje met een mix aan horrorfiguren (zombies, vampieren, reuzevleermuizen...) en lichtspektakel.