Opinions

Zoals wel vaker met Méliès een potpourri van huppelende personages zonder echt goed te weten waarover het nou feitelijk gaat en welke rol dit ene personage heeft. Verschilt in dat opzicht niet zoveel van zijn eerdere prent Le Manoir du Diable (Film, 1896) of van zijn latere prent Le Voyage dans la Lune (Film, 1902) waarbij de maan ook de nodige (humoristische) aandacht krijgt.

Realiteit en dromen lopen wat door elkaar en personages worden bij tijd en stond weggezipt. Erg spectaculair wellicht voor de periode 1900. Vandaag de dag maakt het net iets te weinig indruk.

Neen, veruit het minste wat ik van Noé al heb gezien. Het deed me enigszins wat denken aan de klassieker Häxan (Film, 1922). Alleen was ik hier niet zo geboeid door de monologen van Dalle of Gainsbourg.

Het begint met de heksenvervolgingen en enkele martelpraktijken, maar het gleed als gauw af naar een weinig boeiend geheel. Ik vond het ondanks de beperkte speelduur een vrij lange zit. Noé tracht het dan nog wat op te vrolijken met zijn typische felle kleurenfilters, maar het hielp mij niet.

Naar het einde toe kwam er opnieuw wat schwung in toen de vrouwen aan de paal werden gekluisterd. Acteerwerk wel prima.

Lang uitgesponnen Deens kostuumdrama over een jongeman die gebukt gaat onder de streng katholieke opvoeding van zijn vader. Wegens haat en afschuw van religie trekt hij de kaart van de techniek en wetenschap, vlucht hij weg van het platteland en trekt hij de stad in, ruilt hij zijn bescheiden afkomst in voor de rijke bourgeoisie.

Per’s personage wordt prachtig neergezet in deze film, gelaagd en met de nodige diepgang. Hij heeft zijn principes en idealen, maar begrijpt ook dat innovaties er alleen maar komen wanneer politiek en economie mee op de kar springen. Hij leidt vervolgens een leven dat het zijne niet is en ondergaat tenslotte een identiteitscrisis.

Sterke film die lang lijkt te duren, maar zo sterk is en geboeid wordt verteld dat het nergens echt inzakt. Zijn relatie, zijn passie en gedrevenheid, zijn familieperikelen ... alle plots schuiven mooi in elkaar. Ook het einde is sterk en doet je nadenken over jezelf, wie je bent en waar je vandaan komt. Tot slot ook fascinerend hoe ook het antisemitisme welig tierde in het Denemarken van de 19e eeuw met enkele kleine, doch doeltreffende voorbeelden.

Je zult het maar meemaken dat je als huisvrouw de bons wordt gegeven en een jong groen blaadje je plaats inneemt. Daar sta je dan zonder enige opgebouwde rechten. Als je dan ook nog een bepaalde levensstandaard gewoon bent, dan kan je verschrikkelijk met de voeten in de realiteit geplaatst worden als je luxueuze bubbel wordt doorprikt. Het siert Sarah dat ze onafhankelijk wil zijn en wegens de luchtigheid van de film wordt er weinig geplaatst over onderhoudsgelden, verdeling van het huis of andere geldsommen.

Het is degelijke film, niet aanbevelingswaardig, maar mocht je hem toevallig tegenkomen, niet slecht. De tegenstellingen tussen het oude en nieuwe leven van Sarah worden wel wat uitvergroot. Haar buren hebben elk zo hun eigen problemen waarbij zij veelal als vertrouwenspersoon fungeert. Ondanks het dramagehalte een luchtige komische toets.

Dit is uiteraard een zuivere familie- kinderfilm. Je moet die dan ook proberen daarop te beoordelen, maar dan nog vond ik de film behoorlijk flauw. De verwachtingen lagen sowieso al wat hoger door de redelijke reviews hier.

Ik miste een duidelijke bad guy hier. OK, nogal stereotiep plotverloop dan, maar dan zat er tenminste zout en peper in de film. Nu vond ik het bij momenten zelfs saai en doelloos. De krokodil heeft wel wat plankenkoorts en die kleine is erg onzeker. En met de norse buurman was het even vermakelijk, maar al bij al is zijn bijdrage beperkt.

Javier Bardem blijkt eveneens niet de stoute graaiende “meester” te zijn waarmee Pinocchio de pech had. Allemaal nogal braafjes. Mijn dochter was evenmin laaiend enthousiast. Vrolijk en speels, dat wel, maar geen wow gevoel hier.

Lynn en Lucy zijn boezemvriendinnen die het ondanks hun moeilijke sociale situatie het wel naar hun zin hebben. Zeker wanneer ze op stap gaan, kunnen ze alle zorgen even loslaten. Lynn is de oudere van de twee en heeft een laag zelfbeeld. Lucy is wat losbandiger en trekt de nodige aandacht van het mannenvolk.

Beiden zijn moeders, de één toch redelijk toegewijd had ik de indruk, de andere toch meer alsof het een opdracht was. Een tragische gebeurtenis maakt een einde aan de jarenlange vriendschap. Lynn is gedwongen een standpunt in te nemen en bepaalde handelingen worden onomkeerbaar. Ze trekt op met andere mensen die niet haar type zijn, maar ze wil erbij horen. Mensen als surrogaat vriendinnen wetende dat ze een weinig hoge van haar hebben.

De film is een interessant hoe vriendschap kan evolueren. Weinig gelaagde aanpak, dat wel, maar toch degelijk. De impact van de buurt is groot. Ieder heeft zo zijn oordeel klaar. We zien daar hier een fractie van. Geen grootste film, maar goed om eens mee te pikken.

Best wel een fijne, maar harde kortfilm die volledig in het teken staat van wraak en verdriet. Wanneer de overheid faalt, neemt de burger zelf het heft in handen. Zag er visueel best prima uit met die races en crashes. Einde nogal voorspelbaar omdat de harde lijn net niet werd doorgetrokken. Desalniettemin in zijn geheel meer dan degelijk. Ook acteerprestaties op niveau.