Opinions

Weinig vernieuwende en hoogstaande kortfilm over spelende kinderen die zich verzetten tegenover een pestende opdonder. Dit tegen de achtergrond van het Irak van de nieuwe president Saddam Hoessein ergens eind jaren tachtig voordat hij zijn land stortte in de Eerste Golfoorlog.

Ik vond de uitvoering nogal naïef, zowel in de eerste als tweede fase. De film suggereert een open einde, maar het creëerde ook een soort gelatenheid bij me. Het deed me niet zo veel. Totaal tegenvallen deed deze kortfilm nu ook weer niet, maar lang in het geheugen zal hij ook niet blijven zitten.

Beste een aangename film die niet heeft verveeld. Het geheel komt misschien wat traag op gang en heeft wat soapallures met al die verschillende mannen die er verborgen relaties op nahouden. Interessant wordt het wanneer verschillende verhaallijnen met elkaar verweven lijken te zijn. Niet bijster origineel voor een film, maar het zit best fijn en bovendien luchtig in elkaar. Hier wordt het nooit nodeloos complex en de plotlijn is makkelijk te volgen. Uiteraard berust één en ander op toevalligheden, maar ook niet elke subplot is gelukkig met elkaar verbonden.

De verdwijning van de psycholoog brengt de film in een andere sfeer welk relatief snel wordt afgehaspeld. Toch blijft de film genietbaar. Alles behalve een hoogvlieger, maar het gedegen acteerwerk en het redelijke plot gaven een voldaan gevoel.

Ook het einde stond me wel aan. Soms is het lot onafwendbaar. Beetje raar wel van de buurman om de schoen weg te gooien aan de overkant van zijn woning, ma soit, ik wil het de regisseur best vergeven.. Een film waarbij wantrouwen en gebrek aan liefde centraal staan. Fijn!

Tom Schilling vind ik al jaren één van de beste Duitse acteurs en ik steeds blij hem aan het werk te zien. Hoewel hij een belangrijk gegeven is in de film, is zijn rol al bij al beperkt te noemen. Hij acteert ook hier degelijk, maar springt er niet echt uit, negatief noch positief.

Het uitgangspunt van de film is interessant, maar komt naarmate de film vordert te weinig uit de verf. Schrijnend is het wanneer een door wroeging verteerde moeder contact tracht te zoeken met haar zoon die ze al enige tijd niet meer gezien heeft. Ook haar ex-man of moeder nemen het nauwelijks voor haar (nog) op. Treurig is het wanneer ze vrijkaarten weggeeft aan vreemde mensen op straat om aan Jan en allemaal te laten zien hoe getalenteerd haar zoon wel niet is.

En net dat laatste heeft ironisch genoeg tot de breuk geleid tussen moeder en zoon. Was ze te veeleisend? Brak ze hem teveel af omdat ze vond dat hij te weinig talent had? Ik kon er de vinger onvoldoende op leggen, maar later wordt wel duidelijk vanwaar haar gedrag kwam. Degelijke film, maar ik miste bij momenten intensiteit/drive.

Naar het gelijknamige boek van Humberto Costantini en eigenlijk vrij mooi verfilmd. Donker - al is dat ook niet zo moeilijk daar de film zich afspeelt op één avond, maar wel erg goed neergezet. Je voelt ook die spanning en dreiging van de Argentijnse junta die op elk moment kon toeslaan.

En die reputatie was gekend. Het is ook om die reden dat Sanctis terughoudend is en twijfelt met het dilemma dat hem wordt voorgeschoteld. Bijzonder sobere film die het maximum weet te puren. Met zijn 75 minuten ook beperkt in speelduur en toch wordt alles weergegeven. Suggestief ook vaak, maar wel effectief. Ondanks de positieve elementen geen film die me jammer genoeg lang zal bijblijven.

De enige reden waarom ik deze film zag, was omdat het een film met Tom Hanks is. Maar damn, vrij ontgoochelend moet ik zeggen. Dit moet één van mijn zwakste films zijn in de laatste 6 maanden (en ik zag er nogal wat).

De film start goed en heeft een boeiend uitgangspunt: een geëngageerd personeelslid wordt ontslagen en moet zijn leven over een totaal andere boeg gooien. Een tragikomedie moest het zijn volgens de TV-gids. Ik vond geen van beiden terug. Zeer flets, inhoudsloos verhaaltje. Weinig tot geen diepgang, geen concept, doelloos en nietszeggend. Ik had meer verwacht van Tom Hanks, véél meer. Qua acteren viel het best mee, dat kan hij als één van de beste met een rol die het best voor hem past (een ietwat sullig goedgelovig personage). Als regisseur daarentegen, tja, wat moet je hiervan vinden? Zelfs zijn romcoms in het begin van zijn carrière (Splash) hadden meer om het lijf. Julia blijft Julia, een betoverende vrouw, het enige dat echt iets had in de film. Film niet geheel realistisch (simpele en voorspelbare plotlijnen) vol met clichés (de schoolvrienschappen, het romantische gedeelte, de buurman, de makeover van zijn interieur, ...) . Jammer!

Erg lang geleden gezien, maar kon er mij nog weinig bij voorstellen. Een film in een film. Steeds leuk concept, maar dan moet het wel goed uitgewerkt worden en dat is het hier alles behalve. Vond het zelfs bij momenten een irritante film. Actie die er ook vooral nep uitzag. Nuja, ik zag daar ook wel de humor van in. De film Jack Slater 4 is een zodanig gedrocht dat het er wel fake moést uitzien natuurlijk.

Hoogstaand wordt het met een Schwarzenegger zelden (of nooit eigenlijk), maar dit is toch één van zijn mindere producties. En wie Die hard en Predator geproduceerd heeft, wordt ook wel wat meer verwacht. Niet het Back to the future gevoel. Bij momenten wat langdradig en dat joch helpt evenmin. Ondermaats.

Weinig toegankelijke experimentele film gaande over de stille getuigen die deze monumenten zijn over het verleden wanneer ze in volle glorie hun (symbolische) waarde hadden voor de mens. Nu staan ze er erg verweesd en nutteloos bij.

Visueel wel mooi en ik vond de sfeer best dreigend of eerder negatief of somber. Als film misschien minder geslaagd. Na een tijdje heb je het wel gezien. De voice-over van Swinton is alvast geslaagd. Prima soundtrack ook. Dit is meer kunst voor me dan een filmwerk.

End of Summer (Film, 2014) zag ik nog niet, maar ik vermoed dat deze in dezelfde lijn ligt?

Spannende en interessante documentaire over professionele duikers. Duiken is wel degelijk een gevaarlijk beroep waarbij niets mag fout gaan. Erg isolerend en claustrofobisch ook. Een beroep waar je blindelings moet vertrouwen op je collega's.

Komt allemaal prima naar voren hier. Goed gedaan, informatief ook. De combi met gereconstrueerde en authentieke beelden werkt goed. Prima montage.

Ik was weinig ondersteboven van de film. Dan vond ik de documentaire indringender, spannender ook, hoewel de afloop bekend was. Dat (diepzee)duiken een gevaarlijk beroep is, wisten we al langer. In de docu komt het beklemmende claustrofobische gevoel sterk naar voren. Hier vond ik dat veel minder en net dat zou de kracht moeten zijn van dergelijke films.

Niet dat het daarom een straf is om naar deze film te kijken. Best onderhoudend en met zijn beperkte speelduur ideaal om mee te pikken. Wel prima in beeld gebracht en acteerwerk ook wel naar behoren, hoewel de personages zelf weinig extra bieden.

Erg fijne sfeervolle en ontroerende roadmovie van een oudere man die zijn belofte wil nakomen ten aanzien van zijn overleden vrouw. De film ademt zo die typische Britse gezapigheid uit die je wel meer tegenkomt in dergelijke filmhuisfilms. Niet alleen de Schotse Hooglanden beïnvloeden dat gevoel, ook die Britse humor of kwinkslagen, het Britse accent en het steeds sterke acteerwerk en soundtrack onderstrepen die gemoedelijkheid zonder sentimenteel over te komen.

Ook qua montage zat het prima waarbij de jonge en Tom elkaars pad af en toe kruisen. Prima rol overigens van Timothy Spall. Het was me niet geheel duidelijk waarom hij per se met de bus wou reizen, maar al snel werd het duidelijk dat het koffertje dat hij overal meesleurde een grote emotionele betekenis voor hem had.

De kijker, of ik althans, werd toch even op het verkeerde been gezet toen bleek dat de diagnose van kanker hém betrof en niet zijn (overleden) vrouw. Het zijn die kleine elementen die de film aangenaam maken. Ook de flashback bijvoorbeeld werden goed gemonteerd. De kleine vele ontmoetingen onderweg waren keer op keer interessant. Fijn!

Hier had ik toch wat meer van verwacht. Ik ken het militaire rechtssysteem in de VS niet of nauwelijks, maar het zal er heus wel anders aan toegaan zoals geschetst in de film. Vreemd dat een zo gelauwerd generaal terecht komt in dergelijke gevangenis. Erg jammer ook dat we wel erg weinig info krijgen over hoe het zo ver is kunnen komen. Nauwelijks nuance ook in dit gegeven, niet alleen bij hem, maar eigenlijk bij alle gevangenen.

Ook het plotverloop vond ik maar zus en zo. Wel interessant was het feit dat noch de kampoversten, bewakers of medegevangenen goed wisten hoe ze met hem moesten omgaan. Hij is namelijk steeds hun meerdere geweest. Maar de gebeurtenissen in de gevangenis waren mosselen noch vis. Lieten ze hem nu begaan of werd hij nu gestraft. Ik kan er geen duidelijk antwoord op geven. Er zat weinig bezieling in de film, de goede Redford en Gandolfini ten spijt. Ik kreeg nergens het gevoel dat de gevangenen in de eerste plaats militairen waren.

Ook de opstand zelf werd pover onderbouwd, laat staan de naweeën ervan. Er vielen tenslotte doden langs beide kanten. Geen idee hoe Irwin de gevangenen voor hem kon winnen. Ook geen idee waarom Winters uiteindelijk opzij werd gezet door de scherpschutters en zijn rechtstreekse ondergeschikten. Iets te pover allemaal. Vermakelijk, dat wel, maar het mocht toch iets meer zijn. Jammer.

Ingetogen drama en Oosterse cinema (ZK en Japans) zoals ik ze erg graag zie. In het begin een vrij rare ontwikkeling tussen Sung-cheol en zijn vrouw Mi-sook die in Ki-huyn een soort van surrogaat zien van hun overleden zoon. Ki-hyun ondergaat het en heeft er geen graten in dat deze ouders door hem hun verdriet en rouw trachten te plaatsen.

Een film die zich met de nodige zorg ontwikkelt en rustig opbouwt waarbij het acteerwerk prima is. De film krijgt voorbij halfweg een intense twist. En dan lijkt het inderdaad wat vreemd hoe de rest van de ruime betrokkenen ageert. Iemand van de schooldirectie verwoordde het ook letterlijk: "Is het niet beter je zoon te herinneren als held in plaats van als slachtoffer?"

Het was me ook niet onmiddellijk duidelijk wat de precieze beweegreden was van Ki-hyun om dit te vertellen. Het was ook niet duidelijk wat het politioneel onderzoek voorheen (en eventueel later) opleverde. Beetje slordige aanpak, maar met een intens einde weliswaar. Kan me dus volledig vinden in bovenstaande mening. Prima film die heel veel goed doet, maar opeens eventjes dwalend van het pad afwandelt.

Ik ben de film volledig blank ingegaan en gezien ik geen groot muziekkenner ben, is de verwijzing naar Cabain me tijdens de film ontgaan. Misschien dat sommigen het ook zo ervaren willen hebben zonder deze voorkennis als ik de reacties lees.

We volgen een totaal gedesillusioneerde jongeman die niet meer weet in welk universum hij zich bevindt. Tragisch en schrijnend. In contact treden met omstaanders gebeurt moeizaam en het dringt zeker amper door tot hem. Zonde hoe sommigen in dergelijke zombiestatus verzeild kunnen raken. Niet zomaar een momentje, maar zelfs een soort van 'levensstijl'. Voor eeuwig gedoemd tot het lot er de stekker uithaalt...

Op dat vlak best sfeervol en aangrijpend. Alleen ontbrak na een tijdje de schwung. Nouja, wat voor boeiends zou een dergelijk persoon nog mee te maken hebben? Deprimerend. Maar ik heb toch het gevoel dat er nog meer te rapen was uit deze ellende.

Toch wel een bijzondere film van Scott. Niet louter een geweldsepos zoals je er wel meer ziet uit die tijden, eerder een vrij gelaagd verhaal rond de positie van de (gegoede) vrouw in de Middeleeuwse hoge kringen. Niet dat dit alles hoeft te verbazen. De algemene opvattingen rond vrouwen is gekend, maar Scott deed zijn best om er iets van te maken. Zij verhaalstructuur vanuit verschillende perspectieven kon ik niet zo goed van elkaar onderscheiden. Ik zag het verschil niet. Hierdoor komt deze gelaagdheid net onvoldoende uit de verf. Men had ook de kijker beter langer in het ongewisse gehouden van wat er gebeurd was...

Wel opmerkelijk waren de kromme gedachtegangen van adel, clerus en rechtbanken. Ik vond die ondervragingen best interessant. Het toonde ook aan hoe sterk God overal vertegenwoordigd is en hoe Hij bepaalt wat de gang des leven is. Niet genoten van de seks? Dan is het ook logisch dat je niet zwanger wordt. Word je zwanger na een verkrachting? Dan zal je er van genoten hebben en ben je eigenlijk een hoer die het zelf gezocht heeft. Blijkbaar komt het bij niemand op dat de oorzaak ook wel eens bij de impotente man gelegen kan zijn ...

Prima duel op het einde ook. Ruw en bikkelhard. Technisch goed uitgevoerd. Al bij al zeker een prima film. En ook het acteerwerk van Driver en Damon mocht er zeker zijn. Viel misschien wat tegen in de zalen, maar zo net na de lockdown was het aanbod erg sterk en ruim.

Ik zag de director's cut van 3,5 uur. Dat is lang, te lang naar mijn zin omdat de film hoegenaamd niet altijd even boeiend is of blijft. Je kan je dan wel eens vergapen aan de prima setting van georkestreerde onderdanen of leger dat ukkepuk Pu Yi tot zijn beschikking heeft, maar ook dat went op den duur. Hetzelfde kan gezegd worden van de prachtige soundtrack of aankleding of kostuums. Allemaal erg gelikt en af.

Pu Yi is een banneling in zijn eigen cocon, zijn Verboden Stad, die niet mee evolueert met de politieke context daarbuiten. Maar episch of heroïsch wordt het nooit. Hoewel erg veel moeite in de film gestoken werd, en dat apprecieer ik wel, bleef het inhoudelijke wat achterwege. Deze 219 minuten hebben nog weinig te maken met diepgang of met "de regisseur zijn verhaal te laten vertellen". Dit leidde nergens heen. Jammer, want het nodige potentieel was zeker aanwezig.

Idi Amin Dada staat bekend als één van de gruwelijkte dictators op het Afrikaanse continent. Vrij bekend persoon, maar bij het grote publiek toch nét niet. Forest Whitaker zet een geweldige performance neer als Idi Amin en werd er terecht voor bekroond op de Oscars. De film zelf vertelt het verhaal van van het fictieve personage van de jonge Schotse dokter Gilligan die per toeval het pad kruist van Idi Amin. Nog voor hij het beseft raakt hij verstrikt in het web van de spin en is er geen weg meer terug.

De opkomst van de president wordt fijn neergezet en zijn persoonlijkheid en gemoedstoestand is erg intabiel. Grootheidswaanzin werd hem verweten, maar ook paranoïa en wispelturigheid. Bij momenten erg innemend en goedlachs, maar een paar tellen later bulderend en meedogenloos. De echte gruwel blijft achterwege tot het einde met die vleeshaken en bij de afgehakte ledematen van zijn laatste vrouw.

Ik hou wel van films met een Afrikaans sfeertje. Hotel Rwanda was ook zo’n eye-opener, net als Cry Freedom over Zuid-Afrika. The last king of Scotland is niet zo sterk als Hotel Rwanda, maar zeker de moeite waard om mee te pikken. McAvoy mag dan misschien net niet overtuigen, Whitaker maakt het meer dan goed.

Mja, deze documentaire doet alles van wat het reservaat ook doet. Een kapitalistisch systeem op poten zetten om de aandacht te trekken voor de witte neushoorn en zijn voortbestaan. Om mensen bewust te maken van het uitsterven van dieren die worden veroorzaakt of beter worden versneld door de mens. Prima, maar ik vond het voorts weinig boeiend en voornamelijk bijzonder saai.

Dieren sterven nu eenmaal uit, het is alleen jammer dat dit proces versneld wordt door toedoen van de mens. Begrijp me niet verkeerd. De mensheid mag best verantwoordelijkheid nemen voor de daden die ze verrichten en alles in het werk stellen om het tij te doen keren. Maar op filmisch vlak kan ik hier weinig mee. En inhoudelijk evenmin. Een beetje moraliserend ook om vanuit het perspectief van de neushoorn zijn voortbestaan te redden. Ipim hierboven verwoordt het dan ook perfect.

Ik had een andere documentaire in gedachten. Jammer ...

Een leuke post apocalyptische zombiefilm uit de oude doos. Ik hou wel van zo’n dystopisch wereldbeeld waarbij je geheel alleen rondzwerft en tracht te overleven. Drie jaar intussen loopt dr. Morgan als eenzame ziel zombies bestrijdend.

Zombies Nona, buiten wat gekreun en wat gezwaai met benen komt er niet veel veel uit voort. Er zijn meer kannibalistische en energieke exemplaren op de markt. Erg schrikwekkende zijn ze dus niet, visueel noch naar gedragingen.

Maar amusant is het zeker! Na een half uur krijgen een we een flashback van 20 minuten over hoe het leven van Morgan was vóór iedereen stierf. De ontmoeting is ook interessant, al viel het einde me wat tegen met dat paramilitair vertoon. Ik begreep ook de motieven in deze niet goed. Maar dat neemt niet weg dat ik me geamuseerd heb. Leuk om te zien en een prima rol van de mijmerende Vincent Price.

Audiovisueel sterke film die de jaren 60 sfeer van het scherm doet spatten. Ook Eloise houdt van de jaren 60 en is minder op haar gemak wanneer leeftijdsgenoten staan te dansen op hedendaagse beats. Geef haar maar Dusty Springfield. Om het te maken als mode-ontwerpster trekt ze naar Londen waar ze na een korte tussenstop in een studentenhuis intrekt bij een alleenstaande dame in een muf huis.

Ze droomt weg van de sixties die in haar dromen en fantasieën herleven. En hoe! Die eerste doortocht door het steegje naar het bruisende Londen van weleer was fantastisch. Bijzonder sfeervol en prikkelende scène.

En hoewel Thomasin McKenzie met haar onschuldige blik en nieuwe look wel wat heeft, is het toch de geweldige Anya Taylor-Joy die alle aandacht naar haar toe zuigt. Knappe spiegelscènes tussen beide personages. Glamour and glitter spat van het scherm en al dat fraais heeft ook zijn keerzijde. Het brengt de film naar een donkerder grauwer kantje. Geen horror, eerder een film met thrillerelementen. En eveneens een verwijzing naar de Me-too beweging.

Sterke opbouw met een strak tempo van Wright. Iets wat we onder meer ook al zagen in bijvoorbeeld Baby driver. Naar het einde toe de traditionele plottwist die er wel wat zat aan te komen. Desalniettemin zeer van genoten en één van de betere films van 2021.

Schrijnend en boeiende film over een gestrande internationale gezinshereniging waarbij de man zijn staart intrekt en waarbij je alle lelijkheid van Engeland in volle glorie kunt aanschouwen. Somber en troostelijk, zo is de situatie van de onfortuinlijke Tania alsook de omgeving waarin ze terechtkomt.

Hunkerend naar erkenning en hopend op die echte liefde, naïef denkend dat alles één groot misverstand is en dat het wel opgelost zal worden. Niet dus. De zoon is een stukje slimmer of althans minder verblind door de liefde.

Vrij uitzichtloze situatie waarbij het leven letterlijk on hold wordt gezet. Verder leven is pas mogelijk na een jaartje ofzo als de administratieve mallemolen een beslissing neemt hoe je toekomst er verder zal uitzien. Het leek wel een soort openluchtgevangenis. Ondanks de zware omstandigheden een vrij "luchtige" schets van de problematiek. Zware criminaliteit, drugs of uitbuiting was er niet. Het leek - zonder rekening te houden met de mentale schade dat dit alles berokkent - wel te werken, deze aanpak.

Ondanks alles nét iets te weinig begeesterend om te blijven hangen of om er een 4,0* aan te geven. Meer dan degelijk, maar niet bovengemiddeld binnen het (prima) genre.

Er zijn inderdaad grote gelijkenissen met The Great Escaper (Film, 2023). Een tikkeltje minder wel deze, niet omwille van Pierce Brosnan of door Michael Caine, maar door het ontbreken van een personage als Glenda Jackson, toch dé ster van die andere film. Ik miste wat humor of gevatheid in deze film, zo dat typische Britse.

Voorts wel een prima vermakelijke film. Weinig spectaculair, lichtjes zoet, weinig verrassend. Geen idee of Brosnan de beste keuze was als acteur. Al deed hij het zeker niet slecht.

Ik hou wel van dergelijke road movies met die brief encounters over het gewone leven waar het relativeren en het genieten van kleine dingen centraal staat.

Dit was een typisch epos met een redelijk verhaal. Geheel origineel is het niet omdat de film inderdaad qua concept een kopie is van Dances with wolves. In vergelijking hiermee is deze film in zijn geheel kwalitatief minder. Niet dat ik er niet graag naar gekeken heb, maar The last Samurai is slordiger, meliger en vooral historisch niet correct.

De film heeft een goede cast. Die Watanabe doet het uitstekend en ook Tom Cruise doet het redelijk. De keizer daarentegen was wat magertjes. De sfeersetting bij de Samurai was de moeite, goed uitgewerkt. Culturele gebruiken en gewoonten kwamen goed naar voren. Het gevoel zat erg goed bij deze film niet tegenstaande dat de VS in die tijd helemaal niet the power was die me in de film liet uitschijnen. De VS hield zich amper of niet bezig met buitenlandse politiek en was een kneusje op het internationaal vlak in die tijd.

Ook het einde gaf een serieuze domper op de vreugde. Dit kost de film een half tot zelfs een volledige ster. Daarom ook slechts een 3,0*. Komaan, hoe serieus kan je zijn? Typisch Holywoodiaans, geforceerd, melig, alles wat je wil ... maar vooral niet realistisch en jammer.

Tot slot nog even vermelden dat de filmmuziek van Zimmer goed was. Ook het camerawerk tijdens rustige momenten, maar evenzeer tijdens the battle op het einde waren erg goed, daarom samen met de goede vertolking van de meeste personages zeker nog een voldoende quotering.

Een film over de poging om de oude nostalgie te doen overleven. Ik heb het dan niet over Pamela, maar over de amusement cabaretiers zoals je die hier en daar nog ziet. Anachronismen lijken het wel in een wereld van hippe trendy bars. Beetje dat Moulin Rouge gevoel. Fijne insteek, zeer zeker die verder golft op een gevoel van sereniteit en passie.

Erg aangenaam verrast ook door de twee hoofdprotagonisten. Pamela Anderson in een acteerrol die ik niet van haar had verwacht. Kwetsbaar en sterk tegelijk. En ook Bautista verraste me met zijn innemende empathische rol. Nou niet dat ee oscarnominaties jn de wacht gaan slepen, maar dit was best prima!

Toch een tijdje geleden dat ik nog een actieprent met Schwarzenegger heb gezien. Toch een leuk figuur die je door de pulpfilm loodst. Zijn films zijn meestal niet te bijzonder, daar is deze The last stand geen uitzondering op, maar hij zorgt steeds voor enig vermaak en kijkplezier. Ook deze The mast stand valt best mee qua amusement. Over de rest hoef je je niet te buigen, want dat was ondermaats.

Ik vreesde met Knoxville in een film een te komische absurde toon, maar daar was geen sprake van. Een beetje humor dat wel, maar totaal ondergeschikt aan de actie. Snelle bolides, achtervolgingen en veel actie, daarin blinkt The last stand in uit. In de negatieve zin een grote voorspelbaarheid, clichématig, oppervlakkige personages en mager plot. En ook de politie doet lustig mee met zijn incompetentie en arrogantie. Het is dan ook een opa met zijn boyscouts die de boel moet redden.

Mooi einde op de brug, niet te snelle montage of bewegende beelden. Leuk om eens een keertje gezien te hebben, maar ook niet meer dan dat.

Toch wel een fijne en geslaagde film van mensen die op een ongewenste onvoorziene plaats op een ongelukkig moment samen zijn. Zeer fijne setting van een wegrestaurant langs een kaarsrechte verlaten woestijnweg. Vond het wel leuk hoe de verschillende personages zich tegenover elkaar gedroegen. Op dat vlak wordt de spanning opgebouwd tot de climax.

En al bij al zit er ook humor in de film waarbij één van de personages met een dilemma achterblijft en in al zijn onzekerheid de verkeerde keuzes maakt. Anderen zijn dan weer opportunistisch of willen de held uithangen. Kortom, een bont allegaartje waar ik graag naar gekeken heb. Goed opgebouwd ook en ik kreeg ook een soort Coen-gevoel.

Wegens de goede commentaren ook deze eens geprobeerd. Let the right one inis een apart horrorfilm die niet zomaar te vergelijken is met de rest van het genre. De film bevat wel wat bloederige momenten, maar zijn eigenlijk puur functioneel voor het verhaal en de film is nooit op zoek naar sensatie of overdrijving. Eli is nu eenmaal een vampier en een vampier moet eten (bloed drinken) om te overleven.

Lina Leandersson en Kåre Hedebrant Doen het uitstekend als kindacteurs en zijn goed op elkaar ingespeeld. Hun vriendschap is puur. Beiden zijn buitenbeentjes, maar ze gaan elk op hun manier hiermee om. Ook de cinematografie en het serene verhaal zorgen voor een bepaalde geloofwaardigheid. De sfeer zit goed met de donkere koude en kille winterperiode. Ook de eindscène in het zwembad is een mooi staaltje van vakmanschap: mooi gefilmd!

Een aantal zijplots deden er echter niet toe en de houding van die katten vond ik er wat over. Niet 100% mijn ding, maar ik kon de film best appreciëren.

Een schrijnend portret van een gangbare gedachte binnen (onder meer) de Indiase samenleving dat huishoudhulpen voor de middenklasse (en rijken) moeten uitgevoerd worden door lagere klassen. Het focust vervolgens op die sterke onevenwichtige verticale machtsstructuur waarbij een huishoudhulp letterlijk opgaat in het decor. Het werk wordt wel gedaan, maar voor de rest bestaat ze niet. Er wordt niet tegen gepraat en de deur wordt zelfs letterlijk voor haar neus dichtgegooid. Eten wordt ook apart gedaan, zelfs op de grond in de keuken.

Ik zag nog wel eens films over het kastesysteem en huishoudhulpen uit India. Het meest frappante vond ik daar dat zelfs huishoudhulpen dit OK vinden. Zij zien dit niet als discriminatie en wensen zich niet dieper te mengen met andere (hogere) kasten. Dit zou zelfs als verraad beschouwd kunnen worden door de eigen kaste.

Doe er nog 20 minuten tot meer erbij en ik ga moeiteloos naar 3,5*-4,0*. Deze short heeft meer potentieel en is niet "af" na 21 minuten.

Genoten vooral van de aanpak van de film waarbij men erin slaagt om bijzonder sfeervol en onderhoudend uit de hoek te komen. Niet zo evident wanneer alles zich sfspeelt op één locatie.

Centraal staat Jack Delroy, de presentator van een degelijke praat- en entertainmentshow. De afgunst met de talkshow van en met Johnny Carson is groot en Delroy tracht met zijn Halloween special iedereen te bewijzen dat zijn show de beste is.

Dastmalchian deed het geweldig als enerzijds sympathieke en anderzijds als sensatiebeluste host. Een prima flair en charisma. Minstens even interessant waren de breaks tussendoor, waarbij controle plaats maakte voor chaos.

Een geweldig 70s sfeertje ook met de liveband, de aankleding, het publiek... Echt eng wordt het nooit. Het exorcisme komt pas laat op gang, maar eigenlijk stoorde dat niet omdat je zo de film werd ingezogen. Prima plot ook wel om ook een respectabele non-believer uitgenodigd te hebben. Leuk!

Sterk verhaal van een kleine jongen die WOII tracht te overleven door een andere identiteit aan te nemen. Op de vlucht voor de nazi's zwerft hij rond in de Poolse bossen en bedelt hij om de dag door te komen. Een film over WOII of Joodse vluchtelingen is nooit luchtig, maar deze film is op kindermaat voor beginnende tieners.

De kleine jongen maakt wel wat mee. En zoals viel te verwachten komt hij mensen tegen met goede en minder goede bedoelingen. De ontberingen van honger en koude en het constante vluchten maken er een spannend en indrukwekkend verhaal van.

En al bij al vrij sereen gebracht zonder overdreven sentimentaliteit. Prima acteerwerk ook van de kleine jongen die het geweldig deed. Schrijnend was ook het moment dat bepaalde dokters weigerden om hem te verplegen. Tot zover de Wet van Hippocrates...

The laundromat heeft wel wat weg The Big Short (2015) qua plotopbouw waarbij een ogenschijnlijk complex (economisch) gegeven op een bevattelijke manier wordt uitgelegd. Een aantal fijne intermezzo's van het duo Oldman en Banderas. Het duo is zo vermakelijk dat je hen eigenlijk moeilijk als bad guys kan bestempelen. Streep komt zo dan over als een zeurende weduwe. Dat is bijgevolg het grootste probleem van de film.

Voor de rest wel onderhoudend en vlot zonder een wow-effect te creëren. Hij zal niet lang blijven hangen, jammer genoeg. Ondanks het interessante en belangrijke onderwerp er toch te weinig uit gepuurd. Het mist de film aan spanning en ook de montage kon beter. Te veel plakwerk zonder samenhang.