Opinions

Eén van die cultklassiekers van de Nederlandse film waarbij een op hol geslagen lift onschuldige nietsvermoedende slachtoffers maakt. Niet de meest ideale film voor iemand met claustrofobie, maar het valt allemaal heus wel mee. Er zitten wel een aantal losse eindjes aan de va et viens van de personages, maar het basisconcept is best fijn te noemen.

Redelijk uitgewerkt ook met die fraude. Van de acteerprestaties viel ik niet achterover, maar Huub Stapel kon ik wel best smaken. Heeft wel wat weg van die andere klassieker Amsterdamned al is deze laatste toch beter.

Soundtrack doet het hem wel en maakt het allemaal wat sfeervoller en enger, als is 'eng' wat relatief natuurlijk. De dodelijke scènes waren prima, zeker de laatste. Het is toch omwille van die scènes dat dit De lift voor de Lage Landen geslaagd mag genoemd worden.

Degelijke film waarbij drama en romantiek elkaar afwisselen. Wat wel meer voorkomt bij dergelijke films is dat het plot te veel wordt geleid of gestuurd om te veel tot een tranentrekker te lijken. Aan de acteerprestaties heeft het alvast niet gelegen. De topcast met Vikander, Fassbender en Weisz doet het uitstekend. Ook de ondersteunende muziek is mooi en het landschap van de woeste kust is fenomenaal.

Maar de romance vond ik te vluchtig en gemakzuchtig uitgewerkt. Ik neem aan dat men in het boek meer tijd ervoor heeft genomen. Die voice-overs en heen- en weergeschrijf zorgen voor een te snelle (melige) overgang. Hun geluk kan niet op wanneer hun enige leemte wordt opgevuld met een uit de lucht gevallen kind. Als de echte moeder dan op de proppen komt, gaan de poppetjes aan het dansen. Het scenario zwalpt en is onvoldoende uitgewerkt. Ook de personages denken te eenzijdig. Voor de rest wel een prima film met heel wat troeven.

Een film waar ik iets meer had van verwacht. Wel rustig ingetogen film waarbij de chemie tussen vader en dochter tesamen met de natuur mooi tot uiting komt. De film kabbelt rustig door en de gesprekken tussen vader en dochter leveren af en toe een hoogtepuntje op.

Een degelijk drama met een onderhuidse spanning, zo kan je de film het best omschrijven. Sterk acteerwerk van beide hoofdpersonen. Toch greep de film me onvoldoende om écht aan te slaan. Sfeervol en oprechte film, iets wat we gewoon zijn van Casey.

Gisteren in een bomvolle zaal het prachtige The lighthouse mogen zien. Geschoten in 4:3 en in zwart-witbeelden waardoor deze oude techniek extra chachette geeft aan de beklemmende ervaring van de vuurtoren en de karakterschetsen van Pattinson en Dafoe. De cinematografie is subliem waarbij elk onooglijk detail op de lelijke vervormde gezichten van beide vuurtorenwachters in het oog springen. Ook de noeste arbeid, het aftandse sobere interieur en het griezelige karakter van de desolate omgeving komt hierbij perfect tot zijn recht. Eggers heeft er visueel dus een pareltje van gemaakt. Neem daarbij de steeds ongemakkelijke geluiden van de steeds gierende wind, krakende voegen van het gebinte van de toren, de onheilsspellende toon van de misthoorn en de spookachtige lampflitsen van de vuurtoren en je voelt hoe indringend deze film wel niet is.

De film heeft iets mysterieus en de spanning wordt hoog gehouden. Als kijker wacht je gespannen af naar één of andere verklaring, ben je op zoek naar de waarheid tussen realiteit en fictie, ben je benieuwd naar het geheim van de vuurtoren, toch? De vragen bij aanvang en in de loop van de film maken plaats voor meerdere en nieuwe vragen waardoor je als kijker verdwaasd en eenzaam achterblijft. Je bent daarom hetzelfde lot beschoren als de vuurwachter.

Tot slot ook de zeer sterke acteerrollen van Dafoe en Pattinson in de verf zetten. Robuust en onverzettelijke adembenemende mompelende dialogen en monologen van beide heren in het ouderwets Engels. Authentiek en met klasse. Van Dafoe wisten we dit al, maar ik was eveneens zwaar onder de indruk van Pattinson die hierbij voorgoed zijn Twilight-status van zich afgooit. Narratief misschien een iets te mager verhaal, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt met al de rest. Hoewel ik de drang naar het zoeken naar verklaringen door Winslow best boeiend vond. Sterke prestatie van Eggers!

Dit is inderdaad creepy. Blijkbaar dus ook een langspeelfilm van met dezelfde regisseur? Maar deze ene scène is toch wel de essentie. Zeer herkenbaar eigenlijk. Ik ben zelf een nachtbraker en controleer voor ik naar boven ga of alles er OK uit ziet. En dan doe ik het licht uit en ga ik de donker naar boven. Wat als daar ook iemand staat? ... Ik zal straks misschien even aan dit filmpje moeten denken Klein, maar erg effectief. Beetje dezelfde tred als de film "It follows", horror vertrekkende vanuit doodnormale situaties.

De animatiefilm kan niet tippen aan de Toy Story reeks, maar dat hoeft niet perse een schande te zijn. Wel fijn is het uitgangspunt dat genomen werd vanuit het perspectief van de lievelingsfilm (en -figuur) van de jongen. Ik volg de meeste reacties hier.

Technisch meer dan op orde en weinig op aan te merken. Inhoudelijk daarentegen iets te mager om van een geweldige film te spreken. Die time lapse of hoe je het ook noemt, kende wel een prima startpunt, maar viel wat mij betreft op het einde wat uit te toon met die kopie. De weinig aanwezige humor was wel geslaagd. Dat katje bijvoorbeeld, maar ook die sluns. De andere personages vond ik wat saai of zelfs vervelend.

De boodschap van de film zal wellicht iets zijn dat je moet stilstaan met de mooie momenten en vriendschappen die je vandaag hebt en dat het zo voorbij kan zijn. Vond ik best een ontroerend moment in de film wanneer Buzz vaststelt dat zijn buddy er opeens niet meer was ...

Een vrij eigenaardige film. Ik kon bij momenten weinig kop of staart krijgen aan die familie. De mannen in het verhaal mogen we al vergeten. Die lopen er bij als spek en bonen en voegen niets toe aan de film. Ze hebben zelfs nauwelijks een mening. Het creëert een soort onevenwicht.

Waarom Margaret precies haar moeder heeft aangevallen, het wordt niet echt duidelijk. De aanleiding is er niet, want de film valt letterlijk met de deur in huis. Prima start zo. Maar wat een vreemde familie. Weinig personages ook om je mee te vereenzelvigen. Die moeder, gespeeld door de immer bevallige Valeria Bruno Tedeschi, is een niet te onderschatten vrouw. Meelijwekkend, narcistisch, manipulatief en steeds controlerend. Maar dit dan ook uitspelen zodat ze zich steeds in een slachtofferrol kan wentelen. Bah.

Daar sta je dan als zwakke en agressieve Margaret. Rode draad is toch die zeer verwarrende loyale bloedband tussen de familieleden. Aantrekken en afstoten, liefhebben en haten. Vreemd sfeertje. Niet slecht, maar ook niet geweldig. Goed om eens mee te pikken.

Ben het wel eens met de meeste meningen hier. Erg mooie en sterke scènes kenmerken de film. Het is een film die bestaat uit slechts een handvol scènes, maar waaraan een enorme zorg en gevoel voor detail en emotie werd gestopt dat ze op ieder op zich erg waardevol zijn.

Elke scène heeft wel iets bijzonders, maar die in de taxi vond ik één van de topmomenten. Wanneer het nachtelijke en flitsende Tokyo de revue passeert, mijmert ze weg door haar voicemailberichten te beluisteren van haar oma. Erg aandoenlijk.

Ook de magie van de scène tijdens de eerste ontmoeting met de opa komt sterk naar voren. Aangenaam en sfeervol gesprek. Een ongemakkelijk gesprek ook onderhuids omdat de verwachtingen bij beiden anders ingevuld waren. Toch tegelijk een erg warme ontmoeting.

En zo gaat het maar door met de autoscène met het vriendje of de conversatie met de buurvrouw. Erg naturel allemaal. Film kabbelt rustig verder tot het abrupt einde. Letterlijk en figuurlijk zelfs. Beetje jammer, ik werd iets te plots weggehaald uit de sfeer van de film. Richting 4,0*!

Wel een knappe kortfilm in die zin dat ik de auditie van de dame erg overtuigend vond. Zeer goed geacteerd. Zelfs het 3e stukje waarbij ze wat zwoeler moest overkomen, werd goed geacteerd. Goed geacteerd met dien verstande dat ze omwille van enige schroom "bewust" slecht acteerde op dat moment. De gevolgen zijn vervolgens niet te overzien. Het einde daarentegen is verrassend en komt uit het niets ...

Lilja 4-ever komt als een mokerslag op je binnen op de dreunende muziek van Rammstein. Fijne montage ook waarbij de film eindigt waarmee het begon. Lilja 4-ever is een film die blijft nazinderen. Veel positiviteit valt er niet te halen uit de film wanneer de zestienjarige Lilja aan haar lot wordt overgelaten door haar naar Amerika verhuisde moeder. Is dat trouwens wel zo en onderging zij bvb niet hetzelfde lot als haar dochter?

Lilja verzeilt in de prostitutie en de film heeft wat weg van de Vlaamse reeks Matroeshka's met en van Luk Wyns. Na elke neukpartij verliest Lilja een beetje van zichzelf. Haar mooie glimlach verdwijnt, maar de uitzichtloosheid en miserie van haar bestaan blijft overeind, een kleine metamorfose ten spijt. Oksana Akinshina speelt haar rol erg overtuigend en realistisch. Geen expliciete seksscènes, maar de scènes zijn zo ingrijpend omdat ze worden gefilmd vanuit haar standpunt met de bezwete mannen voor haar en dit afgewisseld met haar eindeloze blik. Het hakt op je in en je voelt wat zij voelt. Sterk!

Moodysson weet een schrijnend en geloofwaardig portret te brengen uitgezonderd van die vleugeltjes. Uitstekende sfeerschepping van een verloederde troosteloze Russische voorstad. En alsof het nog niet genoeg was, krijg je er nog een bitter einde bovenop.

Niet zomaar een roadmovie die voor iedereen is weggelegd denk ik. We volgen een van Rusland afkomstige vrouw die geen toekomst meer ziet in de Verenigde Staten en beslist om te voet terug te keren naar haar thuisland door de trip van New York richting Alaska te voet af te leggen.

Het bijzondere aan de film is dat het hoofdpersonage de hele film door niet spreekt of geen gedachten heeft via een voice-over ofzo. Ze is ook mensenschuw waardoor de contacten daarmee erg beperkt zijn. Meer ligt de focus vervolgens op het landschap en de omgeving.

Daar krijgen we het mooiste en het lelijkste van de Verenigde Staten te zien. Industrie en braakterreinen langs autosnelwegen staan in schril contrast met de wonderbaarlijke natuur die om de 1000 kilometer een gigantische metamorfose ondergaan. Ook het einde met de parabel over de walvissen sprak me het minste aan, maar de rest is zeer de moeite. Eentje om tot rust mee te komen.

Lilo & Stitch is toch één van de mindere animatiefilms die ik de laatste jaren zag. Een stel ruimtewezens die een gemuteerd creatuur niet de baas kunnen in combinatie met een mierzoet verhaaltje op Hawaï is geen ideale mix. De personages spreken amper aan en komen er allen qua animatie vrij stereotiep uit. Stitch valt nog best mee als creatuur, maar de andere aliens zijn inspiratieloos of over the top.

Ook de humor werkt amper al is Stitch ‘the Godzilla’ wel best te pruimen. Het verhaal is gewoon niet geloofwaardig genoeg om aan te slaan. De verwijzing naar het lelijke eendje lag er net iets te dik op. En ook de actie is overdreven, zeker het luchtgevecht en de heen en weer vliegende wezens. Ook de moraal is tot vervelends toe gebruikt waardoor de film ook daar niet in uitblinkt. Het plotverloop gaat dezelfde richting uit.

De setting op Hawaï was dan wel weer geslaagd lang voordat een soortgelijke setting met Vaiana eraan kwam. Alles in beschouwing genomen net niet, jammer.

Louter bekeken omdat het Deens was. Maar inderdaad een tegenvaller. Het is een coming of age van een tienermeisje die een oogje heeft op haar lerares, maar dat niet positief beantwoord ziet. De film blijft verder op de oppervlakte. Weinig balans ook in de film. Er wordt te veel gefocust op andere dingen die er niet toe doen.

Die suikerbietenproductie bijvoorbeeld hebben weinig met de film of het meisje te maken. Het is zelfs niet functioneel. En om als sfeerbeeld te dienen, zijn ze te prominent aanwezig. Een film ook met beperkte dialogen, vele stiltes en stilistische beelden. Veel focus dan op het klasgebeuren over maatschappelijke thema’s. Een film zonder evenwicht en iets te vaag. Jammer.

Het is mijn eerste Chaplin vanaf de jaren 50. Dus hoogtijd was het om deze hoog genoteerde Limelight te bekijken. Het was even wennen om Chaplin in deze rol te zien, maar hij deed het zeker niet slechts langs de zijde van de erg mooie Claire Blooms. Ze deed me denken aan de minstens even knappe Liv Tyler. Een film gemaakt in een periode waarbij de hoogdagen van Chaplin achter hem lagen, dit in overeenstemming met zijn personage Calvero.

De vriendschap tussen beiden is innig en interessant. Ik genoot van hun conversaties en hun aanwezigheid. Gelukkig maar, want heel veel scènes spelen zich af in het appartement van Calvero. De luchtere stukken werden geïntroduceerd via flashbacks uit het meer roemrijke verleden van Calvero. Het bracht een mooie afwisseling tussen drama en komedie.

Maar het is ook een film die de zwaardere thema's niet schuwt zoals zelfmoord of prostitutie. Knap einde ook met die act met Keaton waarbij de balans tussen lach en traan wederom gevonden wordt.

Ik vond de film erg sterk beginnen met een battle-scene tijdens de Amerikaanse burgeroorlog. Helaas was dat haast het enige strijdgebeuren dat we werkelijk zagen. Verder bestaat de film uit ellenlange besprekingen en dialogen over het 13e amendement waarin voorgesteld wordt de slavernij af te schaffen. Wat wel erg goed aan bod kwam in de film is de voortdurende relatie en (on)evenwicht tussen dat amendement én de beleden burgeroorlog. Het politiek issue belandt zo in een vicieuze cirkel: het één kan niet zonder het ander. Het politiek spel en het juridisch getouwtrek was daarom vrij interessant. Misschien had de film iets meer afwisseling nodig zoals bijvoorbeeld beelden vanop het slagveld of dialogen tussen de generaals van Noord en Zuid.

Toch greep me deze film me minder sterk dan bijvoorbeeld Jackie. Aan Danie-Day Lewis zal het zeker niet gelegen. Uitstekende acteerprestatie. De regelmatige shots in profiel van Lincoln vond ik super. Het geeft een mythisch kantje aan de cultfiguur die Lincoln vandaag nog steeds is. Ook Sally Field vond ik behoorlijk.

De moord op Lincoln werd zeer kort aangehaald, maar was vrij slordig en snel, alsof ze het er gauw nog bij wilden. Te weinig uitgewerkt alvast. Tot slot nog dit: het zal de meeste wel opgevallen zijn dat tot de jaren 60 van de 20e eeuw grotendeels de standpunten van de huidige Democraten eigenlijk de Republikeinen waren van vroeger (en vice versa). De hedendaagse Republikeinse Partij is geen homogene ideologische eenheid maar bestaat uit diverse fracties. De conservatieve fracties hebben thans de overhand, hoewel er ook groepen liberale Republikeinen zijn. In het verleden was het juist omgekeerd: in de negentiende en het begin van de twintigste eeuw was de Republikeinse Partij juist progressief en had haar meeste aanhang in de geïndustrialiseerde noordelijke staten, terwijl de Democratische Partij haar aanhangers vond onder de inwoners van de zuidelijke (slaaf)staten.

Niet voor het eerst natuurlijk dat een film het verhaal brengt van een abortus die niet gewenst wordt door de (nabije) samenleving, zeker ook niet in Afrika waarbij de maatschappij erg masculien is ingesteld. Verkrachting lijkt wel een kleiner misdrijf dan ongehuwd zwanger zijn, laat staan het plegen van een abortus. Dan rest er Maria en diens moeder niet veel meer dan de illegaliteit op te zoeken. Het is een fenomeen dat in de Verenigde Staten ook meer en meer opduikt waarbij meisjes doorheen staten moeten reizen waar het wel veilig mogelijk is.

Mooie film ook wel, sfeervol en goed geschoten. Fijn om een impressie te krijgen van het alledaagse leven in Tsjaad. Ik hou wel van films die me dergelijke kijk geven van andere culturen.

De film heeft een feministische touch waarbij vrouwen zich verenigen en opkomen voor elkaar. Een film met inderdaad een boodschap.

Interessante Belgische film over het stukje Antwerpen aan de overkant van het water. Een echte horror zou ik het niet noemen. Scary wordt het nooit, maar er hangt wel een constante dreiging en zweem van mysterie over de film. Niet onlogisch als je een deel folklore en bijgeloof als verhaaltje opdisselt en dat koppelt aan een mysterieuze verdwijning.

De film moet het vooral hebben van de spanning, want op zich gebeurt er niet zo heel erg veel. Toch bleef ik geboeid kijken naar de afloop. Ook de troosteloze omgeving draagt bij tot een mooie sfeersetting. Ook de acteerprestaties waren op niveau. Kuppens en Schoenaerts deden het goed. De opbouw was prima verzorgd, het einde/ontknoping misschien iets te snel afgehaspeld. Kortom, een degelijke Belgische prent, niet meer, niet minder.

Sterk drama van een vijfjarig jongetje dat in het grote India verdwaald raakt en een paar decennia lang weggerukt wordt uit zijn oorspronkelijke biotoop. De film bestaat uit twee grote delen: het leven van de vijfjarig Saroo en ongeveer halfweg de film de sprong als jongvolwassene. Het is vooral het eerste deel dat de grootste indruk op mij naliet.

In de eerste plaats waarbij Saroo een overlevingsdrang ontwikkelt in de straten van Calcutta, ruim 1500 km ten oosten van zijn geboortestreek. Een aantal fragmenten zoals de onverschilligheid aan het treinloket, het moment waar Saroo op een hek wanhopig boven de mensenmassa tuurt, het schijnbaar normale straatbeeld van bedelende en slapende kinderen of de uitzichtloze armoede van India ... hadden een bepaalde impact op mij. De zoektocht naar voedsel of het vinden een geschikte slaapplaats is maar één van de obstakels waarmee straatkinderen geconfronteerd worden. Ook kinderslavernij/-ontvoering, al dan niet onderhuids zoals Saroo mocht ondervinden, tiert welig in de Indiase samenleving. Ook het leven in het weeshuis is alles behalve een pretje. Hoe beklemmend of beangstigend moet het niet zijn voor een vijfjarige (!) om weggerukt te worden van je familie en te moeten vertoeven in een wereldvreemde vijandige wereld.

Het tweede gedeelte van de film focust zich meer op het psychologische aspect. Saroo kan zijn echte familie niet loslaten en gaat naar hen op zoek. Beetje geforceerd allemaal, zeker wanneer hij tijdens het familiebezoek die fried onions ziet. En die trend zette zich door toe hij opeens het licht zag waar hij mogelijk vandaan kwam. Het waren de twee grote minpunten van de film. Voor de rest zit de film top in elkaar. Goede tot uitstekende cast (zeker van de kleine aimabele Saroo evenals de sterke Nicole Kidman), mooie beelden, goed gefilmd en vooral een ontroerend einde. Lion loste de verwachtingen voor mij in, zowel visueel als emotioneel zonder melodramatisch over te komen.

Fijn dat er ook veel aandacht geschonken werd aan adoptie. Adoptie is voor vele ouders en kinderen een welgekomen geschenk, maar zoals we zagen bij zijn adoptiebroer Mantosh is het eveneens niet altijd een geslaagd huwelijk. Een adoptie mag dan nog een succes zijn, de clue is dat een mens steeds wil weten waar hij vandaan komt en wie hij is. Mooi!

Het blijft een klassieker en één van de beste animatiefilms van Disney ooit gemaakt. The lion king is pure nostalgie en bevat magie. De openingsscène alleen al is legendarisch: het lied in Zulu ('Here comes a lion'), de opkomende zon, diverse diersoorten die zich haasten naar de ceremonie, gewoonweg geweldig! En na deze fabuleuze intro gaat dit verder in 'The circle of life' waarbij Simba wordt voorgesteld aan het dierenrijk en elk dier trouw het hoofd buigt en de toekomstige koning erkent.

Je zit ineens in de film en bent onmiddellijk verkocht. De film bevat overigens nog dergelijke mooie visuele pareltjes. Zo vind ik de Nazi-mars van de hyena's nog steeds indrukwekkend en ook het eindgevecht tussen Scar en Simba tussen het glinsterende en spetterende vuur is nog steeds erg mooi gedaan.

The lion king laat je niet onberoerd: er is vriendschap, blijheid, afgunst, wraak, liefde en nog tal van andere emoties passeren de revue. Dat maakt de film geslaagd. Het gedeelte met Timon en Pumbaa is misschien net iets minder en doet de film wat inzakken, maar – ik bekeek met de kinderen de Vlaamse versie – de humor en dialecten houden het op niveau. Scar – hopelijk brengt hij Prins Laurent niet op gedachten – is het zwarte schaap van de familie en is stikjaloers op Mufasa en Simba. Net als in de leeuwenwereld (en dierenrijk tout court) is er maar één alfamannetje en één waardige koning.

Ook na 24 jaar blijft The lion king moeiteloos overeind staan, zowel bij jong als oud. Leeuwen blijven nu eenmaal altijd populair bij kinderen. Veel songs in The lion king, maar dat is typisch voor de die oude Disney’s die halve musicals waren, de één al wat boeiender dan de andere. Maar ook visueel staat The lion king nog steeds als een huis. De thematiek (Hakuna Matata) blijft catchy en actueel. Kortom een geslaagde Disneyprent, nog steeds!

The lion king is geen sequel van de versie uit 1994. Een sequel moet ten alle tijde vermijden dat het een schaamteloze kopie wordt van het origineel. Van een remake daarentegen verwacht ik wel degelijk grote gelijkenissen tussen de nieuwe productie en het origineel. Disney heeft ook nooit onder stoelen of banken gestoken dat men de versie uit 1994 zo goed als zou kopiëren. Uiteraard boet dit vervolgens in aan de beleving en de emotionele impact waardoor de betrokkenheid wat verloren gaat. En gelukkig zijn ze doordacht te werk gegaan door niet alles hersenloos te kopïeren naar dansjes of muziek. Hoe moet nog steeds goed overkomen anno 2019.

Desalniettemin heeft deze live-action ook andere troeven. Moet het nog gezegd dat het grafisch verbluffend was? Sterk staaltje technologie waarbij het (haast) niet te achterhalen was dat dit schijn was. Zo echt zag het er uit! Wel een beetje aanpassen wanneer de dieren begonnen te praten, want bewegende bekken enzo zijn we niet zo gewoon.

Ondanks het feit dat het verhaal gekend is, erg geboeid gekeken. Voor mij bleef zelfs de spanning overeind omdat ik wou zien hoe ze bepaalde scènes zouden aanpakken. Hier en daar ook een schrikmomentje (Scar en ook in een latere shot Nala die plotseling te voorschijn kwam).

Sowieso een geslaagde film, een half sterretje minder dan het origineel wel. Ik heb er alvast van genoten.

Probeer zo maar eens te werken met al die stuurlui aan wal die het allemaal beter weten. Geweldige reactie van de arme man die tot vervelends toe zijn tekstje telkens opnieuw moet afdrammen. Fijne insteek, maar het pakte me iets te weinig om lang bij te blijven. Maar alvast vrij verdienstelijk!

Erg sobere film van Hänsel. Één van haar eerste films ook. Noet mijn favoriet alvast. Deed me wat denken aan Bergman’s Viskningar och Rop (Film, 1972) over pijn en lijden, over de dood ook. En de zorg die besteed wordt aan de zieke.

Zeer melancholische trage film. Zeer sober decor, donker en weemoedig. Sober camerawerk ook. De buitenlucht was vaal en grijs. Een film die zich langzaam naar het einde sleept, maar vrij lang duurt ondanks de beperkte speelduur. Viel jammer genoeg wat tegen voor me.

Een film die meer deed denken aan Forrest Gump (Film, 1994), terwijl ik stiekem gehoopt had op Dances with Wolves (Film, 1990). Niet dat ik Forrest Gump slecht vond, maar deze Dustin Hoffman heeft niet de gunfactor die Tom Hanks wel had. En de film evenmin.

In het begin vond ik het nog vrij aangenaam om te volgen, laat ons zeggen het eerste uur, maar nadien boeide het me minder en minder. Inderdaad een vrij opmerkelijke benadering van Generaal Custer, een karikaturale satirische benadering wellicht, maar toch. Jack Crab (Dustin Hoffman), nah, een wees die als simpele ziel zich een weg door het leven baant, maar ik kon zijn gedachtegang of beweegredenen niet altijd goed volgen.

De film kent een humoristische insteek, maar komt af en toe ook vrij heftig uit de hoek wanneer een heel dorp wordt uitgemoord. Ook de sfeer van de western was wel steeds aanwezig waardoor het nog een redelijke kijkervaring werd. Maar de topper die ik hoopte te zien, kwam er jammer genoeg niet.

Soms vraagt een mens zich af wat een man kan zien in zijn toekomstige bruid. Ik hoopte dat de arme man een uitweg kon vinden als zombie, maar ook dat was hem niet gegund, want zijn verloofde had maar één ding voor ogen: trouwen.

Qua plot zeer ridicuul, maar het had wel iets met dat viertal. Die subplots (de zombiejagers) mochten best achterwege gebleven zijn. Niet echt een horror en voor het gespetter hoef je het zeker al niet te doen. Eentje om je misschien te introduceren in de zombiewereld. Misschien zelfs geschikt voor jonge tieners?

Best amusante scènes hier en daar, maar in zijn geheel toch maar flauw.

Film die wat doet denken aan het ijzersterke The Magdalene Sisters (2002), deze Vlaamse versie daarentegen is jammer genoeg zout- en inspiratieloos. Zelden aangegrepen geweest in de film en steeds het gevoel gehad dat er meer in zat. Vrij eigenaardig plotverloop ook waarbij de meisjes vrij naïef waren wat hun te wachten stond.

Hier en daar ook vreemde gebeurtenissen zoals (onverschillige) bezoeken van ouders, ontmoetingen met adoptieouders, vriendjes die aan de omheining staan (waarmee niets gedaan werd), de onduidelijke rol van de bijzuster, enz ...
Ook de rol van Sam Louwyck bijvoorbeeld als conciërge was uiteindelijk een doodlopend eind. Neem daarbij de makke bijrol van Wim Helsen en er schiet zo heel veel over.

Oja, hier en daar mooie beelden in het bos, een ontluikende vriendschap tussen Rox en Katja, maar toch te weinig om echt aan te grijpen. Het einde deed me eerder een degout krijgen in plaats van plezier. Iets te makkelijk, goedkoop en clichématig. Alsof het zo eenvoudig is? Ook niets meer vernomen van het verbrande document van afstand van haar baby. Veel losse ideeën dus, maar amper uitgewerkt. Jammer dit ...

Awel ja, ik kan me wel vinden met de vergelijking met American beauty en één of andere mysterieuze Lynch. Niet dat het er hier mysterieus aan toe gaat, maar er heerst wel een drukkend onbehaaglijk gevoel over de film. Dit niet in het minst betreft het personage Ronnie dat als gereïntegreerde pedofiel het niet onder de markt heeft in de schijnbaar perfecte suburb met zijn perfecte voortuintjes en statige voorgevels. Je voelt als het ware dat er wordt geleefd in een grote onverschillige bubbels waar iedereen bekijkt en bekeken wordt.

Ook de affaire tussen Sara en Brad past in dit gegeven waarvoor weinig begrip is en het een kwestie van tijd is dat de boel ontploft, tenzij ... Prima acteerwerk wederom van Winslet die een erg fijne rol neerzet van een gedeprimeerde vrouw die haar toevlucht zoekt tot een even uitgebluste man die weinig om kan met zijn carrière en prestatie gerichte statushuwelijk. Sterke sfeersetting en realistische aanpak van een aantal banale doch doeltreffende gebeurtenissen.

Een aantal scènes zijn verder ook erg sterk. Denk maar aan de zwembadscène met Ronnie. Erg onbehaaglijk al heeft hij ook wel boter op het hoofd natuurlijk. Hij was daar toch duidelijk met een doel. Wilson heeft ook een prima rol te pakken en zijn voice over had wel iets. Een film die gaat over alles en niets, maar toch die verborgen moraal of boodschap tracht mee te geven. Fijn!

Little Joe is een film met een intrigerend concept, maar ook eentje waarbij de (hoge) verwachtingen nimmer werden ingelost. De film is te braafjes, mist wat body en pit om echt aan te slaan. Nochtans was men op de goede weg met de onheilspellende soundtrack, maar het plot volgde niet genoeg.

Het is een klassieker natuurlijk. In Deep blue sea heb je het ook wanneer een wondermedicijn wordt ontwikkeld, maar waarbij er eveneens onaangename neveneffecten mee gepaard gaan (die het liefst onder de mat worden geveegd). Nu, het is sowieso al wetenschappelijk bewezen dat praten tegen planten de groei niet stimuleert, ik kon me best vinden in de synopsis van de film. Het leven draait nu eenmaal rond geven en nemen.

Die mannelijke collega vond ik maar een gluiperige opportunist en dat had heus niet alleen met Little Joe te maken. De neveneffecten waren te flou en te oppervlakkig om echt aan te slaan. Er bleef een waas van mysterie hangen over de film, maar de climax kwam er nooit. Verder wel mooie sfeervolle beelden van de mooie vuurrode bloemen, maar een echte verdienste is dit niet. Een film met zeker potentieel, maar voor mij blijft hangen tussen mosselen noch vis. In een milde bui toch nog een nipte voldoende.

Little man Tate is het regiedebuut van Jodie Foster. Geen onaardig drama dat redelijk wegkeek, maar er echt uitspringen deed het niet. Dede is een alleenstaande moeder en heeft het financieel niet makkelijk. Ze staat in voor de opvoeding van haar hoogbegaafde zoon Fred. Sociaal minder vaardig veroorzaakt diverse conflicten met leeftijdsgenoten waardoor Fred weinig tot geen vrienden heeft. Het enige waarop hij kan terugvallen is zijn intelligentie waarmee hij de wereld verbaast. Hij komt in een wereld terecht van universiteiten en onderzoekscentra waarmee hij zijn kennis kan meten/delen met andere hoogbegaafden. Hij voelt zich goed, maar komt uiteindelijk tot de conclusie dat het leven meer is dan intelligentie.

Adam Hann-Byrd doet het goed als kleine jongen al blijft de film vrij oppervlakkig zonder echte hoogtepunten te kennen. Zwaktes zijn er ook niet echt, maar de film is er eentje uit dertien in een dozijn waardoor ik vrees dat ik hem binnen een paar maand al vergeten zal zijn. Niet slecht, maar een beetje een grijze middenmoot.

Als kleine jongen heb ik De kleine zeemeermin grijsgedraaid. Uren en uren kon ik genieten van deze Disney. In mijn ogen samen met The lion king één van de beste producties van die tijd al zijn er nog wel enkele. Dergelijke Disneyproducties waren vaak doorspekt met songs waardoor het een halve musical lijkt. Beetje melig op die manier, maar het slaat aan. "Diep in de zee" van de zoetsappige krab Sebastiaan spookt alweer dagen door mijn hoofd. Maar ook de andere songs zoals "Kus me dan" blijven geweldig.

De film heeft zo goed als alles: fijne uitstekende personages met op kop Sebastiaan, Jutter, Botje, de majestueuze Triton, de verschrikkelijke angstaanjagende Ursula met haar vettige lach, de tweeling moeralen, enz. Ook Ariël is een prachtige verschijning en als kind was ik er stiekem verliefd op. Van alle schoonheden was zij toch wel het neusje van de zalm! Alleen het personage van Erik was een beetje duf.

De film is een aaneenschakeling van zang, actie, drama, spanning, maar ook vooral humor. Enkele fijne momenten zoals de scène tussen de kok en Sebastiaan. Mooie kleurrijke beelden ook van de zee. Finding Nemo heeft duidelijk zijn inspiratie hier gehaald waarbij naast de kleurrijke zeeën ook gekeken is naar Botje en Jutter. De kleine zeemeermin is een klassieker uit de oude doos. Fijn hem nog eens terug gezien te hebben.

De tekenfilm van De kleine zeemeermin uit 1989 is één van mijn favoriete Disneyfilms. Deze live action remake vond ik dan ook geslaagd. De makers slaagden er toch in grotendeels de magie terug te brengen in deze prent. Hoewel technisch niet altijd even secuur - het zag er soms echt wel nep uit - kon ik toch best genieten van de mooie kleurrijke onderwaterwereld.

Ook de casting was goed gekozen met Halle Bailey met haar prachtige stem. Kroonstuk was toch weggelegd voor de bevreesde Ursula door Melissa McCarthy. Een fenomenale vertolking! Verder stemde het me gelukkig dat de oorspronkelijke film zo goed als volledig werd gevolgd. De film duurt dan wel bijna een uur langer, dus alles werd iets langer uitgesponnen, maar verveelde eigenlijk geen seconde.

Hier en daar wel kleine verschillen. De geweldige keukenscène zat er jammer genoeg niet meer in. In de plaats wat meer aandacht voor de plaatselijke bevolking op het strand of de markt. Het geheel kreeg een Caraïbische vibe. De "harensnaaier" werd toegepast op de markt in plaats van de dineertafel en ook de slotbeelden zijn wat aangepast. Vreemd wel dat Ariel het schip in Ursula boorde en niet Eric. Verder was de film ook eigentijdser: de geweldige liedjes kregen het gezelschap van drie nieuwe nummers waaronder een rapliedje van Jutter (en Sebastiaan) al vond ik dat eigenlijk het minste van allemaal.