Opinions

Dit eerste deel van Rambo is duidelijk de beste van de drie (of moeten we bij uitbreiding die nieuwe ook meetellen?). Desalnietemin is hij het minst gekend. Te weinig echt stomende actie waarschijnlijk? Film intussen al 35 jaar oud, typische eighties movies met achtervolgsscenes met auto's die dan crashen, heerlijk!

Stallone speelt een vietnamveteraan die zijn plaats in de samenleving opnieuw probeert op te pikken. Dit loopt niet zo gesmeerd. Ook de samenleving is hem liever kwijt dan rijk. Hij kampt met psychische problemen, maar er is niets of niemand die hem/hen kan helpen. Zijn monoloog op het einde van de film is misschien niet geheel geloofwaardig, toch ben ik tevreden dat dit stukje psychologie aan bod komt in de film. Het brengt een extra toegevoegde waarde aan de film. Toch nog een film met een beetje inhoud. Nu niet dat dit dé film is met dé referentie als het neerkomt op wat oorlog met een mens doet, maar toch.

De bosscenes zijn fantastisch evenals de mijn. De scenes in de stad waren dan weer wat minder. Het kat-en-muisspelletje met de politie is leuk om naar te kijken. Alleen wat jammer dat die politiemannen echt worden afgebeeld als veredelde boyscouts, stelletje amateurs waren het, Vietnam vet of niet..

bij deze een verdienstelijke 3,5*. De rest gaat alleen maar crescendo naar beneden (en terecht).

Een slowburner die niet voor iedereen weggelegd zal zijn wegens het trage tempo en plot. Centraal staat eigenlijk de vriendschap tussen Cookie en King-Lu die erg intens en naturel is. Samen besluiten ze gebakjes te maken waarvan de melk afkomstig is van een koe. De koe is eigendom van een heethoofd en de melk wordt dan ook inventief gestolen.

Wat verder opvalt is de uitstekende cinematografie. Prima beelden en setting van het 19e eeuwse VS ergens in het verre noordwesten. Er passeert een allegaartje aan culturen en dat het dan soms fout afloopt, komt King-Lu al snel te weten. Opvallend wel hoe vlot Engels die man sprak voor een Chinees uit dat tijdperk.

The First Great Train Robbery is een vrij goed wegkijkende film uit de jaren 70 met twee mastodonten in de hoofdrollen. Zowel Sean Connery als Donald Sutherland spelen een heerlijk dievenduo die erop uit zijn het goud dat bestemd is voor de Krim te stelen. Het grootste obstakel is dat de vervoerde kluis verschillende verspreide sleutels heeft.

Wat volgt is stap voor stap de zoektocht en bemachtiging van de sleutels. Dit wordt erg fijn gebracht en er is voldoende aandacht voor de strategie en uitvoering. Vooral de scènes in het bureau van de treinchef waren de moeite. Ook de scènes op de trein zelf waren erg spannend en visueel goed in beeld gebracht. De film kent ook de nodige humor zoals de lijkkist met dode kat.

Zeker eens de moeite om te zien. Zeker geen spijt van gehad. Geen absolute topper, maar zeker vermakelijk en een vlotte film met de nodige suspense. De fijne kostuums en omgeving van de Engelse 19e eeuw maakt het af.

Gisteren via het filmfestival Gent First man gezien, de film over Neil Armstrong vanaf 1962 tot de maanlanding. De verwachtingen lagen hoog in die zin dat ik sowieso wel wat verwacht met Gosling en Chazelle. Aan de andere kant verwachtte ik een soort Apollo 13 (Ron Howard) waarbij de aanloop naar het eigenlijke gebeuren lang uitgesponnen zou worden.

Chazelle zou naar verluidt met deze film willen meedingen voor beste film op de volgende oscars. Dat lijkt me een beetje van het goede te veel, maar een slechte film is het zeker niet. Gosling is alvast een mooie invulling van de introverte Armstrong. Het leven van Armstrong wordt fijn neergezet en Gosling zet een sympathiek, maar gesloten personage weer van één van de grootste helden uit de Amerikaanse geschiedenis. Het trainingsprogramma daarentegen voelde wel op den duur wat langdradig aan, zeker omdat het maangedeelte in verhouding vrij beperkt was. Van de terugkeer bvb zijn er geen beelden. Fijn was ook de aandacht voor de protesten tegen dit geldverslindend project van Nasa en hun ruimtewedloop tegen de USSR. De regering mocht er niet aan denken indien dit maanproject een fiasco zou geweest zijn...

Audiovisueel is de film sterk. Vooral de scènes op de maan zijn prachtig alsook het beeld met Armstrong en de aarde op de achtergrond. Chazelle deed er overigens goed aan de inconische beelden niet te onderstrepen met melige muziek. Het is de stilte die het zo onwezenlijk maakt en extra kracht zet bij deze iconische momenten. Hier zit misschien wel een oscar in.

Wat ik onmiddellijk ging googlen toen ik thuiskwam was het armbandje van zijn overleden dochtertje dat hij in de maankrater gooide. Het leek me zo ongeloofwaardig en typisch Hollywoodiaans. Blijkbaar zou Armstrong wel degelijk eventjes van het protocol hebben afgeweken en naar deze krater zijn gewandeld. Feit is wel dat nooit duidelijk is geweest wat hij daar precies heeft gedaan. Dichterlijke vrijheid noemt men zoiets. Het deed me twijfelen voor de quotering, maar al bij al toch nog een degelijke 3,5*.

Een moeilijk te beoordelen film voor me. Een film met een duidelijke moraal en boodschap, maar soms lag het er dik op en soms vond ik de film in het ijle wegzakken. De gehele film wordt beleefd vanuit het standpunt van priester Hawke die vooral door een eigen verliest ook zoekende is naar zichzelf en zich behelpt door af en toe naar de fles te grijpen.

De film krijgt vervolgens een ecologisch moreel laagje activisme over zich heen en Toller krijgt daar maar geen vat op. Het intrigeert hem en slorpt hem vervolgens helemaal op. Bij momenten wat zwaar(moedig) en wat te bombastisch naar ideeën toe, maar waar niemand weet wat nu precies de bedoeling was.

De dialogen en religieuze citaten zijn prima, maar gaan soms verloren in het geheel. Ook het bizarre lege einde mist zijn doel. Desalniettemin toch geboeid gekeken naar deze film waarbij Hawke het prima doet en de mistroostige sfeer overal aanwezig is. Zit ergens tussen de 3,0* en 3,5*.

Eerstdaags volgt het bekendere The Killing Fields (1984) over de genocide onder het bewind van de Rode Khmer. Maar ook deze nieuwe van Angelina Jolie is een behoorlijk sterk portret over één van de zwartste bladzijden uit de 20e eeuw. Opnieuw een oorlogsverhaal van Angelina Jolie als regisseuse waarbij gruwel, realiteit en kwaliteit hand in hand gaan. Na Joegoslavië en de Japanse folterkampen tijdens WOII wordt dit keer het communistische Cambodja onder de loep genomen. Een onderwerp die haar wellicht nauw aan het hart ligt met één van haar adoptiezonen die uit Cambodja komt.

Het plot wordt verteld van de ogen van de kleine Loung Ung die haar huis dient te ontvluchten om te worden tewerkgesteld in een werkkamp. De beelden spreken voor zich al zijn extreme of expliciete beelden niet aan de orde. Toch niet wat de martelingen of ontberingen betreft. Ik ga er vanuit dat het in werkelijkheid nog vele malen erger was. De indoctrinatie onder het mom van "broeders en zusters" was confronterend.

Verder alles erg mooi in beeld gebracht. Zeer realistisch en authentiek. Hier een daar ook een beetje de stijl van terrence Malick wanneer wat (close-up)beelden van natuur de revue passeerden. Bij momenten repetitief en scènes die gelijkaardig zijn, maar wanneer dit verteld wordt vanuit het standpunt wordt van een vijfjarige, dan lijkt me dit wel correct. Hartverscheurend... Dikke 3,5*!

Heerlijke komedie met karikaturale personages zonder echt over the top te gaan richting slapstick. De cast is uitstekend en is goed op elkaar afgestemd. John Cleese bvb, een acteur waarvan ik niet noodzakelijk fan van ben, kan me hier best bekoren als de stijve upperclass advocaat Archie Leach. Leach zit vast in de sleur van het leven en wil vluchten uit zijn saai leventje met zijn vrouw en zijn werk. De dialogen met zijn omhooggevallen vrouw zijn grappig (maar voor sommigen misschien herkenbaar)... Wanda was het laatste spreekwoordelijke duwtje dat hij nog nodig had. Wanda (JL Curtis) is diegene die de avonturier in hem naar boven brengt en dit levert enkele leuke scènes op. Wanda is zeer manipulatief en windt elke man rond haar vinger om haar doel te bereiken. Ook Wanda's broer Otto (Kevin Kline) zorgt voor de grappige noot als geschifte "intellectuele" mafkees. Tot slot maakt de stotterende Ken het helemaal af. Zijn moordpogingen op het oude dametje zijn hilarisch, doch voorspelbaar, maar het blijft leuk om volgen. Ook de martelscene met de vissen is leuk. Het einde zelf op het vliegveld vond ik er net wat over waarbij de absurditeit het écht haalde van de gewone fijne humor.

De film is zowel qua inhoud als qua uitvoering simpel en makkelijk te volgen. Er zit heel wat humor in de film, zowel in de fijne dialogen (meerwaarde) als in diverse sketches. Het maakt de film aangenaam om volgen en is net iets meer dan pure kolderkomedie. Een nipte 3,5 niet in het minst voor de aantrekkelijke personages.

Degelijke film over een disfunctioneel gezin in een verpauperde kansarme buurt. Centraal staat de 15-jarige Mia, een opstandige puber met weinig toekomstperspectief en eentje die duidelijk met zichzelf in de knoop zit door alles en iedereen de gordijnen in te jagen. Wat ze ermee bereikt of wil bereiken, geen idee, niet veel alvast. Een rauwe bolster met een blanke pit, lijkt het wel, maar dat laatste komt ook weinig uit de verf.

Dit resulteert in het feit dat het personage me vrij koud liet en ik weinig sympathie voor haar kon opbrengen. Ook haar grofgebekte zusje was een klein serpent om nog maar te zwijgen van de moeder. Uiteraard zijn de kinderen slachtoffer van de situatie en kan je hen in se weinig verwijten, maar toch.

Vond het ook jammer dat de film ook weinig verhaal had. Het modderde maar aan, zoals het echte leven wellicht. We zien wel wat de dag brengt ofzo... Interessant was wel de auditie en het resultaat ervan. De ontvoering daarentegen kon ik minder plaatsen, behoudens wrok. qua acteerwerk wel prima en ook de setting was bij momenten betreurenswaardig en authentiek.

Mijn 6e Gilliam en ik kan bij deze besluiten dat de man me absoluut niet ligt. Hoger dan een 3,0* kwam ik niet. En bij deze The Fisher King al helemaal niet. Ik hou niet zo van zijn films met een absurde insteek en hyperkinetische acteerwerk met warrig onsamenhangend plot.

Bijzonder drukke film ook weer met evenzeer drukke of vervelende personages door Robin Williams en Jeff Bridges. Ook het camerawerk doet daar een schepje bovenop. De film krijgt een kluchtig gevoel dat overheerst op het drama dat later iets meer naar voren trad. Toen was het kalf al verdronken voor mij.

Deze film uit Kameroen verdwijnt eerstdaags van Netflix, stond al eventjes op mijn lijstje, maar pikte ik nu dus prioritair mee. Gebaseerd op waargebeurde feiten gaande over een visserdochter wiens toekomst ligt in het opvolgen van haar vader als lokale visser.

De genderongelijkheid speelt een belangrijke rol in de film. Meisjes en vrouwen zijn ondergeschikt in deze erg patriarchale gemeenschap. Dat gaat over de klassieke taken, maar zeker ook over het volgen van onderwijs. Onderwijs en studeren wordt beschouwd als luiheid, als des duivels zelfs.

Ook uithuwelijking komt aan bod welk niets meer is dan geïnstitutionaliseerde pedofilie. Schrijnend. Echt scherp wordt het nooit. Het label van 16+ is dan wat overdreven, maar kindvriendelijk is het evenmin. Ik vond het voorts technisch en cinemagrafisch best allemaal prima gedaan. Toch wel knappe beelden hier en daar. Het acteerwerk was matig, maar ok. Best wel eens de moeite om de film mee te pikken.

Een bijzondere film van Herzog. Net als Herzog zelf en dat kan ook van Klaus Kinksi gezegd worden. Een eigenzinnig acteur met zijn grillen, maar eentje die daarom erg past in de expressieve en excentrieke personages die Herzog in zijn films vooropstelt.

Rechtlijnig (koppig) en obseffief, zo kan je Fitz wel omschrijven. Met onmogelijk geachte ideeën om zijn doel te bereiken. Het doel (een operahuis in de jungle) als het middel (met een boot de berg over om rubber te plukken in een vijandelijk gebied) blijken surrealistisch, maar tonen de megalomanie aan van het personage Fitz.

Herzog neemt je vervolgens mee op een avontuurlijke reis door de jungle. Ik ben niet omver geblazen door de film, zoals sommigen anderen hier, maar ik zag er wel de charme van in. Een erg boeiende trip werd het. Leuk!

Het is niet evident om tegen de stroom in te gaan of de vooruitgestippelde paden of verwachtingen van je familie links te laten liggen en je eigen weg te gaan. Robert is er zo eentje en kiest een atypisch traject als arbeider boven een carrière als pianovirtuoos. Qua tegenstelling kan dit wel tellen. Fijne scène was het wel toen hij tijdens de file een verhuiswagen opklom en lustig een deuntje speelde op de opgeslagen piano daar.

De cultuur van het arbeider zijn past hem nochtans beter dan die van afgelikte gentlemen in high society kringen, want bij momenten komt hij eerder boertig en arrogant over dan beleefd en voornaam. En toch kan je je roots niet zomaar uitschakelen. Dit beseft hij des te meer doordat hij zijn familie terug moet opzoeken als zijn vader door ziekte aftakelt. Het is een zoektocht voor hem naar identiteit en loyaliteit.

De film is ietwat verouderd. Niet alles was even interessant, maar in zijn algemeenheid was het boeiend genoeg. Vooral Nicholson springt hierbij in het oog natuurlijk. Verhaaltechnisch nét niet, maar zoals gezegd maakt Nicholson veel goed.

Flag of our stars is een behoorlijke film met een boeiend uitgangspunt. De wereldberoemde foto van de vlaggendragers op Iwo Jima ten tijde van de Tweede Wereldoorlog wordt ontdaan van de werkelijkheid. De beroemde scène is niets meer dan een stukje propaganda, onthutsend om vast te stellen, maar op zich ook weer niet zo verrassend, want de geschiedenis staat bol van dergelijke feiten.

Eastwood slaat met deze film een geheel andere weg in en het heldendom wordt hier niet verheven tot het bovenmenselijke. Integendeel, de definitie van wat een held is, wordt in vraag gesteld en de helden in dit verhaal zijn gewone mensen zoals jij en ik, met elk hun gebreken en kwaliteiten. Geen patriottisme ook vanuit het standpunt van Eastwood, toch iets waarvan Amerikanen gek van zijn. Desalniettemin wel veel patriottisme waarbij de soldaten niet goed weten hoe ze zich moeten gedragen in het bomvolle stadion bvb. Het deed me wat denken aan de slotscène van We were soldiers waarbij een meute perslui gretig foto's nam van de stille getuigen van de strijd die reeds gestreden was. Hetzelfde gevoel ervoer ik hier: alsof het een daguitstapje was, een kermisattractie op de foor, waar iedereen deel van uitmaakt. Pure economische misplaatste uitbuiting bij momenten, gruwelijk!

Interessant was dus vooral de idee hoe geschiedenis geschreven en bepaald wordt door diegenen die het opleggen. Hallucinant was het bevel om de vlag voor de fotocamera te herplanten. Laat staan dat de strijd toen al gestreden was (ook al laat men dat uitschijnen). Om de vaart en het tempo in de film te houden werd veel gewerkt met flashbacks en herhalingen. Voor mij kwam het soms verwarrend over omdat dit te pas en te onpas gebeurde.

Ira Haynes was het meest interessante personage. Als soldaat met indiaans bloed ontkwam hij als "held" nog steeds niet aan de racistische opmerkingen in de straat. Hij kon moeilijk om met zijn nieuwe status en dit werd hem niet in dank afgenomen. De film kent ook een aantal mooie beelden: de aanval vanop zee met de duizenden schepen was indrukwekkend. Geen topper, maar zeer zeker wel de moeite. Ben benieuwd naar het volgende luik van Letters from Iwo Jima.

Mja, nogal magere en amateuristische film zonder afbreuk te willen doen aan de kwaliteit van de meeste acteurs. Is ook zo’n typisch Vlaamse film denk ik die zou kunnen aanslaan in eigen land en niet over de grenzen. Film komt wat stereotiep en boers over met die typetjes.

Veel kolder en daarom ook niet slecht, maar hoge punten zullen er ook niet gegooid worden natuurlijk. Rol van Koen De Bouw slaat weinig aan, maar de man heeft gelukkig elders al zijn pluimen verdiend. Hier en daar toch een grappige scène en daar doen we het toch voor.

Niet superslecht deze Flandres, alleen wat kort door de bocht en onevenwichtig van structuur en plot. Op zich wel een mooi contrast tussen het landelijke en boerse platteland in Noord-Frankrijk en de oorlogssituatie met vermoedelijk Talibanstrijders ergens in Afghanistan. De uitzichtloosheid, saaie en toekomstloze leegbloedende boerenleven wordt redelijk weergegeven. Een aantal jongens gaan dan ook liever op avontuur in het leger om alsnog iets te betekenen.

Wat daar volgt is vrij standaard geworden voor een oorlogsfilm. De film mist erg veel diepgang, karakterinvulling en een duidelijk plot. Ook qua dialogen alles behalve hoogstaand. Het loopt allemaal iets te simpel. Er is ook geen duidelijke omschrijving waarom bepaalde handelingen gesteld worden. Uit verveling? Haat? Machogedrag? ...

Net als de anderen in de reeks een goede aflevering van het duo Morck-Assad. Vond deze aflevering één van de beste met wederom een sterke spanningsopbouw die de gehele film door wordt vastgehouden tot de climax op het einde. Mooie sfeerbeelden ook met die hut die dreef op het water.

De opbouw, montage en spanning is eigenlijk vrij gelijkaardig met de andere films. Ook hier weer wordt er gewerkt met flashbacks om zaken te kaderen. Morck blijft zijn nukkige zelf en Assad haalt (deels) de kastanjes uit het vuur. Verder was de insteek van het godsdienstfundamentalisme wel interessant, alleen werd er te veel de klemtoon opgelegd dat Morck net ongelovig was.

Net als in de andere films had ik toch 20 minuutjes nodig om in het verhaal te komen en alle puzzelstukjes in elkaar te laten vloeien. Department Q is een vermakelijke Deense crimireeks, beetje in navolging van onze Aspe of Vincke & Verstuyft. Leuk om steeds gezien te hebben!

Zowel film als regisseur zijn me welbekend. Alleen is Flatlife in de vergetelheid geraakt waardoor ik hem dus nog niet had gezien. De short heeft toch destijds een impact gehad, zeker op de carrière van Geirnaert die sindsdien veelvuldig op tv werd opgevoerd, niet in het minst in komische satirische programma's.

De film zelf ontgoochelde me echter een beetje. Beetje eentonig ondanks de beperkte speelduur. Niet ongelooflijk grappig, maar ik haalde er wel het alledaagse leven in een appartementsblok uit waarbij je steeds rekening moet houden met de ander. Ergernissen duiken dan al snel de kop op.

Matige Frankenstein die weinig serieus werd opgenomen. Bengelt wat tussen het softerotische en horror, maar geen van beiden slaat echt aan. Hoewel de gore scènes zeker niet onverdienstelijk zijn.

Kon me vooral verhaaltechnisch weinig boeien, nouja, als je al iets inhoudelijk kan ontdekken natuurlijk in dit soort films. Het voelde nogal monotoon en levenloos aan.

Gestoorde personages, dat wel, kan ook haast niet anders als je een voorliefde hebt voor doden of ingewanden. Niet superslecht, maar er zijn leukere films in het genre denk ik.

Jammer dat ik niet de vergelijking met de boeken kan maken. Misschien moet ik dat toch eens overwegen zodat ik de echte waarde van het plot en de personages kan inschatten. Desalniettemin geen slecht tweede deel dat voor mij op dezelfde hoogte staat als deel 1. Wederom niet omver geblazen, maar gewoon erg degelijk.

Lisbeth Salander is hét personage van de reeks, ook nu weer. Met haar mysterieuze persoonlijkheid, die tegelijkertijd fragiliteit en kracht uitstraalt, draagt ze de film moeiteloos en houdt ze de film op een bepaald niveau. Grote pluspunt was de verdere uitdieping van het personage Lisbeth. Verder een onderhoudend verhaal met de nodige spanning. Op het einde wel wat overdreven, zeker de Kill Bill scène uit het graf.

Nu zes uur achter de rug, nog drie te gaan, toch wel een serieuze investering. No way back, al moet ik het ook niet te dramatisch voorstellen, integendeel.

Film die inderdaad zoals hier al meermaals werd aangehaald op zijn best is het eerste half uur met de vliegtuigcrash. Sterk in beeld gebracht en best spannend. Nadien moddert het wat aanmet een weinig overtuigend plot over een alcoholverslaving en de zoektocht wie verantwoordelijk was voor het ongeluk. Deed me in die mate ook wat denken aan Sully met Tom Hanks van regisseur Clint Eastwood.

De hele opzet was ook vreemd met de dronkenschap en zwaar overschreden maximum promille alcohol. Om dan een vliegtuig te besturen, zo kalm te blijven de crash tot een goed einde te brengen, neen. Ook eigenaardig dat de omgeving van Whip, collega’s en oversten, hem nooit eerder hebben gesanctioneerd/ berispt voor zijn probleem. Zowel de selectieproeven als de regelmatige op te volgen testen lijken me een obstakel te zijn met dergelijke verslaving. Desalniettemin een sterke Denzel Washington die er het maximale uithaalt. Goodman’s rol vind ik weinig passend in het verhaal. Verder wat saai en voortbordurend op voorspelbaarheid en clichés. Jammer, er zat meer in.

Dgelijke film waarbij vooral het eerste uur het sterkst was. Bizar plot ook waarbij een moeder haar dochter kwijtraakt op een vliegtuig. En ook al is het een groot vliegtuig, dan hou je het toch niet voor mogelijk? Flightplan geeft een claustrofobisch effect dat recht evenredig is met de spanning. Ook Foster en Bean doen het meer dan behoorlijk, waardoor de film erg lekker wegkijkt.

Na een tijdje begon ik zelf te twijfelen en wachtte ik op één of andere flashback in het vliegtuig zónder meisje. Ik was heel even mee met de psychische stoornis. De film vertoont hier en daar wel wat plotgaten, maar dat hoeft de film niet zozeer te verpesten. Het blijft niet echt realistisch dat er werkelijk niemand het meisje heeft gezien. Nochtans verplaatsten ze zich naar achteren zodat ze languit konden slapen. De gijzelnemers daarentegen konden dit toch evenmin voorzien, idem trouwens bij het inchecken. Beetje raar toch wel.

Het einde was minder geslaagd. Rommelig en snel. Simpel ook. De opbouw van de gehele film werd teniet gedaan. Jammer eigenlijk, want deze film had wel degelijk het potentieel. Al bij al nog een degelijke voldoende.

De familie Flodder is puur jeugdsentiment. Een aantal scènes zijn legendarisch en zijn haast cultureel erfgoed geworden. Het begrip en de naambekendheid van de familie is ook vandaag nog steeds gekend en dat alleen al is een verdienste.

Op zich stelt het allemaal niet zoveel voor, maar net als bvb FC De Kampioenen in Vlaanderen slaat Flodder op één of andere manier aan. Slapstick en kolderhumor. Doe er een schepje erotiek en werk met interessante personages en je hebt een leuk filmpje bij. Vooral Ma Flodder is geweldig om te volgen en met de onderdanige Sjakie is het ook wel lachen geblazen. En opa is ook wel best fijn.

Een gekke film met vele ongeloofwaardige crazy momenten. Leuk om eens te zien, maar gelukkig heeft Nederland ook wel wat beters en kwalitatiever op de markt. Ideale film op een zatte avond, blijft onnozel, maar wel met fun!

Behoorlijke afsluiter van de films van de familie Flodder. Herkenbaarheid zoals we ze kennen en dat is een troef. Vreemd dat de opa ineens weer opduikt, maar kom, best een aardige man om naar te kijken. Op zich een nogal vreemd plot met dat plotse gedoe rond uithuisdrijving. Ook vreemd dat de buurt een “handje wou helpen”, alsof de familie zichzelf niet de das zou omdoen.

De achtervolgingsscène in de haven was fijn. Ook het einde was erg leuk, nogal bij de haren getrokken en nogal epidemisch, maar wel leuk. De manier waarop doet terugdenken aan het eerste deel, alleen is het resultaat tegenovergesteld.

Altijd fijn om terug te zien, maar hoogstaand is het natuurlijk niet. Hoogstens entertainment en vermakelijk.

Mja, de eerste film vond ik geweldig, grappig en verfrissend. Flodder werd écht op de kaart gezet en is een begrip geworden in de Lage Landen. Dit tweede deel vond ik een pak minder. Positief wel dat alle gekende personages terug te zien zijn.

Die foute wissel is één ding, maar dat die fout keer op keer en door iedereen gemaakt wordt, kan ik moeilijk aannemen. Ok, het is kolder van de bovenste plank, dus logica is ver te zoeken, maar het lag er iets te fel op.

Sjakie had best een leuk subplot en de scènes in het Moulin Rouge van New York waren ook best fijn. Qua humor vond ik het niet altijd even geslaagd. Plat en vermakelijk zoals ik hierboven al las, dat vat het eigenlijk perfect samen.

Komische - hoe kan het ook anders - Chaplin waarbij de nodige grappen en misverstanden ontstaan wanneer hij een malafide dubbelganger ontmoet. Uiteraard worden de personages met elkaar gewisseld en zit het spel op de wagen. De film kent een aantal amusante kolderscènes zoals de roltrap en de scènes met de winkeldetective.

Ik hou wel van het oeuvre van Almodovar, maar al te vaak is het alles of niets. Hier heb ik ook eerder het gevoel van 'net niet'. Het verhaal beklijft te weinig om echt aan te slaan. Hier en daar wel een scène die me wat deed opleven (de scène tijdens het straatprotest), maar die zaten er te weinig in.

Personages die pas laat wat meer kleur krijgen en een Almodovar die slechts bij vlagen zijn cinematografisch talent laat zien. Een mooie prequel voor wat nog komen zal van Almodovar misschien, maar deze werd het toch net niet.

Ik was onmiddellijk verkocht toen ik de trailer van The Florida project zag lopen in de bioscoop ergens in december 2017. De kleine Brooklynn Prince zet een brutaal, maar teder en verwarmde vertolking neer van Monee, een zesjarig meisje dat onbezorgd in het leven staat en haar dromen tracht te realiseren. The Florida project is tegelijk hartverwarmend en tragisch: het contrast tussen de ideale droomwereld van het nabijgelegen Disney World en werkelijkheid met de aftandse spuuglelijke paarse motelmuren kon niet groter zijn. De harde wereld waarin volwassenen zitten versus de droomwereld van diens kinderen.

Monee leeft een uitzichtloos bestaan, ver weg van glitter en glammer van een onbezorgd leventje. De beperkte verantwoordelijkheden van haar moeder betreft de opvoeding van haar dochter doet geregeld de wenkbrauwen fronsen. Maar Monee laat het (nog) niet aan haar hart komen en toverde met haar spontaniteit en assertiviteit geregeld de glimlach bij me tevoorschijn, ook al is ze niet steeds een lieverdje. Maar hé, kan je een kind verwijten dat het arm of 'slecht' opgevoed is? Kattenkwaad uithalen en ijsjes aftroggelen bij toeristen, het is haar dagelijkse bezigheid. Heel veel gebeurt er niet in de film, maar hij blijft boeiend. Eigenlijk heb je met de trailer ruim drie kwart van de film al gezien.

De kinderen staan centraal in de film. Ook de camera draait vaak vanuit hun perspectief waardoor je je extra betrokken voelt. De conciërge (Willem Defoe) geeft de film een extra dimensie. Als (sociaal) bemiddelaar en controleur tracht hij het leven in zijn woonblokken leefbaar te houden. Geen harteloze vrek als huisbaas, maar een sociaal geëngageerde man die het beste wil voor zijn bewoners. Hoe minder last hij verkoopt, hoe minder last hij in de plaats krijgt. Hij heeft een zwak voor kinderen en heeft het soms moeilijk met hun onverantwoorde ouders. Hij treedt op als een soort vaderfiguur voor hen. De scène waar hij een potentieel pedofiel spot op zijn terrein was fijn gedaan en met de juiste touch behandeld.

The Florida project vervalt niet in clichés. Er is geen moraliserend vingertje te bespeuren over schuld of verwijten. De film reikt eveneens geen happy end of oplossingen aan. Het leven gaat verder en Monee ziet wel waar het schip zal stranden. Hopelijk is voor haar en vele andere kinderen in dezelfde situatie 'The American dream' geen sprookje, maar een uitweg uit deze sociale benarde positie ...

Moeilijk, maar globaal gezien zijn er veel betere animatiefilms dan dit. Eerst en vooral is het prima dat de makers zich niet lieten verleiden tot sprekende dieren. Het was een optie geweest, maar dan zou de rest van het plot wat verloren zijn geweest. Nu ben je aangewezen op het visuele en let je meer op de omgeving omdat er totaal niet in gesproken wordt.

Dat visuele zag er grotendeels erg goed uit. Zeker wat de omgeving betreft met het water, het moeras, de bossen een bloemenvelden. Ook de rustige sound werd hier perfect op afgestemd. De dieren zelf vond ik visueel toch minder tot zijn recht komen. Zoals ook hier al aangehaald vrij vlakke weinig gedetailleerde kleurstroken.

Inhoudelijk best leuk, maar meer dan lang genoeg met zijn dikke 80 minuten. En zelfs dat was op het randje, want de film is vrij repetitief met de kat in en uit de boot. Wel een prachtig einde met die secretarisvogel, mooi gedaan dat. Over het algemeen sowieso het voordeel van de twijfel.

Zelden zo´n ranzige viezigheid gezien. Niet voor gevoelige magen (en ogen). Duidelijk gecreëerd om te shockeren. Hoort bij deze in diverse subgenres van horror thuis. Gore lijkt me evident, want het is één grote aaneenschakeling van bloed, ingewanden en stront.

Komt daarbij, een perverte dikzak, een necrofiel die zijn kleine ballen inwrijft met ingewanden van zijn slachtoffer alsof de tube glijmiddel leeg was. In zo´n situatie hoopte ik dat er zombies voorkwamen in de film, niet dus.

Bijzonder is wel dat er geen woord gesproken wordt in de film. Dat werd goed aangepakt in de film. Sprakeloos, zowel voor kijker als slachtoffer. Ook de single location - (bad)kamer en kelder - werd sterk in de verf gezet, net als de sound (stilte). Duurt niet zo bijzonder lang, maar voelde wel lang aan. Vele lange shots en de vele gore werkt op de duur afstompend. Niet zozeer saai, maar wel wat te veel van hetzelfde. Soms ook het gevoel van iets te "goedkoop". Varkenskoppen in de pompbak... serieus?

Ik kende Flowers in the attic bij naam, maar zag hem nog nooit eerder. Een film met een erg schrijnend relaas van kinderverwaarlozing gebaseerd op waargebeurde feiten. Een film waar ik - voor zover dit kan natuurlijk - me heb mee 'vermaakt', maar toch duidelijk wat tekortkomingen telt. Wellicht ook daarom dat de score hier en op IMDB vrij matig is.

Als ik het plot wat gevolgd heb, moeten de kinderen 2 jaar verbleven hebben op de kamer. Best lang om zo onopgemerkt te blijven, zeker met de kleinste kinderen. Het was er ook niet aan te zien omdat ze er steeds piekfijn uitzagen, van kledij tot kapsel bijvoorbeeld. Je vraagt je ook af hoe lang je zoiets gedwee ondergaat of gelooft. Erg veel rebellie zat er niet in de kinderen en het verhaal lijkt wel wat plotgaten te vertonen of het moet zijn dat de zware gebeurtenissen gewoon werden weggelaten voor deze meer commerciële prent.

Ook de rol van de moeder was me niet helemaal duidelijk. Helemaal in het begin van de film, toen de vader er ook nog was, had ik niet de indruk dat de oudste dochter een goede band had met haar moeder. Maar dit sloeg werkelijk alles, maar een echte verklaring werd niet gegeven. Er zijn wel meerdere vragen op te werpen over de familie Foxworth. Vanuit het standpunt van de kinderen misschien logisch, maar als kijker bleef ik toch met een onbevredigend gevoel achter.