Opinions

Ook voor mij een weinig interessante film. Ik zag al beter uit Denemarken. Het plot boeide gewoon te weinig om mijn volle aandacht erbij te houden. Je krijgt een vaag corruptieschandaal en zwendel voorgeschoteld dat maar niet van de grond komt. Geen gevoel als in bijvoorbeeld The Insider (Film, 1999).

Aan de acteerprestaties lag het zeker niet. Dyrholm bijvoorbeeld was zoals steeds goed op dreef. Ook het camerawerk hielp niet echt met de soms vervelende schokkende bodycam. OK, past wellicht wat in het plot van de film, maar toch.

De film mist ook een zekere spanningsboog en kabbelt maar voort zonder to the point te komen. Op het einde was de geest al lang uit de fles. Een film met potentieel, maar te langdradig of zelfs saai om goed te zijn. Een gemiste kans.

Innemende en leerrijke animatiefilm over de vluchtreis van een Afghaanse man. Knap gereconstrueerd met veel oog voor het reisverhaal en alle obstakels die zijn pad kruisen. Het "reisticketje" is er vaak eentje met vele tussenstops en omwegen, dat blijkt hier nog maar eens. En hoewel de reis wordt aangevat met nog andere familieleden, kunnen reizen zich onderweg scheiden.

Zeer sterk verhaal waarbij het extra interessant werd wanneer er ook reële (nieuws)beelden werden getoond. Verder kwamen ook die vage flou beelden goed tot zijn recht. Alsof de beelden of herinneringen te pijnlijk waren of misschien gewoon letterlijk waren vervaagd uit het geheugen ...

Een onderwerp die niet per se aan een bepaalde bevolkingsgroep of tijdsspanne moet gelinkt worden. Dit is van alle tijden. Ook het verhaal in het verhaal van Amin maakt de film extra sterk en interessant. Het was afwachten naar de reactie van de familie in deze. Meer dan terecht bekroond en een must see voor iedereen, zowel inhoudelijk, maar ook puur filmisch.

Een zuivere familiefilm gericht op een jonger publiek. Desalniettemin zeker genoten van deze avontuurlijke trip in een Tweede Wereldoorlog setting waarbij een stel kinderen twee Joodse onderduikers onder hun hoede nemen. Ondanks de zware omstandigheden is en blijft de film erg luchtig. Er komt geen geweld of bloed aan te pas en dat maakt de film erg verteerbaar.

Jammer dat de film soms wat zaken miste. Interessant waren de vragen en de twijfels bij de jonge Otto. Alleen kwam er geen afdoende antwoord op de vraag waarom we zeker weten of de anderen (de nazi’s dus) ongelijk hebben. Zo kon men bvb gezegd hebben dat meningen die afgedwongen worden met geweld, oorlog en een schrikbewind nu eenmaal niet goed te praten zijn en dus fout waren volgens onze opvattingen…

Fijn personage ook die kleine Gerda. Hyperintelligent en sociaal bewogen. Ik had veel bewondering voor haar. Ook de road trips waren de moeite, al verliepen/eindigden sommigen nogal abrupt.

Het uitgangspunt was best leuk en ik was er me iets te weinig van bewust dat ondanks de prestigeslag met de voormalige Sovjets dat de algemene opinie niet zozeer wakker lag van het geldverslindende NASA-project. Er was zelfs eerder kritiek op die wereldvreemde fancy wetenschappers met hun raketten die ver van de realiteit stonden. NASA was blijkbaar ook helemaal niet bezig om de publieke opinie voor zich te winnen. Hun product in de verf zetten, transparantie of op zoek gaan naar commerciële opportuniteiten of belangen, het was een ver van hun bed show.

Daar bracht Kelly Jones verandering in. En hoe! Best dus wel een leuke satirische kijk op het geheel. Dat de protagonist een knappe, maar eigenwijze en zelfzekere vrouw betrof, was een gegeven waar menig man toch even van moest bekomen. Op dat vlak wel een entertainende en onderhoudende film. Mooie setting en vibe ook van de jaren 60.

Toch miste ik de echte vonk met de film, net zoals ik die niet bespeurde tussen Johansson en Tatum, en dat lag volgens mij ook niet aan ScarJo. Leuk om die gossip van vroeger mee te verwerken in de film, ware het écht gebeurd was. Maar echt omvergeblazen van de film werd ik nimmer.

The fly blijft altijd fijn om nog eens terug te zien. The fly is zo’n typisch eigthies horrorprent met veel goor bloedpulp zoals de vele zombiefilms van destijds alsook Dolls, From beyond, Motel hell, The blob of Lifeforce. The thing zag ik nog niet, maar staat ook zeker op het lijsje.

The fly kent een fijne opbouw en vooral het eerste uur is er veel aandacht voor de transformatie van Goldblum. Dag na dag zie je hem veranderen. Naar het einde toe bevat de film wat gore vieze scènes, maar echt angstaanjagend wordt het nooit. The fly moet het vooral hebben van de sfeer en spanning. Je leeft mee met het personage Seth en je blijft benieuwd wat het finale eindresultaat zal zijn. De schmink en make-up zijn en blijven de moeite en de karzkterontwikkeling staat op punt. Goldblum is feweldig en ook Geena Davis staqt haar mannetje. Over the top wordt het nooit en dat is zo aangenaam aan The fly. De balans zit perfect!

Tot slot fijne muziekondersteuning ook welk de sfeer en spanning goed weergeeft, net genoeg. Een klassieker in zijn genre, een heuse topper zelfs. Vette 3,5*, twijfelend voor een 4,0* ..

The flying doctors, maar dan met een priester die als herder over zijn wijdverspreide schapen zorgt. Meer dan dit is het eigenlijk niet. Wel een fijne verwijzing naar The Spirit of Saint Louis, het vliegtuigje waarmee de Lindbergh de oceaan overvloog.

The Spirit of Saint Joseph is de trouwe compagnon van priester Fred. Niet alleen als transportmiddel, maar ook als ziekenvervoer. Het lijkt inderdaad eerder op een commercial met een hoge christelijke moraal. Ook de terechtwijzing van de pester heeft zo zijn paternalistische trekjes. Wederom met die typische ouderwetse voice-over. Op zich weinig boeiends allemaal ...

Vreemd om te zeggen voor een kortfilm, maar eigen nogal langdradig en uitgesponnen. Wel ja, de man zweeft rond in het universum na de big bang ontploffing van de twee schepen. Ik zie er de humor best van in. Maar ik ga er toch lichtjes vanuit dat er betere Oscarinzendingen waren dan dit.

Niet slecht, maar zeker ook niet uitzonderlijk. Leuk om wel eens gezien te hebben.

Nog een klassieker van Carpenter. Niet zo'n succes als zijn Halloween en zeker niet van het latere The Thing, maar zonder twijfel eveneens een gedegen en zelfs sterke horrorprent van Carpenter. Het mag er dan misschien allemaal oubollig uitzien, aan sfeer en context alvast geen gebrek.

Met mist als centraal uitgangspunt kan je volgens mij ook weinig misdoen. Het fenomeen zorgt van zichzelf voor mysterie en een benepen gevoel. Voeg er een piratenvloek aan toe en je krijgt spektakel. Qua spektakel of slasher nogal magertjes, maar zoals ik al zei maakt de sfeer erg veel goed.

Prima filmrollen ook. Fijn om een jonge Jamie Lee Curtis aan het werk te zien. Vrij standaard allemaal, maar weinig op aan te merken eveneens.

De film deed me wat denken aan het eerste gedeelte van de Ijslandse film Hvítur, Hvítur Dagur (Film, 2019). Ook daar de minimalistische stiltebeelden van de grauwe rauwe natuur waarbij de eenzaamheid en het isolement naar voren treden. Zeer opmerkelijk inderdaad dat dit te boek staat als Mexicaans, hoewel men vertoeft in Newfoundland, niet echt de regio waar je grote steden en horden mensen moet verwachten om nog maar niets te vermelden van het koude bittere klimaat.

Het was me niet helemaal duidelijk waarom het eiland ontruimd werd. Een aantal lokale koppigaards bleef echter zijn heimat trouw en voelde er niets voor om de bewoonde wereld op het vasteland op te zoeken. Een oude boom verplant men niet, zoiets. Nostalgisch verwezen ze naar betere tijden, hoewel die tijden gezien de leefomstandigheden best ook zwaar zullen geweest zijn. De film bestaat voorts louter uit vele vaste beelden van toendragras dat door een ijzige wind werd neergeblazen. De rest van de grond is drassig en rotsig. Buiten wat naaldbomen hier en daar - een kostbaar materiaal om zich te verwarmen - groeit er bitter weinig.

Vreemd einde alsof de regisseur iets wou meedelen, maar ik kon niet goed vatten wat. Verloren gelopen? Spoorloos verdwenen? Ik kan het niet geloven, maar begrijp de bedoeling ook niet goed. John Milton?

Deze ontbrak nog op mijn lijstje van Nolan. Zijn eerste film ook. In zwartwit geschoten, welk voor mij geen bijzondere meerwaarde creëerde. Wel een intrigerend uitgangspunt van een voyeur die wildvreemde mensen op straat gade slaat, hen observeert en tot op bepaalde hoogte achtervolgt. Vooral het eerste half uur vond ik bijzonder sterk met eveneens een prima rauwe voice-over die de gedachten verwoordde van achtervolger.

Ook de tweede protagonist, de inbreker, was boeiend en was ondoorgrondelijk in zijn daden. Na halfweg gooit Nolan het roer om en is niets wat het lijkt. Bedrog en misleiding komen naar voren. Typisch Nolan dat er enig puzzelwerk aan te pas komt. Interessant en boeiend debuut alvast.

Degelijke en vermakelijke dramacrime van Thaise makelij. Wel een interessant uitgangspunt waarbij hij de dingen ondersteboven ziet. Alleen jammer dat de regisseur dit af en toe gebeurt en enige consistentie ontbreekt. Het leidt ook nergens naar en is puur bladvullend.

Daarnaast verder wel boeiend dat de onvermurwbare Thaise flik niet om te kopen valt, maar wel degelijk te verleiden valt met een mooi stukje vlees. Het zal hem zuur opbreken.

Voor de rest een vrij standaard filmpje, tof om eens te zien, maar dan ook niet meer dan dat. Zal snel in de vergetelheid raken, vrees ik.

Vrij ontgoochelende Deense film. Ik begrijp de achterliggende synopsis wel, maar het boeide me verder maar weinig. Het is waarschijnlijk des mensen wanneer je achterom kijkt naar de genomen beslissingen in het leven en waarbij je fantaseert hoe het leven er uitgezien zou hebben wanneer je andere beslissingen had genomen.

Interessant, alleen vond ik het romantische kleffe gedoe dan maar niets. Ik was ook niet geheel overtuigd van het acteerwerk. De film bevat ook wat dooie momenten en het was moeilijk om er de aandacht bij te houden. Het blijft allemaal nogal oppervlakkig om dan te overgieten met een sausje van wetenschappelijk gewauwel dat nauwelijks overtuigend overkomt.

Ijzersterke en aangrijpende docu al kan je het eerder een digitaal gevisualiseerd dagboek noemen van de Syrische burgeroorlog in Aleppo gezien vanuit het hart van de bevolking. Rauw, hard, mensonterend ... niet geschikt voor gevoelige kijkers, maar wel iets waarvan je een krop van in de keel krijgt. Schaamteloos en ongemeen meedogenloos hoe Russische gevechtsvliegtuigen bombardementen uitvoeren op dichtbevolkte wijken.

Beelden zijn vaak schokkerig met die hand held camera, maar tonen bij deze ook vaak de chaos weer in de strijd om te overleven. Ik lees hierboven dat ze (bevolking en de wereld) Assad vroeger wel steunden. Mja, dogen lijkt me een beter woord te zijn. Soms wordt de beslissing genomen dat een dictatoriale macht voor meer stabiliteit en valse vrede zorgt dan het ontzetten van die man met veel chaos en instabiliteit tot gevolg (zie maar naar Libië, Irak en co). Waarmee ik er niet voor pleit dat ze Sadam Hoessein en Khadaffi maar moesten laten betijen, integendeel, maar de wereld zit complexer in elkaar dan dat ...

Ik zag ook een docu met een bevolking die kost wat kost tracht te overleven in moeilijke omstandigheden, nooit opgeeft, hoop blijft koesteren voor een betere toekomst. De veerkracht en weerbaarheid van de mens is groot...

Best een prima Bondfilm met een leuk spectaculair en zelfs grappig begin met Blofeld en de helikopter. Een Bond ook gekenmerkt ook met vele achtervolgingssènes met de geit, buggy's en motors. Om nog maar te zwijgen met de de spectaculaire ski's. Voor mij toch één van de beste scènes van deze film.

Ook de bondgirl is meer dan geslaagd met de knappe Carole Bouquet. De gravin was een tussendoortje en gelukkig was ook met Bond pedofilie een stap te ver, hoewel hij zeker niet vies is van een jong blaadje. De eindscènes in het klooster waren ook de moeite met enkele welgekomen bondgenoten.

Alleen wat jammer dat de bad guy wat flauwtjes uitviel, maar voor de rest me zeker vermaakt. Prima gefilmd ook in de Alpen en ook de papegaai is leuk.

Door mijn interesse in WOI bekijk ik films over dit thema met een nog kritischer oog dan gewoonlijk. Deze Forbidden groundis geen hoogvlieger, laat staan studiemateriaal, maar superslecht was de film niet. Erg geloofwaardig kon je de film niet noemen. Daarvoor klopten te veel dingen gewoonweg niet. Het eerste half uur, het gevecht, werd nog redelijk in beeld gebraht. De loopvelden en het niemandsland zagen er vrij goed uit. Jammer wel dat het niemandsland er stil bij lag toen na de raid de drie hoofdpersonages vastzaten. Normaal gezien moest het gekerm van de gewonden hen horendol gemaakt hebben.

Wat me echter het meest stoorde was de zeer karikaturale weergave van de Duitsers als nietsontziende meedogenloze slachters. Erg sympathiek kwamen ze niet over hoewel ze in werkelijkheid niet verschilden van de geallieerden. Ook de scène met het chloorgas vond ik vreemd in beeld gebracht. Alsof je er vanaf bent met een half minuutje. Wat ook de vaart uit de film haalde waren de onzinnige scènes met die zwangere vrouw en vroedvrouw. Hemeltergend, niets toevoegend aan de film en bovendien sloeg het op emotioneel vlak ook niet aan.

Een matige film wordt ook gekenmerkt door een aantal geënsceneerde toevalligheden en reddende engels. Arthur kon ervan meespreken toen hij een paar keer aan de dood ontsnapte. Zo voorspelbaar en zo ongeloofwaardig. In een milde bui net niet gebuisd met 2,5*.

Iets minder enthousiast dan de meeste meningen hier. Wat me vooral het meeste bijblijft van de film is de ongelooflijk prachtige setting van de vreemde planeet. We spreken hier anno 1956. De ruimtevaart stond nog in zijn kinderschoenen en 1969 was nog veraf.

Robby vond ik dan weer een enorme tegenvaller. Blijkbaar een iconisch figuurtje? Dat is mij helemaal ontgaan en voor mij was dit de eerste kennismaking. Weg een beetje die magische sfeer voor mij en ik begon me dan te veel op (onbenullige) details te focussen. Me te weinig realiserend dat de film haast 70 jaar oud is.

Het (romantische) plot boeide me ook maar matig en voor de rest was het vrij houterig. Wel ook zeker wat troeven naast het mooie decor. De idee rond almachtige kennis was goed, maar kon verder uitgediept worden.

Eén van de eerste van von Trier toen hij nog niet zo omstreden was. Maar hij zette wel reeds de toon om minder toegankelijke en bevreemdende films te produceren. Met het plot zelf kon ik niet zo heel veel, maar was wel sterk geïntrigeerd door de sfeerschepping.

De film kent een grauwe donkere neerslachtige context van regen en modder. De gele -bruinrode constante gloed heeft iets onheilspellend. Fijne cinematografie en knappe insteek over een soort criminologische studie van het profiel van een seriemoordenaar. Als een soort Lombroso gaat men op zoek naar de dader die volgens geijkte analyses tot het juiste spoor moeten leiden.

Niet geheel overtuigd van de film, maar des te meer van von Trier zelf.

Op een paar dagen tijd toevallig opnieuw een Deense film waarbij een abortus in het plot verweven zit (En Familie (Film, 2010)). Beetje een vreemd uitgangspunt van de film eigenlijk waarbij er iets te veel nadruk wordt gelegd op vermeende religieuze of paranormale krachten. Niet dat dit de overhand neemt, maar de schijnbare suggestie kon men best achterwege gelaten hebben.

Het drama op zich was sterk genoeg om uit te bouwen, want al bij al zit het redelijk in elkaar en gaat men naar het einde toe naar een climax waarbij dilemma's en morele bezwaren naar boven drijven. Wat de één de ander verwijt, staat de ander te wachten, wat nog niet wil zeggen dat verwaarlozing niet gelijkgeschakeld moet worden met een medische ingreep. Maar toch, het is een interessante vergelijking al was het maar om moraal en religie tegenover elkaar af te wegen.

Verder wat de wenkbrauwen gefronst met een aantal werknemers in de gevangenis. Er was, klein of groot, overal wel iets aan te merken op de professionaliteit van het personeel. De film is inderdaad sober en innemend. Acteerwerk naar behoren. Geen geweldige Trine Dyrholm, maar dat kon ook aan haar bizar personage gelegen hebben.

Weinig begrijpelijk. Voor mij althans. Ik zag niet wat ik in de synopsis lees. De dochter die de liefde bedrijft met een buitenstaander. Mooi geschoten in die rode tinten. De rest van de short is geschoten in sepia wit/blauw, vrij afstandelijk allemaal. Mysterieus ook met die bevreemdende sound. Ik heb hem niet helemaal. Moeilijk om er iets aan vast te knopen.

Wanneer de megalomaan Henry Ford II zijn eer gekrenkt is door Enzo Ferrari verklaart hij hem sportief de oorlog op het legendarische en meest prestigieuze racecircuit te wereld: Le Mans. Zo wordt het wederom een beetje een America is the greatest waarbij de degelijke, maar suffe gezinsauto’s het opnemen tegenover de sportieve exclusieve bolides van Ferrari. Shelby zegt dan wel dat je overwinningen niet koopt met geld, maar je komt er toch al een heel eind mee. Know how en geld is de weg tot het succes en dat komt er stilaan.

Le Mans beslaat maar een klein gedeelte van de film die wel erg lang duurt met zijn 152 minuten. Natuurlijk is de film opgebouwd naar de aanloop van Le Mans en de ontwikkeling van de auto. Het is een degelijke film geworden die zeker niet verveelt. Qua montage ok en er wordt gezorgd voor wat adrenalinesnufjes met de close-ups van het gaspedaal, de toerenteller of het schakelen. Vrij dicht aanleunend bij de werkelijkheid vernam ik. Hier en daar wel wat aangedikt, maar de races zijn wat ze waren: het is geen pakweg Driven waarbij de crashes je om de oren vliegen.

De dood van Miles had niet gemoeten. Een ode in de aftiteling had beter geweest. Voor mij sowieso een verrassing net als de bizarre uitslag. Geen idee of de interne vetes in werkelijkheid zo sterk waren. Wel een beetje jammer dat de rivaliteit met Ferrari op de track vrij negatief werd belicht. Bale en Damon deden het beiden goed. Ook mooie sfeersetting met de prachtige auto’s op en naast het circuit. Leuk!

Een film die wellicht meer impact had toen hij uitkwam dan dat we hem 82 jaar later bekijken. De film worstelt met de nakende onvoorspelbare vooruitzichten van een nieuwe oorlog op het Europese vasteland. We spreken augustus 1940, enkele weken vóór de Duitse inval in Polen. Het is onder die omstandigheden dat reporter Haverstock naar Europa wordt gestuurd.

De dreigende oorlogswolken zijn echter eerder het decor van een spionagethriller dan dat het over de oorlog zelf gaat. Jammer wat mezelf betreft. Prima setting overigens van de scènes in en rondom de windmolen. Spanning en dreiging was aanwezig, zoals we wel mogen verwachten van een Hitchcock.

Hier en daar wat slordig, zeker als je de Nederlandstaligen in beschouwing neemt. Degelijke film, maar geen topwerk.

Eens met de meeste meningen hier. Als actiefilm zijnde zeker een geslaagde film. De politieke insteek over het IRA geeft de film een toegevoegde waarde binnen het wraakgehalte dat de film voor de rest te bieden heeft. Pluspunten zijn dat de spanning behouden blijft en het plot redelijk in elkaar zit mits hier en daar een paar uitschuivers mbt oa de background check van Chan.

Chan is gewoon Chan met zijn martial art vechtkunsten. Blijft wel vermakelijk. Ook Brosnan kwam redelijk uit de verf en zijn accent was gepast binnen de context. Film verveelde geen moment. Het één-tegen-allen gedoe kleurde nog net binnen de lijntjes. Ik heb al erger gezien. Wat er dan wel weer over was is dat Chan zich eventjes Rambo waande met het dichtschroeien van zijn wonde.

Vooraleer deze van Netflix verdwijnt, wou ik deze docu toch even meepikken. Hoewel ik voetbal van nabij volg was ik hiervan niet op de hoogte. Hallucinante gebeurtenissen die het voetbal in een enorm slecht daglicht plaatsen, maar waarvan ik de indruk heb dat er nog steeds niet veel is veranderd. De UEFA en de FIFA claimen met hun peperdure spotjes tegen racisme te zijn, maar ze zouden de ballen moeten hebben dit streng aan te pakken.

Bij ons kunnen - terecht - de minste spreekkoren niet. Als fan moet je je team aanmoedigen en niets anders. Verschrikkelijk hoe een paar honderden tot paar duizend racisten een club, de spelers en andere fans zo kunnen intimideren en gijzelen. Dit heeft niets meer met voetbal te maken. Het toont ook aan hoe diepgeworteld de haat zit tussen beide religies, ook aan de andere zijde overigens bij die Arabische ploeg. Niet te verwonderen inderdaad dat het Israëlisch-Palestijnse conflict geen vredige oplossing kent...

Harush speelt blijkbaar momenteel bij Sparta. Zijn droom om in een Europese competitie met niveau te spelen is dan toch uitgekomen. Ook blijkbaar twee (zwarte) Belgen die het truitje van Beitar droegen: Hervé Kagé (net ervoor) en Landry Mulemo (het daaropvolgende seizoen).

En de bobo’s denken alleen maar aan zichzelf en hun postjes. Politiek zal nimmer veranderen. Mocht ik niet zo van het spelletje op zich houden, ik zou er een degout van krijgen. Vreselijke antireclame voor het voetbal dat niet onder stoelen of banken mag geveegd worden. Wel bizar dat dit een label krijgt vanaf 6+ ... en dat met al die doodsbedreigingen en racistische klap...

Inderdaad een erg matige kortfilm die eindigt vooraleer hij echt begint. Het gehandicaptenprogramma van de nazi’s liep parallel met de Jodenvervolging en andere groepen die zij als minderwaardig beschouwden. De film Werk ohne Autor (Film, 2018) geeft daar een mooie diepere kijk op.

De ideeën zijn goed van de film, alleen jammer van de beperkte beschikbare middelen. Doet niet wat andere kortfilms wel doen in de weinige tijd die ze hebben. De film is niet afgerond waardoor ik met een verveeld gevoel achterblijf.

Forrest Gump zag ik reeds een aantal keer. Elke keer hij op TV is, blijf ik hangen. Forrest Gump is een magische film, een soort modern sprookje van een man met een mentale beperking die de meest absurde dingen beleeft, mee de (Amerikaanse) geschiedenis heeft bepaald en geslaagd is in het leven. Tom Hanks vertolkt hier zowat zijn allerbeste rol ooit en moet zowat zijn échte grote doorbraak zijn bij het grote publiek na ook onder meer Philadelphia en Sleepless in Seattle. Vanaf dan kwam hij het volgende decennium in zijn hoogdagen terecht met uitstekende films en nog erna cashte omwille van zijn bekendheid.

De grote sterkte van Forrest Gulp is het personage zelf (perfecte match met Tom Hanks, zonder meer!). Zijn onschuldige simplistische kijk op de wereld is hartverwarmend. Het typische slome Zuiderse accent is aandoenlijk en past binnen de context van zijn personage. Gump is een eenvoudige simpele man met het hart op de juiste plaats, maar zijn hart klopt vooral voor zijn grote liefde Jenny (wat een rol ook van de aantrekkelijke Robin Wright!).

De film neigt bij momenten van het dramatische naar het sentimentele. Hoewel ook alles met een korreltjes zout dient genomen te worden, is de ene situatie absurder (en onnozeler) dan de andere. Zo vond ik de run niet zo heel geslaagd, laat staan dat Gump de uitvinder is van de smiley. De boeiendste scènes waren de Vietnamperiode en de garnalentocht met Captain Dan. De film wisselt goede momenten af met minder goede, maar deze laatste bederven de pret allerminst. Forrest Gump is een film die erg lekker wegkijkt mede door de fijne humor die geregeld terugkomt wegens de ontwapende eerlijkheid van Gump (bvb zijn antwoord of hij de tweelingsbroer is van Bubba, dat Cpt. Dan geen benen meer heeft, dat er nog iemand is met de naam Forrest Gump wanneer hij zijn zoon ontmoet, enz ...).

Degelijke thriller over een vrouw die onderweg wordt lastig gevallen en wordt ontvoerd door een psychopaat. Zoals wel vaak in dergelijke films en (verder ook in het horrorgenre) is het feit dat de personages soms ondoordachte beslissingen nemen zodat het geheel kunstmatig spannend wordt gehouden. Ik vraag me ook steeds af hoe in godsnaam je elkaar voortdurend opnieuw tegenkomt in zo'n onmetelijk groot woud, laat staan dat je niet zelf verdwaalt ...

Interessant vond ik wel de twijfel tussen het (de) slachtoffer(s) wie wie was en of hij/zij slachtoffer of mededader waren. Dit was eveneens het geval bij Stefan en later Peter. Uit paniek worden dan uit zelfbehoud ook domme dingen gedaan.

Vond het maar vreemd hoe die ontvoerder werd voorgesteld. Doet men niets, dan krijgt men het verwijt van een eendimensionaal personage, maar die telefoontjes met vrouw en kind ...? Neen, ik begreep de achterliggende reden niet zo goed. Was het om aan te duiden dat dergelijke figuren ook normaal kunnen functioneren in de samenleving en het dus eender wie kan zijn? Ik weet het niet ... Voor de rest best een OK film, gelukkig is hier dood ook onmiddellijk dood, want dat kan ook wel eens anders zijn in menig film.

Een bijzondere film in die zin dat de vader van de regisseur zichzelf speelt in een soort autobiografie. Van de film is ook een documentaire gemaakt (El Father Plays Himself). Het lijkt wel een therapie om de banden tussen de familie en zichzelf aan te halen. Erg fraai is het niet wat Roque van het leven maakt. Moegestreden na een zoveelste frats wordt Roque door zijn bejaarde ouders op straat gezet. Hij keert terug naar zijn roots richting jungle waar hij oude vrienden terugziet. Om wat geld te verdienen in afwachting van het opknappen van zijn hutje werkt hij in de illegale ontginning van goud.

Cinematografisch mooie film, prima setting en naturelle vertolkingen. Zakt halfweg wat in en moddert letterlijk aan. Of hij zijn leven werkelijk een nieuwe wending heeft gegeven wordt in het midden gelaten. Nostalgisch denkt hij terug aan zijn eigen zijn zoon met gezin dat geïmmigreerd is naar Canada. Hij beseft meer dan ooit dat het leven een dagelijkse strijd is om te overleven ...

Het geeft toch wat een negatieve connotatie als je het verloop van dergelijk plot ziet. Een kwetsbaar dronken meisje dat de aandacht trekt van een jongeman en wordt aanzien als een jager die zich stort op een makkelijke prooi, althans, zo lijkt het toch. Moest de hele tijd denken aan de recente nieuwe film van Carey Mulligan, Promising Young Woman (Film, 2020) , terwijl het ook zo maar kan zijn dan men oprecht bezorgd is.

Komt daar ineens een held tevoorschijn, want opmerkelijk is het eveneens dat de rest op de bus gewoon wegkijkt, maar vermoedelijk ontzet zou reageren als ze iets soortgelijks in de krant lezen over schuldig verzuim over één of ander misdrijf.

Mysterieus einde waarbij het niet duidelijk is welke oude wonde dit voorval opende bij Kristoffer. Was hij ooit zelf een "jager"? Is dit eerder gebeurd bij zijn zus, vriendin, ...? Leuke short die je stemt tot nadenken!

Fijn dat de debuutfilm van Aronofsky is toegevoegd. Stelt op zich niet zo heel veel voor. Vrij amateuristisch geacteerd. Het plot over de beroemde Chinese gelukskoekjes wordt hier verhaald als een soort placebo bij een falende neerslachtige deur-aan-deur-verkoper.

Wat wel interessant is om op te merken is dat je hier en daar toch de stijl van Aronofsky herkent van in Pi of Requiem for a dream. Bij momenten een snelle montage, close-ups en opzwepende muziek van die straatmuzikanten.

De minste van Wilder die ik tot nu toe zag. Niet dat deze slecht was, integendeel, maar ik had toch stiekem op nét iets meer gehoopt, zeker met het interessante plot en het vakmanschap van Wilder zelf. Het vakmanschap was sowieso aanwezig. Doet inderdaad nergens iets verkeerds, maar the finishing touch, het briljante ontbrak wat bij me.

Sowieso een intrigerend plot waarbij de verzekering opgelicht wordt door een blessure te veinzen. Het is maar zeer de vraag wie er echt beter van werd. Het slachtoffer zelf of de gewiekste schoonbroer-advocaat die geld geroken heeft. Aandoenlijk was ook de rol van de footballspeler.

Prima samenspel ook tussen Lemmon en Matthau. Bij momenten grappige en sterke dialogen. Zakt halfweg wat in na een sterk eerste uur. Toch wel eens de moeite om te zien.