Opinions

Film over twee boezemvrienden die opgroeien in de Parijse Banlieues. De één kiest het rechte pad en gaat aan de slag bij de politie. De andere blijft hangen in de criminele sferen. Uiteraard worden ze met elkaar geconfronteerd. Been there done that voor het zoveelste uiterste speelduo.

Schoenaerts doet het voorts prima en gaat perfect door voor iemand met een grote mond, maar een klein hartje. Het contrast met de meer rustige Reda Kateb is cliché, maar wel geslaagd. Het is niet zo evident de banlieues te ontgroeien, laat staan als politieagent, toch wel de vijand van de gemeenschap. De broederlijkheid en eensgezindheid wordt door Oelhoffen goed weergegeven, zoals al in de eerste scène waarbij één van de vrienden vrijkomt uit de gevangenis. Onderhoudend dat wel, maar nergens echt memorabel.

Na Twisters had ik wel zin om deze van Daisy Edgar-Jones te zien. Best wel een aangename thriller die traag op gang komt om dan een onwederkeerbare twist te krijgen. Gezien het filmgenre wist je wel dat het geen suffe romantische film ging worden.

Zoals zo vaak in dit genre vaak nogal slordig, maar ik vond het idee best fijn. Een film over kannibalisme en een netwerk van perverse geesten. Op dat vlak wat ideeën van Hostel gepikt, maar dan zonder de gore.

Het einde is inderdaad nogal afgeraffeld en waar die ene man plots heen is, is me een compleet raadsel. Ook de beweegreden van de echtgenote is onverklaarbaar, zeker omdat men er in de douche en in badkamer er zo werd op gefocust.

Los hiervan best aangenaam om gezien te hebben. Ik vond Steve het niet zo slecht doen, al is hij zeker vervangbaar. En niet dat het oscar materiaal is, maar ik kijk wel uit naar de volgende van Daisy Edgar-Jones.

Een kortfilm over dromen en het geloven in jezelf in wat je wil worden. Alleen zit in het geval van Freya een soort trauma haar droom in de weg. Best een innemende prent met degelijk acteerwerk. Zeker van genoten. Ondanks de zwaarmoedige onderwerpen al bij al luchtig en met een happy verlossend eind.

Onder het genre een cultklassieker dat in dezelfde lijn ligt van Halloween dat twee jaar eerder uitkwam. Nergens heel slecht behoudens de klassieke domme fouten die de personages maken, zeker diegene die het tot het einde overleeft. Het kon al meermaals afgelopen zijn met de moordenaar, maar op één of andere manier is weglopen als een kip zonder kop een betere optie.

Qua acteren weinig bijzonder buiten veel geschreeuw. Wel sfeervol en een uitstekend motief. Een aantal randpersonages uit het dorp moet de vloek wat aanwakkeren, maar doet dat allerminst. Best vermakelijk allemaal een slasher met het verhaal van de steeds afvallende indiaantjes.

Geweldig kortfilmpje van twee oudere dames die de deugden en geneugtes van het online daten ontdekken. Wat een prima actrice is die Judi Dench toch. Intussen eens gekeken naar haar filmcarrière, eentje om U tegen te zeggen, zelfs haar optreden in James Bond is ongemeen stijlvol. Valt haar prijzenkast wel wat tegen, slechts één schamele Oscar als beste vrouwelijke bijrol in Shakespeare in Love zo blijkt, los van de Bafta's natuurlijk ...

Leuk alvast hoe de dames zich opnieuw 3x7 voelen en al giechelend vissen naar een date. Leuke dialogen, erg gevat met een humoristisch kantje. Erg van genoten!

Nooit fan geweest van Ghostbusters en deze film past wel wat in hetzelfde straatje. Een heleboel spoken in dat typische witte schijnsel. Vervolgens met wat grappen en grollen. Eng voelt het nimmer aan, het is in zijn geheel zelfs flauw te noemen. Op de DVD-hoes staat een label van 12+, welja, ook een film geknipt voor Michael J. Fox.

Luchtig en geestig, dit laatste is zowel letterlijk en figuurlijk te nemen. Elfman smukt het geheel nog op met zijn muziek. Vermakelijk en onderhoudend, puur entertainment. Niet geweldig in mijn ogen, maar fijn voor een keertje.

Ik kijk wel wat Vlaamse of Belgische films, maar in principe laat ik in eerste instantie dergelijke films opzij liggen. Zo veel zelfs dat ik tot ik hier kwam lezen dat dit eigenlijk het vervolg was op Frits en Freddy. Het lijkt me niet dat beiden erg met elkaar verbonden zijn, dus op dat vlak al geen probleem.

Beetje flauw allemaal natuurlijk. Gangsters die weinig natuurlijk overkomen, absurde humor afgewisseld met onnozele humor. Een plot met haken en ogen aaneen, maar hier en daar zeker ook een leuk moment. Zo vond ik de flikken Daeseleire en Scheepers wel iets hebben. Hoewel het plot in dergelijke films nauwelijks wat voorstelt, was het hier wel erg pover. Net iets te weinig chemie ook tussen De Ridder en Van den Begin.

Een film over de pijnappelklier oftewel de pineal gland, heb ik meteen ook mijn Engelse woordenschat weer wat uitgebreid. Een lekker over the top horrorfilm met vreemde creaturen en losgeslagen wetenschappers. Barbara Crampton mag er best wezen en gaat helemaal los wanneer vlecht en bril worden afgegooid. Dan pas zie je werkelijk hoe knap deze dame is. Geen horror zonder knappe deerne natuurlijk. Die symbiose blijft onontbeerlijk.

De film valt wat uiteen in twee delen. In het eerste gedeelte zitten we met de mede-wetenschapper Dr. Tillinghast die als gek wordt verklaard. Samen met Bubba en McMichaels wordt het experiment hernomen. De film valt dan wat in herhaling, want het experiment blijft herhaald worden, maar gaat dan compleet los - zowel qua plot als visueel - wanneer het derde oog tot ontwikkeling komt bij zowel Tillinghast als het creatuur dat Dr. Pretorius moet voorstellen. Eindelijk wat gore dan, buiten Pretorius zelf dan, in de setting van het ziekenhuis. Leuk rolletje ook van b*tch Dr. Roberta Block die meer uit rancune en kortzichtigheid handelt. Het plot klopte wel niet altijd vond ik, maar ik heb er zeker van genoten.

Toch wel een klassieker in het genre. Een naam als een klok. Een film die ook duidelijk uiteen valt in twee delen. De periode tijdens de Titty Twister en het gedeelte ervoor. Het eerste gedeelte is een zuivere misdaadfilm, een roofoverval en een ontvoering. Best onderhoudend, maar ook bikkelhard. Dit is geen "A perfect world" van en met Clint Eastwood. De gangsters zijn meedogenloos en het is vooral Tarantino die handelt als een complete onstabiele gek.

Niet dat het allemaal zo geweldig is, maar amusant is het zeker. In Tittty Twister gaat het er nogal rommelig aan toe. De gevechten zijn leuk, maar de effecten van sommige vampiers zien er niet geweldig uit. Het horrorgehalte neemt hier de bovenhand.

Fijn acteerwerk, mooie wisselwerking tussen Clooney en Tarantino. Juliette Lewis mocht er ook best wezen. En die kleine bijrolletjes van Danny Treijo zijn steeds zo herkenbaar. Wat een karakterkop heeft die man.

Naar deze film had ik wel enige verwachtingen, te meer omdat hij - weliswaar helemaal achteraan - werd opgenomen in de lijst van Film Pegasus. Een film over Pearl Harbor en de verwijzing naar de blockbuster Pearl Harbor (Film, 2001) van Michael Bay is gauw gelegd.

Ik vond het eigenlijk maar een lome bedoeling. Vol actie en spektakel staat er op de filmhoes. Nou ja. De actie vond exact plaats na 100 minuten en duurde geenszins 10 minuten. Niet dat de actie voor mij het belangrijkste was, maar erg bijzonder vond ik hem niet. Er is wat geflirt en gestoei, een scène waar Ursula Andress Dr. No (Film, 1962) jaloers op zou geweest zijn en dan heel wat stoerdoenerij tussen privates en oversten onderling. En dat anderhalf uur lang omdat er één principieel niet wou boksen.

Neen, memorabel werd het nooit. Wat romantisch gezwets tussen Lancaster en Kerr, erg theatraal, eigen aan de tijd wellicht. Eigenlijk was het enkel Sinatra himself die nog wat schwung bracht in de rollen. Ik had er me toch net iets meer van voorgesteld.

De tweede Bond-film en tweede productie met Sean Connery die hier gegroeid is in zijn personage als Bond. Een film die meer als de hedendaagse Bondfilms puur spionage uitademt. Lange uitgesponnen scènes zoals de treinreis blijven toch boeiend en de onbekende andere spion zorgt voor een zekere spanning zolang Bond zelf het niet door heeft.

Fijne personages ook met de letterlijke sterke contraspion en die kleine stijve vrouwelijke kolonel, typische karikaturale figuren uit het USSR-tijdperk. Q komt ook voor het eerst in beeld met zijn gadgets die uiteraard in de loop van de film in de praktijk worden toegepast.

Degelijke Bond met hier en daar leuke actiescènes zoals de boot en de helikopter. De intro blijft nog wat braafjes. Het is wachten op de eerste Bond waarbij die direct al voor een spetterende climax zorgt.

Eindelijk gezien. Niet dat hij op mijn lijstje stond, maar hij passeerde toevallig op TV, waarschijnlijk omdat de tweede intussen in de zalen te zien is. Al bij al een degelijk script dat niet zozeer op andere producties leunt. Uiteindelijk heb je dan toch een bad guy gevonden, maar die kwam pas later tot ontwikkeling.

Positief dus dat het gros van het verhaal zich toespitst op de relatie tussen Anna en Elsa, en de moeilijke relatie die Elsa heeft met haar bijzondere krachten. Angst en ontkenning staan centraal in deze film en doet me in dat opzicht wat denken aan een super hero film waarbij ook mensen uit angst dreigen te reageren.

Leuke personages ook met Olaf. Grappig personage alvast, maar ook de eland vond ik fijn. De persoonskarakters zijn mooi uitgewerkt, vooral de zusjes dan. Animatie is knap. De vele songs verveelden me op den duur wel, zeker in het begin te veel. Het haalde soms het ritme uit de film. Voor de rest een prima Disney.

Redelijk vervolg op het eerste deel van Frozen. Wie fan was van deel I, zal ook hier wel aan zijn trekken komen. Typische Disney met zijn vele zangmomenten, een beetje te veel van het goede al nam het gelukkig in de loop van de film een beetje af.

Grootste pluspunten zijn sowieso de knappe animatie. Ook Olaf en Sven blijven het erg goed doen. Het script met de vier natuurelementen zagen we elders ook al eens, maar het was best prima uitgewerkt. Geen idee of de kleinsten onder ons het allemaal wel goed begrepen, want zo eenvoudig was het nu ook niet. Degelijke film, maar één keer zal voor mij meer dan voldoende geweest zijn.

Mja, op zich stelt het allemaal niet te veel voor. Een beetje een eigenaardig plot dat wel, maar daarom nog niet minder interessant waarbij een rijke Engelsman de idee krijgt onvoorwaardelijke liefde af te dwingen bij zijn geliefde door haar in een bordeel te stoppen. En ook hij liet zich als klant niet onbetuigd onder het toeziend oog van zijn geliefde.

O, de bizarre naam van de mooie vrouw stemt met alles in al sprak haar gezicht dikwijls boekdelen. Dat niet alles goed ging aflopen zoals gedacht, was te voorspellen waardoor ik het plot nog behoorlijk intrigerend vond. Daarnaast ook een aantal leuke invloeden van China ergens begin 20e eeuw. De groezelige cafés, straatjes en bordelen werden knap weergegeven. Qua sfeer en omkadering dus ook redelijk. Filmisch wel vrij verouderde film. Qua erotiek viel het ook best mee.

Gisteren Fruitvale Station meegepikt omdat het onderwerp me wel boeide over een 22-jarige jongeman die door buitensporig politiegeweld om het leven kwam op nieuwjaarsdag 2009. Intussen zijn we 2018 en de laatste jaren is het politiegeweld in de Verenigde Staten alleen maar toegenomen. Vorig jaar nog in Tulsa, maar het bekendste voorbeeld is dat van Michaël Brown uit Ferguson in 2014. Het is soms hallucinant te moeten vaststellen dat dergelijke handelingen van machtsmisbruik schijnbaar veelvuldig voorkomen al mag wellicht niet vergeten worden dat politiemensen waarschijnlijk mogelijks mede paranoïde optreden omwille van het vrije wapenbezit en daarom extra op hun hoede zijn. De vraag van de kip en het ei dus …

De film is vrij sereen en dat apprecieerde ik wel. Het is geen propaganda of oproep tot. Mogelijks is het levensverhaal van Oscar Grant verbloemd en rooskleurig voorgesteld, maar dat vergoelijkt nog steeds zijn dramatisch en vooral vermijdbaar overlijden niet. Oscar was geen lieverdje, was een ex-gedetineerde en handelde soms in softdrugs. In de film wordt hij ook vooral voorgesteld als een levenslustig opgewekt persoon. Mooie vertolking van Michael B. Jordan. De film is vrij kort (80-85 minuten) en is eigenlijk ideaal. Geslaagde film over een polariserend onderwerp. Emotioneel en aangrijpend zonder klef over te komen, 3,5*.

Beetje vreemd dat deze film gecatalogeerd staat als deels komedie. Veel humor bespeurde ik niet in de film, zelfs niet op ironische wijze. Een aantal vreemde personages, dat wel, maar ook niet zozeer stereotiepen waarin sommige films dreigen in te vervallen. Het is een film die inderdaad wel wat weg heeft van een Coen-productie. Die duistere mysterieuze sfeer balancerend op het genre van misdaad met intrigerende personages.

Er lopen inderdaad weinig sympathieke knullen rond in de film. Iedereen lijkt wel iets te verbergen hebben of heeft weet van een aantal dingen, maar zwijgt als vermoord. Die toer gaat het niet helemaal op en eigenlijk is het plot eenvoudig en focust zich dit louter op het hoofdpersonage van Robert zelf. Wat dan wel te weinig naar voren komt, is wat er dan wél gaande is in het dorp dat iedereen daar vertrekt of verdwijnt.

Prima sfeersetting alvast en ook het plot openbaart zich stilaan. Robert raakt stilaan verstrikt in zin leugens. Best fijn op te volgen. Heb me zeker niet verveeld of geërgerd. Prima filmpje!

Sterk psychologisch drama van een bloedeloos huwelijk waarbij een vreemde mysterieuze gast een schaduw werpt over het gezin. Hoe hoe, wat en waarom is niet meteen duidelijk, maar je hebt al snel door dat het gewone leventje dra verstoord zal worden eens de maskers afvallen. Zoals zo vaak is er wel een link in verleden, een soort geheim dat dreigt onthuld te worden.

Harmonium vond ik vooral knap door zijn ijselijke afstandelijke sfeer waarbij elke scène met Yasaka een onbehaaglijk gevoel creëerde. Maar ook de scènes tussen het koppel waren sterk. De vrouw die haar best deed om het gezin én het huwelijk te managen, maar de partner zelf liep er vaak ongeïnteresseerd en afwezig bij. Die tafelmomenten waren triest en gelukkig was er nog de mooie dochter die wat licht bracht.

Een film die met zijn stiltes prachtig onderbroken werd door het aandoenlijke orgeldeuntje dat al dagen door mijn hoofd spookt. Enige grote minpunt vond ik de verloren zoon die ook toevallig daar zijn toevlucht zocht. Bizar ook dat die vrij snel aanvaard werd in het gezin. Tot slot een aangrijpend einde uit machteloosheid en wanhoop. Knap!

Zeer geslaagde film van Lukas Moodysson, maar misschien lagen de verwachtingen net te hoog. De film schetst een beeld van aantal jongeren in een onbeduidend afgelegen Zweeds dorpje. Een film die je ook vaak in de VS ziet opduiken. Moodysson daarentegen slaagt erin karakter, diepgang en kwaliteit te steken in zijn personages, dit in tegenstelling tot de grote broer uit de VS waarbij oppervlakkigheid nogal eens de kop durft op te steken in dit soort films.

Alles draait rond erkenning, liefde, vriendschappen, op zoek gaan naar zichzelf en aanvaard worden. De mening van de ander of gezien worden is erg belangrijk. Zo ook voor Agnes, een wat bedeesde tiener die heimelijk verliefd is op één van de populairste meisjes van de school. Weinig lieverdjes gezien ook. Zowel Agnes zelf, het gehandicapte meisje als Elin of Jessica zijn vaak hard voor elkaar. Het is hun manier om zich staande te houden. Hoewel de beeldkwaliteit niet top is, wel mooi in beeld gebracht met onder meer close-ups. Ook de slotscène is puur en authentiek.

Het is altijd leuk om The fugitive nog eens op te leggen: dat is straks 25 jaar na de release onveranderd gebleven. Het verhaal is clichématig met een onschuldig veroordeelde die weet te ontsnappen en tracht zijn onschuld te bewijzen. Hier en daar ook wat plotgaten en onduidelijkheden, maar laat dat vooral de pret niet bederven! The fugitive is een klassieker en behoort tot de top in zijn genre. Niet in het minst door het aandoenlijke personage van dokter Richard Kimble dat uitstekende wordt gespeeld door Harrison Ford. Al wordt hij toch overpowerd door de flamboyante deputy Sam Gerard, gespeeld door een sublieme Tommy Lee Jones. Beiden brengen de film naar een hoger niveau en maken er een mooi kijkstuk van.

Interessant om op te merken is ook dat er aandacht wordt besteed aan de psychische druk die rust op een voortvluchtige. Geen moment rust, steeds achterom moeten kijken, de constante onrust moeten ervaren om opgepakt te worden, niemand kunnen vertrouwen, enz … Ook de wanhoop en angst staat af te lezen op het gezicht van Kimble (bvb na de val in de dam toen hij in slaap viel in het bos). De film bestaat eigenlijk uit 2 delen: enerzijds heb je de spannende en boeiende vlucht met het kat-en-muisspel met de FBI tot gevolg, in mijn ogen het meest interessante van de film. Anderzijds zoekt Kimble naar sporen van de échte moordenaar van zijn vrouw en ontdekt hij dat de motieven belangwekkender waren dan aanvankelijk gedacht.

Ook de actiescenes zijn best geslaagd. Vooral de treinramp blijft me bij. De val in het water is wat gedateerd, maar dat is niet zo erg. Sommigen zullen zich misschien storen dat Kimble steeds de onweerstaanbare drang vertoont patiënten te willen helpen. Goh, aan de andere kant creëert het sympathie voor zijn personage (als dat er al niet was). Bovendien zou het tegendeel pas onrealistisch zijn. Voor de rest goed gefilmd, mooie ondersteunende muziek, goede casting, kortom, zijn 4,0* meer dan waard!

Ik vind het eerlijk gezegd niet zo'n gemakkelijk te beoordelen film. Er zitten zeker goede elementen in, maar ik kon weinig aanvangen met de personages die de antagonisten moesten vertolken. Zuiver qua acteerwerk zat het wel OK denk ik. Goebbels komt er vrij goed uit en de hele kijk op het propaganda-apparaat ziet er waarheidsgetrouw uit. De film toont wel aan hoe machtig en invloedrijk Goebbels en zijn departement was. Censuur en sturing volgens het boekje. Op dat vlak zelfs bewonderingswaardig hoe professioneel dit werd ingezet voor geheel nazi-Duitsland.

Toch kan ik me niet van de indruk ontdoen dat ik betere nazi-films heb ervaren. Ik vond het echter wel goed hoe echte archiefbeelden doorheen de film ingezet werden en werden nagespeeld. Hitler vond ik veel minder uit de verf komen. Niet alleen door Fritz Karl zelf, ook door zijn rol in de film. Moest die hem op een bepaald moment meer bezig houden met de escapades tussen huize Goebbels dan met de (voorbereiding op de) oorlog zelf.

Het was pas echt een topfilm geweest wanneer men nog meer had gefocust op de propagandamachine, de aanpak, de impact, de gevolgen ... Het wordt benoemd, maar ook niet meer dan dat.

Full metal jacket was er eentje die al heel lang op het verlanglijstje stond en die ik nog nooit eerder zag. De film valt uiteen in twee delen waarbij vooral het eerste deel met de drillsergeant ontzettend sterk is, maar in Vietnam zelf een beetje terugvalt.

De opleiding op Parris Island is geen lachertje en Kubrick maakt de kijker meer dan eens duidelijk dat het proces van ontmenselijking duidelijk aanwezig. Zo is het eerste shot wat je ziet een tondeuze die de (wilde) haren van de rekruten worden afgeschoren. Niets zo persoonlijk voor een mens blijkbaar dan het afscheren van het hoofdhaar. Weg identiteit, weg vrij denken, weg eigen mening. Ze worden overgeleverd aan Hartman, een drillinstructeur van de ergste soort die van hen allen vechtmachines moet maken.

Naast instructeur Hartman springt natuurlijk de rol van Vincent D’Onofrio in het ook met de papperige Leonard. Vooral de laatste scène in het kamp is werkelijk subliem en is een typisch Kubrick-moment waarbij hij de link legt tussen erotiek en wapens/machines. We zien dit ook terugkomen in zijn andere films zoals Dr. strangelove of A clockwork orange. Maar de erotisch gelieerde scènes zijn ook ervoor aanwezig wanneer ze al zingend en marcherend met hun geweer hun ballen vastgrijpen of wanneer ze de vuilbekkerij van Hartman aanhoren.

In het tweede deel wordt vooral gefocust op soldaat Joker als oorlogscorrespondent. Uitkijken is het vooral naar de uitgebreide sniperscène waarbij naast de spanning en actie vooral de metamorfose van Joker erg boeiend is om te volgen. Worstelend met zijn eigen dualiteit zoals hij zelf verkondigde weet hij niet goed hoe hij moet omgaan met de oorlog. En zo waren er wel velen in welke oorlog dan ook. Tot je eerste dode valt, dan ben je los waarschijnlijk? ...

Wat het tweede deel ook mooi naar voren brengt is de gemediatiseerde oorlog waarbij de oorlog rechtstreeks tot in de huiskamer werd gebracht met geconstrueerde videoboodschappen en veel stoerdoenerij. De werkelijkheid daarentegen was een tikkeltje anders. Verder zoals gebruikelijk fijne montage en uitstekende catchy songs uit de jaren 50-60. De gevechten in de stad waren ook eens iets anders dan de traditionele jungle in zoveel andere Vietnamfilms. Het tweede deel is zeker niet slecht, maar is minder dan het meesterlijke eerste deel. In zijn geheel alvast nog een sterke 4,0*!

Een film die wel een belletje deed rinkelen, maar tegelijk een film waarbij ik tegelijk niet wist waarover hij ging. The full monty is eveneens een Engelse uitdrukking waarvan ik wel al van had gehoord, maar ik legde de link niet onmiddellijk.

Eigenlijk is het een vrij luchtige ontspannen film omhuld met wat suikerlaagjes. Nochtans hebben de mannen in het gezelschap het alles behalve makkelijk en tiert de werkloosheid en dreigende armoede hoog in de verpauperde arbeiderswijken van de grijze stad Sheffield.

Het is gewoon prima gebracht met een leuk verhaal, prima casting en vooral de nodige dosis (zelf)humor. Het is beslist geen volbloed komedie, maar die juiste snaren vind je wel geregeld terug in dergelijke Britse films. Je kan de film best als innemend en charmant bestempelen. De sfeer zit gewoon goed, net als de soundtracks die het in zich hebben om de ambiance erin te houden.

Degelijke en interessante animatiefilm over de Rode Khmer waarbij we het relaas zien van een gezin dat uit elkaar wordt gerukt. Behoudens Jolie's First They Killed My Father (2017) of The Killing Fields (1984) niet zo vertrouwd met het regime van Pot, ook niet op school overigens. De slavenkampen, de propagandamachine en de massamoorden zijn een bittere déjà-vu waaruit de mensheid maar niet leert zo weten we vandaag.

Het verhaal is persoonlijk gerelateerd op de getuigenissen van de moeder van de regisseur. Chou en haar gezin dienen hun thuis te verlaten en vertrekken voor een lange mars naar het arbeiderskamp. Onderweg raken ze hun zoontje kwijt. De harde levensomstandigheden van het regime komen veelvuldig aan bod, fysisch geweld niet expliciet, maar wel suggestief met lichtflitsen (of geluiden) voor executies. Het harde leven aan de hand van de propagandamachine, het slavenbestaan, de honger en mishandeling wordt goed weergegeven.

Ook de natuur met zijn mooie felle kleuren komt sterk aan bod in de film en wordt mooi weerspiegeld tegenover de gruwel. Het had iets van een Terrence Malick. Do probeert een genuanceerd verhaal te brengen over wat er zich toen speelde vanuit de buik van het gebeuren. Funan is een boeiende weergave zonder veel politieke of historische gebeurtenissen. Het vertelt een verhaal over hoe een bevolking trachtte te overleven in deze hel.

Een meer dan degelijke film over een verlamde (jonge)man die lijdend aan de ziekte van Duchenne hulpverleners en vooral zichzelf dient te aanvaarden. Er zijn wel al meerdere films geweest die dit onderwerp aansnijden, dus origineel is het zeker niet. Het genre kan dan wel verschillen: drama of komisch, maar deze film brengt een luchtige prent waarbij humor en zelfspot niet uit de weg wordt gegaan. Geslaagd is alvast de goede chemie tussen Ben en Trevor. Hun gesprekken zijn steeds boeiend om te volgen en vaak is het onduidelijk hoe de ander zal reageren op één of andere opmerking.

Ook het fenomeen van de roadmovie past mooi in dit plaatje. Fijn om dit te verweven in het verhaal, wensen en leefwereld van Trevor. Beetje vreemd wel dat ze wat mensen onderweg oppikken die wonderbaarlijk het eveneens zien zitten om mee op stap te gaan. Maar Gomez bvb doet het vrij goed, toch wel wat van verrast.

Het einde is was te sentimenteel met een te veel good feel gehalte. Alles komt plotseling samen en Ben is de grote held die voor alles een oplossing blijkt te hebben, zelfs voor zichzelf waardoor hij eindelijk het verleden een plaats kan geven. Voor mij een kleine smet voor een voor de rest prima film waarbij luchtigheid in een zwaar thema voor een mooie balans zorgt.

Ongemakkelijke film. Niet alleen omdat we in het ongewisse gelaten worden over de motieven van de gijzelnemers. Ook niet omwille van de brutaliteit waarmee ze te werk gingen, maar bij mij bekroop het vervelende gevoel me toen die psychopaat Paul zich rechtstreeks richtte tot mij, de kijker. Alsof ik een ramptoerist was, een voyeur die kickte op de omstandigheden. Machteloosheid ook, want ik kan vanuit mijn zetel niets doen. Uiteraard allemaal fictie, maar toch. Haneke heeft dat goed bezien om een extra dimensie te leggen in zijn film.

Nu zelfs los hiervan creëert Haneke met zijn docu-achtige stijl een zekere spanning. Camerashots en -standpunten werden zorgvuldig uitgekozen in een zekere rust, alles in opbouw naar de climax. Zelfs de humor ontbreekt niet, want hoewel de gruwel wordt opgevoerd, kent de film ook zijn speelse luchtige momenten. De wijze waarop de boeven zich tot de woning verschaffen én de bewoners doen twijfelen over hun eigen handelen, is daar een mooi voorbeeld van.

Eén ding vond ik erg jammer. Dat lag niet aan de film, maar aan de DVD-hoes. Welke onverlaat haalt het in zijn hoofd om de volledige plotlijn uit de doeken te doen? Staat daar zwart op wit dat het gezin wordt uitgemoord. Voorbij spanning, alleen op de wijze waarop was het even wachten ...

Ik ben iets minder enthousiast over de film. Niet dat ik me niet vermaakt heb, maar ik bleef vooral verhaaltechnisch wat op mijn honger zitten. Er zat te weinig samenhang tussen de personages. Jammer, want elk individueel hadden ze best wel wat te vertellen.

Zo heb je de stille Kyomi waarbij het spreekwoord 'stille waters en diepe gronden' best van toepassing op is. Rouwend om de dood van haar ouders, opgroeiend bij haar oom, maar het ontbreekt haar aan een warm nest om begrepen te worden. Blijkt dat ze een ongelooflijk talent heeft om Manga te tekenen. Fijne ontwikkeling alvast van het personage.

Ook haar zus is interessant. Ze denkt dat de evenaar door haar gat loopt en vindt dat ze meer is dan het achterlijke boerengat dat ze ontvlucht is voor de grootstad Tokyo. Haar enige probleem is dat ze de enige is die dat denkt waardoor haar carrière niet echt van de grond komt (figuurlijk dan toch niet).

Het personage dat het meest doorheen de film boeiend is om te volgen is de onderdanige en steeds opgewekte Machiko. Steeds happy sunshine ongeacht wat er gebeurt. Even schrikken toch wel wanneer ze door haar partner in het begin bruutweg werd weggeduwd toen ze haar schoonzus wou troosten.

Prima samenspel en ontwikkeling tussen de personages, maar ik miste een duidelijke plotlijn. Voor de rest prima wegkijker.

Het eiland Lampedusa heeft de laatste jaren een vrij negatieve connotatie gekregen door de vluchtelingencrisis die onder andere al jaren de Middellandse Zee ziet als de laatste horde naar het Europese vasteland. De laatste jaren hoor je heel frequent negatieve berichten van omgeslagen gammele bootjes en talloze verdronken drenkelingen.

Het was me niet bekend dat Lampedusa, amper een voorschoot groot, ook bewoond wordt door lokale Italianen. Schijnbaar onbezorgd leiden ze hun normale leventje: kinderen die een katapult maken en zorgeloos spelen; een vrouw die rustig pasta staat te koken met de radio op de achtergrond. Alsof het leven gewoon doorgaat los van elke gruwel. Alsof je als mens gewoon raakt wat voor gruwelijke dingen in je toch wel dichte nabijheid gebeuren. En inderdaad, het leven gaat gewoon door los van het feit of je dan onverschillig bent of niet. Ik merk dat bij mezelf ook als ik geraakt ben door een kleine of grote gebeurtenis in het nieuws. Even later ga je terug over tot de orde van de dag.

Rosi brengt beide werelden erg mooi in beeld en laat er je over nadenken zonder sensatie of extreme gruwel in beeld te brengen. Knappe docu die niemand onverschillig zou mogen laten. Knappe cinematografie! Mooi!

Niet bepaald een fan van het eerste uur van Mad Max of Fury road. Maar ik zat meteen in de film en dat hielp wel, want ik heb me geen minuut verveeld. Het is maar zeer de vraag of je in dergelijke apocalyptische wereld wel wil leven of overleven, want van enig rechtssysteem is nauwelijks sprake. Eten of gegeten worden, oog om oog, tand om tand.

The Wasteland is één desolaat landschap van moreel en fysisch verval. De rust wordt verstoord door ronkende motoren en drie 'koninkrijkjes' met elk hun waarde zouden een perfect handelssysteem op poten kunnen zetten, maar vooral één ervan verkiest een minder intelligente oplossing.

Ik vond de actie en achtervolgingen knap, zoals ik had verwacht ook. Mooie sound en voldoende actie om diverse scènes aan elkaar te breien. Taylor Joy komt relatief laat op de proppen, maar maakt meteen indruk. Met die doordringende ogen van haar en die zwarte schmink op haar voorhoofd moet ze niet onderdoen voor de rest van het decor dat meer bestond uit landlopers dan krijgers. Inderdaad, een eenvoudige wraakfilm, maar wel eentje van hoogst vermakelijke soort.

Fury is een oorlogsfilm boordevol geweld. Centraal staat een Amerikaanse tank die op het einde van de oorlog de controle tracht te verkrijgen op het versnipperde Nazi-Duitsland. Hier en daar zijn er nog verzethaarden en die maken het de tankeenheid van Don knap lastig. De controverse en de gruwelijke beelden worden niet geschuwd. Pitt mag onmiddellijk van wal steken met zijn mes. Even later wordt over een lijk gereden alsof het een blikje cola was.

Visueel zag het er wel allemaal mooi uit met veel oog voor detail. Ook de regie en het camerawerk was van een voldoende tot goed niveau. Pitt leeft zich wederom uit als Nazihater en sluit geen compromissen. Zijn crew volgt hem blindelings en natuurlijk moet er wel één bange wezel zijn. De bange wezel die nota bene uitgroeit tot een held, surprise surprise ...

Qua verhaal is de film erg beperkt. Vele clichés passeren de revue en het Amerikaanse heroïsme is nooit ver weg. The good versus the bad guys. De slotscène waarbij de ene Duitser de rookie laat leven is al even onbegrijpelijk. Alsof iemand een vijand gratie verleent wanneer hij met hand en tand haast een heel bataljon (van makkers) om zeep heeft geholpen. Die gevechtscène met de tank was trouwens erg spectaculair. Maar dat antitankgeschut kon veel sneller en vaker ingezet worden. Goed gefilmde scène, maar totaal over the top. Ook de laserstralen vond ik zeer eigenaardig. Geen idee wat daar de bedoeling van was. Fijn op eens gezien te hebben, maar er is veel beter op de markt. Vermakelijk, maar meer ook niet.

Virgin Mountain geeft een zielig, maar mooi portret weer van een 43-jarige asociale man die nog thuis woont. Hij ziet er onverzorgd uit, is zwaarlijvig en heeft moeite om sociale contacten te leggen. Zijn moeder heeft hem het liefst bij haar thuis. Fusi is het cliché van een lamme kinderlijke lamme goedzak zoals ook 'the comic book guy' uit The Simpsons er één is. Geen stripverzamelaar hier - het had gekund - maar Fusi is verzot op speelgoedauto's op afstandsbediening, zijn verzameling Action Man-figuren en zijn modelbouw over de Slag van Alamein. Het is een gek gezicht om zo'n imposante man te zien spelen met dergelijk speelgoed. Hij heeft een uitzichtloze baan, wordt gepest op het werk en krijgt van zijn pseudo-schoonvader een danscursus cadeau.

Wat volgt is een prachtige inkijk in al zijn eenvoud op het leven van Fusi. Mensen die niet voldaan aan het ideaalbeeld worden snel in een hoekje gedrumd en worden sociaal uitgesloten. Als je bovenop beperkte sociale vaardigheden hebt, dan leef je geïsoleerd. Het is niet verwonderlijk dat hij nog het best kan praten met zijn vijfjarig buurmeisje. Door Sjöfn opent een nieuwe wereld voor hem, maar haar bipolair gedrag is eerder een vloek dan een zegen voor zijn openbloeiende leven. Het einde is mooi, maar triest tegelijk. Toch blijft de film voldoende luchtig door de komische elementen die aan bod komen. Je leeft geheel mee met het personage van Fusi, mede doordat Gunnar Jonsson een prachtrol neerzet.

Erg mooie ingetogen film. Een sterke 3,5*!

Ijzersterk drama dat ik zag op Sooner. Een film die gezien het thema neigt naar een melig gedoe, maar toch heb ik de indruk dat Fujimoto er een sereen en warm portret van heeft gemaakt. Op zich niet zo'n nieuw thema waarbij een ziek individu wordt verzorgd door een buitenstaander, en hoe groter het contrast tussen beiden, hoe leuker de "televisie". Zie maar naar Intouchables (Film, 2011) .

Weinig humor hier te bespeuren. De klemtoon ligt volledig op de interactie van beide hoofdpersonages. Opmerkelijk is dat de verzorgster van Sunchaku blind is waardoor beiden geconfronteerd worden met een handicap en elkaar ook beter begrijpen.

Geen happy (end) film, daarvoor worden niet alle problemen die de revue passeren - zelfs die buiten de handicap om - opgelost. Dat hoeft ook niet, integendeel, want dat zou nogal onrealistisch zijn en de film niet ten goede komen. Wel goed om de subthema's als de bemoeizieke familie en het zoontje van Hanae mee verwerkt te zien in de film.

Futari no sekai is een authentieke oprechte film met prima acteerwerk. Warm aanbevelingswaardig!

Fijne gevoelige film die nogal wat tegenstellingen tegenover elkaar opwerpt. Zo heb je de hoofdpersonages wiens leven het tegenovergesteld zijn. Leven en dood, liefde en verdriet. Ook de natuur met zijn woeste golven geven een bepaalde symboliek weer. De angst voor het water, voor het onbekende niets wetende welke mooie natuurpracht zich onder het water bevindt.

Qua cinematografie erg mooie film, prima acteerwerk en fijn camerawerk. Erg graag naarmate gekeken. Ook op emotioneel vlak raakt de film de juiste snaar. Een film die prima in balans is: gevoelig, maar niet sentimenteel.