Opinions

Mijn eerste film uit Ivoorkust. Vermoedelijk een gerestaureerde film, maar de film zag er best prima uit. Toch al ruim 50 jaar oud. Ik vond het onderwerp ook nog best OK. Het acteerwerk mocht dan wel wat theatraal zijn.

De film werpt een blik op de Freudiaanse psychologie, mede door het lange verblijf van het hoofdpersonage in Europa. Dat ook de Afrikaanse aanpak om psychologische problemen aan te pakken niet echt heilzaam waren, moet hij zijn eigen trauma trotseren.

Een vrij progressieve film ook op seksueel vlak, toch niet zo evident denk ik. Fijn om eens gezien te hebben, maar zeker geen hoogvlieger.

Misschien niet zo'n ingewikkeld plot, maar ik kon toch maar weinig hoogte nemen van de film. Misschien omdat het verhaal ondergeschikt is. Wat me het meeste bijblijft is de frivole levendige toon van de film. Sfeervol en kleurvol, het is toch zo hoe de jaren 60 geuit worden, maar het mocht best ietsje meer zijn.

Gelukkig hebben we Anna Karina nog die me een klein anderhalf uur toch min of meer geboeid deed verder kijken. Een plezier om bezig te zien! (K)luchtige losse stijl van verhaal, eentje om vrolijk te worden zonder echt specifieke humoristische scènes.

Een film over mannen en vrouwen, de filmtitel zegt het zelf, maar waarbij we toch niet goed weten wie nu jager of prooi is. Wie heeft er hier de touwtjes in handen? Angela denkt er het hare van!

Als je niet van Denzel Washington houdt, dan ben je met Fences eraan voor de moeite. Ik heb niet meteen een probleem met hem al loop ik er ook niet steeds warm van. De goede man komt veelvuldig aan bod in de film met zijn ellenlange dialogen. De gehele film, is eigenlijk één lange dialoog op bijna één en dezelfde locatie, namelijk in en vooral rond het huis van Troy Maxson.

Maxson is blijf steken in het slavernijtijdperk/of de periode erna en heeft een heus blankencomplex. Nu, we moeten dit zeker niet minimaliseren, want in de jaren 50 is er nog steeds een groot rascistisch mentaliteitsprobleem onder blank Amerika. Als beloftevol honkballer 20 jaar te vroeg geboren denkt hij nog steeds weemoed terug aan zijn verleden en zijn ontnomen toekomst waar zwarten zich dubbel moesten bewijzen vooraleer ze konden wedijveren met blanken.

Desondanks is hij trots op zichzelf wat hij bereikt heeft en is hij door het dolle heen wanneer hij chauffeur wordt van de vuilniswagen en hij onderdak bekomen heeft voor zijn gezin (hoewel dit grotendeels te danken is aan zijn invalide broer ten gevolge van zijn soldatenperiode in WOII).

Maxson regeert met ijzeren hand binnen zijn gezin. Talloze films hierover passeerden reeds de revue. Het deed mij onder andere denken aan Tree of life met Brad Pitt/Jessica Chastain van de regisseur Terence Malick die eveneens wordt gekenmerkt door een erg patriachale structuur in de samenleving. De man des huizes zorgt voor brood op de plank, moeder de vrouw zorgt voor het huishouden en de kinderen. Kinderen kunnen onder het vaderlijke juk geen kind zijn en worden gedomineerd en hard gemaakt voor de koude wereld rondom hen. Het is de vader die bepaald wat goed voor hen is. Jammer genoeg is het net datgene dat het kind niet wil (honkballen of muzikant worden). Moeder de vrouw kijkt op de achtergrond verbitterd toe ...

De idee is dus best goed te noemen. Toch komt de film nauwelijks van de grond. Na 25 minuten keek ik even op de klok en dacht ik bij mezelf, dit is een lange intro. Bleek achteraf dat de intro meer dan 2 uur duurt. Het gebrek aan schwung is zowat het grootste manco van de film die rustig voortkabbelt.

De acteerprestaties waren top. Denzel was objectief gezien ok tot zeer goed, maar wordt naar huis gespeeld door Viola Davis, zeker bij haar preek! Vooral door de goede sfeer, context en acteerprestaties zeker een 3,5* waard.

Degelijke animatiefilm die op zich niets nieuws toevoegt. Het verhaal is vrij standaard, maar de setting over de stierengevechten is wel boeiend. Een film ook met een boodschap. Niet iedereen is wat de maatschappij je oplegt. Je bent wie je bent omdat je je er goed bij voelt.

Ontroerend en grappig, een mooie mix verweven in de film. Best wel van genoten. Ideaal filmpje voor kinderen, maar ook volwassenen kunnen hier hun hart ophalen. Meer dan degelijk dus!

Leuke gemoedelijke typische 80's of 90's schoolmovie die me redelijk is bevallen. Niet van het niveau van Groudhog Day of When Harry meets Sally, maar toch met een duidelijke en interessante boodschap: Yolo! of Carpe diem. Mensen laten zich vaak als kuddedieren leiden en vinden de maatschappelijke regels vanzelfsprekend zonder kritisch te zijn. Nu niet dat we alles in vraag moeten stellen en hiërarchie en regels moeten verwerpen, maar het is een thema waarop z'n minst over nagedacht moet worden. In de film wordt dit een beetje op de spits gedreven met uitersten zoals pokkesaaie lessen, maar het idee zit wel goed.

Ferris gaat uit van het principe dat je (soms) moet kunnen doen waar je echt zin in hebt, plezier maken, weggaan, no stress, no worries ... Zijn monologen naar de camera (kijker) toe zijn grappig, spitsvondig en helder. Uiteraard wordt met alles een beetje de draak gestoken, maar dat neemt niet weg dat de boodschap goed overkomt. Jammer dat Cameron dit op einde nog eens moet parafraseren (maar iedereen moet mee zijn natuurlijk).

Broderick doet het verrassend goed en Mia Sara is een erg mooie verschijning. Leuk om ook Charlie Sheen even te zien. Vlotte film alvast die naast de boodschap voor een grappige noot zorgt. Zeker een voldoende waard met 3,0*. De quotering van IMDB ligt m. i. met zijn 7,8 pct ietwat te hoog.

Het is toch steeds wennen als Vlaming om naar Nederlandse producties te kijken. Jullie woordenschat als het op schelden aankomt is vaak zo inventief en origineel, maar zie het gerust als een compliment. De serie ‘Undercover’ ken ik niet, dus kan er niet naar refereren. Maar eigenlijk wel best genoten van Ferry.

De openingsscene met little Ferry hangt er maar wat los aan. Het plot is ook vrij makkelijk, maar kijkt wel erg lekker weg. De focus lag zeer sterk op Ferry. Andere personages worden misschien iets te weinig uitgewerkt al vond ik de vrouwen in zijn leven best wel prima belicht en brachten ze wat drama tussen al het geweld door.

Een film die rechttoe rechtaan is, zonder veel poespas met hier en daar wat te evidente toevalligheden. Geen toppertje, maar van eigen bodem best OK om eens gezien te hebben.

Festen zag ik een kleine 20 jaar geleden eens op school. Je kent dat wel: de halve school wordt in de feestzaal of cafetaria gedropt en vol stress zit je aandachtig te kijken, want het vak Nederlands schotelde je achteraf nog een werkopdracht voor. Internet was toen nog net niet algemeen verspreid ...
De film is mede daardoor flink blijven hangen en hij blijft ook gewoon goed. Ik schrok wel een beetje van de vrij belabberde beeldkwaliteit al is die voor de film zelf niet zo storend. Naast de kwaliteit was ook de camerahantering vrij chaotisch bij momenten. Bewust weliswaar zoals opgemaakt in Dogma 95 waarbij voor geluid en geluid bijvoorbeeld gekozen wordt voor authenticiteit, puur- en echtheid.

De gehele film gaat over het feest van Helge Klingenfeldt die de gehele familie uitnodigt om zijn 60e verjaardag te vieren. Voor mij alvast een boeiende opbouw van het feestgebeuren tot het diner. Een heftige film over incest en racisme, maar tegelijkertijd stoorde ik me toch aan bepaalde 'ongeloofwaardige' gebeurtenissen die ook hier op MM al veelvuldig besproken zijn. Ik blijf het frappant vinden dat de gehele familie tot twee maal toe blijft doorfeesten na de speech van Christian. Stel het je eens voor op een eigen familiefeest. Toch ongehoord, niet? Zelfs bij het ontbijt de volgende dag is er behalve wat ongemakkelijkheid weinig te bespeuren van het dramatische verloop van de avond ervoor.
Het racistisch liedje daarentegen is hoogst verwerpelijk, maar lijkt me binnen bepaalde conservatieve middens best "aangenaam vertier". Knap overigens dat die jonge zwarte man het allemaal ondergaat en op het feest blijft.

Culpabiliseren is inderdaad makkelijk, veroordelen ook, maar dergelijk gedrag, gehuld in hypocrisie en egocentrisme, niet in het minst van de moeder, is vrij surrealistisch te noemen. Bijgevolg vond ik de houding of rol van het keukenpersoneel ook vrij eigenaardig, idem trouwens voor de zus. In zijn geheel is Festen een erg sterk imponerende film mits een aantal hiaten in acht genomen. Thomas Bo Larson doet het geweldig als zielige klootzak die zijn vrouw en gezin als huisvuil behandelt, maar wel (uiteindelijk) erg oprecht (!) worstelt in zijn conservatieve denken van wat hij over zijn vader (en moeder) te horen krijgt. Zijn personage Michael zorgt voor de nodige peper en het "amusement" in de film. Wat mij betreft duidelijk de mindere van Jagten, maar een sterke 3,5*, net geen 4,0* verdient dit nog steeds.

Drie linkse idealistische jongeren vinden er niet beter op dan in te breken bij rijken om hen dan met de neus op de feiten te duwen door dingen te verplaatsen en een erg cynische boodschap achter te laten. Tot het misloopt natuurlijk.

Wel een fijn uitgangspunt met een ontvoerde die helemaal niet zo erg is als hij leek te zijn. Een man die nota bene zelf een linkse rakker was, maar dat hoor ik wel van veel mensen uit die generatie die mei 68 en tal van andere betogingen (tegen Vietnam bvb) bewust hebben meegemaakt.

Sympathiek allemaal, maar bij de manier waarop kunnen veel vragen gesteld worden. Maar het is vooral een amusante licht verteerbare film geworden. Wat vooringenomen natuurlijk, maar daarom zeker niet verkeerd. De uitwerking zit alvast goed en het acteerwerk ook. Fijn einde trouwens dat past bij de film.

Ik werd niet meteen weggeblazen door A few good men. Het is zeker geen slechte film, maar een meesterwerk is het hoegenaamd niet, zelfs niet onder het genre 'rechtbankfilms'. Dergelijke films komen eigenlijk beter tot hun recht in een boek zoals die daar zijn van onder andere John Grisham.

De geweldige cast trok me aan in deze film. In de eerste plaats voor Nicholson, maar ook voor de steeds degelijke Bacon en Pollack die in tal van andere films fijne bijrolletjes op zich neemt. Ook Sutherland vond ik best ok. Een Cruisefan ben ik niet, dus ook hier vond ik hem maar matig op die ene scene op het einde na. Nicholson daarentegen speelt iedereen naar huis. Wat een acteur! Jammer dat hij op het einde na amper in beeld komt.

De militaire regels passeren de revue waaronder ook 'de code rood' die een belangrijk element vormt in de film. De film is onderhoudend en verveelt eigenlijk nooit. Wat me wel stoorde is de typische opwaarding van de held die aanvankelijk een broekie is. Kaffee is een groentje, ziet het eerst niet zitten, gaat dan vol enthousiasme toch aan de slag, bezuipt zich en geeft het op om dan even later een een toppleidooi af te steken ...

Ik zat eveneens te wachten op een liefdesscene met Demi Moore, maar deze kwam er niet aan. Naar het schijnt was die gepland en werd die later geschrapt, gelukkig maar.

Wel een dikke pluim voor sfeer en aankleding. De militaire pakjes zagen er knap uit. Al bij al toch een nipte 'ok' met 3,5*.

Als ik de recensies hier eens lees ben ik dus niet de enige. Fiddler on the roof is een naam als een klok, maar is voor velen blijkbaar gekend als titel, maar niet als inhoud. Ik wist me dus niet goed waaraan te verwachten. Nuja, de bekendheid van de film of vooral de titel zal ook wel te maken hebben met het toneelstuk dat in vele landen destijds werd opgevoerd.

Ook inhoudelijk best een interessante film in de sfeer van de pogroms. Al ligt de klemtoon van de film toch bij de Joodse tradities rond het huwelijk en de uithuwelijking. Topol, kostwinner van een gezin van vijf dochters heeft het niet makkelijk om zijn kinderen “in het gareel“ te houden. Ze zijn vrijgevochten, eigenwijs en komen op voor hun mening. Toch waarden die vandaag de dag geen uitzondering zijn, maar die voor die periode én de cultuur waarmee we te maken hebben in de film toch erg opmerkelijk zijn.

Wat opvalt is de haast grenzeloze liefde van Tevye voor zijn kinderen. Zijn leven leidend volgens de joodse traditie is het voor hem niet makkelijk de “moderne” opvattingen en veranderingen te omarmen. Tevye is een indrukwekkend personage. Robuust en met zware stem, maar heeft een peperkoeken hart. Het maakt hem een sympathiek personage.

Verder een aantal fijne catchy nummers zoals If I were a rich man er wel uitspringt voor me. Ook het enige dat ik echt kende van vooraf, maar niet wist dat het hier ging in komen. Prima vermaakt met deze musical die naast de muziek vooral ook inhoudelijk wat te bieden heeft.

Gisteren via gratis tickets bij de krant naar Le fidèle gaan zien. De vrije tickets werden verdeeld als zoete broodjes, want de zaal zat afgeladen vol. Ik kan al meteen zeggen dat ik niet direct warm liep van Le fidèle. Michael Roskam is na drie pogingen nu niet direct mijn favoriete regisseur geworden.

Nochtans begint het allemaal vrij goed. Het verhaal is uiteraard niet bijster origineel want er zijn talloze prenten van “good bad guys” die spijt hebben en eruit willen stappen omdat ze de grote liefde gevonden hebben (denk maar recentelijk aan Baby driver of Drive die ik laatst zag). Nu, het scenario was een beetje anders, waarover later meer.

Laat ons zeggen dat het eerste anderhalve uur best meeviel. Ik kon er gerust een 3,5* uitpersen. Het begint goed met Gigi's jeugd al wordt zijn jeugd, zijn verblijf in Mol en de kameraadschap met zijn compagnons niet uitgediept. Het thema van de honden wordt wel aangehaald en komt doorheen de film aan bod. Misschien moest Roskam meer op ingezet hebben op de karakterontwikkeling van Gigi in plaats van het laatste half uur-uur.

De ontmoeting tussen Gigi en Bibi is wat clichématig en kan ik wel mee leven. Graag had ik hier eveneens meer de racewereld gezien in de film, maar ook dat was slechts decor. De relatie en magie tussen Schoenaerts en Exarchopoulos (handig, die copy/paste knop) is zeer aanwezig. De vonken springen er vanaf. Exarchopoulos Is een ravissante verschijning en hopelijk zien we haar in de toekomst nog dikwijls terug, ook vanwege haar goede acteerprestatie wel te verstaan. Schoenaerts doet het wederom goed en bewijst keer op keer waarom hij onze échte internationale (promising) filmster is. Jammer wel dat Louwijck en Degand een wat bescheten rolletje toegedicht kregen ...

De overvallen werden goed ik beeld gebracht. Eveneens wat copygedrag van andere films, maar kom. Ik genoot er wel van. Geen expliciet geweld bij de overvallen (mijn vrouw kon het appreciëren), wel opvallend hoe met sprekend gemak deze daden werden uitgevoerd. En zo komen we aan het einde van het goede gedeelte: aan zijn penitentiair verlof kwam een abrupt einde na een bijtgraag mormel en een hysterische kakmadam.
De momenten die me overigens het meest bijbleven in de film was de openbaring van Gigi toen hij zei dat hij geen familie had, deel wou uitmaken van haar familie, maar dat het verdomd moeilijk is om zijn kameraden op te geven omdat zij de enigen zijn die hij al die jaren had en kon op rekenen.

En nadien viel het voor mij als een soufflé in elkaar. De romance en de daaraan gekoppelde ziekte van Bibi kon ik nog net slikken, al had ik heel weinig betrokkenheid bij het hele verhaaltje. Alleen aan het sterf-/ziektebed liepen de emoties hoog op en hadden we een sterk staaltje cinema!
Het Albanese maffiaverhaal is pure lulkoek en komt de geloofwaardigheid niet ten goede. Vanwaar zou zij overigens die connecties halen? Neen, vrij ontgoochelend het einde. Waarom toch? Het absolute einde in de auto trok er dan weer wat beter op, apart en anders en prima opgelost. De dramatiek neemt dan weer de bovenhand op de ongeloofwaardigheid. Al bij al toch nog een nipte 3,0*

Niet geweldig, niet goed zelfs, maar ook niet zo slecht dat ik vreesde. Bij momenten zeer flauw en men tracht humoristisch uit de hoek te komen, maar men sloeg de bal soms compleet mis. Het is sowieso niet makkelijk om een misdaadverhaal in een humoristisch sausje te gieten. De film mist flair, messcherpe dialogen en kwaliteitsvolle satire om goed te zijn.

Met een dom blondje en een leeghoofd alleen red je het niet, dat bleek wel snel. Al bij al toch een matige wegkijker die snel voorbij vliegt. Lene Maria Christensen eens in een totaal andere rol dat ik van haar gewoon ben.

Simpel en clichématig, maar goed voor een keertje. Zeker geen hoogvlieger, neen.

Weinig boeiend plot dat blijft vastzittenin herhaling. De idee erachter heeft wel iets, maar ik vond de uitwerking ervan wat te mager. Door hun eigen behoeftes te vervullen, moeten mensen deze verdienen door te fietsen. En ook gezondheid had een bepaalde waarde. Voedsel, ontspanning en het opbouwen van een toekomst kost veel credits. De participanten beslissen zelf hoe ze dit invullen, maar alles heeft zo zijn prijs. En zoals in het echte leven is geld uitgeven makkelijker, dan er te verdienen. De rol van de vuilnisophalers was me overigens minder duidelijk. En zo waren er wel minder dingen echt duidelijk.

Ook een aantal scènes werden iets te fel aangedikt zoals de speech van Bing die nogal melodramatisch en te geforceerd overkwam. Die hele talentenjacht was overigens maar pover. Voor de rest deed Kaluuya (uit Get out) het wel vrij goed. De contacten met de mooie Findlay hadden wel iets. Visueel ook best ok met die vele tv-schermen in de slaapkamer. Nipte voldoende, op 20 in mijn DB alvast een afronding naar beneden.

Ik ben niet zo positief als de meeste recensies hier. Vond er eigenlijk niet zo veel aan. Suffe personages, irritante zelfs bij momenten. En ook de aliens stelden bitter weinig voor. Het lijkt me een film die je weinig serieus moet nemen, misschien dat daar het probleem zit.

Vond het plot erg flauw en hoewel je het de film niet kan verwijten dat het visueel wat verouderd leek, bevestigde dit alleen maar mijn negatieve kijk. Vond het nergens een film die er bovenuit stak, niet qua actie/spanning, noch qua plot of visueel aspect.

De film doet wat kitcherig aan en is bij momenten over the top. Het boeide me te weinig om mijn volledige interesse te wekken. Jammer.

Eigenaardige film waarbij ik de lyrische scores wel begrijp, maar voor mij minder goed opgaan. Eerst en vooral een fantastische Brad Pitt, H B Carter en Edward Norton gezien. De acteerprestaties waren van een hoog niveau. Ook technisch en qua regie was Fight club bovengemiddeld, maar dat weet je wel als je Fincher achter de camera hebt staan.

Hier en daar komt de boodschap van de film naar voren waarbij we in deze commerciële materialistische wereld onszelf verliezen en de echte belangrijke dingen niet meer naar waarde kunnen schatten. Tyler verwoordde het dan ook perfect wanneer hij het had dat we een verloren generatie zijn in de geschiedenis zonder noemenswaardige daden op ons conto. Leuke verwijzing naar de ideale Ikea-wereld overigens.

Waarbij in het eerste deel van de film eerder Norton gered wordt, krijg je in het tweede gedeelte van de film totale anarchie. De clou zelf kan ik misschien wel plaatsen, maar ik kan hem niet vatten in het geheel van de film. Misschien moet ik hem nog maar eens een kijkbeurt gunnen. Nu heb ik eerder het gevoel van vlees noch vis. Toch zeker nog een 3,5* omwille van Fincher zelf en de acteerprestaties.

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal van een broer en halfbroer binnen de bokswereld. Wat me vooral bijblijft zijn de zeer sterke acteerprestaties van in de eerste plaats Christian Bale en Melissa Leo. Ook Amy Adams is zoals steeds goed en voegt kwaliteit toe aan de film. Mark Wahlberg is niet bepaald mijn favoriete acteur. Kan me zelden overtuigen (behoudens in The departed en Boogie nights). Doet het hier zeker niet onaardig als introverte sullige jongen, maar hij zal binnenkort uit het geheugen verdwijnen vrees ik.

Het verhaal zelf vond ik vrij gewoontjes en niet bovengemiddeld. Opmerkelijk dat deze film maar liefst 7 oscarnominaties in de wacht sleepte, de gewonnen beeldjes waren overigens meer dan terecht, maar meer zat er volgens mij niet in.

Boksen als vlucht voor de rauwe grijze werkelijkheid. Het doet wat denken aan de Rocky-saga. Een film ook over loyaliteit en opkomen voor zichzelf. Willen doorgaan met het leven/je carrière zonder je familie, maar het emotioneel niet kunnen. Het is het centrale idee van de film. De bokskampen zien er meer dan redelijk uit, maar zijn ondergeschikt aan het verhaal. The fighter verdient best zijn plaatsje tussen de betere boksfilms. Geen 10 aller boksfilms, maar toch in de buurt. 3,5*!

Moeilijk te beoordelen film. Langs de ene kant wel erg sentimenteel. Als je denkt dat je het wel gezien hebt, doet het einde er nog een schepje bovenop. Er zijn misschien net wat te veel dramatische wendingen in het plot waarbij je je kan afvragen hoe naïef je moet zijn om al die intriges te blijven pikken. Er zitten ook wel enkele gaten in het verhaal.

De film doet alsof het een happy familie is met de gravin of later met zijn vrouw, maar in werkelijkheid kan je daar toch niet mee wegkomen. Hetzelfde geldt voor die ploegbaas die op kap van profiteert van de situatie, jaren aan een stuk.

En toch vond ik het boeiend om te volgen. Het tempo zit er goed in en je sympathiseert wel met enkele personages zonder dat die laatste veel diepgang vertonen. Fijne omgeving ook wel met de witte kalksteen van het erg bekende Carrara.

Mijn 8e Dardenne ondertussen en ik kan voorlopig alleen maar beamen dat ik dit ook één van hun zwakste producties vond. Sowieso loop ik niet superwarm voor hun films, allen wat in dezelfde lijn van degelijkheid tot goed (meestal een 3,5*), maar geen uitschieters (uitgezonderd Rosetta) of een gevoel van een meesterwerk gezien te hebben.

Ik vond het plot vrij eentonig en fragmentarisch met al die huisbezoeken. Ook kon ik me moeilijk inleven in het personage van dokter Gavin. Een film met weinig pit, weinig spanning, weinig enthousiasme ook. Ongeacht het feit dat Adèle Haenel best een prima actrice is, vond ik haar hier lusteloos overkomen, alsof ze uitgeblust is en haar job met weinig animo deed. Ik had alvast al een andere huisarts gezocht. Jammer, want de film had wel degelijk potentieel. Het kan niet altijd prijs zijn.

Niet superslecht, maar toch ontgoochelend dat dit de Belgische inzending wordt voor de Oscars. Dit raakt volgens mij nimmer op de shortlist. Desalniettemin fijne rollen van de drie vrouwen die (uiteraard) meer zijn dan louter sekswerkers. Prima invulling van de drie rollen. Loyaliteit ook naar elkaar toe wanneer iemand in de problemen komt. Het is het lot dan hen beschoren is naast het vechten tegen vooroordelen van de buitenwereld.

Interessant was wel wat er in het begin gebeurt. Er wordt wel gesuggereerd wat het is, maar niet wie.het leven als sekswerker is ook niet zonder risico zo blijkt. Prima setting met de grauwe grijze achterbuurten. Sobere sfeer ook in de bordelen waarbij de seks niet de gangmaker is, maar deel is van het geheel. Simpel en rauw, degelijk, maar onvoldoende voor meer.

Film Stars Don't Die in Liverpool vertelt de laatste moeilijke jaren van Hollywoodster Gloria Grahame. Een mooie innemende film over haar romance met een gewone man uit Liverpool. Een relatie die niet zo evident was na haar reeds turbulente liefdesleven waar ze 4 keer getrouwd is, waaronder naar verluidt met haar stiefzoon.
Voormalig Oscarwinnaar ook voor haar bijrol in The Bad and the Beautiful (1952). Films als Crossfire (1947), In a Lonely Place (1950) en The Big Heat (1953) leidden tot een hoogtepunt in haar carrière en ook in het uitstekende It's a wonderful life vertolkte ze een rolletje.

Grahame is steeds een adembenemende diva geweest en haar relatie met de 30 jaar jongere Turner. Hun relatie is amoureus, maar spat uiteen nadat ze te trots was toe te geven dat ze ernstig ziek was. Ze herstelde en klopt enige jaren later opnieuw aan bij Turner toen ze herviel van haar ziekte. De film werkt met aangename flashbacks en is goed te volgen. De flashbacks komen de sfeer en het tempo ten goede. Sommige scènes worden herhaald, telkens vanuit een ander perspectief (zoals de ruzie/breuk). De liefde is geloofwaardig en vooral Annette Bening zet een voortreffelijke en overtuigende rol neer. Ook Bell en Walters doen het goed.

Film Stars Don’t Die in Liverpool is geen meesterwerk, maar is wel een meer dan degelijke film die ik de moeite waard vond om te zien. Mooie hommage aan de diva van weleer.

Inderdaad een rustig verder kabbelende arthouse, maar eentje die ik met volle aandacht en plezier bekeek. Toch fascinerend hoe mensen op zoek willen gaan naar verloren of onbekende familieleden en deze dan idealiseren als een soort gemis. Tot dat de aard of karaktertrekken boven water komen en het geheel plots al minder geromantiseerd is.

Fijne setting toch wel met afwisselend het drukke Montreal en de weidse bossen en meren in de omgeving. De film is sober en sereen, voor sommigen wellicht iets te rustig. Het acteerwerk was prima, zeker van Deladonchamps en Arcand.

De plottwist zat er wel aan te komen, maar had ik te laat door. Beetje typisch voor een film om de film zo wat op te smukken. Best OK allemaal, maar geen die ik me jaren later nog zal herinneren.

Een film die me spontaan doet denken aan het betere en meer gelaagde Soshite Chichi ni Naru (Film, 2013) van Koreeda. Daar twee Japanse families een verschillende economische realiteit, hier het zeer grote politiek-religieuze contrast tussen Joden en Palestijnen in Israël. Jammer genoeg erg actueel vandaag met de oorlog. Maar eigenlijk focust de film zich amper op religie. De Joods opgevoede jongen heeft dan wel twijfels of hij nog toch de Joodse gemeenschap behoort, eigenlijk wat dat onderwerp maar summier aangeraakt.

De klemtoon wordt meer op de onderlinge omgang gelegd, met de twee zonen zelf, maar ook met diens ouders en een oudere broer. Buiten wat nukkig doen uit onmacht vallen de spanningen eigenlijk goed mee. Niet dat het een feel good film betreft, het wordt wel allemaal proper afgehandeld. Alsof er maar één optie is.

Laat dat meteen mijn grootste kritiek zijn voor de film. Iets te simpel. Los hiervan wel onderhoudend en prima acteerwerk. Ook wel interessant is de context van de beveiligde Westelijke Jordaanoever met zijn controleposten en omwalde muren. Nipte 3,5*.

Een typsiche gebroeders Dardenne-film die vaak een vrij beladen thema aanhalen onder het mom van oerdegelijk sober regiewerk. Nog niet ontgoocheld geweest door een film van de gebroeders Dardenne, maar echt omvergeblazen werd ik nog nooit. Degelijk zonder meer, ook deze Le fils.

Boeiend en gedurfd uitgangspunt en een onderwerp dat je doet nadenken over reïntegratie van (jong)criminelen in de maatschappij. Je moet het maar doen om als vader een jongere te begeleiden die verantwoordelijk was voor de dood van je kind en je hele leven overhoop zette (echtscheiding etc). Wat mij betreft ook niet zo realistisch om vandaag de dag dergelijke contacten te onderhouden tussen dader en slachtoffer zonder opvolging van justitie of medeweten van beide partijen.

Een uitstekende Olivier Gourmet, zoals steeds. Wederom een film die het moet hebben van stiltes en de gedachten van de personages. Deze stiltes gaven een een extra kracht aan de film en gaven een beklemmende sfeer tussen de personages. Je verwacht een explosie van woede op een bepaald moment, maar niets is minder waar.

Met soberheid werd opnieuw een indringende film gemaakt. Less is more! Gedurende de hele film zit je met een spanning van wat er aan de hand is. De climax is schokkend, maar wordt sereen aangepakt.

Maj, een apocalyptische film met wat mysterie heeft wel wat. Best beangstigend moet het zijn wanneer je vaststelt dat je alleen rondloopt op de wereld. Als er bovendien er hier en daar eentje sneuvelt en je niet bepaald een lichaam terugvindt, dan moet je jezelf toch bepissen?

Hier zit het met de paniek of de angst nogal beperkt. Buiten eentje dan, die Sara, maar die werd al gauw de mond gesnoerd. Nuja, ze was wel wat irritant en haar geschreeuw leek er ook niet op. Soit, al bij al wel een leuk uitgangspunt dat jammer genoeg dood bloedde. Niet dat er perse een verklaring hoeft gegeven te worden, maar nu was het wel erg mager. Ook de suggestie met 'de profeet' was uiteindelijk maar een los eindje. Vinden ze die morsdood in zijn auto terug. Tot zover zijn glorie.

Doorheen de film best wel een beetje spanning, maar op het eind was de ballon leeg. Het hoeft zelfs niet altijd logisch te zijn. Jammer dus. Alleen zoals hier al genoemd een mooie Spaanse natuur met onder meer die kloof en dat bergpad.

Niet ondersteboven van deze film over een homoseksuele vriendschap. Ik vond het hele gedoe rond het verleden wat bij de haren getrokken. Geforceerd en ongeloofwaardig, tot niets leidend eigenlijk. Tijdslijn en flashbacks zijn verwarrend en slagen er niet in me mee te nemen in de geest van het verhaal.

Cinematografisch inderdaad behoorlijk, degelijk acteerwerk en camerahantering. Ik heb wellicht de gelaagdheid in de film gemist waarbij toevalligheden in het leven je leven bepalen.

Het is al ver gekomen wanneer veiligheidsmensen hoopten op een verlies van hun Engeland in de EK-finale in het legendarische Wembley om te voorkomen dat de uit de hand gelopen massa de boel helemaal tot een bloedbad zou laten komen. En dat was een inschatting, want je merkte dat ze het helemaal niet onder controle hadden en geen besef hadden van wat er nog komen zou. Wat als Engeland won en die massa het stadion (opnieuw) wou betreden? Het was ook een moment van bewustwording dat de veiligheidsmaatregelen vóóraf gefaald hebben. Toch wel hallucinant bij momenten. Ik snap het gedeeltelijk wel in een moment van feestgedruis en euforie, maar het was bijzonder gevaarlijk aan het worden. Minder begrip heb ik dan weer voor enkele geïnterviewde lui achteraf. Die zijn zich ook achteraf nog steeds van geen kwaad bewust.

Vrij interessante docu, zowel op sportief als maatschappelijk vlak. De druk op het Engelse team moest enorm geweest zijn. De linken en herinneringen met 1966 werden veelvuldig gelegd. En dat het dan nog moest komen tot het absolute summum via penalty's...

Wat volgde was de zoektocht van enkele dwazen naar zondebokken. De huidskleur van de drie spelers die misten waren dan het meest makkelijke kenmerk om hen op te pakken. Gelukkig was er al vrij snel een tegenreactie van de overgrote meerderheid van de bevolking die de jongens en het hele team in hun armen namen.

Sterk apocalyptisch drama met Tom Hanks in de hoofdrol en eigenlijk als enige acteur te zien in de film. Net als in Cast Away doet Hanks het prima en draagt hij de film op zichzelf. Vooral zijn authentieke herkenbare gedrag en emoties maken het erg reëel.

Hij wordt in de film bijgestaan door zijn hond Goodyear, Dewey, een rijdend winkelkarretje lijkt het wel, en zijn nieuwste creatie Jeff die de belangrijke taak heeft voor zijn hond te zorgen als hij er niet meer is. Het samenspel tussen Finch en Jeff is uitstekend. Beiden vullen elkaar aan en Finch komt tot de vaststelling dat bepaalde menselijke gedragingen en nuances niet zomaar aangeleerd kunnen worden door een machine. Toch vertoont Jeff geregeld een aantal menselijke trekken.

De film kent een laag tempo, maar blijft erg onderhoudend, mede door het feit dat er wel wat grappige zaken gebeuren. Verder visueel meer dan prima met de desolate woestijnen en zandstormen. Fijne insteek ook met die UV-straling en de te hoge temperaturen. Komt in soortgelijke films toch minder aan bod. Voor sommigen misschien net te loom, maar voor mij meer dan prima. En tenslotte, niet dat de film extra personages nodig had, integendeel zelfs, maar het is wel vreemd dat hij al die tijd niemand tegenkomt, overdag noch ‘s nachts.

Iets te feel good en te gecreëerd om te spreken van een 4,0*, maar een sterke 3,5* kan er zeker van af.

Finding Nemo was destijds een heuse hype die iedereen gezien moest hebben. Om van de merchandising nog maar te zwijgen. Denk zelfs dat je er bij de krant eentje kon sparen. En ook de levende visjes waren ineens immens populair - als ze dat al niet waren - in menig aquaria. Herkenbaar werden ze in ieder geval deze anemoonvisjes of clownvissen.

Zeer fijne wegkijker deze Pixar waar wel heel wat gebeurt tijdens de zoektocht naar Nemo. Er is altijd wel een scène waar het gevaar om de hoek schuilt zoals de haaien, kwallen, lichtvis, kwallen, vogels, mensen etc ... Enkele leuke personages ook zoals de haaien die in hun eigen praatgroep van hun visverslaving trachten af te raken. De film blijft ook na zoveel jaren nog steeds aantrekkelijk, mede doordat de vaart in de film blijft met de vele personages en gebeurtenissen.

Ook Dory is zo’n geslaagd personage waarop dan een vervolgfilm komt. Best grappig visje doordat ze alles vergeet en maar raaskalt. Leuk om nog eens gezien te hebben. Toch één van dé klassiekers van Pixar.

Een Seagal leidt niet automatisch tot Oscarmateriaal, maar dat hoeft ook niet steeds. Deze Fire down below is best vermakelijk en zelfs één van de meer verteerbare Seagal's geworden. Het blijft gewoon fun om bad guys op hun donder te zien te krijgen met de martial arts van Stevie.

Het plot is redelijk interessant over illegale dumping van radioactieve stoffen. Het levert hier en daar mooie natuurplaatjes op. Leuk ook om Harry Dean Stanton te zien die een ietwat vreemd en verward karakter vertolkt. Seagal is en blijft houterig met zijn mond, maar subliem met de vuisten. Bij momenten wat over the top bij de idee dat het blijkbaar aartsmoeilijk blijkt één man uit te schakelen. Knal die gewoon overhoop ofzo? Ook die ene scène met die lichtfusé vond ik er net over.

Voor de rest prima actiefilm om weinig bij na te denken. Verhaal dus nog best aangenaam om te volgen en ook het dramagehalte is aanwezig. Het einde beyond het milieudepartement was wel wat snel en simpel. In zijn geheel net niet, maar zeker degelijk.

Deze staat op Youtube, maar wegens de leeftijdsbeperking vond ik het toch niet zo eenvoudig om hem te bekijken. Uiteindelijk via een ander kanaal toch bekeken. Mja, beetje een chaotisch geheel vond ik van wat eighties gore horrorpulp in mengvorm met Predator (Film, 1987) met Arnold Schwarzenegger.

Beetje vreemd dat ik precies het gevoel had dat de montage niet steeds klopte. Vele losse scènes die plots eindigen alsof het losse herinneringen waren van getraumatiseerde soldaten. Kon beter wat mij betreft. Een echte lijn zat er niet in. Inhoudelijk, mja, pulp natuurlijk, maar altijd wel eens fijn als je in the mood bent.